η ελληνική δισκογραφία στα άκρα της: αυτοσχεδιασμοί, πειραματισμοί, ηλεκτρονικά, ambient folk και weird ήχοι – είναι τα πρόσφατα άλμπουμ των Γιαννάτου-Almeida-Δρυγιανάκη, Άννας Στερεοπούλου, Lüüp και Ψήχος

Η ελληνική μουσική σκηνή έχει πολλές διαστάσεις. Από τις πιο μέινστριμ, τις πιο δημοφιλείς και τις πιο λαϊκές, έως τις πιο ακραίες, τις πιο δύσκολες και τις πιο απαιτητικές. Επειδή ο χώρος είναι μικρός και όλοι-ες στο ίδιο καζάνι βράζουμε, παρατηρείται, ορισμένες φορές, το φαινόμενο καλλιτέχνες διαφορετικών χώρων, έως και τελείως αντιδιαμετρικών, να επικοινωνούν μεταξύ τους ή να ανταλλάσσουν επιρροές και αναφορές, προτείνοντας έτσι νέα υβρίδια και νέες μορφές. Όλα έχουν το νόημά τους, μικρό ή μεγαλύτερο, και όλα κρίνονται κατά περίπτωση. Στους πρόσφατους δίσκους που ακολουθούν και που είναι γενικώς «ακραίοι» και απαιτητικοί, οι πιο δημοφιλείς αναφορές δεν απουσιάζουν (σε κάποιους τουλάχιστον απ’ αυτούς).

Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/h-elliniki-diskografia-sta-akra-tis-aytoshediasmoi-peiramatismoi-ilektronika