ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 741

25/7/2026
Είναι ίσως ο μοναδικός bluesman, από τους δεκάδες που αναφέρονται στο βιβλίο, που μπορεί να εμφανίστηκε live στην Αθήνα στο μέσο του ’60. Είναι ο σημαντικός πιανίστας Curtis Jones, που είχε συνεργαστεί και με τον Alexis Κorner στην Αγγλία στα σίξτις. Λεπτομέρειες στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], σελ.79-81, που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία.

24/7/2026

>>Κι εν πάση περιπτώσει, όταν ο John Tekes αναπαριστούσε τον Elvis στα μπουζουκομάγαζα της Αυστραλίας με τη χωρίστρα Εγνατία, τη χλωρίδα στο στήθος και το λασπωτήρα στο σβέρκο, εκεί στα early 70s, μαζεύοντας όλο το πιατομάνι τής Νέας Νότιας Ουαλίας, οι Τηλεαρβύλες μάσαγαν πιπίλες. Ρε ουστ από ’κει που θέλετε να κάνετε και κριτική.<<
Κάποτε υπεράσπισα τον Τζων Τίκη (RIP) έναντι αστοιχείωτων. Διαβάστε, αλλά και ακούστε όλα τα τραγούδια που υπάρχουν στην ανάρτηση...
https://diskoryxeion.blogspot.com/2012/01/blog-post.html

24/7/2026
Αν υπάρχει αυτή η κατάσταση που ονομάζεται «blues-ρεμπέτικο» το οφείλει βασικά στον δίσκο αυτό, που καταγράφει συνάντηση του Louisiana Red με τον Στέλιο Βαμβακάρη από τον Σεπτέμβριο του 1988. Λέμε πολλά για το θέμα στις σελίδες 165-200 του νέου βιβλίου μου «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία..

24/7/2026

Τι καλός και σαν ερμηνευτής! Λυπάμαι για το χαμό του. Γιώργος Σταυριανός εν ειρήνη... Από τους καλύτερους και πιο υποτιμημένους δίσκους του είναι αυτός...
https://www.youtube.com/watch?v=cJnyutiH8p0&list=RDcJnyutiH8p0&start_radio=1

23/7/2026
Ο Κώστας Φέρρης είχε πει πως η "Ξεριζωμένη Γενηά" είναι μία από τις σημαντικότερες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου και πως είχε επηρεάσει τον Αγγελόπουλο στον Θίασο! Τώρα λέω να δω το σήκουελ, που το είχα δει προ αμνημονεύτων ετών, αλλά τώρα θα το περιεργαστώ με άλλο μάτι...

ΣΑΒΙΝΑ ΓΙΑΝΝΑΤΟΥ / GONÇALO ALMEIDA / ΚΩΣΤΗΣ ΔΡΥΓΙΑΝΑΚΗΣ φωνή, μπάσο και ηλεκτρονικά σε υπονομευτικές καταστάσεις

Ζωντανά γραμμένο στη Μικρή Σκηνή, στο Defkaz Take 2 Festival, στην Θεσσαλονίκη τον Μάρτιο του ’25, το “Independent / Interdependent” [defkaz records, 2026] είναι ένα free-improv βινύλιο, το οποίο υποστηρίζεται από την Σαβίνα Γιαννάτου (Savina Yannatou) φωνή, τον Πορτογάλο Gonçalo Almeida κοντραμπάσο και τον Κωστή Δρυγιανάκη (Costis Drygianakis) sound processing. Να σημειώσω πως από την ίδια διοργάνωση είχε προέλθει και το άλμπουμ των Camila Nebbia, Gonçalo Almeida και Sylvain Darrifourcq “Hypomaniac”, για το οποίο είχαμε γράψει τα σχετικά στην αρχή της χρονιάς.

Το καλλιτεχνικό ποιόν των τριών αυτοσχεδιαστών είναι γνωστό στους παροικούντες. Η Γιαννάτου έχει δημιουργήσει, χρόνια τώρα, μια ιδιάζουσα βοκαλιστική φρασεολογία, με επιρροές εντελώς αλλοπρόσαλλες, που μπορεί να προέρχονται από το κλασικό τραγούδι, βεβαίως από την παράδοση (τα νανουρίσματα ας πούμε) και φυσικά από τις πιο σύγχρονες τεχνικές βοκαλιστικής επικοινωνίας, εκεί όπου οι κραυγές, οι ψίθυροι και τα άναρθρα φωνήματα έχουν τον πρώτο ρόλο, κατορθώνοντας, σε κάθε περίπτωση, να επιβληθεί σε οποιονδήποτε σχηματισμό, στον οποίο συμμετέχει. Τέτοιες δυνατότητες επιβολής έχει και ο Almeida, κάτι που δεν είναι και το... πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο, αν αναλογιστούμε το όργανο το οποίο χειρίζεται (κοντραμπάσο), κατορθώνοντας, επί του προκειμένου, να κάνει τη μεγάλη διαφορά σ’ ένα από τα πιο εντυπωσιακά tracks του δίσκου, το περίπου 6λεπτο “Auto_nomos”, που ανοίγει την δεύτερη πλευρά. Τέλος, ο Δρυγιανάκης, με τις ηλεκτρονικές ατασθαλίες του, είναι εκείνος που δρα περισσότερα υπαινικτικά και υποδόρια, σε σχέση με τους υπολοίπους, δημιουργώντας ποικίλες υπονομευτικές παλέτες, προσδίδοντας μία ακόμη πιο αλλόκοτη υπόσταση στο τελικό και συνολικό άκουσμα. Φοβερή η Γιαννάτου στο εισαγωγικό “Auto/syn”, εντελώς διαβρωτικός ο Δρυγιανάκης στο “Synapse”, απόλυτος πρωταγωνιστής ο Almeida στο “Auto_nomos”, με το 12λεπτο closing track “Synklisis” να δρα εξισορροπητικά και ως προς τους τρεις αυτοσχεδιαστές, οι ηχητικοί κόσμοι των οποίων βρίσκονται, εδώ, σε τεμνόμενα επίπεδα.
Επαφή: https://defkaz.bandcamp.com/album/independent-interdependent

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 740

22/7/2026
Για τη μεγάλη κυρία του «κλασικού blues» Victoria Spivey και για τη συνεργασία της με τον Bob Dylan μπορείς να διαβάσεις στις σελίδες 133-138 του βιβλίου μου «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026].

22/7/2026
Τεράστια φωνή η Μαίρη Λίντα, φωνάρα μέχρι τα πιο πρόσφατα χρόνια της, και 100% αδικημένη, γιατί θα μπορούσε να πει κι άλλα άξια τραγούδια μετά το ’65. Ο κόσμος τη θυμάται μόνο για το κλασικό της ρεπερτόριο (Χιώτης, Θεοδωράκης κ.λπ.), και από ’κει και κάτω αγνοούνται σχεδόν τα πάντα. Και όμως η Λίντα είπε ωραία τραγούδια και στα σέβεντις (και πιο μετά), όπως κάποια του Κώστα Ψυχογιού ας πούμε, σκληρά λαϊκά, πολύ μάγκικα και γνήσια, που ακούγονταν εκείνη την εποχή στα ραδιόφωνα και που κανένας, πλέον, δεν τα θυμάται... Εγώ μόνο αυτά μπορώ ν’ ακούσω, σήμερα, με όρεξη... 

https://www.youtube.com/watch?v=S7h0hfXiTbQ&list=RDS7h0hfXiTbQ&start_radio=1

22/7/2026
Μία από τις πιο σημαντικές φιγούρες του blues revival στα σίξτις υπήρξε ο Sleepy John Estes. Γράφω διάφορα γι’ αυτόν στις σελίδες 53-58 του «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026] και ανάμεσα για τη συνεργασία του με τον Mike Bloomfield το 1964. Μεγάλη περίπτωση ο τύπος.

21/7/2026

M’ είχαν ρωτήσει κάτι παιδιά πριν λίγο καιρό να τους πω ένα-δυο δίσκους εμβλήματα του progressive rock – και τους είχα πει εντελώς αυθόρμητα τα δύο πρώτα των Colosseum. Τίποτ’ άλλο. Μετά όμως το ξανασκέφτηκα και είπα... ρε τι μ@λακία έκανα, οι άνθρωποι μπορεί να μην είχανε ακούσει ούτε Jethro Tull.
[ανατριχιάζω και τώρα που τ’ ακούω, μετά από τόσες δεκαετίες – το ακουστικό μέρος είναι συγκλονιστικό, κι αυτές οι φοβερές αλλαγές, και το φολκ, και το ροκ, και η φωνή και τα λόγια, τα πάντα – μνημείο του αγγλοσαξωνικού πολιτισμού]
https://www.youtube.com/watch?v=N4zPu3ISCGs&list=RDN4zPu3ISCGs&start_radio=1

21/7/2026
Φτιάξανε Δούρειο Ίππο υποτίθεται οι Άγγλοι για να προμοτάρουν την Οδύσσεια του Νόλαν, αλλά τους βγήκε κάτι σε... άλογο του Ομέρ Βρυώνη. Ρε πάρτε γραμμή εδώ τι Ίππο φτιάξανε τα φαντάρια, το 1971, για να γιορταστεί η νίκη κατά των κουκουέδων στον εμφύλιο. Αλήθεια τι να έγινε αυτή η αλογάρα, που είχε και ρόδες για να τσουλάει? Γιατί να μη στολίζει σήμερα κάποια παρακατιανή πλατεία, επαρχιακής πολίχνης που ψηφίζει ασάλιωτο πατριδοκαπηλεία?

ANNA ΣΤΕΡΕΟΠΟΥΛΟΥ συνθέσεις για τηλεοπτικά προγράμματα και ταινίες

Το πιο νέο άλμπουμ της συνθέτριας και sound artist Άννας Στερεοπούλου (Anna Stereopoulou) αποκαλείται «Als / Αλς» [Private Pressing, 2026] και περιλαμβάνει συνθέσεις της για τηλεοπτικά προγράμματα και ταινίες. 

Πιο συγκεκριμένα στο «Αλς» καταγράφονται μουσικές για την σειρά ντοκιμαντέρ «Νησιά στην Άκρη» και ειδικότερα για τα επεισόδια «Αντικύθηρα» και «Γυαλί» (σκ. Γιώργος Σαβόγλου, Διονυσία Κοπανά), για την σειρά «200 χρόνια από την ελληνική επανάσταση· 200 θαύματα και άλματα» (σκ. Oliwia Tado, Μαρία Ντούζα), αμφότερες συμπαραγωγές της ΕΡΤ, και ακόμη για την ταινία δοκιμίου «Μεταμέρεια» (σκ. Διονυσία Κοπανά). Αν και, εκ πρώτης, τα τρία αυτά projects μοιάζουν διαφορετικά, εκείνο που τελικά τα ενώνει είναι οι μουσικές της Στερεοπούλου, που διατηρούν, ανεξαρτήτως του σκοπού τους, τη δική τους αυτοτέλεια. Τούτο, δε, το αντιλαμβάνεσαι αμέσως, κατά τη διάρκεια της ακρόασης του δίσκου της, ο οποίος, παρά τη μεγάλη διάρκειά του (73 λεπτά), έχει μιαν αδιαφιλονίκητη ενότητα. Τα θέματα, εννοούμε, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι μικρής και μέσης διάρκειας (στο άλμπουμ καταγράφονται 22 tracks), κυλούν κάπως σαν το ένα να αποτελεί συνέχεια του άλλου, διατηρώντας μία συνεχή ροή καθαρών, ευανάγνωστων και απλών μελωδιών, με τις ambient ατμοσφαιρικότητες και τις προσεκτικές field recordings να πλαισιώνουν δημιουργικά το άκουσμα, προσδίδοντάς του χαρακτηριστικά meditation music.

Χρησιμοποιώντας διαφόρων ειδών πλήκτρα (ηλεκτρικό πιάνο, αναλογικά συνθεσάιζερ κ.λπ.) και ακόμη φωνητικά εφφέ, κέλτικη λύρα, κοχύλια, tin whistles και recorders, δηλαδή όργανα επιλεγμένα για τα πολύ ιδιαίτερα και αιθέρια ηχοχρώματά τους, η Στερεοπούλου συνθέτει μια σειρά από συναρπαστικά οργανικά (“Myron”, “The search”, “Nostos”, “False alarm”, “Trade” κ.λπ.), τα οποία προσδίδουν στο «Αλς» μία μαγική αύρα.
Επαφή: https://annastereo.bandcamp.com/album/als

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 739

21/7/2026
Τι δουλειά έχει ο Παύλος Σιδηρόπουλος σ’ ένα βιβλίο υπό τον τίτλο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026]? Ε πως... τα ΡεμπετοΜπλούζ του Πρίγκηπα έγραψε ο άνθρωπος.

20/7/2026
Ρόμπερτ, Ελπίδα, το καλύτερο τραγούδι του δίσκου. Τι να λέμε τώρα. Μέχρι το 3.15. Μετά όταν μπαίνει ο Τουρνάς χαλάει.
https://www.youtube.com/watch?v=A2d4r_NEbkg&list=RDA2d4r_NEbkg&start_radio=1

20/7/2026
«Νέγρο Χριστό, ζωγράφισε ο Τζακ» και «Μάρτυράς μου η νέγρα η Παναγιά» έγραφε ο Γιάννης Νεγρεπόντης το 1966 στα «Νέγρικα», που θα μελοποιούσε, τότε, ο Μάνος Λοΐζος. Γιατί τα έγραψε αυτά; Τι εξυπηρετούσε;
Ο Νεγρεπόντης εισέπραττε τότε, μέσα από τα έντυπα και τις ειδήσεις της εποχής, το κίνημα των αφρο-αμερικάνων για τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα. Μάθαινε για τους αγώνες τους, για τις πορείες τους, για το αίμα που χυνόταν από τους ρατσιστές στις ΗΠΑ, και ευαισθητοποιούμενος έγραψε, πολύ σωστά, κατ’ εμέ, για νέγρο Χριστό και νέγρα Παναγιά – σ’ ένα έργο, εξάλλου, που ήταν εξ ολοκλήρου αφιερωμένο στη μαύρη συνείδηση.
Τι θέλω να πω... Μεγαλύτερη σημασία, από το τι αποφασίζεις να κάνεις τελικά, έχουν οι προθέσεις σου. Το γιατί το κάνεις. Τι θέλεις να δείξεις και τι να υποδηλώσεις.
Εγώ μπλοκμπάστερ δεν βλέπω. Ποτέ δεν έβλεπα. Και δεν μ’ ενδιαφέρει η Οδύσσεια του Νόλαν, για να την δω. Και δεν θα τη δω. Τα πολύ συγκεκριμένα, πλέον, κινηματογραφικά ενδιαφέροντά μου είναι στραμμένα αλλού. Λέω, όμως, πως η μαύρη Ελένη από μόνη της δεν λέει απολύτως τίποτα – ούτε θετικό, ούτε αρνητικό. Σημασία έχουν μόνο οι προθέσεις του σκηνοθέτη. Και γι’ αυτές δεν έχω κάποια γνώμη –διαβάζω διάφορα εδώ κι εκεί και εν πολλοίς αντικρουόμενα–, ούτε μ’ ενδιαφέρει να έχω.

20/7/2026
Ήμουνα έξω και περπάταγα, για δουλειά, όχι για άσκηση, από τις 12 έως τις 1. Π@πάρια καύσωνας. Λίγη ζέστη έκανε. Προφανώς βιώνουμε ένα από τα πιο δροσερά καλοκαίρια της ζωής μας, παρ’ όλη την καθημερινή κλιματική τρομοκρατία. Έχει 20 ο Ιούλης και ακόμη δεν έχουμε δει μεγάλη ζέστη – αυτό είναι το πιο σίγουρο απ’ όλα. Και αν κάνει και 3-4 μέρες ζέστη, στο τελευταίο δεκαήμερο, κάτι τρέχει στα Γύφτικα. Μετά, τον Αύγουστο, θα ’χει μελτέμια, κατά τα συνήθη. Το αιρκοντίσιον σχεδόν αχρείαστο στο σπίτι. Είμαι με κατεβασμένη τέντα τούτη την ώρα και με ανοιχτό παράθυρο, χωρίς αιρκοντίσιον ακόμη. Μπορεί να το ανοίξω κατά τις 3, για λίγο. Δεν είμαστε και για σπατάλες, για πολλούς και διαφόρους λόγους. Υποθέτω, λοιπόν, πως λόγω κλεισίματος λιγνιτικών μονάδων και αντικατάστασή τους από φωτοβολταϊκά και ανεμογεννήτριες προχωράμε πλέον, τάχιστα, σε κλιματική εναλλαγή (γέλιο). Σε τοπικό επίπεδο. Εδώ στις γειτονιές μας. Σαν να φυσάει ένα ανεμιστηράκι πάνω από το σπίτι του καθενός και της καθεμιάς μας.

20/7/2026
Πατάτε το λινκ που δίνω εδώ, κατεβαίνετε μέχρι εκεί όπου λέει «Αρχείο Εβδομάδας», πατάτε τη γωνία (^), αμέσως μετά το «Σάββατο 18.07.2026» και στη συνέχεια το «23:00 - 00:00 Inner City Blues Θανάσης Μήνας». Είναι η συζήτηση που είχα με τον Θανάση, για το «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026]. Η συζήτηση αρχίζει στο 34:10…
https://www.avgi.gr/sto-kokkino#program

18/7/2026
Skip James... απόψε στις 11 “Inner City Blues” Θανάσης Μήνας «Στο Κόκκινο 105,5» και «Blues: Η μαύρη αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026].
https://www.youtube.com/watch?v=mYALBzfY5QY&list=RDmYALBzfY5QY&start_radio=1

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΕΡΕΡΗΣ jazz με άξονα την ελληνική παράδοση

Ο πιανίστας της jazz και ethnic-jazz σκηνής Γιώργος Μπερερής (Yiorgos Bereris) μας είναι γνωστός και από τις πιο προσωπικές ηχογραφήσεις του, μα και από την παρουσία του στο γκρουπ Merem, για ένα δίσκο του οποίου είχαμε γράψει εδώ στο blog το 2023.

Το νέο άλμπουμ του Μπερερή αποκαλείται “Sea in Common” (2026), είναι δικής του παραγωγής, με μερική οικονομική κάλυψη από το ολλανδικό ίδρυμα amarte fonds, και περιλαμβάνει οκτώ νέες συνθέσεις του, τις οποίες αποδίδουν πέντε μουσικοί. Σημειώνουμε τα ονόματά τους: Yiorgos Bereris πιάνο, Lambros Papanikolaou κοντραμπάσο, Ektoras Remsak ντραμς, Yvonne Melissa βιολί, βιόλα και Caner Malkoç κλαρινέτο.
Το άλμπουμ του Μπερερή είναι πολύ καλό και τεχνικά ακούγεται, όπως πρέπει – σαν μία πρώτης τάξεως παραγωγή εννοούμε. Οι συνθέσεις, που καταγράφονται εδώ, είναι εύγλωττες, ευφραδείς, λυρικές, συναισθηματικές και όσον αφορά τα επιμέρους ηχοχρώματά τους αρκετά προσεγμένες, με πολλές και ωραία ενταγμένες αναφορές, πρώτα και κύρια, από την ελληνική παράδοση. Δεν είναι τυχαία, εξάλλου, η εκτίμηση που τρέφει ο Μπερερής για συνθέτες όπως ο αείμνηστος Κυριάκος Σφέτσας, ο οποίος υπογράφει κιόλας ένα σημείωμα για τον Μπερερή στο triple folded digipak.
To “Sea in Common” είναι, οπωσδήποτε, συμπαγές σαν άκουσμα, έχει ενότητα ύφους, ουσιαστικές συνθέσεις που δεν καταχρώνται τον χρόνο, δημιουργικά παιξίματα και μια φαινομενική απλότητα, όσον αφορά την εξέλιξή του, που υποκρύπτει, όμως, σοβαρή δουλειά σε όλα τα επίπεδα.
Επαφή: https://open.spotify.com/album/6mkMSK1325cSWKwJr3G5g8

το ελληνικό τραγούδι είναι εδώ, μέσα από μια σειρά νέων αξιόλογων δίσκων – η έντεχνη προσέγγιση κυριαρχεί και βεβαίως ο ελληνικός στίχος

Δίσκοι βινυλίου ελληνικού, ελληνόφωνου τραγουδιού εξακολουθούν να κυκλοφορούν σε καλούς ρυθμούς, αναλογιζόμενοι την εποχή. Βεβαίως υπάρχουν και on line/ψηφιακές αποτυπώσεις για όλες και όλους, αλλά τα LP ή τα CD, όπως και να το κάνουμε, έχουν άλλη γοητεία. Φυσικά, απευθύνονται σε πολύ λιγότερο κόσμο, αλλά αυτό δεν έχει να κάνει με την ποιότητά τους – που διαθέτει σχεδόν πάντα πολύ καλά στάνταρντ.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΩΣΤΟΓΙΩΡΓΗΣ / ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΙΣΙΝΝΙ: Το Φως που Μέσα μας Κυλά [Nyktimelos Ηχογραφήσεις, 2026]
«Το Φως Που Μέσα μας Κυλά» είναι μια συμπαθητική προσπάθεια ελληνόφωνης pop με νόημα, lo-fi κατασκευής, που πατά σε συγκεκριμένες διαδρομές του παρελθόντος, δίχως να ξεπατικώνει, όμως, χθεσινές φόρμες. Υπάρχει περισσότερο μια αίσθηση τού να δημιουργηθεί κάτι με αρχή, μέση και τέλος, που να παραπέμπει στην ελαφρότητα του Γιάκοβλεφ, του Πλέσσα ή του Λαβράνου – με την σημερινή... Μαίρη Λω ή Τζένη Βάνου να ονομάζεται Κατερίνα Σισίννι.
Ο Γιώργος Κωστογιώργης είναι ο συνθέτης των τραγουδιών του άλμπουμ «Το Φως Που Μέσα μας Κυλά», όπως και ο βασικός στιχουργός των έντεκα τραγουδιών που ακούγονται εδώ, αφού τα εννέα έχουν δικά του λόγια – υπάρχει, ακόμη, ένα τραγούδι σε στίχους Ασημάκη Πανσέληνου κι ένα μελοποιημένο ποίημα του Ναπολέοντος Λαπαθιώτη.
Τα τραγούδια, που είναι αποκλειστικά ερωτικού περιεχομένου, και άρα κινούμενα ακόμη πιο έντονα προς μία pop θεματική, είναι ευφάνταστα ή, εν πάση περιπτώσει, είναι γραμμένα με μια τέτοια προοπτική. Να δημιουργούν, καθώς τ’ ακούς, ένα περιβάλλον ωραιότητας, απλότητας, ζωντάνιας και βασικά καλής διάθεσης, δίχως να εκβιάζονται καταστάσεις. Θα έλεγα δε, με τη σειρά, πως η Σισίννι είναι το «πρώτο βιολί» του δίσκου, ενώ μετά τοποθετώ τις ευχάριστες ενοργανώσεις (με πολύ ωραία χρήση των keyboards), πιο μετά τις συνθέσεις και τελευταία τα λόγια (που γενικώς θέλουν ακόμη περισσότερη δουλειά).
Μπορεί στο «Φως Που Μέσα μας Κυλά» να μην βρίσκεις «μεγάλα τραγούδια», από ’κείνα που θα τα θυμάσαι και μετά από καιρό, βρίσκεις όμως τραγούδια, pop, τα οποία έχουν ελληνικά λόγια, που δεν σε προσβάλλουν σαν ακροατή, αφήνοντας μιαν απλότητα και μιαν ειλικρίνεια να σκορπίζονται και να γεμίζουν το δωμάτιο («Όχι μην», «Καμάρα Καλλιμάρμαρο», «Θαλασσοπούλια»).
Κάτι συμβαίνει εδώ, είναι σίγουρο αυτό, με τον Κωστογιώργη να προχωράει εκείνα που μας είχε υποσχεθεί με το άλμπουμ του «Τα Άνανθα Χρόνια μου», το 2023, έχοντας, όμως, κι άλλο δρόμο να διανύσει στο πεδίο. Αρκεί να μείνει πιστός στο όραμά του, να επιμείνει και να δουλέψει πάνω σ’ αυτό.
Επαφή: https://open.spotify.com/album/4bJGiwg9ryjdFtjI7ttMP7
 
Το όλον εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/elliniko-tragoydi-einai-edo-mesa-apo-mia-seira-neon-axiologon-diskon

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 738

18/7/2026
Απόψε το βράδυ (23:00 – 24:00) θα είμαι καλεσμένος του Θανάση Μήνα και της εκπομπής του “Inner City Blues” στον ραδιοφωνικό σταθμό «Στο Κόκκινο 105,5», για να μιλήσουμε για το νέο βιβλίο μου «Blues: Η μαύρη αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026].
[στη φωτό τρεις εκδόσεις του θρυλικού live στην Maxwell Street του Σικάγου του Robert Nighthawk, στις εταιρείες Rounder,, Bullseye και Catfish, για τις οποίες γράφω στο βιβλίο]

17/7/2026
Ήταν πολύ όμορφη, ήταν κούκλα, ήταν σταρ. Είχε σπουδάσει ηθοποιία και με τέτοια εμφάνιση θα μπορούσε να διαπρέψει στην οθόνη, αλλά προτίμησε να λέει το πρόγραμμα της τιβί. Το οποίο σημειωτέον κόπηκε από την ιδιωτική τηλεόραση, επειδή θεωρήθηκε «πολυτέλεια». Αλλά ρε φίλε αυτές οι μικρές «πολυτέλειες» είναι που κάνουν τη διαφορά, και σε κάνουν να ξεχωρίζεις από τη σαβούρα. Τη θυμάμαι φυσικά από τα έιτις, μ’ εκείνα τα απερίγραπτα χτενίσματα, κάπου ανάμεσα σε Eddie Van Halen και David Coverdale, αλλά μάγκα μου τα σίξτις ήταν άλλη φάση. Άλλο επίπεδο. Τι να κλάσουν τα έιτις μπροστά στα σίξτις? Ήταν και νεότερη βέβαια τότε. Όσοι τη θυμούνται έτσι είναι τυχερότεροι, λοιπόν, κι ας είναι σήμερα γερόντια στα 80φεύγα τους. Νάκυ Αγάθου RIP.

[η φωτογραφία είναι σπάνια –μην τολμήσει να την βουτήξει κανείς, γιατί θα του κόψω τον κwλο– είναι μόνο για τους φίλους και τις φίλες μου εδώ μέσα]

17/7/2026
Η γραμμή του καθεστώτος, με απλά λόγια, συνοψίζεται στο εξής. Δεν απολογούμαστε σε κανέναν κερατά, κι αν κατά λάθος μάς πιάσετε στο στόμα σας τότε ζητάτε πάραυτα συγγνώμη.

17/7/2026
Όχι μόνο τα πολύ γνωστά ονόματα της μαύρης αναβίωσης του blues στα σίξτις σαν τους Son House, Lightnin’ Hopkins, Skip James κ.λπ. παρουσιάζονται στο νέο βιβλίο μου «Blues: Η μαύρη αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], μα ακόμη και τα εντελώς άγνωστα και επισκιασμένα, σαν τον πιανίστα Barrelhouse Buck McFarland για παράδειγμα – με το ένα και μοναδικό LP του, στην Folkways, το 1961.

[γράφουμε για πράγματα, με τα οποία κατατριβόμαστε χρόνια, έχοντάς τα ακούσει στα πικάπ πρώτα-πρώτα - ξέρουν όσοι και όσες ξέρουν τι σημαίνει αυτό]

16/7/2026
Αληθινοί ποδοσφαιριστές, όχι biomechanoids και ο σαγόνιας με το παπάκι...

16/7/2026
To Σάββατο το βράδυ (23:00 - 23:59) θα είμαι καλεσμένος του Θανάση Μήνα και της εκπομπής του “Inner City Blues” στον ραδιοφωνικό σταθμό «Στο Κόκκινο 105,5», για να μιλήσουμε για το νέο βιβλίο μου «Blues: Η μαύρη αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026]. Να 

μας ακούσετε...

15/7/2026
Η μαρφινολογία με ενοχλεί σφόδρα – κοινώς τη σιχαίνομαι. Και δεν αναφέρομαι εδώ στο τι κάνει η αστυνομία (θα δούμε τι πουλιά έχει πιάσει κι αυτή, αν έχει πιάσει κάτι), αλλά στον τρόπο που παρουσιάζεται ένα παλαιό περιστατικό από τα καθεστωτικά μίντια.
Η λογική της επαναφοράς των σκηνών με τις φωτιές, τους καπνούς κτλ., όπως και όλος αυτός ο χυδαίος βερμπαλισμός, που ξαναρίχνει στην αδηφάγα αρένα της καθημερινότητας, 16 χρόνια μετά, τους νεκρούς του 2010 (δεν τους αφήνουν να ησυχάσουν), είναι του τύπου... προσέξτε τι θα ψηφίσετε στις επόμενες εκλογές, γιατί αλλιώς θα σας κάψουν οι αριστεροί.
Υπενθυμίζω πως τα ίδια, ακριβώς, έκανε κι η χούντα το 1967 (δίχως εκείνη να έχει την αγωνία των εκλογών), επισείοντας, 20 χρόνια αργότερα, τα... όργια των εαμοσλαύων.
Παλιά μου τέχνη κόσκινο.

15/7/2026
Δεν βλέπω τηλεόραση εδώ και πολλά χρόνια, αλλά είμαι σίγουρος, και σε σχέση με τη Μάρω Κοντού, πως στο γυαλί παίζονται σε εμπλοκή όλες αυτές οι ναι μεν διασκεδαστικές αλλά σίγουρα μικροαστικές σαχλαμαρίτσες του ’60 (τύπου σωφερίνας να πούμε και άλλα τέτοια ανάλογα, με τον Κωνσταντάρα και λοιπά), που περιφέρουν, από σπίτι σε σπίτι, αυτό το κλίμα της χαζοχαρούμενης νοσταλγίας, που έχει τον τρόπο να σε υπνωτίζει μέσα από τις αέναες επαναλήψεις, περνώντας σου μια αίσθηση ψεύτικης θαλπωρής και μακαριότητας.

Και όμως υπάρχουν 3-4 ταινίες, όλες σε σκηνοθεσία του Κώστα Ανδρίτσου (να, άλλος ένας υποτιμημένος έλληνας σκηνοθέτης), που είναι πολύ πιο ουσιαστικές και στις οποίες η Κοντού παίζει κόντρα ρόλους (συνήθως καμπαρετζούδες, πόρνες και λαϊκά κορίτσια), με τον Φούντα σχεδόν πάντα δίπλα της, και με σάουντρακ λαϊκές μουσικές και τραγούδια (και λίγο τζαζ απ’ όσο θυμάμαι).
Εντάξει, αυτά τα κοινωνικά δράματα δεν έχουν τη ρώμη των αντίστοιχων ιταλικών της περιόδου (του Σκόλα ή του Ρίζι), με τη Λόρεν και τον Μαστρογιάνι, από τα οποία είναι επηρεασμένα, είναι όμως αρκετά καλά (για τα ελληνικά κινηματογραφικά δεδομένα του ’60), βγάζοντας πολλές φορές μια γνήσια λαϊκότητα, που δεν συνάδει, όπως φαίνεται, με τη γλίτσα των μεγαλο-καναλιών της τιβί – δεν βάζουν φωτιά στα Σαββατόβραδα. Λέω για ταινίες τύπου «To Κάθαρμα», «Ο Κράχτης», η «Κραυγή», «Οι Στιγματισμένοι» κ.λπ. στις οποίες η Κοντού είναι ουσιαστική (μέσα σ’ ένα συνολικότερο πλαίσιο, που δουλεύει και αληθεύει)

ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΩΣΤΑΣ το νέο άλμπουμ του λαουτίστα

Για τον λαουτίστα Βασίλη Κώστα (Vasilis Kostas) έχουμε γράψει τουλάχιστον δύο φορές στο δισκορυχείον, βασικά για τα κοινά άλμπουμ του με τον αείμνηστο Πετρολούκα Χαλκιά – λέμε για τους δύο τόμους “The Soul of Epirus” (από το 2019 και το 2023). Στην κριτική για τον δεύτερο απ’ αυτούς σημειώναμε για τον Κώστα... πως έχει μεταπτυχιακό από το Berklee College of Music, ενώ ανάμεσα στα πολλά (μουσικά) που κάνει καταγράφεται και η παρουσία του στους Global Messengers, του διάσημου παναμέζου πιανίστα της jazz και της latin-jazz Danilo Pérez.. και ότι, περαιτέρω... ο Κώστας έζησε για χρόνια στην Αμερική, ενώ τώρα έχει για βάση του την Ελλάδα, διδάσκοντας λαούτο στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, παρουσιάζοντας ταυτόχρονα την ελληνική μουσική και τα δικά του projects σε συναυλιακούς χώρους και ακαδημαϊκά ιδρύματα στις ΗΠΑ και διεθνώς. Τα γράφουμε-επαναλαμβάνουμε όλα τούτα παίρνοντας αφορμή από το πιο νέο, προσωπικό αυτή τη φορά, CD του Βασίλη Κώστα, που αποκαλείται “Léna” [Artsyndesis / General Music, 2026] – ένα άλμπουμ δέκα δικών του συνθέσεων και διάρκειας περίπου μίας ώρας, που είναι αφιερωμένο στη μνήμη της μητέρας του.

Οι σπουδές του Κώστα στο εξωτερικό, η επαφή του με μέλη της διεθνούς jazz και ethnic-jazz σκηνής και βεβαίως το ταλέντο του και οι γνώσεις του πάνω στο συνταίριασμα των παραδόσεων τού παρέχουν την άνεση να δημιουργήσει ένα άλμπουμ, πλημμυρισμένο από τις δικές του αναφορές-επιρροές, που μετουσιώνονται σε μια σειρά ελκυστικότατων συνθέσεων. Συνθέσεις... σύνθετες, απαιτητικές, δαιδαλώδεις κάποιες φορές, με τις μελωδίες να στριφογυρνούν γύρω από τα κέντρα ισορροπίας τους, φέρνοντας στη μνήμη τους τρόπους των μουσικών της ανατολικής Μεσογείου και ήχους σαν εκείνους του Rabih Abou-Khalil, του Anouar Brahem κ.λπ. – προσαρμοσμένους βεβαίως προς τη δική μας αισθητική πραγματικότητα, αφού οι αναφορές στην εγχώρια δημοτική παράδοση είναι εκείνες που υπερτερούν.
Και τα πιο μεγάλα κομμάτια σε διάρκεια όπως είναι το 13λεπτο “Kalesma”, αλλά και τα μικρότερα, σαν το 6λεπτο “Eliocharis” ή το 3λεπτο “Andi and Danielle’s dream”, έχουν τον τρόπο να διαμορφώνουν το δικό τους ηχητικό περιβάλλον και βεβαίως να ελκύουν με τις άλλοτε ζωηρές και άλλοτε μινόρε μελωδίες τους.
Προφανώς και η συμβολή των πολλών και καλών μουσικών που συμμετέχουν στην ηχογράφηση (Σωκράτης Σινόπουλος, Αιμιλία Χαλκιά, Ian Ashby, George Lernis κ.ά.) είναι καίρια, όσον αφορά το τελικό edit του CD (με το, συν τοις άλλοις, πολύ περιποιημένο digipak).
Επαφή: https://lenaalbum.bandcamp.com/album/l-na

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΤΣΑΚΝΗΣ-ΜΑΡΙΑΝΙΝΑ ΚΡΙΕΖΗ ανέλπιστη θεατρική μουσική και τραγούδια από το 1998

Ένα ανέλπιστο άλμπουμ έχουμε εδώ, στο οποίο καταγράφεται η θεατρική μουσική και τα τραγούδια, που έγραψαν ο Διονύσης Τσακνής και η Μαριανίνα Κριεζή (1947-2022) για το θεατρικό έργο του Δημήτρη Ψαθά «Μαντάμ Σουσού», που είχε ανεβεί στο Θέατρο Βρετάνια τη σεζόν 1998-1999, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου. Βασικοί πρωταγωνιστές ήταν η Άννα Παναγιωτοπούλου (1945-2024), σ’ ένα ρόλο που σημάδεψε, ως γνωστόν, την καριέρα της, ο Σταύρος Παράβας (1935-2008) και ο Νίκος Γαλανός (1945-2025). Μου κάνει εντύπωση το γεγονός πως για μια τέτοια παράσταση είχε γραφτεί τόση μουσική από τον Τσακνή, κάτι, που, πιθανώς, να προσέδιδε σ’ αυτήν (στην παράσταση εννοώ) χαρακτηριστικά μιούζικαλ. Δεν ξέρω, δεν την είχα δει.

Ο δίσκος, που καταγράφει τις μουσικές και τα τραγούδια για την «Μαντάμ Σουσού» [Όγδοο Music, 2025], σ’ ένα βινύλιο, σχεδόν τριάντα χρόνια αργότερα, έχει ασυζητητί ιδιαίτερο νόημα – βασικά γιατί, εδώ, έχουμε να κάνουμε με ένα άκρως ενδιαφέρον υλικό απ’ όποια πλευρά και να το δεις. Και συνθετικά, με τον Τσακνή να δανείζεται με δημιουργικό τρόπο στοιχεία από την καντάδα, το ρεμπέτικο και το «έντεχνο» τραγούδι, το βαλς, το τάνγκο, την τζαζ κ.λπ., και με την Κριεζή να χρησιμοποιεί αυτόν τον ιδιαίτερο λόγο της προκειμένου να περιγράψει τις ευτράπελες ή όχι και τόσο καταστάσεις του θεατρικού έργου (έπρεπε, οπωσδήποτε, να υπάρχει ένθετο με τους στίχους της στο δίσκο).
Ο Παράβας σαν ερμηνευτής είναι πολύ καλός έως και συγκινητικός θα έλεγα στο «Ο χωρισμός-Το παράπονο του Παναγιωτάκη», ενώ και τραγούδια σαν το «Η βροχή στο Βούθουλα και στο Κολωνάκι», με την Παναγιωτοπούλου και τον θίασο, ξεχωρίζουν άμεσα για την ευρηματικότητά τους.
Τώρα, το γεγονός πως όλο αυτό το ηχητικό υλικό τυγχάνει της παρουσίας και της συμμετοχής τόσο πολλών και καλών μουσικών (Δημήτρης Μπαρμπαγάλας, Μιχάλης Μουστάκης, Μίμης Ντούτσουλης, Θύμιος Παπαδόπουλος, Γιάννης Μπιθικώτσης, Γιώργος Μαγκλάρας κ.ά.) είναι κάτι που συμβάλλει ακόμη περισσότερο στην αξία της δισκογραφημένης «Μαντάμ Σουσού».
Επαφή: https://ogdooshop.gr/%CE%92%CE%B9%CE%BD%CF%8D%CE%BB%CE%B9%CE%B1/Madam_Sousou

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 737

15/7/2026
Γιατί το blues είναι η μήτρα του rock και γιατί το rock γρήγορα ξεπέρασε αυτή τη συντριπτική επιρροή, φτιάχνοντας το δικό του λεξιλόγιο, δίχως να λησμονήσει ποτέ την ταπεινή καταγωγή του. Και κάτι ακόμη. Δεν έχω συναντήσει ποτέ έλληνες μουσικόφιλους, που να γουστάρουν το blues και να μη γουστάρουν, ταυτοχρόνως, και το ρεμπέτικο. (Το αντίθετο, όμως, συμβαίνει. Ξέρω ανθρώπους που τρελαίνονται για το ρεμπέτικο, αλλά με το blues δεν έχουνε καμία σχέση).

[σε όλα τα βιβλιοπωλεία – κανονικά και ηλεκτρονικά]

14/7/2026
Ένα δεύτερο στη σειρά ποστ για τον σπουδαίο τραγουδοποιό Γιώργο Σταυρακάκη, που μας άφησε σήμερα χρόνους. Απολαύστε το “Famous blue raincoat” του Leonard Cohen σε μία πρώτης τάξεως ελληνόφωνη διασκευή...
https://www.youtube.com/watch?v=XxRN5SPa-NY

14/7/2026
Η κακή είδηση της ημέρας. Ένας από τους 2-3 πιο αξιόλογους έλληνες τραγουδοποιούς της τελευταίας 25ετίας, ο Γιώργος Σταυρακάκης (ήταν και ποιητής), έφυγε από τη ζωή στα 66 χρόνια του. Με τον Σταυρακάκη ήμασταν φίλοι εδώ μέσα, ενώ είχαμε γνωριστεί και από κοντά. Ένας απόλυτα σεμνός και ευγενής άνθρωπος. Έχω γράψει πολλές φορές γι’ αυτόν, και κάποια στιγμή θα ξαναγράψω. Εν ειρήνη...
https://www.youtube.com/watch?v=gh1oHFCF6Mo&list=RDgh1oHFCF6Mo&start_radio=1

14/7/2026
>>Να θυμίσω ακόμη πως o Blind Gary Davis επηρέασε δεκάδες μουσικούς (Bob Dylan, Davy Graham, Bert Jansch, Taj Mahal, Ry Cooder, Tom Rush, Janis Joplin, Jorma Kaukonen, Jackson Browne, Keith Richards κ.ά.) και πως τα τρία άλμπουμ της Prestige / Bluesville, που προτείνονται παρακάτω, είναι τα απόλυτα must have ενός πολύ σημαντικού κιθαρίστα και τραγουδοποιού με έργο αληθινό και διαρκώς σε πρώτη ζήτηση.<<

O Blind Gary Davis στο πιο νέο βιβλίο μου "Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο" [Όγδοο, 2026] και εδώ δίσκοι και cd του στις εταιρείες Prestige / Bluesville, Document και Transatlantic

13/7/2026
Επιχειρώ να δω τη συνέντευξη του ανεψιού. Έχω δει τα πρώτα δύο μέρη, σε δύο μέρες, αλλά με δυσκολία θα προχωρήσω στα υπόλοιπα. Έχω... και κουραστεί, και δυσανασχετήσει. Προσπαθώ να διακρίνω τα όρια και τους φραγμούς του ατόμου, αλλά δυσκολεύομαι. Δεν ξέρω αν πρόκειται για μακιαβελική περίπτωση, αλλά φρονώ πως τέτοια άτομα θα διέπρεπαν ως μυστικοσύμβουλοι σε ευρωπαϊκά, ολοκληρωτικά καθεστώτα του μεσοπολέμου. Θα άφηναν εποχή. Αν οι σημερινές δημοκρατίες έχουν ανάγκη από άτομα με τέτοιου τύπου ικανότητες μάλλον θα πρέπει να αρχίσεις να φοβάσαι (για τις δημοκρατίες). Να σκέφτεσαι, εννοώ, για το μαύρο μέλλον τους, και για το πώς οι οργουελικές και χαξλεϋκές φαντασιώσεις, τις οποίες διαβάζαμε παιδιά, θα ωχριούν μπροστά τους.
(δεν θέλω να πω κάτι ιδιαίτερο για τον ακατάλληλο οικοδεσπότη – και για τον καθόλου εποικοδομητικό ρόλο που παίζει στη συζήτηση – με κρύα αστεία, σαχλαμαρίτσες, χαχαχά και χουχουχού δεν ρίχνεις φως στο τούνελ)

13/7/2026
Η εκτέλεση του 20χρονου στο Άργος δεν διαφέρει σε τίποτα από εκείνη του Γρηγορόπουλου. Ίσα-ίσα είναι ακόμη πιο ειδεχθής (βάσει όσων έχουν δημοσιευθεί), κι ας μην έγινε χειμώνα σε πεζόδρομο στα Εξάρχεια, αλλά καλοκαίρι πάνω σε μια μάντρα ενός μαγαζιού, κι ας μην ήταν κάτοικος ΒΠ ο δολοφονημένος, αλλά μιας μικρής επαρχιακής πόλης, κι ας μην ήταν αναρχικός, αλλά αυτιστικός.

13/7/2026
Στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026] γράφω για θέματα, με τα οποία κατατρίβομαι δεκαετίες, διαβάζοντας βιβλία ξένα και ελληνικά, ακούγοντας βινύλια και cd, και μελετώντας, σκεπτόμενος πάνω σε γεγονότα και καταστάσεις. Το βιβλίο είναι γραμμένο με ελάχιστο έως καθόλου ίντερνετ, και, εννοείται αυτό, με την παντελή απουσία ΑΙ. Κάθε βιβλίο δικό μου, έτσι και το συγκεκριμένο, ανήκει στον αναλογικό κόσμο. Να το ξέρετε αυτό.

Εδώ βλέπετε μερικά LP του σπουδαίου Big Joe Williams, που τράβηξα από τη δισκοθήκη (θα μπορούσα να βάλω και cd και βιβλία στη φωτό, αλλά θα ήταν too much) στις εταιρείες World Pacific, Arhoolie (2), Storyville και RCA.

11/7/2026
Πάντα τον είχα για ηθοποιό(?) της πλάκας (στο στυλ παπαδόπουλου και χειρότερος), παντελώς αδιάφορο, και αποδεδειγμένα άσχετο σε γενικότερα θέματα. Τώρα απέδειξε πως είναι και γελοίος χατζηαβάτης.

11/7/2026
>>Το πολυνομοσχέδιο «ξαναγράφει» τους μισθούς στην Εκκλησία: Αυξήσεις έως 95% για τους ιεράρχες<<
>>Γενναίες (προεκλογικές) αυξήσεις από 50% έως 90% στους δικαστές<<
>>Αυξήσεις στις αποδοχές δημάρχων, αντιδημάρχων και περιφερειαρχών<<
Ειδικά οι περιφερειάρχες και οι δήμαρχοι που, χοντρικά, με τα δήθεν έργα τους, έχουν βρωμίσει και διαλύσει τις πόλεις μας, θα έπρεπε να τα βάζουν απ’ την τσέπη τους - όχι να τους πληρώνουμε κιόλας. Κατά τα λοιπά... κοτζαμπάσηδες, πασάδες και σεβάσμιοι δεσποτάδες κυβερνούσανε τη χώρα, καλή ώρα...

11/7/2026
Στη φωτογραφία βλέπουμε, πάνω αριστερά, τον Ηλία Πετρόπουλο και κάτω, δεύτερο από αριστερά, τον πιανίστα-αυτοσχεδιαστή-συγγραφέα Σάκη Παπαδημητρίου. Ποιοι είναι οι άλλοι και οι άλλες και πώς σχετίζονται με το νέο βιβλίο μου «Blues: H Mαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026];

10/7/2026
>>Το σωματάκι του λειτουργεί μόνο με μηχανήματα, λέει η μητέρα του 20χρονου που πυροβόλησαν οι αστυνομικοί στο Άργος. «Βγάλανε δύο σφαίρες οι γιατροί, τρεις μένουν στο μυαλό» δηλώνει η μητέρα - Ο 20χρονος «έχει αυτισμό, αναπηρία 89%» λέει<<
Δολοφόνοι έβαλαν κατά παιδιού 20 χρονών, δίχως φίλους, που επιχειρούσε να βρει ένα νόημα στη δύσμοιρη ζωή του μέσα από τ’ αυτοκίνητα, και τα αφεντικά τους επιχειρούν να εξιλεωθούν αποψύχοντας κατεψυγμένες συλλήψεις για μια παλιά δεκαεξάχρονη υπόθεση. Το τάιμινγκ που διάλεξαν, για να ρίξουν στάχτη στα μάτια της κοινωνίας, δείχνει, απλώς, τον απάνθρωπο τρόπο σκέψης - και δράσης τους προφανώς.

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ Το Μικρό Μοναστηράκι

O Σταμάτης Κραουνάκης δεν είναι πρωτοφανέρωτος σαν συγγραφέας, όμως το πιο πρόσφατο βιβλίο του, που έχει τίτλο «Το Μικρό Μοναστηράκι» [Όγδοο, 2026], είναι εκείνο που αποτυπώνει στο χαρτί, τούτη τη στιγμή, καλύτερα και πιστότερα απ’ ό,τι άλλο, την ψυχική ιδιοσυγκρασία του, το ταμπεραμέντο του, τον τρόπο σκέψης του και βεβαίως τον τρόπο μέσω του οποίου, αυτή ακριβώς η σκέψη, μετατρέπεται σε κείμενο. Το τονίζουμε αυτό το τελευταίο, επειδή η γραφή του Κραουνάκη είναι ιδιαίτερη και ιδιόμορφη. Γιατί συμβαίνει αυτό; Προφανώς, γιατί ο ίδιος έχει δημιουργήσει ένα προσωπικό γραπτό στυλ, επηρεασμένο από ποικίλα γλωσσικά μορφώματα τα οποία έχει βιώσει στο πέρασμα της ζωής του. Και λαϊκά, έως και λούμπεν λαϊκά, με στοιχεία δανεισμένα από τις διάφορες αργκό, μα και εκλεπτυσμένα αστικά, κολωνακιώτικα να τα πούμε, που έχουν να κάνουν με συγκεκριμένες κοινωνικές διαδρομές, αποτυπωμένες, εν πολλοίς, και στα τραγούδια του – που είναι, προφανώς, πιο γνωστά.

«Το Μικρό Μοναστηράκι» περιλαμβάνει μικρο-κείμενα του Κραουνάκη, που δεν είναι και τόσο μικρά ανά φάσεις, γραμμένα, κατά πρώτον, για το facebook –το παλαιότερο προέρχεται από τις 17 Μαρτίου 2011 και το πιο πρόσφατο από το τέλος του 2025, με τα απείρως περισσότερα να αφορούν, πάντως, τα τελευταία έξι χρόνια–, τα οποία περιγράφουν όψεις και διαστάσεις της καθημερινότητας του συνθέτη-τραγουδοποιού. Μια καθημερινότητα, που άλλοτε είναι προσωπική και άλλοτε δανείζεται αφορμές απ’ όσα συμβαίνουν ευρύτερα, στο κοινωνικοπολιτικό επίπεδο. Ένα δείγμα από το ποστ «Εδώ Πολυτεχνείο» (17/11/2021). Καυστικός ή και ανελέητος ορισμένες φορές, αλλά σε κάθε περίπτωση Κραουνάκης...

Και κάτι από το δελτίο Τύπου, που έχει αξία:
«Το βιβλίο του Σταμάτη Κραουνάκη “Το Μικρό Μοναστηράκι” αποτελεί μια ανθολογία κειμένων που γράφτηκαν σε διάστημα σχεδόν δέκα ετών. Γεννημένα μέσα στην καθημερινότητα, διαθέτουν μια σπάνια ζωντάνια που συνδυάζει την αμεσότητα του προφορικού λόγου με τη δύναμη του γραπτού. Άλλοτε τρυφερά, άλλοτε σατιρικά, συχνά βαθιά ποιητικά, ξεχειλίζουν από ανθρωπιά, χιούμορ, συγκίνηση και μια ρέουσα γλώσσα, αναγνωρίσιμη από την πρώτη κιόλας φράση. Μέσα στις σελίδες του βιβλίου παρελαύνουν γεγονότα και πρόσωπα, αγαπημένοι φίλοι και σύντροφοι ζωής, συναυλίες, θέατρα, πολιτικές παρατηρήσεις, αιχμηρές κριτικές, καθημερινές ιστορίες, η φύση, τα ζώα, η λογοτεχνία, η πίστη στον άνθρωπο, η φιλία και ο έρωτας. Ένα πολύχρωμο σύμπαν όπου το προσωπικό γίνεται συλλογικό και το στιγμιαίο αποκτά διάρκεια. Ο Σταμάτης Κραουνάκης πλάθει δικές του λέξεις, ανακατεύει λαϊκές εκφράσεις, ιδιωματισμούς, χιούμορ και λυρισμό, δημιουργώντας ένα προσωπικό γλωσσικό ιδίωμα που δύσκολα συγχέεται με οποιοδήποτε άλλο. Παρατηρεί, θυμώνει, σαρκάζει, συγκινείται, αφηγείται και, πάνω απ’ όλα, αγαπά. Αγαπά τους ανθρώπους, τις λέξεις, το τραγούδι, την Ελλάδα των αντιφάσεών της και τη ζωή όπως ξεδιπλώνεται μπροστά του. Στέκεται με συνέπεια στο πλευρό όσων βρίσκονται στο περιθώριο, των αδύναμων, των αποκλεισμένων και των διαφορετικών, ενώ δεν διστάζει να υψώσει τη φωνή του απέναντι σε κάθε μορφή αδικίας, βίας ή κατάχρησης εξουσίας. Ανακαλεί καθοριστικές στιγμές της νεότερης ελληνικής ιστορίας, τις οποίες έζησε ο ίδιος ως νέος άνθρωπος, μετατρέποντας τη μνήμη σε ζωντανή αφήγηση και συνδέοντας το προσωπικό βίωμα με τη συλλογική εμπειρία μιας ολόκληρης κοινωνίας».
Επαφή: https://ogdooshop.gr/%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1/To_Mikro_Monastiraki

FRAYE ελληνικά ηλεκτρονικά από το Λονδίνο

Ο Fraye, όπως μαθαίνουμε από το bandcamp, έχει έδρα το Λονδίνο (Έλληνας είναι ο άνθρωπος) και εξερευνά τα τελευταία 20+ χρόνια electro-ambient ηχοτοπία. Γνωστός ως Theodore, Hey Marla κ.λπ., ο Fraye (ως Fraye) έχει τώρα ένα πρώτο CD σε κυκλοφορία, που αποκαλείται “Dark Triad” [Same Difference Music, 2026].

Δεν θα το αποκαλούσα πάντως «σκοτεινό» το “Dark Triad”, σαν άκουσμα, παρ’ όλο το γενικώς σκοτεινό εξώφυλλο. Οι μελωδίες του Fraye έχουν μιαν άπλα, δεν είναι πάντα μινιμαλιστικές, αλλά ταυτοχρόνως δεν είναι και από αυτές που μένουν, καθαρά, στο νου σου. Ακούγονται άνετα ναι μεν, μα κάπως σαν χυλός δε. Κάποιες είναι όντως περιβαλλοντικού τύπου (“seaglass”), άλλες φέρνουν κάπως προς το θάμπος της Hania Rani (“hand”, “sense”, “summer sadness”) (μια μεγάλη ύστερη επιρροή, φρονώ, για τον Fraye), άλλες μοιάζουν κάπως σαν εισαγωγές σε post-rock (“companion”), άλλες είναι περισσότερο ambient-experimental (“embers”), άλλες είναι περισσότερο λυρικές (“leaping”), άλλες έχουν πιο έντονες παρελθοντικές αναφορές [“embers (part II)”] κ.λπ.
Γενικώς υπάρχει ποικιλία στο “Dark Triad”, που βοηθά στην ακρόασή του – και γιατί όχι και στην απόλαυσή του εν τέλει.
Επαφή: https://fraye.bandcamp.com/album/dark-triad

ο ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΟΓΚΑΛΙΔΗΣ είχε μεγάλη ιστορία στη μουσική και τη δημοσιογραφία – συνδέθηκε με τη Θεσσαλονίκη, με το ραδιόφωνο, την τηλεόραση και τις φεστιβαλικές εκδηλώσεις της πόλης

Όσοι και όσες μεγαλώσαμε στις παλαιότερες δεκαετίες και ασχοληθήκαμε, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, με τα «ξένα τραγούδια» γνωρίζουμε οπωσδήποτε το όνομα του Λευτέρη Κογκαλίδη – αυτού του αφοσιωμένου ανθρώπου της μουσικής, που θα έφευγε από τη ζωή την 1η Ιουνίου 2026 στα 83 χρόνια του.
Ο Κογκαλίδης, μαζί με τον Νίκο Μαστοράκη και τον Γιάννη Πετρίδη, από τη δεκαετία του ’60 ήδη, θα έβαζαν ως στόχο τους τη διάδοση της αγγλόφωνης (και γαλλόφωνης και ιταλόφωνης) ποπ στη χώρα μας, δημιουργώντας μέσα από τις ραδιοφωνικές εκπομπές και τα κείμενά τους, στα περιοδικά και τις εφημερίδες, τις πρώτες ομάδες των fans (βασικά της «χρυσής νεολαίας») των μεγάλων ερμηνευτών-ερμηνευτριών και των συγκροτημάτων της αλλοδαπής. Είναι σαφές, θέλω να πω, πως η διάδοση της ποπ και του ροκ, στα σίξτις και τα σέβεντις αρχικά (ας μείνουμε σ’ αυτές τις δύο δεκαετίες), τους οφείλει πολλά. Ο Κογκαλίδης, εν αντιθέσει με τους άλλους δύο, που ήταν Αθηναίοι, είχε ως βάση του τη Θεσσαλονίκη, και το γεγονός πως συνδέθηκε όσο κανένας άλλος με τη μουσική ιστορία της πόλης είναι κάτι που, ασφαλώς, τον ξεχωρίζει.
Έτσι, μπορεί να ξεκινά το 1962 από τις εφημερίδες της Μακεδονίας, όπως τον «Ελληνικό Βορρά», με το λεγόμενο «καλλιτεχνικό ρεπορτάζ», αλλά γρήγορα ο Κογκαλίδης ξανοίγεται και στα ποπ έντυπα των Αθηνών, την εφημερίδα «Δισκοθήκη» του Νίκου Μαστοράκη αρχικά και το περιοδικό «Μοντέρνοι Ρυθμοί» του Θανάση Τσόγκα στη συνέχεια, γράφοντας ανταποκρίσεις από τη Θεσσαλονίκη, και παρουσιάζοντας όλη τη μοντέρνα καλλιτεχνική κίνηση της συμπρωτεύουσας (τα κλαμπ, τα σχήματα, τους έλληνες και ξένους τραγουδιστές που εμφανίζονταν εκεί κ.λπ.).
Ο Κογκαλίδης διάβαζε ξένο Τύπο από τότε κι ήταν ενημερωμένος για διάφορα θέματα, μεταφέροντας στα κείμενά του πληροφορίες που δεν ήταν εύκολο να τις συλλέξει και να τις αξιολογήσει ο οποιοσδήποτε. Αναφερόμαστε στο μέσο της δεκαετίας του ’60, μια πολύ πρώιμη εποχή για την ποπ στην Ελλάδα, όταν όλα κινούνταν «στο περίπου» και ήταν, σίγουρα, αδιαμόρφωτα.
Για παράδειγμα, ο Κογκαλίδης ήταν ο πρώτος που είχε γράψει στην Ελλάδα, τον Αύγουστο του ’65, στους «Μοντέρνους Ρυθμούς», πως η γιάνκα, όπως την λέγαμε εδώ, ήταν φινλανδική και αυτό, προσωπικά, του το έχω πιστώσει, αναφέροντάς το και στο βιβλίο μου «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60» [Όγδοο, 2025] στο σχετικό κεφάλαιο. Επίσης έδινε διάφορες πληροφορίες του τύπου «το νέο κασσέ των Μπητλς είναι 1.500.000 δρχ. για κάθε εμφάνισι», «για μια εμφάνισι στην Σάντα Μόνικα ο Μπομπ Ντύλαν έλαβε 300.000 δρχ.», «ο Λούι Άρμστρονγκ και η ορχήστρα του παίρνουν 120.000 δρχ.» (λιγότερα απ’ όλους ο «πρεσβευτής» της τζαζ), που συνδέονταν (οι πληροφορίες) με την υλικότητα των μουσικών δρωμένων το καλοκαίρι του ’65 και την οικονομική αποτύπωση των «αστέρων» στη μπίζνα της εποχής.

O Λευτέρης Κογκαλίδης κρατά το άλμπουμ των Eric Burdon and War “The Black Man’s Burdon”, συζητώντας με τον Burdon στο MIDEM των Καννών, τον Γενάρη του ’71 

Τον Λευτέρη Κογκαλίδη μπορεί να μην τον γνώριζα από κοντά, όμως άφηνε σχόλια από παλιά στο blog μου «δισκορυχείον» (κάτι που θα με εξέπληττε θετικά σε σχέση με την άνεσή του να σχολιάζει σ’ ένα ταπεινό ιστολόγιο), ενώ σχολίαζε και στις αναρτήσεις μου στο fb, καθώς εκεί ήμασταν φίλοι. Τον εκτιμούσα (σίγουρα) και με εκτιμούσε (έτσι νομίζω) – παρότι μια-δυο φορές είχαμε διαφωνήσει και για μουσικά ζητήματα, μα και για πολιτικά, που πάντα παρεισφρέουν στις κουβέντες, καθώς ο Κογκαλίδης, όπως και οι περισσότεροι συνομήλικοί του, που ασχολούνταν με την ποπ στα σίξτις, ήταν συντηρητικός.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/o-leyteris-kogkalidis-eihe-megali-istoria-sti-moysiki-kai-ti-dimosiografia