Ανεβασμένο στο bandcamp το 2020 και τυπωμένο τώρα σε CD, το “Let’s Go Surfing” [Private Pressing, 2026] είναι το τελευταίο ολοκληρωμένο
άλμπουμ με συνθέσεις του πρόωρα χαμένου κιθαρίστα Θόδωρου Παπαντίνα
(1951-2016). Είναι ηχογραφημένο το 1994, στο Magnanimus Studio από τον Γιώργο Πεντζίκη και
πιάνει τον Παπαντίνα με τους T for Trouble.
Παλαιότερα (20 Σεπτεμβρίου 2009), όταν είχα γράψει εδώ στο blog για το CD “T4Trouble and The Self Admiration Society” [Polytropon], δηλαδή για το σάουντρακ της ταινίας του Δημήτρη Αθυρίδη για τον Παπαντίνα, σημείωνα κάπου:
«Δεκαπέντε χρόνια μετά τους Bicycle, το χειμώνα του ’96, (ο Παπαντίνας) μπαίνει στο Magnanimus της Θεσσαλονίκης μαζί με τους Γιώργο Κωστόπουλο μπάσο και Χριστόδουλο Κουτσούρη ντραμς, τους T4Trouble δηλαδή, για την παραγωγή ενός άλμπουμ, το οποίο ποτέ δεν εκδόθηκε (στο CD ακούγονται 7 κομμάτια). Το “Funky India” με τα αειθαλή riffs είναι χάρμα – κι αυτή η διαλυμένη φωνή τού Παπαντίνα είναι εκείνο που του πάει».
Το “Let’s Go Surfing” είναι λοιπόν αυτό το
άλμπουμ που... ποτέ δεν εκδόθηκε, και το οποίο τώρα το ακούμε στην πλήρη (15 tracks) CD-εκδοχή του. Φυσικά, εδώ συμπεριλαμβάνονται
τα επτά κομμάτια από το σάουντρακ του 2009 (“Night circles”, “Fucking my life”,
“Funky
India”, “The truth”, “Last night in Paris”, “I’m not strong”, “Nobody knows”),
αλλά καταγράφονται και τα υπόλοιπα οκτώ (“Let’s go surfing”,
“Take me to the show”, “ Midnight confessions”, “Lose your mind”, “Slide song”, “Strange how my life change”, “Don’t bring it in the house”, “Devil’s girl”), δίνοντας μας, όλα μαζί,
την πλήρη εικόνα εκείνου του σέσιον – προφανώς του καλύτερου που παρουσίασε στην
περιπετειώδη και σχετικά σύντομη ζωή του ο Παπαντίνας.
Τα κομμάτια είναι rock βασικά και όχι surf, είναι καλοπαιγμένα και καλοηχογραφημένα, αλλά θα τους άξιζε περισσότερη προσοχή στο τελικό mastering-editing. Σε κάθε περίπτωση είναι χαρακτηριστικά του τύπου-Lou Reed rock του Παπαντίνα, με τις κοφτές κιθάρες και την έντονη κινητικότητα (για να μην πω χορευτικότητα). Υπάρχει το funky θέλω να πω εδώ, που το ανιχνεύεις σε πλείστα όσα tracks, χωρίς τούτο να σημαίνει πως δεν ανακατεύονται και άλλες αμερικάνικες φόρμες (folky-bluesy στο “Last night in Paris”, surf στο “Let’s go surfing” ή και country-rock στην μπαλάντα “Nobody knows”). Γενικώς, ο Παπαντίνας ήταν γνώστης του αμερικάνικου rock και αυτό το βίωμά του είναι αποτυπωμένο όχι μόνο στις μουσικές του “Let’s Go Surfing”, μα ακόμη στις ερμηνείες και τα λόγια.
Επαφή: https://chriskoutsouris.bandcamp.com/album/lets-go-surfing
Παλαιότερα (20 Σεπτεμβρίου 2009), όταν είχα γράψει εδώ στο blog για το CD “T4Trouble and The Self Admiration Society” [Polytropon], δηλαδή για το σάουντρακ της ταινίας του Δημήτρη Αθυρίδη για τον Παπαντίνα, σημείωνα κάπου:
«Δεκαπέντε χρόνια μετά τους Bicycle, το χειμώνα του ’96, (ο Παπαντίνας) μπαίνει στο Magnanimus της Θεσσαλονίκης μαζί με τους Γιώργο Κωστόπουλο μπάσο και Χριστόδουλο Κουτσούρη ντραμς, τους T4Trouble δηλαδή, για την παραγωγή ενός άλμπουμ, το οποίο ποτέ δεν εκδόθηκε (στο CD ακούγονται 7 κομμάτια). Το “Funky India” με τα αειθαλή riffs είναι χάρμα – κι αυτή η διαλυμένη φωνή τού Παπαντίνα είναι εκείνο που του πάει».
Τα κομμάτια είναι rock βασικά και όχι surf, είναι καλοπαιγμένα και καλοηχογραφημένα, αλλά θα τους άξιζε περισσότερη προσοχή στο τελικό mastering-editing. Σε κάθε περίπτωση είναι χαρακτηριστικά του τύπου-Lou Reed rock του Παπαντίνα, με τις κοφτές κιθάρες και την έντονη κινητικότητα (για να μην πω χορευτικότητα). Υπάρχει το funky θέλω να πω εδώ, που το ανιχνεύεις σε πλείστα όσα tracks, χωρίς τούτο να σημαίνει πως δεν ανακατεύονται και άλλες αμερικάνικες φόρμες (folky-bluesy στο “Last night in Paris”, surf στο “Let’s go surfing” ή και country-rock στην μπαλάντα “Nobody knows”). Γενικώς, ο Παπαντίνας ήταν γνώστης του αμερικάνικου rock και αυτό το βίωμά του είναι αποτυπωμένο όχι μόνο στις μουσικές του “Let’s Go Surfing”, μα ακόμη στις ερμηνείες και τα λόγια.
Επαφή: https://chriskoutsouris.bandcamp.com/album/lets-go-surfing
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου