Νέο άλμπουμ από τους Kukuraxa, αυτό το παράξενο ελληνικό ντούο (Κώστας Μητσόπουλος,
Κατερίνα Σερέτη), που έχει την έδρα του στο Ρότερνταμ και που μας είχε δώσει
ένα πρώτο LP το 2023. Στο “II” [Veego Records, 2026], τρία χρόνια αργότερα, οι Kukuraxa δεν
φαίνεται να αλλάζουν τροχιά, εμμένοντας, σε γενικές γραμμές, σε όλα εκείνα, που
είχαν κάνει φανερά στο πρώτο LP τους. Λέμε «σε γενικές γραμμές», επειδή εδώ το lo-fi, diy σκηνικό, που ετοιμάζουν (και) για το “II”, είναι ακόμη πιο έντονο και μάλλον
ακόμη καλύτερα δομημένο. Το υποστηρίζω τούτο, γιατί υπάρχει μια εντελώς minimal αντίληψη του ντούο, που
καθορίζει και τον ήχο και τον στίχο του.
Ένα ακόμη, που θέλω να σημειώσω, είναι πως η φωνή της Σερέτη,
ως φωνή, είναι πολύ καλή. Δεν την κρίνω ως τραγουδίστρια εννοώ, μα σαν αφηγήτρια-απαγγέλτρια.
Το τονίζω και αυτό, γιατί δεν είναι προφανές. Δεν μπορούν όλες οι φωνές να
απαγγείλουν, χωρίς να έχουν ασκηθεί στη συγκεκριμένη διαδικασία μέσα από
μαθήματα και άλλες πρακτικές. Δεν ξέρω πόσο το ψάχνει το θέμα η Σερέτη, αλλά
εμένα μου δείχνει ότι αυτό που κάνει εδώ είναι επαγγελματικό πέρα έως πέρα,
μέσα στον καλώς εννοούμενο ερασιτεχνισμό του.
Άρα λοιπόν ξεκινάμε από ένα πάρα πολύ βασικό θετικό, που χοντρικά μετατοπίζεται και προς το θέμα των μελωδιών και των beats, καθώς οι Kukuraxa χρησιμοποιούν πολύ λίγα όργανα για να ντύσουν τα κομμάτια τους – λίγα πλήκτρα, πιάνο, κάποια beats (808s) και μερικά samples. Ακόμη και αν αυτά φαίνονται πολλά στην πράξη, και όπως ακούς τα κομμάτια να αναπτύσσονται, είναι λίγα. Και κατά μίαν έννοια είναι η λιτότητα εκείνη που δημιουργεί, κάποιες φορές, ένα ποιητικό κλίμα. Δεν πρωταγωνιστεί η ποίηση στο “II”, υπάρχει όμως σκορπισμένη εδώ κι εκεί. Και τα αγγλικά λόγια και τα ελληνικά «κολλάνε» καλά με ό,τι έχουν στο νου τους οι Kukuraxa, δίνοντας πνοή σ’ ένα χαλαρωτικό, μινιμαλιστικό άκουσμα, που έχει, ασυζητητί, τις ποιότητές του (“foititria”, “geia sou”, “otan koimasai” κ.λπ.).
(Να μην γράψω για επιρροές, και γιατί τις είχα αναφέρει στο παλαιότερο review, αλλά και γιατί εδώ βρίσκω το ντούο ακόμη πιο σίγουρο για τον εαυτό του).
Επαφή: https://kukuraxa.bandcamp.com/album/ii
Άρα λοιπόν ξεκινάμε από ένα πάρα πολύ βασικό θετικό, που χοντρικά μετατοπίζεται και προς το θέμα των μελωδιών και των beats, καθώς οι Kukuraxa χρησιμοποιούν πολύ λίγα όργανα για να ντύσουν τα κομμάτια τους – λίγα πλήκτρα, πιάνο, κάποια beats (808s) και μερικά samples. Ακόμη και αν αυτά φαίνονται πολλά στην πράξη, και όπως ακούς τα κομμάτια να αναπτύσσονται, είναι λίγα. Και κατά μίαν έννοια είναι η λιτότητα εκείνη που δημιουργεί, κάποιες φορές, ένα ποιητικό κλίμα. Δεν πρωταγωνιστεί η ποίηση στο “II”, υπάρχει όμως σκορπισμένη εδώ κι εκεί. Και τα αγγλικά λόγια και τα ελληνικά «κολλάνε» καλά με ό,τι έχουν στο νου τους οι Kukuraxa, δίνοντας πνοή σ’ ένα χαλαρωτικό, μινιμαλιστικό άκουσμα, που έχει, ασυζητητί, τις ποιότητές του (“foititria”, “geia sou”, “otan koimasai” κ.λπ.).
(Να μην γράψω για επιρροές, και γιατί τις είχα αναφέρει στο παλαιότερο review, αλλά και γιατί εδώ βρίσκω το ντούο ακόμη πιο σίγουρο για τον εαυτό του).
Επαφή: https://kukuraxa.bandcamp.com/album/ii
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου