ALLIGATOR RECORDS

Η Alligator Records γιορτάζει τα 45 χρόνια της (ιδρύθηκε το 1971), με το 2CD “Alligator Records 45th Anniversary Collection” να κυκλοφορεί την περσινή δισκογραφική σεζόν (που φτάνει μέχρι τώρα). Για την ιστορία της Alligator είχα γράψει ένα κείμενο πριν πολλά χρόνια στο Jazz & Τζαζ (τεύχος 86, Μάιος 2000), κι από ’κείνο το κείμενο μεταφέρω εδώ ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα (την εισαγωγή):

«Η Alligator έβαλε μπροστά τις μηχανές, όταν το αφεντικό της, ο Bruce Iglauer, δεν κατόρθωσε να πείσει για τις απόψεις του τον Bob Koester της Delmark Records, αναφορικά με τον κορυφαίο slide κιθαρίστα Hound Dog Taylor. Λογικό. Η Delmark εκινείτο σ’ ένα περισσότερο επαγγελματικό επίπεδο. Ο Taylor ήταν πολύ «γρέτζος», πολύ ακατέργαστος, σχεδόν ερασιτέχνης για τον κατάλογό της. Δεν είχε σχέση, για παράδειγμα, με το ύφος και το στυλ ενός Junior Wells, ενός Magic Sam ή ενός Otis Rush. Ήταν ένας περιθωριακός καλλιτέχνης, με ελάχιστη δισκογραφία πίσω του, που βολόδερνε στα μικρομάγαζα της δυτικής και της νότιας πλευράς του Σικάγου άγνωστος σχεδόν μεταξύ αγνώστων. Ο Iglauer τον πήρε λοιπόν έτσι ακριβώς και τον έμπασε στο στούντιο μέσα στο ’71, λανσάροντας ένα καινούριο label, ένα καινούριο blues στυλ (το houserockin’) και κυρίως έναν πολύ μεγάλο δίσκο, το ομότιτλο “Hound Dog Taylor and The Houserockers”. Πάνω στις ψευτομπάσες γραμμές του κιθαρίστα Brewer Phillips και στα εντελώς ξερά ντραμς του Ted Harvey, ο Hound Dog άπλωνε μια σειρά από κλασικά ακόρντα, ενώ με τους εντελώς άκομψους κιθαρισμούς του προσέδιδε στο ηλεκτρικό Chicago στυλ μιαν αίσθηση αυθεντικού garage-punk».

Στο παρόν εορταστικό 2CD, που είναι το πολλοστό αυτού του τύπου για το label από το Σικάγο, ο Iglauer, εν αντιθέσει με τα προηγούμενα, έχει επιλέξει κομμάτια πιο σύγχρονων δημιουργών (από τον τωρινό κατάλογό του), χωρίς ν’ απουσιάζουν πάντως και κάποιες καραβάνες ή μακαρίτες πλέον bluesmen. Κατορθώνει έτσι (δεν ήταν δα και τόσο δύσκολο) να δώσει μια πλήρη εικόνα της σημερινής Alligator, μιας εταιρείας που εξακολουθεί να προβάλλει όλη τη γκάμα του ηλεκτρικού blues, μα ακόμη και της σύγχρονης roots music, σήμερα στην Αμερική (και όπου αλλού). Να πούμε μερικά ονόματα: Toronzo Cannon, Selwyn Birchwood, Lee Rocker, Moreland & Arbuckle, Anders Osborne, JJ Grey & Mofro, Jarekus Singleton, Curtis Salgado και ακόμη Lil’ Ed & The Blues Imperials, Son Seals, Shemekia Copeland, Elvin Bishop, Charlie Musselwhite, Carey & Lurrie Bell, Koko Taylor, Hound Dog Taylor & The Houserockers, James Cotton, Lazy Lester, Johnny Winter κ.ά. Μια πολύ καλή συλλογή.

Πάμε να δούμε τώρα και μερικά πρόσφατα CD της Alligator.

Ξεκινάμε με το “Hard Truth” [ALCD 4974, 2017] του Coco Montoya, ενός άσσου κιθαρίστα που αναδείχθηκε μέσα από τους Bluesbreakers του John Mayall τής eighties εποχής (“Behind the Iron Curtain” κ.λπ.) και ο οποίος από τα μέσα του ’90 κάνει προσωπική καριέρα. Ο Montoya έχει γράψει άλλα τρία άλμπουμ στην Alligator και, αναγκαστικώς να το πούμε, το πιο πρόσφατο απ’ αυτά δεν γίνεται παρά να συνεχίζει την εκεί διαδρομή του. Το άλμπουμ ανοίγει με το “Before the bullets fly” (από το ρεπερτόριο της Gregg Allman Band), για να συνεχίσει με το “I want to shout about it”  (Ronnie Earl & The Broadcasters) κ.λπ., παλαιότερα και πιο καινούρια κομμάτια δηλαδή, τα οποία αποδίδονται με τον δέοντα τρόπο, από μια δεμένη rhythm n’ blues μπάντα (lead κιθάρα, πλήκτρα, ρυθμική κιθάρα, μπάσο, ντραμς, συν «βοήθειες»).

Θυμάμαι κάτι μέτρια ή αδιάφορα άλμπουμ του κιθαρίστα Elvin Bishop (The Butterfield Blues Band κ.λπ.) από τα μέσα του ’70 και τις αρχές του ’80 κι έτσι, για πολλά χρόνια, τον είχα διαγράψει από τα κατάστιχά μου. Ανακάλυψα, θυμάμαι, τον Elvin Bishop ξανά το 2000, όταν έπεσε στα χέρι μου το φοβερό CD του με τον Little Smokey Smothers , το “That’s My Partner” [Alligator], για το οποίον είχα γράψει τότε «ύμνους» στο Jazz & Tζαζ, και από τότε όλο και κάτι ενδιαφέρον δικό του έφτανε στ’ αυτιά μου. Όπως ενδιαφέρον, και κάπως ιδιαίτερο, είναι και το έσχατο δικό του “Elvin Bishop’s Big Fun Trio” [Alligator ALCD 4973, 2017]. Big Fun Trio, πέραν του Bishop που παίζει κιθάρα και τραγουδά, είναι ο Willy Jordan σε κρουστά, φωνή και ο Bob Welsh σε κιθάρα, πιάνο, με τρεις top αρμονικίστες να βοηθάνε σε ορισμένα tracks (Kim Wilson, Rick Estrin, Charlie Musselwhite). Με ήχο που παραπέμπει συχνά, αλλά όχι πάντα, στο houserockin’ του Hound Dog Taylor (χωρίς μπασίστα δηλαδή και με την κιθάρα του Welsh να αναλαμβάνει ρόλο στο rhythm section) το παρόν δισκάκι είναι οπωσδήποτε ενδιαφέρον καθώς περιέχει καλά τραγούδια και παιξίματα. Ωραία η version στο κλασικό “It’s all over now” και ακόμη πιο ωραία στο “Let the four winds blow” του Fats Domino.

Ο Lil’ Ed Williams (γενν. το 1955 στο Σικάγο) είναι ανιψιός του σπουδαίου J.B. Hutto. Από τον μπάρμπα του δανείστηκε το κιθαριστικό στυλ του και αυτό πλασάρει τα τελευταία 30 χρόνια, με τα απανωτά άλμπουμ του στην Alligator. Με στοιχεία houserockin’ και με το slide να δίνει και να παίρνει, ο Lil’ Ed είναι/παραμένει ένας μεγάλος τραγουδοποιός του σύγχρονου blues – και με κοινωνικές ευαισθησίες (“Poor man’s song”, “Troubled world”). Το “The Big Sound of” [ALCD 4972, 2016] είναι ένα εξαιρετικό CD, ένα από τα καλύτερά του, οπωσδήποτε, που έχει μέσα μόνο κομματάρες. Δώδεκα δικές του, και δύο του θείου του. Ξηγημένα πράγματα… Μπράβο, λοιπόν, στον άνθρωπο αυτόν, που μετά από τρεις δεκαετίες, εξακολουθεί να προβάλλει τέτοιες δισκάρες.

Η Alligator εισάγεται στην Ελλάδα από την AN Music

ΝΙΚΟΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ ένας χρόνος από τον πρόωρο χαμό του – δύο δικά του ποιήματα

Με αφορμή τη συμπλήρωση ενός χρόνου από τον πρόωρο χαμό του Νίκου Τριανταφυλλίδη (6/6/2016) επιλέγουμε δύο δικά του ποιήματα, εις μνήμην, από την ποιητική συλλογή του «Τα Επίτηδες», που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1989 στις εκδόσεις Γνώση.

Η συνέχεια εδώ…

http://www.lifo.gr/now/san_simera/147589

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 25

5/6/2017

Είναι ένα από τα καλύτερα βιβλία που γράφτηκαν ποτέ για τα blues, επηρεάζοντας και τους γραφιάδες του ροκ. Δεν το λέω εγώ αυτό (παρότι έχω διαβάσει κάμποσα blues βιβλία κι αυτό, οπωσδήποτε, το ξεχωρίζω), αλλά ο Robert Christgau.
Ο Charles Keil, που έγραψε το URBAN BLUES είχε παντρευτεί Ελληνίδα, την Αγγελική Βέλλου-Κάιλ (που είχε επιμεληθεί την αυτοβιογραφία του Μάρκου Βαμβακάρη), και είχε ζήσει στα σίξτις στην Ελλάδα. Το βιβλίο βγήκε το 1966, από τις εκδόσεις του Πανεπιστημίου του Σικάγου και το εξώφυλλο που βλέπετε είναι της έκτης έκδοσης από το 1970, που ξεκινά και αυτή (η έκδοση) με ελληνικά λόγια(!) από το Τραγούδι του Νεκρού Αδελφού (1962) του Μίκη Θεοδωράκη.
Ο Keil δεν ενδιαφερόταν φυσικά μόνο για τα blues, ενδιαφερόταν και για το ρεμπέτικο και για την αφρικανική μουσική (είχε βρεθεί στη Νιγηρία το 1965, μελετώντας τους... Guys, που κάπνιζαν χόρτο και άκουγαν, θα προσέθετα εγώ, Sir Victor Uwaifo, Fela Ransome-Kuti και Koola Lobitos), όπως ενδιαφερόταν και για τους βαλκανικούς ήχους, αλλά και για την πόλκα και τον τρόπο που διαδόθηκε εκείνη στις λευκές λαϊκές τάξεις στην Αμερική.
Και κάτι σχετικό, αλλά μπορεί και άσχετο. Στους Juniors, το φθινόπωρο του ’66 έπαιζε κιθάρα κάποιος Richard Keil. Να ήταν κανας αδερφός του; Ας το ψάξουν αυτοί που μπορούν…

4/6/2017
Αυτό που είπε ο Καζάκος, για τους νέους που φεύγουν στο εξωτερικό και πως σωστότερο θα είναι να μείνουν εδώ και να παλέψουν για το καλύτερο δεν το βρίσκω ΕΝΤΕΛΩΣ ΛΑΘΟΣ. Και το λέω αυτό ανεξάρτητα από το τι σημαίνει «Καζάκος» κ.λπ. (δεν υπερασπίζομαι δηλαδή το πρόσωπο). Και εξηγούμαι εν συντομία.
Οι μετανάστες, που έφευγαν το ’60, πήγαιναν να δουλέψουν στις φάμπρικες της Γερμανίας και στου Βελγίου τις στοές. Δεν πήγαιναν να δουλέψουν γιατροί ή μηχανικοί. Το κράτος σ’ εκείνους τους παλιούς μετανάστες δεν είχε επενδύσει σχεδόν τίποτα, αντιθέτως με τους σημερινούς στους οποίους έχει επενδύσει πάρα πολλά. Διαβάζω πως ΚΑΘΕ πτυχίο της Ιατρικής Αθηνών στοιχίζει στον έλληνα φορολογούμενο 90.000 ευρώ! Το ποσό είναι μεγάλο και σαν απόλυτος αριθμός και βεβαίως ακόμη μεγαλύτερο ως άθροισμα όλων των πτυχίων. Εδώ κάτι πρέπει να γίνει… Και ρωτάω ευθέως.
Πού είναι οι σημερινοί φοιτητικοί αγώνες; Πού είναι τα ανάλογα του 15% για την παιδεία, του 1-1-4, του Πολυτεχνείου, του 815 κ.λπ.; Οι φοιτητές μας ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ ΤΟΝ ΥΠΝΟ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ. Νέμονται τα χιλιάδες ευρώ ενός κατατρεγμένου λαού και την πιο κρίσιμη στιγμή, αντί να πρωτοστατήσουν σε τολμηρές και αποφασιστικές κινητοποιήσεις (για τα δικά τους και τα γενικότερα λαϊκά συμφέροντα), εκείνοι προτιμούν, με το που θα γίνουν πτυχιούχοι, να πάρουν το πρώτο αεροπλάνο και να την κάνουν για χώρες, οι οποίες μας πατάνε (και) στο σβέρκο. Γιατί πρέπει να το δούμε και αυτό.
Κάπου δεν κολλάει το πράγμα…

4/6/2017
‘Είχα πολύ ψηλά την Αφροδίτη Μάνου κι έχασα πάσα ιδέα’… λέει κάποιος.
Δεν ξέρω… αλλά δεν μ’ αρέσει να τρέφω αυταπάτες. Στην ηλικία που είμαι το μόνο που μπορώ να κάνω με μια κάποια σιγουριά είναι το ξεσκαρτάρισμα.
Για μένα η Αφροδίτη Μάνου μετράει βασικά για τη συμμετοχή της στο «Διόνυσε Καλοκαίρι μας» (1972) του Ξαρχάκου (εκεί όπου λέει το «Ήταν τα λόγια σου φωτιά») και για το άλμπουμ «Απόπειρα» (1981) σε μουσικές Νίκου Καλλίτση και λόγια Γιάννη Κοντού και Αντώνη Κολυβά (που είναι εξαιρετικό).
Όλα τα υπόλοιπα δικά της τα βλέπω από… κατώτερα έως πολύ κατώτερα.

3/6/2017
FRESH AIR
Οι Quicksilver Messenger Service, ζωντανοί στο Winterland Ballroom του Σαν Φρανσίσκο την 28η Δεκεμβρίου 1975. Το τραγούδι (“Fresh air”) είναι ένα από τα καλύτερά τους κι εδώ το αποδίδουν με… ιερή μανία οι Dino Valenti φωνή, κιθάρα (RIP), John Cipollina κιθάρα (RIP), Gary Duncan κιθάρα, Skip Olsen μπάσο, Michael Lewis πλήκτρα και Greg Elmore ντραμς. Οι κιθάρες είναι αχτύπητες (αρχικά ο Duncan και μετά ο Cipollina), ενώ και τα πλήκτρα σε στέλνουν. Μεγάλες στιγμές του ροκ! Ανατριχιάζεις…
 

2/6/2017

Ωραία διαφήμιση, όχι τρίχες. 

Στην κορυφή του ποτηριού όλα τα καλά μαγαζιά της Αθήνας πριν 50 χρόνια ακριβώς (1967).

H «Απόπειρα» με την Αφροδίτη Μάνου είναι ένας από τους καλύτερους δίσκους της δεκαετίας του ’80 - Ροκ τραγούδια σε μουσικές Νίκου Καλλίτση, βασισμένα σε ποιήματα των Γιάννη Κοντού και Αντώνη Κολυβά, που αντέχουν ακόμη

Η αλήθεια είναι πως την είχα λησμονήσει την Αφροδίτη Μάνου και πως τη θυμήθηκα ξανά από κάτι χοντράδες, που έγραψε πρόσφατα στο φέισμπουκ για τον Σόιμπλε. Κι έτσι, επειδή πάντα υπάρχει αφορμή για να κοιτάξεις προς τα πίσω, είπα να ξανακούσω ένα από τα καλύτερα άλμπουμ τής ελληνικής δισκογραφίας, που τυπώθηκαν εκεί στις αρχές των έιτις – ανακαλώντας, συγχρόνως, και μιαν ιστορία.

Η συνέχεια εδώ…

http://www.lifo.gr/articles/music_articles/147500

SONIK Ήμουν Κι Εγώ Εκεί

Θα πω μερικά πράγματα… ανακατωμένα. Όπως κατεβαίνουν στο κεφάλι μου τώρα. Μην μου πιάσετε κουβέντα τού τύπου «γιατί» και «πώς» τα λέω… Έτσι τα λέω και τα γράφω όπως μου ’ρχονται.

Ναι, οι συναυλίες είναι βασικά αυτό το… «ήμουν κι εγώ εκεί». Ή, εν πάση περιπτώσει, εξελίχθηκαν έτσι. Δεν ξέρω (αν και φαντάζομαι) πώς ακριβώς μπορεί να λειτουργούσαν στα sixties π.χ. Διαφορετικά, γιατί τότε οι συναυλίες συνδυάζονταν και μ’ εκείνα που συνέβαιναν έξω από τα venues, καθώς υπήρχε «όραμα» που διαχεόταν προς πάσα κατεύθυνση. Τώρα λείπει το «όραμα», τώρα είναι βασικά αυτό και τίποτ’ άλλο. Το… να είσαι κι εσύ εκεί, μαζί με άλλους (χωρίς κάτι περισσότερο). Το να λειτουργεί η κοινότητα, εν ολίγοις, μέσω μιας συμπτωματικής συνεύρεσης, δίχως τα ευρύτερα κοινωνικοπολιτικά της παρελκόμενα. Δεν ξέρω αν αυτό είναι η απόλυτη έκπτωση –πιθανώς, αν το δεις μέσα στο διάβα του χρόνου–, σίγουρα όμως δεν είναι κι εκείνο που θ’ άξιζε να είναι.

Ένα θεματικό τεύχος λοιπόν έχουμε εδώ, από το SONIK, που σχετίζεται με τα live. Live της τελευταίας 30ετίας χοντρικά, και ιστορίες γραμμένες από έλληνες συντάκτες, μουσικόφιλους κ.λπ., που έχουν να διηγηθούν και μια κάπως παράλληλη περιπέτεια, που να συνδέεται, κάθε φορά, με μια συγκεκριμένη παράσταση.

Διάβασα κάμποσες απ’ αυτές τις ιστορίες και πέρασε το μάτι μου απ’ όλες. Κάποιες από τις ιστορίες τις φχαριστήθηκα περισσότερο, κάποιες λιγότερο. Κάποιες έχουν και μια λογοτεχνική, ας την πούμε έτσι, αξία, και κάποιες δεν την έχουν – χωρίς αυτό να σημαίνει πως οι δεύτερες είναι απαραιτήτως υποδεέστερες. Τα ονόματα, εξάλλου, που δίνουν τις αφορμές για το τι θα ειπωθεί δεν παίζουν πάντα σημασία. Είτε παλαιά, είτε μεσαία, είτε καινούρια, όλα παρατάσσονται βάσει της αλφαβητικής σειράς των… επωνύμων των συντακτών, οπότε δεν έχουμε «κεφάλαια» του στυλ «κάποτε» και «τώρα», ροκ ή λιγότερο ροκ, ελληνικά ή ξένα. Αυτό είναι καλό από τη στιγμή που το θέμα δεν είναι σώνει και καλά η μουσική, αλλά συχνά κάποια ιστορία πίσω απ’ αυτήν.

Ναι, συμμετέχω κι εγώ στην προσπάθεια –θυμάμαι τα περιρρέοντα ενός live από το 1987– όπως συμμετέχουν κι άλλοι φίλοι και γνωστοί και αρκετοί προς εμένα άγνωστοι. Είναι καλό να γράφει ο κόσμος, και ακόμη καλύτερα να θυμάται καθώς γράφει.

Το SONIK μάχεται, δεν υπάρχει λόγος – και μάχεται καλά σε μια δύσκολη εποχή. Κάνει θεματικά τεύχη, τα μόνα, μάλλον, που έχουν έντυπο νόημα, καθότι η στεγνή επικαιρότητα είναι προνόμιο πια του διαδικτύου. Δεν είναι πάντα εύκολο το να βρεθεί ένα concept με αληθινό νόημα, αν και ακόμη πιο δύσκολο είναι να υποστηρίξεις ένα concept, από πάσης πλευράς, μέσα σε μια μίζερη κοινωνικο-οικονομική πραγματικότητα.

Θέλει κότσια, μα και τη σιγουριά, συγχρόνως, πως αξίζει να το παλέψεις επειδή δεν γουστάρεις να κάνεις κάτι άλλο.

50 ΧΡΟΝΙΑ SWINGING LONDON: ένα αφιέρωμα, σε πρώτο χρόνο, από το περιοδικό ΓΥΝΑΙΚΑ τον Ιούνιο του 1967

Αν το Swinging London, αυτή η ιδιόμορφη βρετανική συνύπαρξη ποπ μουσικής, κινηματογράφου και μόδας κυρίως, με ό,τι εκείνη συμπαρέσυρε στο κοινωνικό επίπεδο, τοποθετείται χρονικά στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’60, τότε το καλοκαίρι του 1967 υπήρξε η καρδιά του – το αποκορύφωμά του.

Πώς, όμως, το Swinging London «πέρασε» στην Ελλάδα εκείνο το καλοκαίρι, το καλοκαίρι του ’67; Είναι ένα ερώτημα αυτό, που έχει τη σημασία του. Γιατί, εντάξει, τώρα μπορεί να είναι πολλά πράγματα γνωστά –πρόπερσι, να θυμίσουμε, κυκλοφόρησε και το σχετικό βιβλίο τού Shawn Levy «Ready, Steady, Go!» στις εκδόσεις Κουκκίδα–, όμως τότε, εκείνη την εποχή, ποια ακριβώς ήταν η εικόνα των εξελίξεων στη χώρα μας;

Βιβλία, φυσικά, που να αναλύουν τα φαινόμενο μπορεί να μην τυπώνονταν τότε (εξάλλου τα πιο σοβαρά απ’ αυτά θα βγουν όταν θα κάτσει η σκόνη), όμως και τις ταινίες του Swinging London βλέπαμε στην Ελλάδα, και τους δίσκους των βρετανικών συγκροτημάτων ακούγαμε, και τη μόδα (το μίνι π.χ.) εγκαίρως υιοθετήσαμε. Και ήταν λογικό, εν τέλει, τα οικογενειακά περιοδικά και τα ποικίλης ύλης της εποχής να γράφουν για όλα αυτά τα θέματα, πληροφορώντας το αναγνωστικό κοινό για γεγονότα και καταστάσεις όχι και τόσο μακρινές.

Ένα από τα καλύτερα, λοιπόν, και πιο μεστά αφιερώματα στο Swinging London, που δημοσιεύτηκαν τη συγκεκριμένη περίοδο στη χώρα ήταν το πολυσέλιδο στην δεκαπενθήμερη ΓΥΝΑΙΚΑ, στο τεύχος 453, που κυκλοφόρησε στο διάστημα 24 Μαΐου-6 Ιουνίου 1967 – πριν από 50 χρόνια ακριβώς.

Είχε προηγηθεί, σ’ ένα κάπως πιο επίσημο επίπεδο, η μεγάλη Βρετανική Έκθεση στο Χίλτον (1-4 Φεβρουαρίου 1967), που είχε φέρει σε επαφή «πλήθος κόσμου» με ποικίλα προϊόντα (και) της λονδρέζικης ποπ-αρτ, ενώ δεν πρέπει να λησμονούμε την τεράστια συμβολή των Beatles, των Animals, των Kinks και των Rolling Stones, του βρετανικού μουσικού κύματος δηλαδή, στη μεγαλύτερη «συγκροτηματίτιδα» που γνώρισε ποτέ ο τόπος – ένα γεγονός που άλλαξε, χοντρικά, τον τρόπο που σκεφτόταν, ντυνόταν και ενεργούσε ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής νεολαίας.

Το αφιέρωμα της ΓΥΝΑΙΚΑΣ στο Swinging London απλώνεται σε 40 σελίδες κι εδώ σκανάρουμε για ’σας κείμενα και φωτογραφίες.

Η συνέχεια εδώ…

http://www.lifo.gr/articles/retronaut_articles/146998

THE TELESTONS έξοχο surf από τον Πειραιά

Δεν είναι καινούρια μπάντα οι Telestons από τον Πειραιά. Υπάρχουν εδώ και καμμιά δεκαετία, έχοντας ηχογραφήσει και στο παρελθόν, παρότι τώρα βγαίνουν μαζικά προς τα έξω μ’ ένα πλήρες βινύλιο. Ναι, πλήρες, γιατί διαθέτει 18 tracks, ένθετο και δύο inserts. Και πολύ ωραίο εξώφυλλο – αυτή την περίεργη ξυλοκατασκευή φωτογραφημένη κάπου, σε κάποια παραλία του Σαρωνικού υποθέτω.

Ναι, surf παίζουν οι Telestons και βασικά twang, την ορχηστρική του εκδοχή εννοώ, και το γεγονός πως είναι επίσης μια πλήρης μπάντα τους παρέχει, και αυτό, ορισμένα επιπρόσθετα ατού. Ποιοι αποτελούν το γκρουπ; Ψευδώνυμα και κανονικά ονόματα είναι όλα ανακατεμένα… African Alex μπάσο, Fotis Mason σαξόφωνο, Georg Pin κιθάρα, Kaptain Fil κιθάρα, Leandros Fratnik ντραμς, Mpampis Los Tromos ντραμς, Yorgia Karidi φωνητικά, Chris D βαρύτονο σαξόφωνο, Kostas Pappous φωνή, ενώ ως βασικό μέλος αναφέρεται και ο «μαστεράς» George Varavas Christoforidis. Δέκα νοματαίοι δηλαδή από τους οποίους μόνον ο Φράτνικ μου λέει κάτι ως όνομα (Los Tre, Dimitris Kakavoulis Quartet, Priamos Morakis Quintet, Afrodyssey Orchestra…).

Οι επιρροές των Telestons είναι επίσης ποικίλες, και πολύ ωραία οριοθετημένες μέσα στα κομμάτια τού “Poseidon Knows” [Ikaros Records, 2017], και αυτό τους δίνει κι άλλα bonus. Εγώ δηλαδή εκτός από τις βασικές surf/twang αναφορές διακρίνω και ελληνικές λαϊκές (κάτι όχι δύσκολο και κάτι όχι απρόβλεπτο – το μισό surf είναι «Μισιρλού» εξάλλου), ακόμη jazz, sixties shake, οπωσδήποτε frat-rock (με τις σαξοφωνιές να δίνουν και να παίρνουν) και βεβαίως garage-punk και r&b. 
Με άλλα λόγια όλο το βασικό sixties χορευτικό οπλοστάσιο δηλώνει «παρόν» στο “Poseidon Knows” – ένα άλμπουμ που επιβάλλεται ακόμη και από το εξώφυλλό του, βεβαίως από το οπισθόφυλλο με το παραποιημένο χιλιάρικο (δραχμές) και τον Ποσειδώνα σε πρώτο πλάνο και φυσικά από τους τίτλους των θεμάτων του (“Nihtose horis Ferrari”, “Ekavi’s motorcycle”, “Giagoula surf”, “There is only one God, Poseidon” κ.λπ.), που δεν είναι σκέτοι τίτλοι, αλλά φοβερά και τρομερά instros που αποδίδονται με απλησίαστη ενάργεια.

Αυτή η καθαρότητα και η σαφήνεια στις συνθέσεις των Telestons είναι ό,τι περισσότερο μπορείς να ζητήσεις από ένα σύγχρονο surf σχήμα, και βεβαίως από ένα σύγχρονο surf/rock άλμπουμ, που διαθέτει μόνο γαμάτες συνθέσεις και κυλάει σαν… υδατόπτωση.

Επαφή: https://www.facebook.com/Ikarosrecord/
 

JAZZ + ΠΡΑΞΕΙΣ στην ΠΑΤΡΑ 8-10 Ιουνίου

Το Jazz + Πράξεις στην Πάτρα αποτελεί θεσμό, καθώς οργανώνεται συνεχώς από το 2004 (βρισκόμαστε δηλαδή στη 14η διοργάνωση), έχει για «ψυχή» του τον φίλο από 30ετίας και βασικό συνεργάτη στο Jazz & Τζαζ Γιάννη Μουγγολιά, ενώ είναι ενταγμένο στο Διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας, το οποίο οργανώνει κι εφέτος ο Δήμος Πατρέων, έχοντας για μπροστάρη, κι αυτή τη χρονιά, τον κομμουνιστή Δήμαρχο Κώστα Πελετίδη (ο οποίος χαίρει με το έργο του της εκτίμησης όλων των Πατρινών). Γι’ αυτούς τους λόγους το δισκορυχείον στηρίζει το Jazz + Πράξεις, προβάλλοντας και τη φετινή διοργάνωση. Και αυτή τη φορά ο χώρος του Αιθρίου τού Παλαιού Δημοτικού Νοσοκομείου θα είναι το σημείο αναφοράς την Πέμπτη 8, την Παρασκευή 9 και το Σάββατο 10 Ιουνίου.

Το πρόγραμμα: 
Πέμπτη 8 Ιουνίου, ώρα 21.30 
Sokratis Sinopoulos Quartet 
Παρασκευή 9 Ιουνίου, ώρα 21.00 
In Duologue (Αλεξάνδρα Λέρτα – Βασίλης Στεφανόπουλος) 
Dinosaur 
Σάββατο 10 Ιουνίου, ώρα 21.30 
Enrico Rava Quartet

Sokratis Sinopoulos Quartet
Το Sokratis Sinopoulos Quartet αποτελείται από τους Σωκράτη Σινόπουλο λύρα, Γιάννη Κυριμκυρίδη πιάνο, Δημήτρη Τσεκούρα κοντραμπάσο και Δημήτρη Εμμανουήλ ντραμς. Το Κουαρτέτο ξεκίνησε το 2011, δουλεύοντας αρχικά με διασκευές παραδοσιακών κομματιών, για να συνεχίσει σύντομα πάνω σε πρωτότυπες συνθέσεις τού Σινόπουλου. Αυτό το υλικό εκδόθηκε πρόπερσι στην ECM ως “Eight Winds” αποσπώντας εξαιρετικές κριτικές. Τον Σωκράτη Σινόπουλο τον έχουμε ακούσει –ζωντανά ή σε ηχογραφήσεις– να εμφανίζεται με τους Ross Daly, Ελένη Καραΐνδρου, Δόμνα Σαμίου, Ara Dinkjian, Charles Lloyd κ.ά., βάζοντας παντού τη δική του εκφραστική σφραγίδα, και μάλιστα σε ιδιώματα που καλύπτουν μιαν ευρύτατη γκάμα, από την παράδοση έως τη σύγχρονη δημιουργική μουσική.

In Duologue 
(Αλεξάνδρα Λέρτα – Βασίλης Στεφανόπουλος)

Το μουσικό σχήμα In Duologue απαρτίζεται από την τραγουδίστρια Αλεξάνδρα Λέρτα και τον πατρινό κοντραμπασίστα Βασίλη Στεφανόπουλο, που ζει και δημιουργεί στην Ολλανδία. Κοντραμπάσο και φωνή σ’ έναν μουσικό διάλογο ικανό να «ταξιδέψει» τον ακροατή σε «τόπους» όχι πάντα προφανείς. Μαρτυρά γι’ αυτό το άλμπουμ τους “Blue Skies” που κυκλοφόρησε το 2014, όπως και το ευρύτερο ρεπερτόριο τού ντούο, που αποτελείται από συνθέσεις των Irving Berlin, Chano Pozo, Duke Ellington, Richard Rogers-Lorenz Hart κ.ά.

Dinosaur
Οι Dinosaur, που εμφανίζονται αποκλειστικά και μόνο στο Jazz + Πράξεις 2017, είναι ένα από τα πιο δημιουργικά τζαζ σχήματα στην Ευρώπη σήμερα. Με leader την τρομπετίστα και συνθέτιδα Laura Jurd (κατέκτησε τον τίτλο BBC New Generation Artist 2015-2017), τον Elliot Galvin στα πλήκτρα και τους Conor Chaplin-Corrie Dick σε μπάσο-ντραμς, οι Dinosaur κυκλοφόρησαν, το 2016, το άλμπουμ “Together, As One” στην Edition Records, τυγχάνοντας ευρείας αναγνώρισης.

Η μουσική τους στηρίζεται οπωσδήποτε στα πλήκτρα (fender rhodes, synths), βεβαίως στην τρομπέτα, μα ακόμη και στο ξεχωριστό rhythm section, φέρνοντας στη μνήμη μεγάλες στιγμές του παρελθόντος (ηλεκτρικός Miles, Nucleus/ Ιan Carr, Soft Machine, King Crimson, Mwandishi κ.λπ.).
Μετά από έξι σχεδόν χρόνια περιοδειών (Βερολίνο, Τουλούζη, Δουβλίνο, Βρέμη κ.ά.), οι Dinosaur είναι έτοιμοι να συνεχίσουν τη λαμπρή διεθνή καριέρα τους. Η φετινή περιοδεία τού γκρουπ προδιαγράφεται ως η εντυπωσιακότερη όλων, καθώς περιλαμβάνει κορυφαίες συναυλιακές στάσεις σε ΗΠΑ και Ευρώπη, και στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και η εμφάνισή τους στο Jazz + Πράξεις 2017.

Enrico Rava Quartet
(Enrico Rava τρομπέτα, Giovanni Guidi πιάνο, Gabriele Evangelista κοντραμπάσο, Fabrizio Sferra ντραμς)
Άλλη μια αποκλειστική εμφάνιση στο Jazz+Πράξεις 2017, άλλη μία σπουδαία μπάντα, άλλη μία ιστορική τζαζ προσωπικότητα.

Ό,τι και να πει κανείς για τον Enrico Rava θα είναι λίγο. Να υπενθυμίσουμε, απλώς, πως έχει συνεργαστεί με γίγαντες της τζαζ (Gil Evans, Gato Barbieri, Carla Bley, Roswell Rudd, Marion Brown, Rashied Ali, Cecil Taylor, Charlie Haden, John Abercombie, Paolo Fresu, Stefano Bollani, Miroslav Vitous, Richard Galliano, J.F. Jenny-Clark, Misha Mengelberg, Dino Saluzzi, Lee Konitz, Pat Metheny, Charlie Mariano, Joe Henderson, Ran Blake, Paul Motian κ.ά.), πως έχει παίξει σε περιοδείες και κοντσέρτα σε ΗΠΑ, Ιαπωνία, Καναδά, Βραζιλία, Αργεντινή, Κίνα και φυσικά στην Ευρώπη, ενώ έχει υπάρξει μέλος σημαντικότατων ορχηστών (The George Gruntz Concert Jazz Band, Carla Bley Jazz Composers Orchestra, Globe Unity Orchestra, Italian Instabile Orchestra κ.λπ.), έχοντας ηχογραφήσει πάνω από 100 δίσκους.
Ο Rava ως αρχηγός ενός σχήματος, το οποίο συναποτελούν νεώτεροι, αλλά άσσοι μουσικοί, δηλώνει πάντα ανοιχτός σε μιαν ευρύτατη γκάμα τζαζ τεχνοτροπιών, καθώς αυτό πράττει από την αρχή της καριέρας του, όταν είχε βρεθεί δίπλα στους Gato Barbieri και Steve Lacy στα μέσα του ’60. 

Τιμές εισιτηρίων

Ανά βραδιά: 10 ευρώ. Ενιαίο (για όλο το τριήμερο): 22 ευρώ.

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 24

1/6/2017

Βλέπω διάφορες αναρτήσεις σήμερα για τα 50χρονα του “Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band”, αν και στην πραγματικότητα το άλμπουμ κυκλοφόρησε την 26η Μαΐου 1967 (και όχι την 1η Ιουνίου). Στην Ελλάδα, να το πούμε, ο δίσκος πρέπει να κυκλοφόρησε κάποια στιγμή μέσα στον Αύγουστο του ’67 ή προς τα τέλη Ιουλίου (σε ελληνική εκτύπωση εννοώ), καθώς διαφημίζεται κατάλληλα στο τεύχος 88 των Μοντέρνων Ρυθμών της 30ης Αυγούστου 1967. Το άλμπουμ μπαίνει κατ’ ευθείαν στο Νο 2 του ελληνικού τοπ-10 σ’ εκείνο το τεύχος, ενώ βρίσκεται στο Νο 1 στο επόμενο (13 Σεπτεμβρίου 1967). 

1/6/2017 

Είναι ωραίο να σε διαγράφουν ή ακόμη καλύτερα να σε μπλοκάρουν απαράδεκτοι. Δεν μπαίνεις καν στη σκέψη ν’ ασχοληθείς, εσύ, με την περίπτωσή τους. 

1/6/2017

Ανέκδοτο Διονύση Σαββόπουλο και Σπανουδάκη από τα σέβεντις, ανέκδοτους (φοβερούς) Heaven and Hell και Scoria από τα έιτις, Hooks από τα σίξτις, κάποιους Asfodel’s Grup (έτσι γράφονται - Έλληνες είναι), Μαρία Δημητριάδη από βουλγάρικο δίσκο και διαφόρους άλλους αγνώστους (Έλληνες και Κύπριους) απ' όλες τις δεκαετίες, που δεν συγκράτησα τα ονόματά τους, ή που δεν τα θυμάμαι αυτή τη στιγμή, ακούσαμε απόψε στον Κύκλωπα από τον Mimis G Vas.
Τον ευχαριστούμε! 

31/5/2017

Προσωπικά, το μόνο θετικό που αναγνωρίζω στο Μητσοτάκη ήταν η διάθεσή του να κλείσει το λεγόμενο «μακεδονικό», μ’ ένα όνομα του τύπου Σλαβομακεδονία που θα ήταν ιδανικό.
Δυστυχώς, έπεσε πάνω στο Σαμαρά, στους παπάδες κ.λπ. και το φοβήθηκε.
Ούτε αυτό εν τέλει. 

31/5/2017

Συμμετέχουμε κι εμείς στο λαϊκό προσκύνημα... 

(περιοδικό Αγκάθι, τεύχος 3, Μάιος '83)

Το τι έχει γραφτεί αυτές τις μέρες για το Μητσοτάκη είναι φοβερό, παρότι λείπει ο Κακαουνάκης!

Τα καλύτερα πρέπει κάποιος να τα μαζέψει και να βγουν σε βιβλίο. Συλλυπητηρίων… 

30/5/2107 

ROGER McGOUGH

(ποιητής του Λίβερπουλ, μέλος των Scaffold, McGough & McGear, Grimms) 

ΕΠΙΒΙΩΣΗ

Κάθε μέρα
συλλογίζομαι το θάνατο.
Τις επιδημίες, την πείνα,
τη βία, την τρομοκρατία, τον πόλεμο,
το τέλος του κόσμου.

Βοηθάει
να μη σκέφτομαι άλλα. 

30/5/2017 

Θα τους χώσουν οι Γιάνκηδες (ο Τραμπ λέει πως θέλει να ανατρέψει το εμπορικό έλλειμμα που εμφανίζει η χώρα του ως προς τη Γερμανία, κατηγορώντας τους Γερμανούς για τσιγκουνιά σε σχέση και με το ΝΑΤΟ), θα τους χώσουν οι Μπόμπηδες (καθώς δεν πρόκειται να πληρώσουν τα 100 δισ. «κοστούμι», που τους έκοψαν για το Brexit), άιντε να τους χώσει και η Ψωροκώσταινα με κάτι ψιλά τον Ιούλιο…

Κι άσε τους άλλους, τους κάφρους, να διαδηλώνουν κατά της… χούντας των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στην κηδεία του Μητσοτάκη… 

30/5/2017 

Το ελληνικό τραγούδι ζει –ζει με «έψιλον-γιώτα» και όχι ζη με «ήτα», γιατί αν είναι να «ζη» τότε έχει πεθάνει εδώ και δεκαετίες–, επειδή γράφονται και σήμερα καινούρια καλά τραγούδια και όχι γιατί θα μαζευτούν ο Σαββόπουλος, η Αρβανιτάκη και δεν ξέρω ποιοι άλλοι ακόμη στο Καλλιμάρμαρο, για να μας πουν, για πολλοστή φορά, τα ίδια και τα ίδια.

Φτάνει πια με τους δεινόσαυρους, που δεν έχουν να προσφέρουν πλέον τίποτα.

Άσε δηλαδή εκείνο το «όλοι μαζί μπορούμε», που εμένα μου γυρίζει τ’ άντερα. Και δε θέλω να πω πιο πολλά... 

29/5/2017

Σκάσανε και κασετούλες στο eBay... 

Ε ρε κατάντια για τον τεράστιο Χρήστο Κολοκοτρώνη... 

29/5/2017 

ΠΑΛΙΑ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ ΤΗΣ SIEMENS

Α… έτσι τη θυμήθηκα σήμερα…

29/5/2017 

Μητσοτάκης: o έλληνας νεοφιλελές πρωθυπουργός που έπιασε κατοστάρα στο χρέος, αφού παρέλαβε στο 69,9% και παρέδωσε, το 1993, στο 111,6%, που έβαζε φόρους με το τσουβάλι (Μάνος) και που στο διάστημα 1990-1993 προσέλαβε από το παράθυρο 11073 άτομα στη ΔΕΗ (καθώς ο Μητσοτάκης ήταν και… ενάντια στη διόγκωση του Δημόσιου Τομέα), με τα 6632 άτομα να διορίζονται στην προεκλογική περίοδο(!) του 1993 (καθώς ο μακαρίτης δεν ήταν ούτε... παλαιοκομματικός). Θεός σχωρέστον... 

(Πιο πολύ θα τον συγχωράνε βέβαια οι ευεργετηθέντες του)

ROLLOVER DJS / GEORGE KELLY κομμάτια για χορό

Κλασική 12ιντση φόρμα, που γυρίζει στις 45 στροφές και που περιέχει δύο κομμάτια για χορό. Ένα από τον ιταλό DJ και παραγωγό Rollover DJs κι ένα από τον έλληνα συνάδελφό του George Kelly. Το single κυκλοφορεί, σε μπλε βινύλιο, στην (ελληνική) εταιρεία του δεύτερου, την Chopshop, σε 328 αριθμημένα αντίτυπα.

Το πρώτο κομμάτι, το “Sir Paul 1985” είναι ένα disco-funk, που αρχίζει ωραία με το rhythm section να κρατάει γερά και το πιάνο νε περιγράφει ελλειπτικά τη μελωδία. Όλα αυτά πριν μπει η γυναικεία φωνή (σε «μαύρο» στυλ), που, μαζί με τα συνολικότερα breaks σε ρυθμικές κιθάρες, κρουστά κ.λπ., εξακοντίζουν το κομμάτι. Μετά τη μέση το “Sir Paul 1985” αποκτά μια μεγαλύτερη dope-funk χροιά, θυμίζοντας καθαρά αμερικάνικο loft από το δεύτερο μισό του ’70. Ωραίο track θα το χαρακτήριζα, γενικώς.

Το “Chicks for free” του George Kelly, που πιάνει τη δεύτερη πλευρά, ξεκινά σ’ ένα ύφος eighties disco-rock, με ωραία riffs από ηλεκτρική κιθάρα και με βαρβάτο μπάσο-ντραμς. Τα γεμίσματα από cheesy keyboards, καθώς και τα φωνητικά που ακούγονται κάπως από το «βάθος», παράλληλα με το σταθερό και αμετακίνητο beat, δίνουν εν τέλει ένα δυνατό χορευτικό track, χωρίς ιδιαίτερες αλλαγές αλλά με προφανή λειτουργικότητα.

Επαφή: https://soundcloud.com/the-chopshop-music