ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 706

12/3/2026
Και για τον Κυριάκο Σφέτσα και την Greek Fusion Orchestra θα διαβάσεις στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] στις σελίδες 330-333...

11/3/2026

Το έγραψα και στο πρόσφατο κείμενο για τα «Γράμματα από τη Γερμανία» των Θεοδωράκη-Λάδη, πως η λογοκρισία επί Νέας Δημοκρατίας στην πρώιμη μεταπολίτευση είχε γελοιοποιηθεί όσο δεν πάει άλλο, όταν τραγουδιστές αναγκάζονταν να τραγουδάνε στο περίπου τις... κακές ή τις ύποπτες λέξεις, προκειμένου να προστατευθεί ο δήθεν αθώος και άβγαλτος λαός.
«Πρωτόδαμε γυμνά τα σώματά μας με τον παάμα μας» ακούμε εδώ, αντί «με τον παρά μας».
Ένα από τα ωραιότερα τραγούδια που Γιώργου Μαρίνου, που το ακούω τακτικά πάνω από 40 χρόνια τώρα...
https://www.youtube.com/watch?v=K2Q4qs0FH2k&list=RDK2Q4qs0FH2k&start_radio=1

11/3/2026
>>Βιβλία του 2025
γράφει ο Σπύρος Καλετσάνος (Noir)
(…)
3. Ροκ, ελληνικό ροκ, κοινωνία & πολιτική στη μακρά δεκαετία του ’60 (Όγδοο) – Φώντας Τρούσας
Ο Φώντας Τρούσας αποτελεί εδώ και δεκαετίες έναν πολύ άξιο κειμενογράφο και δισκορύχο, από το αλήστου μνήμης Jazz & Τζαζ ως σήμερα. Εδώ, στο τρίτο του βιβλίο, επεκτείνει τη συνεργασία του με τις εκδόσεις Όγδοο, αντλώντας μέσα από τα εκατοντάδες θέματα που έχει καταπιαστεί (και συνεχίζει). Το βιβλίο είναι πολυποίκιλο και παρότι προσωπικά είχα διαβάσει τα περισσότερα εκ των κειμένων του, πάραυτα μαζεμένα σ’ έναν τόμο σχεδόν 500 σελίδων αποκτούν ένα πιο σφιχτό, συνεκτικό και δεμένο σύνολο. Όχι μόνο μουσικού ενδιαφέροντος, αλλά και κοινωνικοπολιτικού, όπως και στραμμένο προς άλλες τέχνες.
(…)
7. 100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ (Όγδοο) – Φώντας Τρούσας
Τρούσας …μέρος δεύτερον. Από την ανεξάντλητη φαρέτρα της κειμενογραφίας του, και πιο ειδικά από τα χρόνια του Jazz & Τζαζ -όπου είχε επιχειρήσει να αποτυπώσει την Ελληνική Jazz δισκογραφία- προκύπτει αυτός ο τόμος για την ντόπια παραγωγή, ηχογραφήσεις, μουσικούς, συναυλίες, ταινίες, περιοδικά, βιβλία και άλλα τινά. Πάρα πολύ πλούσια (λεπτο)δουλειά αφιερωμένη στον πρόσφατα θανόντα Γιώργο Χαρωνίτη, την ψυχή του περιοδικού Jazz & Tζαζ. Με πολλές “εκπλήξεις” θα έλεγα, άλλη μία μοναδική έκδοση.<<

Ευχαριστώ πολύ τον Σπύρο Καλετσάνο, τον οποίον δεν γνωρίζω, όπως και το σάιτ, musicsociety. gr.
https://www.musicsociety.gr/books-of-2025/

11/3/2026
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΙΝΟΣ
Στην αρχή γούσταρε το θέατρο, μουσικό ή άλλο, αλλά μετά από το εντυπωσιακό ξεκίνημά του (Χατζιδάκις κ.λπ.) κόλλησε, δεν του δόθηκαν οι ευκαιρίες για να δείξει το ταλέντο του και γι’ αυτό κατέληξε να γίνει τραγουδιστής. Έπεσε μέσα στο Νέο Κύμα, που δεν του έλεγε κάτι ιδιαίτερο, και ανακατεύτηκε με τις μπουάτ. Στην πορεία θα αρνιόταν και το τραγούδι (παρότι υπήρξε μεγάλος τραγουδιστής), προκειμένου να φτιάξει κάτι δικό του, που να είχε μέσα απ’ όλα. Θέατρο, μιμήσεις, χορό, πρόζα, τραγούδι κ.λπ. Εκεί επένδυσε και πάνω κει διέπρεψε κι άφησε εποχή, δημιουργώντας το δικό του μοντέλο. 

Το δίδυμο Μαρινέλλα-Βοσκόπουλος τον επηρέασε πολύ στο ξεκίνημά του (γιατί οι άνθρωποι αυτοί δεν τραγουδούσαν απλώς πάνω στη σκηνή), όπως τον επηρέασε πολύ και το γαλλικό τραγούδι, καλλιτέχνες θέλω να πω όπως οι Αζναβούρ, Μπεκώ και Ντιστέλ, που επίσης δεν τραγουδούσαν απλώς. Οι δεκαετίες του ’70 και του ’80 ήταν οι πολύ δυνατές του. Μετά ήρθε η ιδιωτική τηλεόραση... Off… Για περισσότερα εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/giorgos-marinos-aytos-o-poly-megalos-tragoydistis
κι εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/o-giorgos-marinos-kai-i-symboli-toy-sto-proimo-satiriko-tragoydi

10/3/2026
>>Μήνυμα Νετανιάχου στους Ιρανούς: Έχετε την ευκαιρία να ανατρέψετε το καθεστώς, είμαστε ο καλύτερος σύμμαχος σας<<
Ψάχνουν λυσσασμένα για Κόκκινη Προβιά και Σχέδιο Προμηθεύς στο Ιράν, αλλά δεν τους βγαίνει...

9/3/2026
Προχθές πέθανε ο Country Joe McDonald. Έκανα πολλά λάικ σε φίλους που έβαλαν τραγούδια του και τώρα θα πω κι εγώ δυο λόγια.
Ο καλύτερος προσωπικός δίσκος του ΜcDonald (πέρα από τους Fish) είναι, με διαφορά, το “War War War” [Vanguard, 1971], ένα από τα πιο σπουδαία αντιπολεμικά άλμπουμ στην ιστορία της μουσικής, με τα εξόχως μελοποιημένα ποιήματα του ποιητή Robert W. Service (γραμμένα κατά τη διάρκεια της θητείας του στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο).

Δεν ξέρω πόσοι το ξέρουν, αλλά το άλμπουμ αυτό είχε βγει ελληνικό στα σέβεντις... από ποιούς; Από τον Φαληρέα; Δεν το αποκλείω. Πάντως το discogs το αγνοεί. Είχαν βγει κι άλλα «ελληνικής κατασκευής» της Vanguard, με σκληρά αμερικάνικα εξώφυλλα την ίδια εποχή, αλλά το “War War War” είναι ανατριχιαστικό όποτε και να το ακούσεις. Από το εξώφυλλό του, από το γράμμα τού πατέρα τού Country Joe από το μέτωπο (“Somewhere in France, 1918”, φοβερό αυτό το “Somewhere”, δεν ήξερε ούτε πού βρισκότανε ο άνθρωπος), μέχρι τον τελευταίο στίχο και την τελευταία νότα.
Μεταφράζω εν τάχει το καταπληκτικό “the munition maker” και σας ξορκίζω... μην διαβάσετε μόνο τους στίχους, χωρίς ν’ ακούσετε το συγκλονιστικό τραγούδι στα σχόλια...

Είμαι ο βασιλιάς των κανονιών, ιδού!
πεθαίνω σε ένα χρυσό θρόνο
με δάσος μακριά και πυργίσκο ψηλά
είμαι διάσημος και πλούσιος ραντζιέρης
κι ήταν κι ο πατέρας μου, και ο δικός του πριν απ’ αυτόν
με τον πλούτο μας, που τον οφείλουμε στον πόλεμο
αλλά ας μην είναι κανένας ηγεμόνας περήφανος
το σάβανο δεν έχει τσέπες

Από τη φύση μου είμαι ήπιος και ευγενικός
προσανατολισμένος στους καλούς τρόπους και την αλήθεια
και παρόλο που οι φασιανοί κατακλύζουν
τα δάση μου, δεν θα πιάσω κανένα όπλο
ωστόσο, ενώ κάθε τέρας που σφυρηλατώ
σπέρνει παντού τον πανικό
ο ψίθυρος του θανάτου, τ’ ορκίζομαι, είναι πιο δυνατός
το σάβανο δεν έχει τσέπες

Ο χρόνος μου είναι λίγος, τα πλοία μου στη θάλασσα
ήδη μου φαίνονται σαν φαντάσματα
τα εκατομμύριά μου με κοροϊδεύουν, είμαι φτωχός
όπως ο κάθε ζητιάνος στην πόρτα μου
η τεράστια κυριαρχία μου, παραιτούμαι
ένα κομμάτι γης μου πέφτει, για να το διεκδικήσω
κάθομαι σκυμμένος και νοιώθω πίκρα για όλα όσα έχασα
το σάβανο δεν έχει τσέπες

Θεέ μου, άσε με να εξαγνίσω την καρδιά μου
και να γίνω μέρος της ελπίδας του ουρανού
ας πάνε στα κομμάτια όλα όσα έβγαλα
θέλω να πολεμήσω για οίκτο, αγάπη και ειρήνη
μακάρι να μπορούσα να το κάνω με μια τροφή που θεραπεύει
και να δεσμευτώ στη φτώχεια και την προσευχή
να φωνάξω ψηλά πάνω από το σαστισμένο πλήθος
«ανόητοι, μη σας τρομάζει ο Μαμωνάς
το σάβανο δεν έχει τσέπες»

 

9/3/2026
Ένας από τους πιο σημαντικούς συνθέτες του ελαφρού τραγουδιού, που γειτνίαζε ή και ταυτιζόταν ορισμένες φορές με την τζαζ, την μποσανόβα κ.λπ., ήταν ο Κώστας Κλάββας. Γι’ αυτόν τον άξιο συνθέτη και εξέχοντα ενορχηστρωτή θα διαβάσεις στις σελίδες 158-160 του βιβλίου «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025], που τώρα κυκλοφορεί...

9/3/2026

Κατ’ αρχάς ένα είδος proxy war γίνεται και στο Ιράν – Κινέζοι και κυρίως Ρώσοι πληρώνουν με το ίδιο νόμισμα τη Δύση, για την εμπλοκή της στην Ουκρανία. Δεν ξέρω αν ΗΠΑ-Ισραήλ υπολόγιζαν στη δυνατότητα και στη θέληση του Ιράν να βομβαρδίσει όλες τις χώρες του κόλπου και τις υπόλοιπες γειτονικές του. Αν δεν το υπολόγιζαν, έχασαν. Πριν πέσει το Ιράν –αν πέσει– θα πάρει κι άλλους μαζί του. Και αυτό δεν είναι κάτι ασήμαντο. Ήδη το πετρέλαιο φθάνει στα 120 δολάρια το βαρέλι και οικονομίες σαν τη δική μας, που είναι φτερό στον άνεμο, θα αισθανθούν πρώτες τις συνέπειες. Βέβαια, εδώ, οι Πιερακάκηδες έχουν έτοιμες τις... σφεντόνες τους για να αντιμετωπίσουνε την κόλαση, και κάπως έτσι θα δεις τη ΝΔ να εκτοξεύεται ακόμη και στο 40%, γιατί μια... μιντιακή θεωρία λέει πως όσο πιο πολύ διαλύεις την καθημερινότητα του πολίτη, τόσο εκείνος θα σε γλείφει. Καλημέρα... Στοκχόλμη.

7/3/2026
Διάβαζα τον Γιώργο Βότση (εν ειρήνη), στα έιτις κυρίως, στην Ελευθεροτυπία. Τις Τρίτες έπεφτε το βασικό άρθρο του; Δυστυχώς δεν έχω μαζί μου, αυτή τη στιγμή, παλιές Ελευθεροτυπίες για να το τσεκάρω. Πάντως το δισέλιδο 4-5 ήταν το πιο αγαπημένο μου στην εφημερίδα, καθώς ξεκίναγα πάντα από κει το διάβασμα – και όχι μόνο εγώ φαντάζομαι. Δεν συμφωνούσα πολλές φορές μαζί του, καθώς ήταν αρκετά ελευθεριακός για τις δικές μου πεποιθήσεις, αναγνωρίζοντας όμως το κύρος της γνώμης του (που ήταν η επεξεργασμένα προσωπική του και όχι ένα επιφανειακό πασπάλισμα κοινών γνωμών άλλων) και βεβαίως την επιχειρηματολογία του, όπως συμβαίνει τέλος πάντων με τα άρθρα των αληθινών δημοσιογράφων.

[στη φωτό ο Γιώργος Βότσης από την ταινία της Τώνιας Μαρκετάκη «Ο Γιάννης κι ο Δρόμος» του 1967]

7/3/2026
Του πήγαιναν οι ρόλοι του φασίστα, του παρακρατικού, του χουντικού ταγματάρχη κ.λπ. Φοβερός και στη Φωτογραφία του Παπατάκη, αλλά ακόμη φοβερότερος εδώ. Ας πάει στο καλό και ο Χρήστος Βαλαβανίδης... Σπουδαίες σκηνές του ελληνικού σινεμά...
https://www.youtube.com/watch?v=wco3n_b8WbU