ο μέγας στιχουργός του λαϊκού ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ (ΤΣΑΝΤΑΣ), όπως αποκαλύπτεται σ’ ένα νέο βιβλίο – ήταν κουνιάδος του δικτάτορα Παπαδόπουλου, κάτι που έπαιξε ρόλο στην υστεροφημία του

Κυκλοφόρησε πρόσφατα από τον Μετρονόμο η μελέτη του Γιώργου Ξεπαπαδάκου «Ο Πρώτος Επαγγελματίας Στιχουργός», που είναι αφιερωμένη στον Χαράλαμπο Βασιλειάδη ή «Τσάντα», όπως έγινε γνωστός στη μουσική πιάτσα.
Ο Βασιλειάδης γεννήθηκε το 1903 στο Ερένκϊοι (Οφρύνιο), στην περιοχή της Τρωάδoς, στη Μικρά Ασία και πέθανε εκεί όπου ζούσε για πολλά χρόνια, στη Νέα Φιλαδέλφεια, στις 17 Μαΐου 1970, στα 67 χρόνια του. Είχε προλάβει, όμως, με τα στιχουργήματά του να χαρακτηρίσει την τελευταία φάση τού (προπολεμικού) ρεμπέτικου και κυρίως να δώσει τεράστια πνοή στο (μεταπολεμικό) λαϊκό τραγούδι, του οποίου, για πολλούς, υπήρξε ο μέγιστος στιχουργός του – χωρίς να παραγνωρίζεται, βεβαίως, η προσφορά, σε αυτό, της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, του Κώστα Βίρβου, του Χρήστου Κολοκοτρώνη (και ορισμένων ακόμη).

Εν αντιθέσει, όμως, με την Παπαγιαννοπούλου (1893-1972) η ζωή της οποίας ερέθιζε από πολύ νωρίς (από τα σίξτις εννοώ) τη δημοσιογραφική ομήγυρη, με τον θάνατό της να αποτελεί «γεγονός» για ’κείνα τα χρόνια –και αφήνω εδώ κατά μέρος τα θεατρικά, κινηματογραφικά και εκδοτικά έργα, των τελευταίων ετών, που μεγέθυναν κι άλλο τη μνήμη της– η ζωή του Βασιλειάδη στην Ελλάδα υπήρξε πεζή, χωρίς εξάρσεις, και χωρίς τον μύθο να τη σιγοντάρει. Το ίδιο και ο θάνατός του, προφανώς, που θα περνούσε απαρατήρητος στην εποχή του.
Μάλιστα, το γεγονός πως ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος υπήρξε γαμπρός του, καθώς είχε νυμφευθεί την αδελφή τού «Τσάντα» Νίκη Βασιλειάδη το 1942 (θα χώριζαν επίσημα το 1969, παρότι ο Παπαδόπουλος συζούσε με την Δέσποινα Σερέτη-Γάσπαρη ήδη από το 1959), «βοήθησε» στο να σκεπαστεί ακόμη περισσότερο η μνήμη του Βασιλειάδη στα χρόνια της πρώιμης μεταπολίτευσης.
Και ήταν, βεβαίως, κι εκείνη η διαχρονική φράση επευφημίας του πραξικοπηματία από τους χουντόφρονες (όπως θα αποδεικνυόταν στην πορεία), το διαβόητο «ωρέ Γιώργο Παπαδόπουλε», που προερχόταν από ένα δημοτικοφανές παρατράγουδο των Γιώργου Κόρου-Χαράλαμπου Βασιλειάδη («Το λεν οι πετροπέρδικες, το λέει και τ’ αηδόνι / ωρέ Γιώργο Παπαδόπουλε / για σένα μιλάει ο ντουνιάς, για σένα καμαρώνει»), τραγουδισμένο το 1968, σ’ ένα δισκάκι της Odeon, από τους Ανδρέα Βάσσιο-Νίντα Κανάκη, που, οπωσδήποτε, δεν άφηνε πολλά περιθώρια ανάκαμψης του ονόματος του «Τσάντα» – με το ενδιαφέρον, για την περίπτωσή του, να ανεβαίνει κάπως παραπάνω κυρίως την τελευταία δεκαπενταετία, με ορισμένα αφιερώματα σε τηλεοπτικές εκπομπές (Σπύρος Παπαδόπουλος), κάποια κείμενα (Κώστας Μπαλαχούτης), και βεβαίως, τώρα, με την έκδοση της βιογραφίας του.
Κι επειδή αναφέρθηκε η ερμηνεύτρια του λαϊκο-δημοτικού Κανάκη προηγουμένως, να σημειωθεί πως την ίδια εποχή (1968) οι Κόρος & Βασιλειάδης θα τύπωναν και το διαχρονικά επιτυχημένο συρτό «Είσαι νινί ακόμα / δεν ξέρεις πώς χαϊδεύουνε και πώς φιλούν στο στόμα» (πρώτη εκτέλεση: Νίντα Κανάκη-Θεόδωρος Θωμάς), σ’ ένα ακόμη δισκάκι της Odeon – τραγούδι, που ακούγεται ακόμη και σήμερα στα πανηγύρια και που κάποιοι το μάθαμε από την αξεπέραστη εκτέλεση της Έλενας Γιαννακάκη το 1977. Φυσικά, ο Ξεπαπαδάκος δεν στέκεται σ’ αυτά, γιατί αν όχι η ζωή τότε σίγουρα το έργο του Βασιλειάδη έχει άλλα σημεία να επιδείξει, που θα τα χαρακτήριζες μεγαλειώδη.
 
Η συνέχεια εδώ..
https://www.lifo.gr/culture/vivlio/haralampos-basileiadis-o-megalos-agnostos-toy-laikoy-se-mia-nea-meleti