Κυριακή, 3 Ιανουαρίου 2010

WEIRD FINLAND

Η «εξωτική» μουσική στη Φινλανδία είναι παλαιά ιστορία, οι ρίζες της οποίας θα πρέπει να αναζητηθούν – ως συνήθως – νωρίς στα sixties, όταν νέοι, τότε, μουσικοί θα ξεκινήσουν να πειραματίζονται με πρωτο-ηλεκτρονικούς, concrete, folk, jazz και rock ήχους, εκμεταλλεύομενοι την... παραδοσιακή “do it yourself” τεχνική. Τώρα, γιατί «παραδοσιακή»; Αυτό είναι ένα ερώτημα· η απάντηση στο οποίο θα μπορούσε να αναζητηθεί σε εξω-καλλιτεχνικές (εννοείται) καταστάσεις που σχετίζονταν με το minimal φυσικό τοπίο, τη χαμηλή πληθυσμιακή πυκνότητα (όπερ σημαίνει, πως, συχνά, οι «λύσεις» θα έπρεπε να είναι εκ των ενόντων), και βεβαίως με την υγιώς αναπτυσσόμενη σχέση του μουσικού, στην περίπτωσή μας, με τον αχανή περιβάλλοντα χώρο. (The Sperm: Peter Widen, J.O. Mallander, Pekka Airaksinen)

Ποία θα μπορούσε να ήταν η «αρχή» αυτής της DIY ανάγκης; Την απάντηση θα την βρούμε σε μία εγγραφή του 1961 από το τρίο των M.A. Numminen, Tommi Parko και Pekka Kujanpaa, που είχε τίτλο “Eleita kolmelle royhtailijalle” (ας το μεταφράσω ως «Χειρονομίες για τρεις ρεψιματίες»), εκεί όπου, πάνω σ’ έναν «έτοιμο» acoustic blues ρυθμό οι τρεις φινλανδοί προβοκάτορες ρεύονται(!) ασυστόλως και αηδιαστικώς(!!) για δύο ολόκληρα λεπτά(!!!). Το κομμάτι «ανοίγει» τη συλλογή “Arktinen Hysteria, Suomi-avantgarden esipuutarhureita” [Love, 2001], για την οποία είχαμε πρωτοκάνει λόγο στο τεύχος 139 του Jazz & Τζαζ (10/2004), σ’ ένα κείμενό μου για το κορυφαίο συγκρότημα της Φινλανδίας στα sixties, τους Blues Section. Εκεί, στις ηχογραφήσεις αυτού του CD από τη δεκαετία 1961-1970 με θέματα των Sahkokvartetti, Erkki Kurenniemi, The Sperm, J.O. Mallander, Pekka Airaksinen, Blues Section κ.ά. και βεβαίως, στα παλαιά, κρυφά βινύλια των Karelia (ντράμερ ο Edward Vesala) και του Pekka Streng – δεν... έσπασαν τα τηλέφωνα, όταν μετέδωσα πέρυσι στον «Κόκκινο 105,5» το “Olen erilainen” από το άλμπουμ του “Magneettimiehen Kuolema” του ’70, που είχε κάνει σε συνεργασία με τους Tasavallan Presidentti – μπορεί κανείς εντοπίσει τους ήρωες του Sami Sanpakkila, του ανθρώπου που έδωσε ζωή στη Fonal Records στα μέσα πια των nineties. (Θα συνεχίσω αύριο… με το σήμερα)
Eλπίζω αυτό να λειτουργεί... http://rapidshare.com/files/19629882/blues_section_-__blues_section__1967_.zip. Αν λειτουργεί, λογικώς πρόκειται για το πρώτο LP των Blues Section από το 1967. Ακούστε το πρώτο κομμάτι (και το δεύτερο... και το τρίτο...), που έχει τίτλο "Paint it Michael and others, maybe". Είναι απίστευτο. Το τριπλό σόλο στην κιθάρα από τον Hasse Walli, και βεβαίως το sax-break του Eero Koivistoinen είναι από άλλο πλανήτη. Αδιανόητη pop (δηλαδή... blues) ηχογράφηση για το 1967. Πολύ μεγάλη μπάντα. Το απέδειξε και αργότερα...

8 σχόλια:

  1. Στη Φινλανδία, γράφτηκε έξοχη μουσική στα sixties και τα seventies, όπως γράφεται και τώρα... Θα δώσω και άλλα στοιχεία στο μέλλον.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εάν είχε ''βγει'' στην Μεγ. Βρετανία το '67 θα μιλάγαμε για το κορυφαίο psych-pop αλμπουμ της χρονιάς!! Ανδρέας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ούτε ο Mayall δεν είχε τέτοιο σαξόφωνο το '67. Για δε τις κιθάρες, άσε... Ο Koivistoinen είναι μεγάλη περίπτωση. Άκου το "Wahoo!" - fusion/funk θανατηφόρο. Πριν από λίγα χρόνια έπαιξε μαζί του κι ο Κοντραφούρης (σε live και σε CD). Ο Hasse Walli αργότερα (mid 70s) ήταν στους Piirpauke - δυνατή ethnic μπάντα α λα Embryo.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πραγματικά απαιχτοι!Φοβερή περίπτωση ο Koivistoinen όντως.Εχω και ενα άλλο δυνατό album του στην κατοχή μου το for children(1970).
    Ασχετο(με φινλανδικο χρώμα):Πολύ καλό fusion album me top Φινλανδούς παίχτες ειναι και το Reflections του Charlie Mariano( 1974,συμμετεχουν Koivistoinen,Tolonen κ.λπ συν τον Sabu) Θοδωρης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Το έχω το "Reflections" είναι πολύ καλό. Το "For Children" δεν το έχω ακούσει. Νομίζω ότι έχει επανεκδοθεί ή κάνω λάθος; Να σου πω κι ένα ακόμη φινλανδικό διαμάντι (υπάρχουν πολλά βέβαια), αν δεν το ξέρεις; Tο "Happy Jazz Band" του ντράμερ Matti Oiling από το 1970, με φοβερό όργανο. Είχε βγει σε τσάμπα επανέκδοση από τη βρετανική whatmusic.com

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Thanx a lot θα τσεκάρω.Καλά το τι βραζιλιάνικο ειχα παρει κοψοχρονιά απο την whatmusic πριν μερικά χρονια...Aν θυμαμαι καλά ειχες αναφερθεί ιδιαιτέρως στο album της Ana Mazzotti κάποια στιγμη?
    Το for children επανεκδόθηκε,όπως και το προηγούμενο του το Odysseus.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Μία από τα ίδια. Κι εγώ είχα πάρει κάμποσα βραζιλιάνικα. Έφθασαν κάποια στιγμή να τα πουλάνε 7 ευρώ. Μερικά ήταν πολύ καλά. Ναι, και της Ana Mazzotti ήταν ωραίο, αλλά αυτό δεν το βρήκα ποτέ σε προσφορά. Δεν ξέρω τι συνέβει με την whatmuscic και βγήκε όλος ο κατάλογός της στο σφυρί. Είχα ακούσει πως ο ένας από τους ιδιοκτήτες της πέθανε ξαφνικά (ήταν νέος) και ότι ο άλλος τα βρόντηξε. Μπορεί και νά'ναι αρβύλα. Ποιος ξέρει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή