ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 737

15/7/2026
Γιατί το blues είναι η μήτρα του rock και γιατί το rock γρήγορα ξεπέρασε αυτή τη συντριπτική επιρροή, φτιάχνοντας το δικό του λεξιλόγιο, δίχως να λησμονήσει ποτέ την ταπεινή καταγωγή του. Και κάτι ακόμη. Δεν έχω συναντήσει ποτέ έλληνες μουσικόφιλους, που να γουστάρουν το blues και να μη γουστάρουν, ταυτοχρόνως, και το ρεμπέτικο. (Το αντίθετο, όμως, συμβαίνει. Ξέρω ανθρώπους που τρελαίνονται για το ρεμπέτικο, αλλά με το blues δεν έχουνε καμία σχέση).

[σε όλα τα βιβλιοπωλεία – κανονικά και ηλεκτρονικά]

14/7/2026
Ένα δεύτερο στη σειρά ποστ για τον σπουδαίο τραγουδοποιό Γιώργο Σταυρακάκη, που μας άφησε σήμερα χρόνους. Απολαύστε το “Famous blue raincoat” του Leonard Cohen σε μία πρώτης τάξεως ελληνόφωνη διασκευή...
https://www.youtube.com/watch?v=XxRN5SPa-NY

14/7/2026
Η κακή είδηση της ημέρας. Ένας από τους 2-3 πιο αξιόλογους έλληνες τραγουδοποιούς της τελευταίας 25ετίας, ο Γιώργος Σταυρακάκης (ήταν και ποιητής), έφυγε από τη ζωή στα 66 χρόνια του. Με τον Σταυρακάκη ήμασταν φίλοι εδώ μέσα, ενώ είχαμε γνωριστεί και από κοντά. Ένας απόλυτα σεμνός και ευγενής άνθρωπος. Έχω γράψει πολλές φορές γι’ αυτόν, και κάποια στιγμή θα ξαναγράψω. Εν ειρήνη...
https://www.youtube.com/watch?v=gh1oHFCF6Mo&list=RDgh1oHFCF6Mo&start_radio=1

14/7/2026
>>Να θυμίσω ακόμη πως o Blind Gary Davis επηρέασε δεκάδες μουσικούς (Bob Dylan, Davy Graham, Bert Jansch, Taj Mahal, Ry Cooder, Tom Rush, Janis Joplin, Jorma Kaukonen, Jackson Browne, Keith Richards κ.ά.) και πως τα τρία άλμπουμ της Prestige / Bluesville, που προτείνονται παρακάτω, είναι τα απόλυτα must have ενός πολύ σημαντικού κιθαρίστα και τραγουδοποιού με έργο αληθινό και διαρκώς σε πρώτη ζήτηση.<<

O Blind Gary Davis στο πιο νέο βιβλίο μου "Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο" [Όγδοο, 2026] και εδώ δίσκοι και cd του στις εταιρείες Prestige / Bluesville, Document και Transatlantic

13/7/2026
Επιχειρώ να δω τη συνέντευξη του ανεψιού. Έχω δει τα πρώτα δύο μέρη, σε δύο μέρες, αλλά με δυσκολία θα προχωρήσω στα υπόλοιπα. Έχω... και κουραστεί, και δυσανασχετήσει. Προσπαθώ να διακρίνω τα όρια και τους φραγμούς του ατόμου, αλλά δυσκολεύομαι. Δεν ξέρω αν πρόκειται για μακιαβελική περίπτωση, αλλά φρονώ πως τέτοια άτομα θα διέπρεπαν ως μυστικοσύμβουλοι σε ευρωπαϊκά, ολοκληρωτικά καθεστώτα του μεσοπολέμου. Θα άφηναν εποχή. Αν οι σημερινές δημοκρατίες έχουν ανάγκη από άτομα με τέτοιου τύπου ικανότητες μάλλον θα πρέπει να αρχίσεις να φοβάσαι (για τις δημοκρατίες). Να σκέφτεσαι, εννοώ, για το μαύρο μέλλον τους, και για το πώς οι οργουελικές και χαξλεϋκές φαντασιώσεις, τις οποίες διαβάζαμε παιδιά, θα ωχριούν μπροστά τους.
(δεν θέλω να πω κάτι ιδιαίτερο για τον ακατάλληλο οικοδεσπότη – και για τον καθόλου εποικοδομητικό ρόλο που παίζει στη συζήτηση – με κρύα αστεία, σαχλαμαρίτσες, χαχαχά και χουχουχού δεν ρίχνεις φως στο τούνελ)

13/7/2026
Η εκτέλεση του 20χρονου στο Άργος δεν διαφέρει σε τίποτα από εκείνη του Γρηγορόπουλου. Ίσα-ίσα είναι ακόμη πιο ειδεχθής (βάσει όσων έχουν δημοσιευθεί), κι ας μην έγινε χειμώνα σε πεζόδρομο στα Εξάρχεια, αλλά καλοκαίρι πάνω σε μια μάντρα ενός μαγαζιού, κι ας μην ήταν κάτοικος ΒΠ ο δολοφονημένος, αλλά μιας μικρής επαρχιακής πόλης, κι ας μην ήταν αναρχικός, αλλά αυτιστικός.

13/7/2026
Στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026] γράφω για θέματα, με τα οποία κατατρίβομαι δεκαετίες, διαβάζοντας βιβλία ξένα και ελληνικά, ακούγοντας βινύλια και cd, και μελετώντας, σκεπτόμενος πάνω σε γεγονότα και καταστάσεις. Το βιβλίο είναι γραμμένο με ελάχιστο έως καθόλου ίντερνετ, και, εννοείται αυτό, με την παντελή απουσία ΑΙ. Κάθε βιβλίο δικό μου, έτσι και το συγκεκριμένο, ανήκει στον αναλογικό κόσμο. Να το ξέρετε αυτό.

Εδώ βλέπετε μερικά LP του σπουδαίου Big Joe Williams, που τράβηξα από τη δισκοθήκη (θα μπορούσα να βάλω και cd και βιβλία στη φωτό, αλλά θα ήταν too much) στις εταιρείες World Pacific, Arhoolie (2), Storyville και RCA.

11/7/2026
Πάντα τον είχα για ηθοποιό(?) της πλάκας (στο στυλ παπαδόπουλου και χειρότερος), παντελώς αδιάφορο, και αποδεδειγμένα άσχετο σε γενικότερα θέματα. Τώρα απέδειξε πως είναι και γελοίος χατζηαβάτης.

11/7/2026
>>Το πολυνομοσχέδιο «ξαναγράφει» τους μισθούς στην Εκκλησία: Αυξήσεις έως 95% για τους ιεράρχες<<
>>Γενναίες (προεκλογικές) αυξήσεις από 50% έως 90% στους δικαστές<<
>>Αυξήσεις στις αποδοχές δημάρχων, αντιδημάρχων και περιφερειαρχών<<
Ειδικά οι περιφερειάρχες και οι δήμαρχοι που, χοντρικά, με τα δήθεν έργα τους, έχουν βρωμίσει και διαλύσει τις πόλεις μας, θα έπρεπε να τα βάζουν απ’ την τσέπη τους - όχι να τους πληρώνουμε κιόλας. Κατά τα λοιπά... κοτζαμπάσηδες, πασάδες και σεβάσμιοι δεσποτάδες κυβερνούσανε τη χώρα, καλή ώρα...

11/7/2026
Στη φωτογραφία βλέπουμε, πάνω αριστερά, τον Ηλία Πετρόπουλο και κάτω, δεύτερο από αριστερά, τον πιανίστα-αυτοσχεδιαστή-συγγραφέα Σάκη Παπαδημητρίου. Ποιοι είναι οι άλλοι και οι άλλες και πώς σχετίζονται με το νέο βιβλίο μου «Blues: H Mαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026];

10/7/2026
>>Το σωματάκι του λειτουργεί μόνο με μηχανήματα, λέει η μητέρα του 20χρονου που πυροβόλησαν οι αστυνομικοί στο Άργος. «Βγάλανε δύο σφαίρες οι γιατροί, τρεις μένουν στο μυαλό» δηλώνει η μητέρα - Ο 20χρονος «έχει αυτισμό, αναπηρία 89%» λέει<<
Δολοφόνοι έβαλαν κατά παιδιού 20 χρονών, δίχως φίλους, που επιχειρούσε να βρει ένα νόημα στη δύσμοιρη ζωή του μέσα από τ’ αυτοκίνητα, και τα αφεντικά τους επιχειρούν να εξιλεωθούν αποψύχοντας κατεψυγμένες συλλήψεις για μια παλιά δεκαεξάχρονη υπόθεση. Το τάιμινγκ που διάλεξαν, για να ρίξουν στάχτη στα μάτια της κοινωνίας, δείχνει, απλώς, τον απάνθρωπο τρόπο σκέψης - και δράσης τους προφανώς.

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ Το Μικρό Μοναστηράκι

O Σταμάτης Κραουνάκης δεν είναι πρωτοφανέρωτος σαν συγγραφέας, όμως το πιο πρόσφατο βιβλίο του, που έχει τίτλο «Το Μικρό Μοναστηράκι» [Όγδοο, 2026], είναι εκείνο που αποτυπώνει στο χαρτί, τούτη τη στιγμή, καλύτερα και πιστότερα απ’ ό,τι άλλο, την ψυχική ιδιοσυγκρασία του, το ταμπεραμέντο του, τον τρόπο σκέψης του και βεβαίως τον τρόπο μέσω του οποίου, αυτή ακριβώς η σκέψη, μετατρέπεται σε κείμενο. Το τονίζουμε αυτό το τελευταίο, επειδή η γραφή του Κραουνάκη είναι ιδιαίτερη και ιδιόμορφη. Γιατί συμβαίνει αυτό; Προφανώς, γιατί ο ίδιος έχει δημιουργήσει ένα προσωπικό γραπτό στυλ, επηρεασμένο από ποικίλα γλωσσικά μορφώματα τα οποία έχει βιώσει στο πέρασμα της ζωής του. Και λαϊκά, έως και λούμπεν λαϊκά, με στοιχεία δανεισμένα από τις διάφορες αργκό, μα και εκλεπτυσμένα αστικά, κολωνακιώτικα να τα πούμε, που έχουν να κάνουν με συγκεκριμένες κοινωνικές διαδρομές, αποτυπωμένες, εν πολλοίς, και στα τραγούδια του – που είναι, προφανώς, πιο γνωστά.

