ELINA DUNI μια τραγουδίστρια (από την Αλβανία) στο ρόστερ της ECM

Γεννημένη στα Τίρανα και με μουσικές σπουδές στην Ελβετία, η Elina Duni δεν είναι μια πρωτοφανέρωτη. Πολυτάλαντη, καθότι γράφει (και) τραγούδια, τα οποία ερμηνεύει η ίδια, παίζοντας κιθάρα, πιάνο και κρουστά, η Duni, με τη δισκογραφική εμφάνισή της στην ECM (ΑΝ Music), χαράζει οπωσδήποτε νέους δρόμους στην καριέρα της.

Με ρεπερτόριο ποικίλο, που αποτελείται από κομμάτια των Domenico Modugno, Amália Rodrigues, Jacques Brel, αραβικά, εβραίικα και παραδοσιακά από το Κόσοβο, την Αρμενία, την πΓΔΜ, την Αλβανία και την Ελβετία, η Duni αποδεικνύει στο “Partir” πως διαθέτει όλες τις προϋποθέσεις, όλα τα προσόντα, ώστε ν’ ανεβεί ακόμη πιο ψηλά στη διεθνή… intellectual ethnic σκηνή και να διαπρέψει.

Φυσικά, το “Partir” δεν έχει ουδεμία σχέση με την jazz ή με τον «ήχο της ECM» έτσι όπως όλοι μας τούτον τον κατανοούμε όλα αυτά τα χρόνια – κάτι που τέλος πάντων το υποστηρίζουμε παρά το γεγονός πως άλμπουμ σαν το “Partir” έχουν ξαναϋπάρξει στο ρόστερ της εταιρείας (ακόμη και τα CD τής Σαβίνας Γιαννάτου, χοντρικά, μοιάζουν μ’ αυτό).

Η λιτή ενορχηστρωτική προσέγγιση, το ηχόχρωμα της φωνής της Duni, όπως και το γενικότερο haunted στίγμα τής παραγωγής μάς οδηγούν σε μια τελική / οριστική διαπίστωση.

Το “Partir” είναι ένα ώριμο folk άλμπουμ – με όλα τα tracks να εναλλάσσονται επιστημονικώς, δίχως ποτέ να χάνουν την αξία και τη σημασία τους.

(Στο booklet περιλαμβάνονται όλοι οι στίχοι των τραγουδιών τόσο στις πρωτότυπες γλώσσες, όσο και οι μεταφράσεις τους στην αγγλική. Κάτι χρήσιμο οπωσδήποτε).

DEMETRIO STRATOS (1945-1979) - ΣΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΦΩΝΗΣ

Τον προηγούμενο Ιούνιο, το τριήμερο 7-9, πραγματοποιήθηκε στο ΚΠΙΣΝ (Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος) το αφιέρωμα της Εναλλακτικής Σκηνής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, στον Demetrio Stratos. Για τις ανάγκες εκείνων των εκδηλώσεων μου ζητήθηκε ένα κείμενο, που θα έμπαινε στο έντυπο πρόγραμμα – κείμενο, που, αρχικώς, ήθελα να έχει μια κάπως πιο «σκληρή» μορφή. Να επικεντρώνεται, δηλαδή, στο εντελώς πρωτοποριακό και προσωπικό έργο τού Stratos και να μην είναι ένα γενικότερο βιογραφικό. Η γνώμη των υπευθύνων ήταν, όμως, διαφορετική. Ήθελαν ένα κείμενο γενικότερο και πιο βατό (να το πούμε έτσι), επειδή ο Demetrio Stratos εξακολουθούσε (και εξακολουθεί εννοείται) να αποτελεί μια, γενικώς, αγνοημένη, στην Ελλάδα, καλλιτεχνική προσωπικότητα. Ήταν σωστή η συγκεκριμένη παρατήρηση, ολόσωστη θα έλεγα, κι έτσι δεν είχα παρά να συμφωνήσω πως το κείμενο θα έπρεπε να γραφεί με τέτοιο τρόπο, ώστε να αφορά στον «πολύ κόσμο». Αυτό το κείμενο το μεταφέρω, τώρα, και στο δισκορυχείον.

Ποιος είναι αυτός ο ελληνικής καταγωγής μουσικός, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και καθόρισε τόσο πολύ με το έργο του, στην Ιταλία πια της δεκαετίας του ’70, τα όρια της ανθρώπινης φωνής;

Παρότι έχουν γραφτεί λίγα κείμενα στην Ελλάδα, από τον πρόωρο θάνατό του και μετά, και παρά το γεγονός πως στην εποχή του διαδικτύου πολλά από εκείνα που κατόρθωσε ο ίδιος να πράξει στη σύντομη ζωή του είναι πλέον στη διάθεση των πάντων, ο Demetrio Stratos θα λέγαμε πως εξακολουθεί να παραμένει μια τρανή «περίπτωση» προς εξερεύνηση για έναν απλό, απλούστατο λόγο. Όσα μπόρεσε να πετύχει με τις εργασίες και τις ερευνητικές προσπάθειές του, πάντα προς την κατεύθυνση τιθάσευσης της ανθρώπινης φωνής, παραμένουν εν πολλοίς αξεπέραστα. Και αυτό το «αξεπέραστο» είναι η κρίσιμη λέξη, προκειμένου o σημερινός μουσικόφιλος και ερευνητής να προχωρήσει στο επόμενο βήμα…

Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων στο ΚΠΙΣΝ

Γεννημένος στην Αλεξάνδρεια το 1945 ως Ευστράτιος Δημητρίου, ο νεαρός Demetrio σπουδάζει αρχικά πιάνο και φυσαρμόνικα, αλλά βασικά γίνεται μέτοχος της μουσικής πανσπερμίας της Ανατολής (ελληνικά, αραβικά και ευρωπαϊκά τραγούδια, βυζαντινή μουσική, οι ήχοι του ροκ εν ρολ, που κατέφθαναν στην Αίγυπτο), ένα γεγονός που θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό τη μετέπειτα καλλιτεχνική οντότητά του.

Στην Ιταλία από τα 17 χρόνια του (1962), για να σπουδάσει Αρχιτεκτονική στο Πολυτεχνείο του Μιλάνου, ο Demetrio Stratos πολύ γρήγορα θα αντιληφθεί πως η μουσική θα είναι εκείνη που θα ορίσει όλες τις παραμέτρους της ζωής του, καθώς αρχίζει σταδιακά να αφοσιώνεται σ’ αυτή.

Βρισκόμαστε στη μεγάλη ακμή της ιταλικής ποπ, στα μέσα της δεκαετίας του ’60, όταν ο Demetrio Stratos θα μπει, ως πιανίστας-οργανίστας, σ’ ένα από τα καλά συγκροτήματα της εποχής, τους Ribelli, συνοδεύοντας (όλοι μαζί) ένα «αστέρι» εκείνων των χρόνων, τον Adriano Celentano. Και ήταν 1966, όταν ο Demetrio θα τραγουδήσει για πρώτη φορά σε δίσκο, πάντα δίπλα στον ιταλό σταρ.

Η ιστορία με τους Ribelli θα τραβήξει μέχρι το 1969, με τον Demetrio να φανερώνει στοιχεία μεγάλου ερμηνευτή (μπορούσε να αποδίδει με πάθος τρυφερές ηλεκτρικές μπαλάντες, αλλά και πιο δυναμικά άσματα), δίχως κάτι να προμηνύει εκείνο που θα επακολουθούσε.

Το 1970 είναι μια καθοριστική χρονιά για τον Demetrio Stratos. Γεννιέται η κόρη του Αναστασία, ενώ παράλληλα κάνουν την εμφάνισή τους οι πρώτες ανησυχίες του σε σχέση με το τι είναι η φωνή και, βασικά, με το τι είναι εκείνο που συνδέει τον έναρθρο λόγο με την άναρθρη φωνητική επικοινωνία των βρεφών. Συγχρόνως είναι και η εποχή των progressive rock συγκροτημάτων και κάπως έτσι δημιουργούνται οι Area - International POPular Group το 1972 (από τον Demetrio και μερικούς ακόμη φίλους του), μια μπάντα που έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο (σε δισκογραφία και συναυλίες) στην Ιταλία της δεκαετίας του ’70. Εκεί, με τους Area, κι έχοντας δίπλα του τον παραγωγό Gianni Sassi (της δισκογραφικής εταιρείας Cramp Records), ο Demetrio Stratos, αρχίζει να βάζει σε κεντρικό πλάνο τη φωνή του. Και είναι οι δίσκοι του με τους Area «Arbeit Macht Frei» (1973), «Caution Radiation Area» (1974), «Crac!» (1975), «Are(A)zione» (1975), «Maledetti» (1976) και «Gli Dei Se Ne Vanno, Gli Arrabbiati Restano!» (1978), που γράφουν έκτοτε ιστορία.

Μέσα σ’ αυτά τα άλμπουμ ο Demetrio Stratos είχε την ευκαιρία να συνδέσει όλα εκείνα που τον ενδιέφεραν σ’ ένα σώμα. Κατ’ αρχάς τις έρευνές του για τη φωνή (στο «Gli Dei Se Ne Vanno…» για παράδειγμα τον ακούμε να αποδίδει τριφωνίες!), τις αγωνίες του για τα κοινωνικά ζητήματα της εποχής, έτσι όπως τα αντιλαμβανόταν τότε το μεγαλύτερο τμήμα της (ιταλικής) αριστεράς (όχι τυχαίως κάθε live των Area τελείωνε με την εκτέλεση της Διεθνούς) και βεβαίως τις μουσικές στοχεύσεις του, που πήγαιναν παράλληλα και με τις φωνητικές έρευνές του – ξεχωριστό κεφάλαιο εδώ (μαζί με τις επεκτάσεις του σε ποικίλες μουσικές κουλτούρες, αραβικές, ασιατικές, αμερικάνικες κ.λπ.) κατέχει και η ελληνική γλώσσα και παράδοση με το «Cometa Rossa» (Άνοιξε χείλι μου άνοιξε / γλυκά να τραγουδήσω…), τα ηπειρώτικα μοιρολόγια, το παιδικό τραγουδάκι «O Tzitziras o Mitziras»…

Συγχρόνως, όμως, με τις απαιτήσεις ενός επιτυχημένου rock / fusion γκρουπ, όπως ήταν οι Area (συναυλίες ακόμη και στην Κούβα, δίσκοι, τηλεόραση κ.λπ.), ο Demetrio Stratos έχει σε κίνηση, από νωρίς, την προσωπική και πιο ριζοσπαστική παραγωγή του. Ήδη από το 1974 τραγουδά κάποια από τα «Mesostics» του John Cage (διάσημος αμερικανός συνθέτης της πρωτοπορίας), τα φωνητικά σύνολα λέξεων δηλαδή, στα οποία κάθε γράμμα αντιστοιχούσε σε διαφορετικό τυπογραφικό χαρακτήρα, ούτως ώστε να υποβάλλεται στον εκτελεστή ένας τρόπος ανάγνωσης-ερμηνείας, ενώ συνεργάζεται με visual artists (Gianni-Emilio Simonetti) και συνθέτες της avant-garde (Juan Hidalgo, Walter Marchetti).

Το 1976 ο Demetrio Stratos δίνει διαλέξεις, σχετικές πάντα με τις έρευνές του γύρω από τη φωνή, στο Ινστιτούτο Γλωσσολογίας τους Πανεπιστημίου της Πάντοβα, ενώ κυκλοφορεί και τον πρώτο προσωπικό μεγάλο δίσκο του (LP), που είχε τίτλο «Metrodora» (από το όνομα μιας φημισμένης ιατρού της πρώιμης βυζαντινής εποχής). Εδώ εντυπωσιάζουν οι διπλοφωνίες του. Ο Demetrio είναι ήδη ένα φωνητικό φαινόμενο, καθώς μέσα από τη μελέτη και την άσκηση έχει καταφέρει να ελέγχει πλήρως εισπνοή και εκπνοή, χειριζόμενος τον αέρα με τον δικό του ιδιόμορφο τρόπο (χρησιμοποιώντας ακόμη και μικροαντικείμενα μπροστά από το στόμα του, μεμβράνες ή κουκλάκια, ώστε να δημιουργεί συγκεκριμένες συμβολές).

Δύο χρόνια αργότερα (1978) το «Cantare La Voce» ακούγεται ακόμη πιο εντυπωσιακό, καθώς εδώ ο Stratos μπορεί να παράγει πλέον και να ηχογραφεί τριφωνίες, με τη φήμη του πια να επεκτείνεται και στην Αμερική, αφού ως προσκεκλημένος του John Cage μαγεύει τους πάντες, με τους φωνητικούς ακροβατισμούς του, στο Roundabout Theatre της Νέας Υόρκης.

H Joan La Barbara εμφανίστηκε και στις εκδηλώσεις στο ΚΠΙΣΝ

Κι ενώ η καριέρα του εξελίσσεται με εντυπωσιακό τρόπο, με τον ίδιο να ξεφεύγει εντελώς απ’ οτιδήποτε του είχε παραδοθεί έως τότε γύρω από τη φωνή (καθώς είχε φθάσει να παράγει τετραφωνίες, με νέες εγγαστριμυθικές και άλλες αδιανόητες τεχνικές) φθάνουν τα κακά νέα…

Τον Απρίλιο του 1979 ο Demetrio Stratos διαγιγνώσκεται με απλαστική αναιμία. Η κατάσταση της υγείας του επιδεινώνεται ταχέως, ενώ μεταφέρεται στο Memorial Hospital της Νέας Υόρκης για θεραπεία. Οι φίλοι του, πίσω στην Ιταλία, ετοιμάζουν συναυλία συμπαράστασης για την 14η Ιουνίου, όμως μια μέρα νωρίτερα ο Demetrio θα φύγει από τη ζωή στα 34 χρόνια του. Παρά ταύτα η συναυλία δεν θα ματαιωθεί. Πάνω από εκατό συνάδελφοί του (μέλη συγκροτημάτων κ.λπ.) και δεκάδες χιλιάδες θιασώτες της μουσικής του θα συγκεντρώνονταν εκείνη την καλοκαιρινή μέρα στην Arena Civica του Μιλάνου για το ύστατο χαίρε…

Το πρόωρο τέλος του Demetrio Stratos, μαζί με τα σπάνια και αξεπέραστα επιτεύγματά του, είναι εκείνα που χτίζουν, έκτοτε, τον ζωντανό θρύλο του.

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 115

2/9/2018
Μεγάλη απώλεια για την jazz. Πέθανε στα 92 του ο πιανίστας και συνθέτης Randy Weston.

Ο Weston ήταν από τους μουσικούς που έκαναν την Αφρική σπίτι τους, στην κυριολεξία, καθώς είχε ζήσει αρκετά χρόνια στην Ταγγέρη, ηχογραφώντας μεγάλα άλμπουμ, σε περισσότερο από 60 χρόνια καριέρας, όλα μέσα στο πνεύμα των κοινωνικοπολιτικών ιδεών του παναφρικανισμού, ανοίγοντας νέους δρόμους για την jazz με το “Uhuru Afrika” το 1960 (τη συνεργασία του με τον ποιητή Langston Hughes), φθάνοντας στο εμπορικό απόγειό του με το έξοχο “Blue Moses” (1972), στο οποίο δεν έπαιζε πιάνο, αλλά fender rhodes, έχοντας δίπλα του μόνον «άσσους» (Freddie Hubbard, Grover Washington Jr., Hubert Laws, Ron Carter, Billy Cobham, Airto Moreira κ.ά.), σε μια παραγωγή του Creed Taylor που άφησε εποχή. Ο Weston, που συνέχιζε να βγάζει δισκάρες και τις επόμενες δεκαετίες, όπως το απίθανο “Khepera” το 1998, υπήρξε ένας οραματιστής μουσικός, που τιμήθηκε εν ζωή δεκάδες φορές και θα τιμάται αιωνίως.  

1/9/2018 

Ο ΓΙΟΣ ΤΗΣ ΠΙΚΡΑΣ

Από τα πολύ μεγάλα τραγούδια της Ομόνοιας. Το απίστευτο εξόδιο ζεϊμπέκικο του Κώστα Κατσίγρα, σε στίχους εκείνου που το είπε για πρώτη και τελευταία φορά. Πιάτα σωροί στο μαγαζί και μετά να ξερνάς τις «μπόμπες» στο πεζοδρόμιο…
Νίκος Λέκκας, Σονόρα (οδός Καποδιστρίου), 1986...

30/8/2018

Κάποιος Ιταλός, που ειδικεύεται στα fake news με σκοπό να εκθέτει τα major media στο κυνήγι της πρωτιάς, έστειλε, λέει, στον τάφο, μέσω της νέας υπουργού πολιτισμού, τον Κώστα Γαβρά. Η πλάκα δεν είναι πως η είδηση μεταδόθηκε σε αστραπιαίο χρόνο από τα πιο πολυδιαβασμένα παγκόσμια σάιτ (ΝY Times, Washington Post, ABC News κ.λπ.), καθώς επαγγελματίες-ηλίθιοι πάντα θα υπάρχουν, που θα αναπαράγουν ό,τι να ’ναι, πάνω στη φούρια τους να μεταδώσουν πρώτοι κάτι δίχως να τσεκάρουν τα «τι» και τα «πώς», αλλά το γεγονός ότι κάποια ελληνικά μέσα, που ομνύουν στον αντιΣυριζαϊσμό, βρήκαν την ευκαιρία να χύσουν και πάλι το δηλητήριό τους.

Προσωπικά, δεν μ’ ενδιαφέρει αν ξεφτιλίζονται ξένα σάιτ (χέστηκα για τους Times), αλλά το να διπλο-ξεφτιλίζονται ελληνικά τινά έχει οπωσδήποτε μια… άλλη ομορφιά.

30/8/2018
Θες να μάθεις τι συνέβη στη Σοβιετική Ένωση (και άλλα πολλά) από την επανάσταση των Μπολσεβίκων, μέχρι την πτώση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και ακόμη πιο μετά; Βρες λίγο χρόνο, πάρε βαθειά ανάσα και διάβασε αυτή την εκπληκτική συνέντευξη ενός μεγάλου σοβιετικού στοχαστή-μαρξιστή, του Βίκτορ Βαζιούλιν, που γεννήθηκε σαν σήμερα το 1932 και που πέθανε το 2012.

Βιβλία του Βαζιούλιν δεν έχουν κυκλοφορήσει πολλά στην Ελλάδα. Υπάρχει το «Η διαλεκτική του ιστορικού προτσές και η μεθοδολογία της έρευνάς του» [Σύγχρονη Εποχή, 1988], το «Η λογική της Ιστορίας : Ζητήματα θεωρίας και μεθοδολογίας» [Ελληνικά Γράμματα, 2004 / ΚΨΜ, 2013] και δεν ξέρω τι άλλο ακόμη… Αν υπάρχει κάτι άλλο… 
>>Οι τάσεις γραφειοκρατικοποίησης ενισχύθηκαν επιπλέον και λόγω της βαρύτατης κατάστασης έκτακτης ανάγκης στην οποία είχε περιέλθει η ΕΣΣΔ, ως η μόνη χώρα στην οποία νίκησε η σοσιαλιστική επανάσταση σ' όλο τον καπιταλιστικό κόσμο. Αυτό εξώθησε σε μεγαλύτερη συγκεντροποίηση απ' αυτή που θα υπήρχε, αν έλειπε η εν λόγω πίεση. Οι συνθήκες αυτές απαιτούσαν μεγαλύτερη εργασιακή πειθαρχία, μεγαλύτερο πειθαναγκασμό για εργασία. Όμως, η ενίσχυση του εξαναγκασμού σε εργασία οδηγεί στην επίταση της αλλοτρίωσης των διοικούμενων απ' τους διοικούντες. Ενισχύει την αποξένωση μεταξύ εργατών και διοικητικού μηχανισμού. Χωρίς να επεκταθώ στην πλήρη ανάλυση του συνολικού μηχανισμού εμφάνισης της γραφειοκρατίας, των αμοιβαίων σχέσεων στο εσωτερικό της, θα επισημάνω μόνο ότι η διαμόρφωση της «νέας» γραφειοκρατίας και η ενίσχυσή της ήταν νομοτελειακή στη χώρα μας. Εάν μια γραφειοκρατία ενισχύεται, όλο και πιο πολύ αποξενώνεται απ' το λαό. Αυτό σημαίνει ότι οι γραφειοκράτες επιδιώκουν όλο και πιο πολύ τους δικούς τους ατομικούς σκοπούς, τον προσωπικό τους πλουτισμό, τη σταδιοδρομία τους κ.λπ. Και μάλιστα, όπως ήταν φυσικό, η μεγαλύτερη αποξένωση απ' το λαό παρατηρούνταν στα ανώτερα κλιμάκια, στην κορυφή του μηχανισμού. Αυτά τα κλιμάκια άρχισαν να προσανατολίζονται προς τη Δύση. (…) Ανακεφαλαιώνοντας, μέχρι τότε που θα υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στα κοινωνικά και ατομικά συμφέροντα, θα υπάρχει και γραφειοκρατία.<<

30/8/2018

Πριν λίγες μέρες (22 Αυγούστου) έφυγε από τη ζωή στα 85 του ένας μεγάλος αρμονικίστας, συνθέτης και τραγουδιστής του blues, ο Lazy Lester. 

O Lester ήταν από την Λουιζιάνα και η αρχή της καριέρας του, στο δεύτερο μισό των φίφτις, συνδέθηκε με την περίφημη εταιρεία Excello, γράφοντας εκεί μερικές αθάνατες πλευρές. Έχω δύο βινύλια του Lazy Lester (και κανα δυο CD) στη δισκοθήκη, το κλασικό “True Blues” στην Excello, που βγήκε το 1967 και που περιλαμβάνει τα έξοχα 45άρια από το ξεκίνημά του, καθώς και το “Rides Again”, που είναι ηχογραφημένο στη Βρετανία το 1987 (σε παραγωγή του Mike Vernon) και κυκλοφόρησε, τότε, από την Blue Horizon και τη γερμανική Stomp/Line. Παλιά στο Jazz & Τζαζ είχα γράψει διάφορα για τον Lazy Lester, αλλά τώρα τρέχα βρες τα…  

Έτσι όπως ακούγεται στο "Sugar coated love", από το 1958, ο Lazy Lester, ακούγονταν οι Εγγλέζοι δέκα χρόνια αργότερα...

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΔΑΡΑΣ ο κιθαρίστας των Small Blues Trap σε μια σειρά σύγχρονων λαϊκών με νόημα

«Πόρτες κλειστές και καρδιές σφαλισμένες 
κι οι ζωές μας στον πάτο τραγικά νικημένες 
πόρτες κλειστές κι ούτε μια χαραμάδα 
για να μπει λίγο φως, στην ψυχή μας λιακάδα»

Λαϊκά τραγούδια προτείνει στις «Πόρτες Κλειστές» [Ιδιωτική Έκδοση, 2018] ο κιθαρίστας κ.λπ. των Small Blues Trap Παναγιώτης Δάρας. Οπωσδήποτε τούτο το καλοφτιαγμένο digipak αποτελεί μιαν έκπληξη, αν αναλογιστούμε το δισκογραφικό παρελθόν του καλού μουσικού – αν και, απ’ ό,τι φαίνεται, υπήρχε-υπάρχει κι άλλο παρελθόν, εκείνο του λαϊκού πάλκου, που δεν ήταν έως τώρα καταγραμμένο και που του δίνεται, με το παρόν CD, η ευκαιρία να μας φανερωθεί. Κανένα πρόβλημα. Ακούμε… Και γράφουμε…

Ο Δάρας συνθέτει και φτιάχνει λόγια έχοντας φανερές αναφορές απ’ όλο το κυρίως σώμα του λαϊκού τραγουδιού – από τη δεκαετία του ’50 εννοώ, έως τα τέλη του ’70 και τις αρχές του ’80. Υπάρχει ο Τσιτσάνης θέλω να πω («Ήμουν με χαμόγελο»), ο Άκης Πάνου («Μισομάγκικο ‘τώρα’»), υπάρχουν η «γυφτιά» και τα «δήθεν» («Στο ταξί») και κάπως έτσι καθαρίζουμε να πούμε, καθότι όταν ρίχνεις τέτοιου τύπου… τροχιοδεικτικά ο προσανατολισμός δεν χάνεται με τίποτα.

Δεν είναι εύκολο, ούτε αυτονόητο να γράψεις σήμερα ένα λαϊκό άλμπουμ με νόημα. Που να μην ακούγεται εννοώ παλιοκαιρινό, αλλά και ούτε δηθενιά μεταμοντέρνα, μπερδεμένη με εντεχνολαϊκές θολούρες. Απαιτείται ισχυρή μερακλίδικη συνείδηση, σε σωστές δόσεις θυμοσοφία, στιχουργική επαφή με το ταραγμένο τώρα, πλήρης αποφυγή ενορχηστρωτικών εξυπνακισμών και εύκολων λύσεων (τεχνικών ή άλλων), εν τέλει η δύναμη να βάζεις στο κάδρο την πλήρη και ολοκληρωμένη εικόνα μιας μεγάλης και αμόλυντης παράδοσης… μπαίνοντας κι εσύ στο κάδρο με σεβασμό και γνώση. Αυτό πράττει ο Παναγιώτης Δάρας (κιθάρα, μπαγλαμάς, μπάσο, κρουστά, τραγούδι) με τους συνεργάτες του, τον Μιχάλη Καζάνα μπουζούκι, τον Αποστόλη Κουκουγιάννη μπουζούκι (σε δύο τραγούδια), την Αγγελική Παπαδά τραγούδι, φωνητικά και τον Δημήτρη Κάζα κρουστά (σ’ ένα τραγούδι).

Συνθέσεις με λαϊκό νόημα λοιπόν, ζεϊμπέκικα, χασάπικα, «χιώτικες» ρούμπες και άλλα διάφορα, που εναλλάσσονται με γούστο και με γνώμονα τη λειτουργικότητά τους, το συντονισμό ενός κλίματος γλεντιού, μέθεξης, συμμετοχής, αλλά και σωστού προβληματισμού στη βάση του, καθότι οι καιροί είναι σκληροί και η σκέψη, συχνά, αγκυλωμένη στην καθημερινή αγωνία για την επιβίωση – και άρα ένας πούρος λαϊκός δίσκος, δεν πρέπει ν’ αφήνει ούτε αυτό απ’ έξω.

Μπράβο, λοιπόν, στον Παναγιώτη Δάρα και την παρέα του, γι’ αυτό το θαυμάσιο άλμπουμ, που περιέχει τραγούδια-διαμάντια σαν την «Κατάρα» και το «Σε πέλαγο βαθύ» (στίχοι Βαγγέλης Βαλαχάς), και που όσο πιο πολύ τ’ ακούω, τόσο πιο πολύ με φτιάχνει.
Επαφή: www.facebook.com/panagiotis.daras.7