Τρίτη, 2 Νοεμβρίου 2010

JOHNNY CARR Zoo drummer

Ο Johnny Carr δεν είναι Έλληνας, είναι Βρετανός. Παρά ταύτα συνδέεται άμεσα με τη σκηνή του ελληνικού ροκ ήδη από τα early sixties, όταν μαζί με φίλους του από τα American Community Schools της Αθήνας ετοιμάζουν τους Auroras (Jim Motz μπάσο, Paul Velletri ρυθμική κιθάρα, George Alexander lead κιθάρα, Johnny Carr ντραμς), παίζοντας σε παραλίες της Αθήνας (Αστέρια) το καλοκαίρι του ’65, πριν εξελιχθούν (οι Auroras) στους ακόμη πιο φιλόδοξους Zoo (Paul Velletri ρυθμική κιθάρα και αργότερα μπάσο, George Alexander lead κιθάρα και αργότερα πλήκτρα, Nick Jameson μπάσο και αργότερα lead κιθάρα, Johnny Carr ντραμς), οι οποίοι… αγωνίστηκαν σε κλαμπ, σκηνές, αλλά και στη δισκογραφία. Οι Zoo κατόρθωσαν να ηχογραφήσουν τέσσερα 45άρια, με τα τραγούδια “I cry/ Forget today”, “Go/ Six miles from the cage”, “Who’s who/ Let’s make it baby”, “You’re a crazy man/ Something’s got a hold on me” (όλα στην Philips, το 1966), και τα οποία συγκαταλέγονται μεταξύ των καλυτέρων garage της εποχής, πριν χαθούν (οι Zoo) για πάντα από το δισκογραφικό προσκήνιο μετά από το “Drums on the road/ Four point landing”, που βγήκε ως Johnny Carr and His Group, την επόμενη χρονιά (1967). Όπως γράφει στο σεμνό και ολιγόλογο ένθετο ο Johnny Carr: «κάποια στιγμή πήραμε όλοι διαφορετικούς δρόμους, μολονότι κανείς μας δεν εγκατέλειψε τη μουσική. Οι παρούσες ηχογραφήσεις έγιναν στην Αθήνα, στο διάστημα 2008-2009, αν και μερικά από τα μοτίβο που θ’ ακούσετε γυρόφερναν στο κεφάλι μου για περισσότερο από 40 χρόνια». Και όντως, ακούγοντας το “Zoo Drummer” [Cat O’Nine Tales, 2009], στο οποίον τα περισσότερα κομμάτια στηρίζονται σε ιδέες του Carr (ο ίδιος παίζει ντραμς, κρουστά, κιθάρες, μαντολίνο, πλήκτρα, μπάσο και τραγουδά! – σ’ ένα κομμάτι ακούγεται η Θάλεια Μπίστικα, την οποία όσοι την θυμούνται από παλιά, τη θυμούνται από τα «Βουβά Τοπία» των Morel το 1988), αντιλαμβάνεσαι το καλώς – πολύ καλώς! – εννοούμενο «κόλλημα» του ανθρώπου με τη μουσική που μεγάλωσε. Και δεν εννοώ μόνο το surf, το rock ακόμη και το blues των sixties, αλλά και τα ελληνικά ακούσματα (ο… Μαρεγιές ο Κανακάρης, η Μπρατσέρα), τα οποία και ενσωματώνει με ωραίο τρόπο στις συνθέσεις του.
Ο Johnny Carr έκανε ένα άλμπουμ από ψυχής, στο οποίο θέλησε να έχει τον πλήρη έλεγχο, αποτυπώνοντας με ακρίβεια ό,τι είχε στο νου του. Το κατάφερε. Αξίζει να νοιώθει υπερήφανος. Υ.Γ. Εδώ (http://is.gd/gCoTf) η ιστορία του Johnny Carr όπως την αφηγείται ο ίδιος σε συνέχειες.

10 σχόλια:

  1. για πολλά χρόνια εκφωνητής των Δελτίων Ειδήσεων της ΥΕΝΕΔ και του ΕΙΡ, στη δεκαετία του '70

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είσαι σίγουρος BlackCatBone, γιατί στο ημερολόγιό του στο Garage Hangover δε λέει κάτι παραπάνω (έτσι νομίζω) εκτός του… “I started a career in international journalism and broadcasting…”. Μήπως έλεγε το ραδιοφωνικό δελτίο ειδήσεων στην αγγλική; Τον είχες ακούσει εσύ (τότε) ή άλλη είναι η πηγή σου;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πριν λίγες μέρες είχα βρει αυτό το live των zoo,από διαγωνισμό συγκροτημάτων, στο αρχείο του Μαστοράκη.
    http://is.gd/gEAFZ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Εξαιρετικό το βίντεο Yorgo, ευχαριστώ και μπράβο για την ανακάλυψη. Πολύ καλοί οι Zoo (τα φωνητικά βγαίνουν λίγο άγαρμπα, αλλά no problem). Λευτέρης Κογκαλίδης και Γωγώ Ατζολετάκη σε πρώτο πλάνο. Το θέμα είναι… που και από πότε (1968;) είναι ο διαγωνισμός. Άψογος ο κιθαρίστας. Τι μαλλούρα είναι αυτή; Θέλει λίγο ψάξιμο. Στα χαρτιά μας ή και στο ημερολόγιο του Johnny Carr…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. 1973,,,,!!! Μάρτιο, στο Θέατρο Μινώα...

    Και συμμετείχαν ακόμα οι SMILE, SUNSET, TASTE OF LIFE, TERMITES (μάλλον του Τριδήμα), Weird Object (γνωστοί και ως Ηλεκτρικός Αργοναύτης), Νωε και μερικοί ακόμα...

    Νικος Καρ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Είπα κι εγώ ρε Νίκο. Υπήρχε περίπτωση να είχε τέτοιο μαλλί ο κιθαρίστας αρχές του ’68; Εξάλλου, δεν πρέπει να είχε ξεκινήσει καριέρα κι η 15χρονη (το ’68) Ατζολετάκη (για τον Κογκαλίδη, και την… σούπερ, σούπερ δισκοθήκη του, δεν είμαι σίγουρος πότε πρωτοβγήκε στην TV). Κάτι λέει στο Garage Hangover κι o Johnny Carr:

    “George Alexander's later career mirrored his mercurial character. He went to college in Amherst, Massachusetts, and of course did brilliantly. We met up for a few months in spring 1973, when I was in Athens doing work for ABC Radio News. We formed a trio with his younger brother Victor on lead guitar – the short-lived Zoo II – for a few college gigs, with Victor’s phenomenal ability on lead guitar. Sporting a beard and moustache, George had morphed into the archetypal shaggy campus activist”.

    Ποιο είναι αυτοί οι Taste of Life; Τους Τερμίτες τους ξέρω· αν πρόκειται δηλαδή για τους… Γιάννης Τριδήμας & Τερμίτες, που είχαν κι ένα 45άρι στη Fantasia.

    Σ’ ευχαριστώ για την πληροφορία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Άρης Καραμπεάζης3 Νοεμβρίου 2010 - 11:18 μ.μ.

    πέραν όλων των άλλων, στο λινκ που δίνεις, αφηγείται ωραία και ψύχραιμα την ιστορία του. χωρίς υπερβολλές και επικεντρώνοντας στη μουσική.
    κερδίζει από τα αποδυτήρια μιλώντας για την αναζήτηση του ντράμερ του πεπίνο ντι κάπρι.
    Παρακάτω εξηγεί επαρκώς και με ωραίο τρόπο τη σχέση του πρώιμου ελληνικού ροκ με το ιταλικό και γαλλικό τραγούδι, αιτιολογώντας και την σχετική μονόδρομη επίδραση.
    Θα άξιζε γενικά να μεταφραστεί και να αναδημοσιευτεί κάπου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Είχα ακούσει πως το κείμενο του Johnny Carr μεταφραζόταν και ότι προοριζόταν για βιβλίο. Δεν ξέρω τι έγινε τελικώς…
    Ο Carr κρατούσε σημειώσεις από τότε (είχε ημερολόγιο δηλαδή – είναι φανερό) γι’ αυτό και το κείμενό του έχει απροκάλυπτη αξία. Δεν έγραψε το κείμενο σήμερα, προσπαθώντας να θυμηθεί τι συνέβη τότε. Πρόκειται, εν ολίγοις, για ντοκουμέντο. Μια μαρτυρία την οποία μπορεί να διαβάσει κάθε φίλος του εγχώριου rock των sixties, για να μάθει και να πληροφορηθεί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Ο JOHN CARR ήταν ανταποκριτης του Billbord στην Ελλάδα για πολλά χρόνια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Στον ιδιο διαγωνισμο συμμετειχαν και οι Smile. Mηπως εχει κανείς το live βίντεό τους?

    ΑπάντησηΔιαγραφή