«Το Μικρό Μοναστηράκι» περιλαμβάνει μικρο-κείμενα του Κραουνάκη, που δεν είναι και τόσο μικρά ανά φάσεις, γραμμένα, κατά πρώτον, για το facebook –το παλαιότερο προέρχεται από τις 17 Μαρτίου 2011 και το πιο πρόσφατο από το τέλος του 2025, με τα απείρως περισσότερα να αφορούν, πάντως, τα τελευταία έξι χρόνια–, τα οποία περιγράφουν όψεις και διαστάσεις της καθημερινότητας του συνθέτη-τραγουδοποιού. Μια καθημερινότητα, που άλλοτε είναι προσωπική και άλλοτε δανείζεται αφορμές απ’ όσα συμβαίνουν ευρύτερα, στο κοινωνικοπολιτικό επίπεδο. Ένα δείγμα από το ποστ «Εδώ Πολυτεχνείο» (17/11/2021). Καυστικός ή και ανελέητος ορισμένες φορές, αλλά σε κάθε περίπτωση Κραουνάκης...

Και κάτι από το δελτίο Τύπου, που έχει αξία:
«Το βιβλίο του Σταμάτη Κραουνάκη “Το Μικρό Μοναστηράκι” αποτελεί μια ανθολογία κειμένων που γράφτηκαν σε διάστημα σχεδόν δέκα ετών. Γεννημένα μέσα στην καθημερινότητα, διαθέτουν μια σπάνια ζωντάνια που συνδυάζει την αμεσότητα του προφορικού λόγου με τη δύναμη του γραπτού. Άλλοτε τρυφερά, άλλοτε σατιρικά, συχνά βαθιά ποιητικά, ξεχειλίζουν από ανθρωπιά, χιούμορ, συγκίνηση και μια ρέουσα γλώσσα, αναγνωρίσιμη από την πρώτη κιόλας φράση. Μέσα στις σελίδες του βιβλίου παρελαύνουν γεγονότα και πρόσωπα, αγαπημένοι φίλοι και σύντροφοι ζωής, συναυλίες, θέατρα, πολιτικές παρατηρήσεις, αιχμηρές κριτικές, καθημερινές ιστορίες, η φύση, τα ζώα, η λογοτεχνία, η πίστη στον άνθρωπο, η φιλία και ο έρωτας. Ένα πολύχρωμο σύμπαν όπου το προσωπικό γίνεται συλλογικό και το στιγμιαίο αποκτά διάρκεια. Ο Σταμάτης Κραουνάκης πλάθει δικές του λέξεις, ανακατεύει λαϊκές εκφράσεις, ιδιωματισμούς, χιούμορ και λυρισμό, δημιουργώντας ένα προσωπικό γλωσσικό ιδίωμα που δύσκολα συγχέεται με οποιοδήποτε άλλο. Παρατηρεί, θυμώνει, σαρκάζει, συγκινείται, αφηγείται και, πάνω απ’ όλα, αγαπά. Αγαπά τους ανθρώπους, τις λέξεις, το τραγούδι, την Ελλάδα των αντιφάσεών της και τη ζωή όπως ξεδιπλώνεται μπροστά του. Στέκεται με συνέπεια στο πλευρό όσων βρίσκονται στο περιθώριο, των αδύναμων, των αποκλεισμένων και των διαφορετικών, ενώ δεν διστάζει να υψώσει τη φωνή του απέναντι σε κάθε μορφή αδικίας, βίας ή κατάχρησης εξουσίας. Ανακαλεί καθοριστικές στιγμές της νεότερης ελληνικής ιστορίας, τις οποίες έζησε ο ίδιος ως νέος άνθρωπος, μετατρέποντας τη μνήμη σε ζωντανή αφήγηση και συνδέοντας το προσωπικό βίωμα με τη συλλογική εμπειρία μιας ολόκληρης κοινωνίας».
Επαφή: https://ogdooshop.gr/%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1/To_Mikro_Monastiraki

FRAYE ελληνικά ηλεκτρονικά από το Λονδίνο

Ο Fraye, όπως μαθαίνουμε από το bandcamp, έχει έδρα το Λονδίνο (Έλληνας είναι ο άνθρωπος) και εξερευνά τα τελευταία 20+ χρόνια electro-ambient ηχοτοπία. Γνωστός ως Theodore, Hey Marla κ.λπ., ο Fraye (ως Fraye) έχει τώρα ένα πρώτο CD σε κυκλοφορία, που αποκαλείται “Dark Triad” [Same Difference Music, 2026].

Δεν θα το αποκαλούσα πάντως «σκοτεινό» το “Dark Triad”, σαν άκουσμα, παρ’ όλο το γενικώς σκοτεινό εξώφυλλο. Οι μελωδίες του Fraye έχουν μιαν άπλα, δεν είναι πάντα μινιμαλιστικές, αλλά ταυτοχρόνως δεν είναι και από αυτές που μένουν, καθαρά, στο νου σου. Ακούγονται άνετα ναι μεν, μα κάπως σαν χυλός δε. Κάποιες είναι όντως περιβαλλοντικού τύπου (“seaglass”), άλλες φέρνουν κάπως προς το θάμπος της Hania Rani (“hand”, “sense”, “summer sadness”) (μια μεγάλη ύστερη επιρροή, φρονώ, για τον Fraye), άλλες μοιάζουν κάπως σαν εισαγωγές σε post-rock (“companion”), άλλες είναι περισσότερο ambient-experimental (“embers”), άλλες είναι περισσότερο λυρικές (“leaping”), άλλες έχουν πιο έντονες παρελθοντικές αναφορές [“embers (part II)”] κ.λπ.
Γενικώς υπάρχει ποικιλία στο “Dark Triad”, που βοηθά στην ακρόασή του – και γιατί όχι και στην απόλαυσή του εν τέλει.
Επαφή: https://fraye.bandcamp.com/album/dark-triad

ο ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΟΓΚΑΛΙΔΗΣ είχε μεγάλη ιστορία στη μουσική και τη δημοσιογραφία – συνδέθηκε με τη Θεσσαλονίκη, με το ραδιόφωνο, την τηλεόραση και τις φεστιβαλικές εκδηλώσεις της πόλης

Όσοι και όσες μεγαλώσαμε στις παλαιότερες δεκαετίες και ασχοληθήκαμε, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, με τα «ξένα τραγούδια» γνωρίζουμε οπωσδήποτε το όνομα του Λευτέρη Κογκαλίδη – αυτού του αφοσιωμένου ανθρώπου της μουσικής, που θα έφευγε από τη ζωή την 1η Ιουνίου 2026 στα 83 χρόνια του.
Ο Κογκαλίδης, μαζί με τον Νίκο Μαστοράκη και τον Γιάννη Πετρίδη, από τη δεκαετία του ’60 ήδη, θα έβαζαν ως στόχο τους τη διάδοση της αγγλόφωνης (και γαλλόφωνης και ιταλόφωνης) ποπ στη χώρα μας, δημιουργώντας μέσα από τις ραδιοφωνικές εκπομπές και τα κείμενά τους, στα περιοδικά και τις εφημερίδες, τις πρώτες ομάδες των fans (βασικά της «χρυσής νεολαίας») των μεγάλων ερμηνευτών-ερμηνευτριών και των συγκροτημάτων της αλλοδαπής. Είναι σαφές, θέλω να πω, πως η διάδοση της ποπ και του ροκ, στα σίξτις και τα σέβεντις αρχικά (ας μείνουμε σ’ αυτές τις δύο δεκαετίες), τους οφείλει πολλά. Ο Κογκαλίδης, εν αντιθέσει με τους άλλους δύο, που ήταν Αθηναίοι, είχε ως βάση του τη Θεσσαλονίκη, και το γεγονός πως συνδέθηκε όσο κανένας άλλος με τη μουσική ιστορία της πόλης είναι κάτι που, ασφαλώς, τον ξεχωρίζει.
Έτσι, μπορεί να ξεκινά το 1962 από τις εφημερίδες της Μακεδονίας, όπως τον «Ελληνικό Βορρά», με το λεγόμενο «καλλιτεχνικό ρεπορτάζ», αλλά γρήγορα ο Κογκαλίδης ξανοίγεται και στα ποπ έντυπα των Αθηνών, την εφημερίδα «Δισκοθήκη» του Νίκου Μαστοράκη αρχικά και το περιοδικό «Μοντέρνοι Ρυθμοί» του Θανάση Τσόγκα στη συνέχεια, γράφοντας ανταποκρίσεις από τη Θεσσαλονίκη, και παρουσιάζοντας όλη τη μοντέρνα καλλιτεχνική κίνηση της συμπρωτεύουσας (τα κλαμπ, τα σχήματα, τους έλληνες και ξένους τραγουδιστές που εμφανίζονταν εκεί κ.λπ.).
Ο Κογκαλίδης διάβαζε ξένο Τύπο από τότε κι ήταν ενημερωμένος για διάφορα θέματα, μεταφέροντας στα κείμενά του πληροφορίες που δεν ήταν εύκολο να τις συλλέξει και να τις αξιολογήσει ο οποιοσδήποτε. Αναφερόμαστε στο μέσο της δεκαετίας του ’60, μια πολύ πρώιμη εποχή για την ποπ στην Ελλάδα, όταν όλα κινούνταν «στο περίπου» και ήταν, σίγουρα, αδιαμόρφωτα.
Για παράδειγμα, ο Κογκαλίδης ήταν ο πρώτος που είχε γράψει στην Ελλάδα, τον Αύγουστο του ’65, στους «Μοντέρνους Ρυθμούς», πως η γιάνκα, όπως την λέγαμε εδώ, ήταν φινλανδική και αυτό, προσωπικά, του το έχω πιστώσει, αναφέροντάς το και στο βιβλίο μου «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60» [Όγδοο, 2025] στο σχετικό κεφάλαιο. Επίσης έδινε διάφορες πληροφορίες του τύπου «το νέο κασσέ των Μπητλς είναι 1.500.000 δρχ. για κάθε εμφάνισι», «για μια εμφάνισι στην Σάντα Μόνικα ο Μπομπ Ντύλαν έλαβε 300.000 δρχ.», «ο Λούι Άρμστρονγκ και η ορχήστρα του παίρνουν 120.000 δρχ.» (λιγότερα απ’ όλους ο «πρεσβευτής» της τζαζ), που συνδέονταν (οι πληροφορίες) με την υλικότητα των μουσικών δρωμένων το καλοκαίρι του ’65 και την οικονομική αποτύπωση των «αστέρων» στη μπίζνα της εποχής.

