Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2012

ΙΗΣΟΥΝ ή ΒΑΡΡΑΒΑΝ; Βαρραβάν, Βαρραβάν…

Μία βόλτα την Κυριακή στο Μοναστηράκι και την Κορεάτικη Αγορά όταν ψιχαλίζει (περισσότερο τότε) μπορεί να αποβεί αποτελεσματική· ιδίως όταν οι Γύφτοι βιάζονται να ξεπουλήσουν και δίνουν την πραμάτεια τους όσο-όσο. Έντεκα 45άρια μάζεψα από μια κυρά με μόλις 10 ευρά. Κάποια τα είχα, κάποια δεν τα είχα αλλά τα έψαχνα, και κάποια άλλα ούτε τα είχα ούτε τα έψαχνα… Περιττό να πω πως ήταν όλα ελληνικά, ή «ξένα» αλλά ελληνικής εκτύπωσης…
Έτσι λοιπόν παρότι είχα το πρώτο άλμπουμ των Ισπανών Barrabas τόσο σε ελληνικό LP στην RCA [SKLG 20068, 1973] με το πορτοκαλί εξώφυλλο, όσο και σε CD στην disconforme [DISC 1991 CD, 2000] με το μαύρο εξώφυλλο, μία εταιρία που είχε για έδρα της τον… φορολογικό παράδεισο Ανδόρα –βασικά, είχα αγοράσει το CD επειδή ήταν φθηνό κι επειδή με είχαν μπερδέψει τόσο ο τίτλος “Wild Safari”, όσο και το διαφορετικό εξώφυλλο (νόμισα δηλαδή πως επρόκειτο για συλλογή)–, σήκωσα σήμερα και το πρώτης τάξεως 45άρι με τα τραγούδια των Barrabas “Wild safari/ Woman” [RCA 46 G 154], επίσης από το 1973, που υπάρχουν φυσικά στο LP και το CD.
Για τους Barrabas μού είχε μιλήσει για πρώτη φορά ένας πολύ φίλος, μεγαλύτερός μου, που σήμερα είναι πάνω από 60. Μου είχε τονίσει πως με το “Wild safari” γινόταν πανικός στις ντισκοτέκ και τα κλαμπ της εποχής· ήταν ένα κομμάτι δηλαδή με το οποίο είχε μεγαλώσει η λεγόμενη… γενιά του Πολυτεχνείου. Όταν το άκουσα κι εγώ, αρκετά χρόνια αργότερα, κατάλαβα περί τίνος επρόκειτο. Μπήκα, όπως λέμε, στο νόημα και καθώς έτριζε στο πικάπ το “Woman” άρχισα να… ψιθυρίζω «έξω αι ΗΠΑ» και «απόψε πεθαίνει ο φασισμός».Οι Barrabas σχηματίστηκαν το 1970, όταν ο ντράμερ Fernando Arbex (1941-2003), και ο τραγουδιστής, μπασίστας Iñaki Egaña μετά τη διάλυση των Alacran αποφάσισαν να φτιάξουν ένα καινούριο σχήμα. (Ο Iñaki είχε περάσει από τους Tañidores και τους Buenos, ενώ ο Arbex από τους Estudiantes και τους Brincos). Γρήγορα συγκεντρώθηκαν άλλοι τέσσερις δίπλα τους, ο Πορτογάλος Juan Vidal όργανο, πιάνο, οι Φιλιππινέζοι Miguel Morales ακουστική, κιθάρα, μπάσο φωνητικά, Ricky Morales lead κιθάρα, φωνητικά και ο Κουβανός Ernesto “Tito” Duarte σαξόφωνα, κρουστά, φλάουτο, ντραμς. Με το πρώτο demo τους κερδίζουν αμέσως την εμπιστοσύνη του διευθυντή της RCA στην Ισπανία Gil Beltran, προχωρώντας μέσα στο 1971 σε μία κανονική παραγωγή. Έτσι κάπως το πρώτο LP τους ηχογραφείται στα στούντιο της RCA στη Μαδρίτη, με το master να γίνεται στα Trident studios του Λονδίνου, με μηχανικό τον David Jones. Η επιτυχία του άλμπουμ (και του single) σε όλη την Ευρώπη, στην Αμερική, αλλά κυρίως στις λατινικές χώρες (με πρώτη όλων το Μεξικό) υπήρξε αμεσότατη. Οι Barrabas, που ηχογράφησαν συνολικώς οκτώ LP (κάποια εκ των οποίων τυπώθηκαν και στην Ελλάδα) υπήρξαν έκτοτε το νούμερο 1 (σε αναγνωρισιμότητα) ισπανικό γκρουπ των seventies. Ακούγοντας βεβαίως τo “Woman” και το “Wild safari” ξεχνάς την αναγνωρισιμότητα, μιας και καίγεσαι από την… πγιότητα.Υ.Γ. Ψάχνοντας λίγο τα των μουσικών των Barrabas στο δίκτυο, διάβασα πως ο Iñaki Egaña κάποια στιγμή αποχώρησε από το γκρουπ, σχηματίζοντας, μαζί με άλλους, τούς Iman, Califato Independiente. Θυμάμαι τους Iman από την εποχή (late 90s) που αντάλλασσα δίσκους μ’ ένα φίλο από τη Zaragoza – κι επειδή έχω από τότε ν’ ακούσω τα δύο LP τους δύσκολα θα θυμόμουν, σε κάθε περίπτωση, την παρουσία του Egaña στο συγκρότημα. Κοίταξα λοιπόν στα εξώφυλλα και είδα το όνομα του Ισπανού στο “Iman, Califato Independiente” [CBS S 82843] του 1978, αλλά όχι και στο “Camino del Aguila” [CBS S 84277] του 1980. Οι Iman, Califato Independiente υπήρξαν ένα από τα καλύτερα σχήματα του ιβηρικού progressive/fusion circuit και θα ήταν άδικο αν τους ξεπέταγα, τώρα, σ’ ένα υστερόγραφο. Να επανέλθω λοιπόν…

5 σχόλια:

  1. Καλησπέρα Φώντα.
    Εγώ αν κ δεν ειμαι 60(ακόμα)μου φαίνεται οτι πιο μεγάλο χίτ τοτε ηταν το "woman".Σίγουρα το εχω ακούσει στις Καρυάτιδες στη Πλάκα μεταξύ Toto k Richie Havens,αλλα μικρη σημασία εχει.
    Αυτοι οι Iman καλοί ειναι,το Camino del Águila εχει μια κομματάρα μέσα το "Maluquinha" τύφλα νάχουν οι Malo.
    Μια χαρά μου φάνηκε η Κυριακή σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γεια σου Φ.Ν. Αυτά τα τραγούδια εγώ δεν τα θυμάμαι στα μαγαζιά (στις αρχές του ’80). Μπορεί και να τ’ άκουγα δηλαδή, αλλά να μην τα είχα προσέξει. Πρώτη φορά τα άκουσα στις αρχές του ’90 κι έκτοτε δεν τα ξεχνώ (καθότι και κομματάρες).
    Τα άλμπουμ των Iman έχω να τ’ ακούσω περί τα 14 χρόνια (το ’98 πρέπει να τα πήρα) και δε θυμάμαι πολλά πράγματα. Σημείωσα όμως να τα ξαναβάλω στο πικάπ με την πρώτη ευκαιρία και κάποια στιγμή θα γράψω λίγα λόγια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Και τα 2 κομμάτια ήταν λαικά χίτ στην Ελλάδα, 1 1/2 χρόνο περίπου πριν την πέσει η δικτατορία. Δεν είχαν ποτέ καμμιά σχέση με αμερικανούς κλπ. Φυσικά και όσοι άκουγαν ροκ δεν είχαν σχέση με αυτά, αλλά είχαν όσοι πήγαιναν για χορευτική εκτόνωση τα Σ/Κ στις τοτε ντίσκο.Ήμουν 19 χρονων και τα θυμάμαι καλά.
    χ.κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μα ούτε εγώ είπα ότι τα τραγούδια αυτά είχαν «σχέση με αμερικανούς κ.λπ.». Απλώς το τράβηξα λιγάκι σε προσωπικό επίπεδο. Ανέφερα δηλαδή τι… ψιθύρισα εγώ, πολύ αργότερα, όταν έφθασαν αυτά τα κομμάτια στ’ αυτιά μου, έχοντας κατά νου τη διήγηση ενός φίλου· ο οποίος άκουγε και rock και… Barrabas (που ήταν rock – τους άκουγαν ευχαρίστως όσοι γούσταραν Santana και Osibisa υποθέτω) και ήταν και στα «κάγκελα».

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Να προσθέσω και εγώ εδώ ότι οι Iman Califato Independiente είναι από τις πιο αξιόλογες περιπτώσεις ισπανικού symphonic progressive με PINK FLOYD στοιχεία και jazz rock επιρροές από τη σχολή του Canterbuty. Διατηρώντας ταυτοχρόνως και ένα ανδαλουσιανό άρωμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή