IVO PERELMAN / MATTHEW SHIPP / WILLIAM PARKER / BOBBY KAPP top improv session

Συνεχίζοντας την περιπλάνησή της στο σύγχρονο improv περιβάλλον η defkaz από την Θεσσαλονίκη μας παρουσιάζει τώρα ένα session τεσσάρων αναγνωρισμένων αυτοσχεδιαστών, κλεισμένο σ’ ένα πολύ ωραία σχεδιασμένο triple folded all paper cover. Το άλμπουμ αποκαλείται “Synesthesia” (2026), ηχογραφήθηκε στο Brooklyn τον Δεκέμβριο του 2024 και συμμετέχουν σε αυτό οι Ivo Perelman τενόρο σαξόφωνο, Matthew Shipp πιάνο, William Parker μπάσο και Bobby Kapp ντραμς. Περιττό να πω πως και οι τέσσερις αυτοί μουσικοί, με την τεράστια ιστορία, δεν είναι άγνωστοι στους φίλους του δισκορυχείου. Απλώς και τελείως ενδεικτικά να υπενθυμίσω τα άλμπουμ των Ivo Perelman / Matthew Shipp String Trio “Armageddon Flower” [Tao Forms, 2025], των Andrew  Cyrille / William Parker / Enrico Rava “2 Blues for Cecil” [TUM Records Oy, 2021] και ακόμη το ιστορικό “In Search of the Mystery” [ESP-Disk', 1967] του Gato Barbieri, στο οποίο ο Bobby Kapp παίζει ντραμς. Για όλα αυτά τα άλμπουμ υπάρχουν reviews στο δισκορυχείον, οπότε όλοι αντιλαμβανόμαστε με τι ακριβώς έχουμε, εδώ, να κάνουμε.

Το “Synenthesia” αποτελείται από πέντε κομμάτια, μεγάλης, γενικώς, διάρκειας (το συντομότερο track διαρκεί 9:17 και το μακρύτερο στο χρόνο 16:18), με το κουαρτέτο να εμφανίζεται, σε όλα, απολύτως συντονισμένο, αυτοσχεδιάζοντας μ’ έναν μάλλον ελεγχόμενο τρόπο, χωρίς παικτικούς «πανικούς» και «εκρήξεις», δημιουργώντας περισσότερο ένα διαβρωτικό πλαίσιο, εντός του οποίου η μελωδία παίζει πάντα πολύ σημαντικό ρόλο. Υπάρχει blues, ας πούμε, στο “Afterglow”, open drumming και συνακόλουθη οργανική πανσπερμία στο “First color heard”, σ’ ένα από τα πιο εντυπωσιακά free tracks του CD, με το “Phosphene” να ακούγεται στ’ αυτιά μου απολύτως συναρπαστικό μέσα από την περιπλάνηση του rhythm section και τα γεμίσματα του τενόρου μπροστά και του πιάνου ελάχιστα πίσω. Και οπωσδήποτε μεγάλη στιγμή του “Synenthesia” δεν μπορεί παρά να αποτελεί (και) το έσχατο 16λεπτο “One sense”, ένα κομμάτι που δίνει την ευκαιρία και στους τέσσερις αυτοσχεδιαστές να διατυπώσουν έναν σύγχρονο ορισμό της free jazz (κάπως έτσι το αντιλαμβάνομαι), προτείνοντας ένα πάντα υπό έλεγχο οργανικό παρανάλωμα, με ουσιαστικές καταδείξεις σε κάθε όργανο, ταυτοχρόνως μ’ ένα υψηλού επιπέδου ομαδικό παίξιμο.
Η μεγάλη ιστορία των τεσσάρων αυτοσχεδιαστών μπορεί να βαραίνει πάνω από το “Synenthesia”, βαραίνει, όμως, δίχως να κατατροπώνει τις ορμές και τις διαθέσεις τους – λειτουργώντας περισσότερο σαν βατήρας προς νέες κατακτήσεις.
Επαφή: https://defkaz.bandcamp.com/album/synesthesia