O Λευτέρης Κογκαλίδης κρατά το άλμπουμ των Eric Burdon and War “The Black Man’s Burdon”, συζητώντας με τον Burdon στο MIDEM των Καννών, τον Γενάρη του ’71 

Τον Λευτέρη Κογκαλίδη μπορεί να μην τον γνώριζα από κοντά, όμως άφηνε σχόλια από παλιά στο blog μου «δισκορυχείον» (κάτι που θα με εξέπληττε θετικά σε σχέση με την άνεσή του να σχολιάζει σ’ ένα ταπεινό ιστολόγιο), ενώ σχολίαζε και στις αναρτήσεις μου στο fb, καθώς εκεί ήμασταν φίλοι. Τον εκτιμούσα (σίγουρα) και με εκτιμούσε (έτσι νομίζω) – παρότι μια-δυο φορές είχαμε διαφωνήσει και για μουσικά ζητήματα, μα και για πολιτικά, που πάντα παρεισφρέουν στις κουβέντες, καθώς ο Κογκαλίδης, όπως και οι περισσότεροι συνομήλικοί του, που ασχολούνταν με την ποπ στα σίξτις, ήταν συντηρητικός.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/o-leyteris-kogkalidis-eihe-megali-istoria-sti-moysiki-kai-ti-dimosiografia

φίλοι αναγνώστες για τα βιβλία μου

Γιώργος Γιαννόπουλος
Το επίμετρο στο βιβλίο είναι πολύ ενδιαφέρον, γιατί καταγράφει, με αναφορές σε πηγές και ηχογραφήσεις, πώς εξελίχθηκε στην Eλλάδα αυτή η –κατ εμέ αυτοεκπληρούμενη αναδρομικά– συσχέτιση blues / ρεμπέτικου, όπως και περιλαμβάνει διάφορες καίριες επισημάνσεις που δείχνουν ότι αυτή η αναλογία είναι αρκετά αυθαίρετη και ρομαντικοποιημένη, και εν πολλοίς σχετίζεται με τις αντίστοιχες, τοπικές, κοινωνικές εξελίξεις στην περίοδο των αναβιώσεων.

Μεταξύ αυτών και μια καίρια επισήμανση για την μεταφυσική πίστη για λύτρωση στα μπλουζ (λόγω της καταγωγής από θρησκευτική ουσιαστικά μουσική), σε αντιδιαστολή με τα μηδενιστικά για το χάρο, και τον άδη, στα ρεμπέτικα (παραπέμπουν και στην αρχαιοελληνική αντίληψη για τον κάτω κόσμο), όπως και το ότι μπλουζ υπήρξε και εκτός άστεως, και αφορούσε μια ολόκληρη φυλή ανεξαρτήτως ατομικών επιλογών, σε αντίθεση με το ρεμπέτικο που είναι έκφραση περιθωρίου του άστεως (που αναπτύχθηκε βέβαια, νομοτελειακά, και μπλουζ αντίστοιχο, σε δεύτερο χρόνο, και από εκεί οι όποιες απόψεις περί συγγένειας).

Jim Dylan
Παρεληφθη!! Καλοταξιδο.

Jimmy Musicfan
Some great jazz books from my collection!

Aeipote Panta
(δύο φωτογραφίες)

Spyros Tyreas

Ωραία ξεκινήσαμε... Ανυπομονησία για τη συνέχεια. 

(δύο φωτογραφίες) 

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 736

10/7/2026
Στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που τώρα υπάρχει παντού (κανονικά και ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία) δεν θα διαβάσεις μόνο για τα γνωστά ονόματα, αλλά και για τα τελείως επισκιασμένα ή και άγνωστα ακόμη, όπως για τον John Henry Barbee για παράδειγμα, με την ελάχιστη δισκογραφία, που είχε ηχογραφήσει για πρώτη φορά το 1938, για να τον επαναφέρει, για λίγο, στο προσκήνιο ο Willie Dixon στην αρχή των 60s. Ιστορίες με τη δική τους σημασία...

9/7/2026

Πάολα, 1986. Έπαιζε κι ο Κοντραφούρης πιάνο σ' αυτούς τους ροκαμπιλάδες...
https://www.youtube.com/watch?v=3N6NVZ2ZjQ4&list=RD3N6NVZ2ZjQ4&start_radio=1

9/7/2026
Για τον Arthur “Big Boy” Crudup, τον «πατέρα του rock ’n’ roll» –καθότι τα δικά του “That’s all right”, “So glad you’re mine” και “My baby left me” τα είπε ο Elvis– και που συνεργάστηκε με μέλη των Βρετανών Manfred Mann-McGuiness Flint, θα διαβάσεις διάφορα στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s», που κυκλοφορεί τώρα σε όλα τα βιβλιοπωλεία από το Όγδοο..

8/7/2026

Εν τω μεταξύ, και εξ όσων έψαξα, ποτέ δεν είπε ο Κοντονής ότι ο Τσίπρας πήρε λεφτά για να ψηφίσει τους ποινικούς κώδικες – όπως ισχυρίστηκε, φτύνοντας, το μαντρόσκυλο. Λυπάμαι, δε, για τους δημοσιογράφους, που ακούνε κάποιον να λέει κάτι τόσο βαρύ και δεν του λένε... πότε το είπε αυτό, βρες το μας τώρα (VAR επί τόπου). Ακούνε και κοιτάνε με τόσο δέος λες κι έχουν απέναντί τους τον Εσταυρωμένο.

8/7/2026
O Robert Pete Williams υπήρξε μία μυθική φιγούρα του blues revival στα σίξτις. Στο νέο βιβλίο μου «Βlues: Η μαύρη αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο», που βγήκε από το Όγδοο, γράφω πολλά γι’ αυτόν σε σχέση με την ανακάλυψή του κ.λπ. Στη φωτό βλέπουμε τέσσερις δίσκους του στις εταιρείες Arhoolie, Takoma, Ahura Mazda και Blues Beacon, μαζί με το βιβλίο. 

7/7/2026

Τραγουδάρα από το ’69, με τον Nick Lowe στο ξεκίνημά του (δικό του το κομμάτι) - το άκουγα στα 80s από μια ελληνικής εκτύπωσης συλλογή και ξεχώριζε αμέσως...
https://www.youtube.com/watch?v=vNBMtlOwzRo&list=RDvNBMtlOwzRo&start_radio=1

VICTORY COLLAPSE νέο άλμπουμ κι ένα πολύ ιδιαίτερο εξώφυλλο

Οι Victory Collapse βρίσκονται πολλά χρόνια στα πράγματα, αν και με κενά διαστήματα ανάμεσα. Πάντως τώρα έχουν έτοιμο το τρίτο(;) άλμπουμ τους, που αποκαλείται “Non Player Characters” [Inner Ear, 2026] και που κλείνεται σ’ ένα από τα ωραιότερα, αν όχι στο ωραιότερο εξώφυλλο της ελληνικής σκηνής των τελευταίων ετών – καθώς το έργο της χαράκτριας Βάσως Κατράκη «Ανάκριση» από το 1972 μετατρέπεται σε πόστερ μεγάλου μεγέθους και εννέα μερών, ώστε διπλωμένο να «πιάσει» τις διαστάσεις ενός εξωφύλλου βινυλίου. Οι Victory Collapse δανείστηκαν την ιδέα από το περιοδικό «ανοιχτό θέατρο», το οποίο στο πέμπτο τεύχος του από το τέλος του ’72 είχε το συγκεκριμένο έργο της Κατράκη στο εξώφυλλό του. Εξάλλου από ένα άλλο τεύχος του «ανοιχτού θεάτρου», το πρώτο, από τον Νοέμβριο του ’71, οι Victory Collapse θα δανείζονταν το εξώφυλλο ενός άλλου δίσκου τους, του “Atlas” από το 2015, με τον πρωταγωνιστή της παράστασης “1789” (1970) του Théâtre du Soleil της Ariane Mnouchkine. Υπάρχει, λοιπόν, μια συνέπεια.

Στο “Non Player Characters” Victory Collapse είναι οι K. Baltasis, N. Mardakis, V. Ntzounis, K. A. Varotsos και K. V. Varotsos, μια πεντάδα δηλαδή η οποία είναι υπεύθυνη και για τα οκτώ τραγούδια του δίσκου (τέσσερα ανά πλευρά). Το ύφος του συγκροτήματος είναι το indie-rock, με επιπλέον στοιχεία από το punk / new wave. Οι ίδιοι στο bandcamp τους μπορεί να περιγράφουν τον ήχο τους ως rock, funk rock και post punk, όμως τα βρετανικά late 70s-early 80s είναι εκείνα που χαρακτηρίζουν πιο πολύ τα κομμάτια τους, χωρίς, σε κάθε περίπτωση, να συζητάμε για ένα τυπικό 80s-φιλικό συγκρότημα – παρά το γεγονός πως τραγούδια σαν τα “Fighting someone else’s depression” και “Non player character”, από την πρώτη πλευρά, διαθέτουν βάσεις, που μοιάζει να έρχονται φουριόζες από ’κείνη την εποχή.
Φοβερά είναι και τα πάνκικα “Industry of PhDs” και “Theatre of the absurd”, από τη δεύτερη πλευρά, όπως και το πιο ροκάδικο “Patronizer”, με τους τίτλος των τραγουδιών να δουν και προγραμματικά, σαν τον “Only prisoners have time to read” για παράδειγμα.
Ο συνδυασμός του πρώτης τάξεως εξωφύλλου-αφίσα και των ένα προς ένα, όσον αφορά την ποιότητά τους, τραγουδιών των Victory Collapse, συνηγορούν προς μια κυκλοφορία, που θα την θυμόμαστε για καιρό.
Επαφή: https://victorycollapse.bandcamp.com/album/non-player-characters

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ ένας δίσκος κατά της δηθενιάς και της ντεμέκ πρωτοπορίας

Τρεις γενιές συνεργάζονται σ’ αυτόν τον δίσκο του Όγδοου με τα επτά τραγούδια. Ο στιχουργός Λευτέρης Παπαδόπουλος (γενν. 1935), ο τραγουδιστής Κώστας Μακεδόνας (γενν. 1967) και ο συνθέτης Γιάννης Χριστοδουλόπουλος (γενν. 1983). Γενιές που μεγάλωσαν σε διαφορετικές εποχές, και που μεταφέρουν στο σήμερα διαφορετικές συνιστώσες ζωής, εμπειρίες ή και προσδοκίες.

Οπωσδήποτε είναι ευχάριστο ν’ ακούς, στις μέρες μας, στίχους του Παπαδόπουλου, ενός μάστορα του λόγου, με τη γνωστή και σημαντική ιστορία στο χώρο του ελληνικού τραγουδιού, που υπερβαίνει τα 60 χρόνια. Τα λόγια του Παπαδόπουλου, και εδώ, είναι εκείνα που αναμένει ο καθείς. Απλές εικόνες, με σταθερά και εύληπτα νοήματα, που είναι έτσι ταιριασμένα, από έναν άρχοντα του στίχου, ώστε να μπορούν άμεσα να τραγουδηθούν. Και είναι οι μουσικές του Χριστοδουλόπουλου εκείνες, που κάνουν τους στίχους του Παπαδόπουλου τραγούδια. Εννοώ οι πολύ ωραίες μουσικές ενός ανθρώπου, που έχει πλέον και αυτός την ιστορία του, και, που, προσωπικώς, τον έχω ξεχωρίσει από παλιά. Της σχολής Χατζηνάσιου είναι ο Χριστοδουλόπουλος, και τραγούδια σαν το «Ένα καρφί στον τοίχο» ή σαν το «Αύριο» δεν μπορεί παρά να παραπέμπουν στον καταπληκτικό δίσκο «Πίσω απ’ τη Βιτρίνα» [Lyra, 1981] (των Χατζηνάσιου-Παπαδόπουλου-Τριπολίτη-Κούτρα). Πολύ καλό είναι και το εισαγωγικό «Να κλαις αυτούς που δε δακρύζουνε», όπως και τα ζεϊμπέκικα «Σιγανοψιχάλισμα» και «Άγγελος δραπέτης», δίχως να υστερεί σε νόημα κανένα από τα υπόλοιπα κομμάτια.
Ο Κώστας Μακεδόνας, τέλος, είναι απολύτως πειστικός σε ό,τι τραγουδάει στην «Τραμπάλα» (2026). Η φωνή του παραμένει σε υψηλό επίπεδο, και κάθε τι που ακούμε εδώ σφραγίζεται από τις ερμηνείες του.
Δίσκος κατά της δηθενιάς και της ντεμέκ πρωτοπορίας, φτιαγμένος από ανθρώπους που ξέρουν τι κάνουν, χρησιμοποιώντας παλιές συνταγές που σπάνια αποτυγχάνουν είναι η «Τραμπάλα». Να το πούμε ξεκάθαρα αυτό.
Επαφή: https://ogdooshop.gr/%CE%92%CE%B9%CE%BD%CF%8D%CE%BB%CE%B9%CE%B1/Trabala_Lp

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 735

7/7/2026
Ογδόντα βασικά ονόματα μουσικών του blues καταγράφονται στις σελίδες τού “BLUES: Η μαύρη αναβίωση στα 60s”, «ονόματα που επηρέασαν το λευκό blues, το folk και το rock», όπως γράφει και ο υπότιτλος (ξεκινάμε από τον Pink Anderson, τον Kokomo Arnold και τον John Henry Barbee και καταλήγουμε στον Robert Wilkins, τον Big Joe Williams και τον Robert Pete Williams). Αυτά όλα στις πρώτες 164 σελίδες του βιβλίου, γιατί από ’κει κάτω η θεματολογία αλλάζει, καθώς το δίδυμο «Blues & Ρεμπέτικο» είναι εκείνο που κυριαρχεί.
[σε όλα τα βιβλιοπωλεία, από το Όγδοο]

6/7/2026
Όταν οι άλλοι (και οι άλλες) βλέπανε ποδόσφαιρα...

6/7/2026

To θέμα Blues & Ρεμπέτικο καταλαμβάνει 35 σελίδες στο νέο βιβλίο μου «Βlues: Η μαύρη αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Βlues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία. Πρόκειται για μία εντελώς ιδιαίτερη προσέγγιση αυτής όλης της ιστορίας, παρουσιάζοντας στοιχεία, πληροφορίες και απόψεις για το θέμα, ξεκινώντας από το τέλος των σίξτις και φθάνοντας έως τις μέρες μας. Επειδή γνωρίζω τι έχει γραφτεί, διαχρονικά, για το ζήτημα σας πληροφορώ πως όσα γράφονται στο βιβλίο είναι και πρωτότυπα και ουσιαστικά, ώστε να αντιληφθεί κάποιος-α τι ακριβώς συμβαίνει με το θέμα, πόσο «έγκυρο» είναι αισθητικά κτλ. 

Φυσικά, ένα ακρογωνιαίο πρόσωπο αυτής της σύνδεσης υπήρξε ο νεο-ρεμπέτης Στέλιος Βαμβακάρης, το έργο και οι απόψεις του οποίου εξετάζονται μέσα σ’ αυτό το πλέγμα.

4/7/2026
>>Δεν γνωρίζω αν στα χρόνια του ’60 ο Bukka White έζησε μιαν ενάρετη ζωή, μπόρεσε όμως να βάλει σε τάξη την καριέρα του, ηχογραφώντας νέο υλικό, πολλές φορές εφάμιλλης ή και καλύτερης ποιότητας από εκείνο των 1930s, παίζοντας συγχρόνως στην Ευρώπη και γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία. Περιττό να σημειωθεί πως τα τραγούδια του γνώρισαν πολλές και διάφορες επανεκτελέσεις από τους νέους λευκούς (κυρίως) μουσικούς, όπως, για παράδειγμα, το «Fixin’ to die», που υπάρχει στο πρώτο LP του Bob Dylan [Columbia, 1962], το «Shake ’em on down», που υπάρχει στο «Shake Down» [Decca, 1967] των Savoy Brown Blues Band, ενώ και οι Led Zeppelin, κατά τα ειωθότα, χρησιμοποίησαν μέρη από το ίδιο τραγούδι σε δικά τους κομμάτια, επιβεβαιώνοντας, και μ’ αυτόν τον τρόπο, τη σημασία που είχε η παρουσία του White, και των συνοδοιπόρων του, για το blues, το folk και το rock στα χρόνια του ’60.<<

Από το "BLUES: Η μαύρη αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο" [Όγδοο, 2026], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία...

3/7/2026
Φέρνω στη μνήμη μου το 12χρονο παιδί που κάηκε τις προάλλες στη δασική πυρκαγιά στη Θεσσαλονίκη, κλεισμένο μέσα στη ντουλάπα του, και με πιάνει, εμένα, ασφυξία. Βλέπω ελάχιστα 12χρονα παιδιά στις γειτονιές και στις βόλτες μου, απ’ αυτά τα λίγα που γεννήθηκαν μέσα στα μνημόνια, και τα αντιμετωπίζω, πλέον, κάπως σαν... είδος προς εξαφάνισιν. Έτσι είναι και θλίβομαι βαθιά που το λέω. Κάθε παιδί που χάνεται, απ’ αυτά τα λίγα πλέον που υπάρχουν, είναι καρφί στο μάτι όσων κυβέρνησαν από το ’10 και μετά, και μαζί ταφόπλακα στο μέλλον μας σαν κοινωνία.

ΦΕΥ το δεύτερο άλμπουμ του στην Inner Ear

Θυμάμαι τους Φευ ή τον Φευ (Αριστομένης Θεοδωρόπουλος) από το 2018 κι εκείνο τον πρώτο δίσκο του, το “Here / Εδώ” στις B-otherSide/Mr. Vinylios. Οκτώ χρόνια αργότερα ο Φευ έχει έτοιμο ένα δεύτερο LP, στο οποίο η μουσική, οι στίχοι, η παραγωγή, τα όργανα και τα φωνητικά είναι δικά του – με τις βοήθειες από τους Γιάννη Βούλγαρη ντραμς, Aram Barsoumian κιθάρες και Σοφία Σαρρή φωνητικά να αποβαίνουν, σίγουρα, καθοριστικές (τουλάχιστον των δύο πρώτων). Όπως διαβάζω στο bandcamp το άλμπουμ αυτό δεν είναι καινούριο, καθώς διαμορφώθηκε στο διάστημα 2020-21 (κατά τη φάση της covid-19), για να βρει τώρα, μετά από πέντε χρόνια, δισκογραφική διέξοδο.

Το «Φευ» [Inner Ear, 2026], που εμμένει στην electro-experimental γενικώς φάση είναι κάπως απροσάρμοστο σαν άκουσμα. Και έχω τη γνώμη πως σ’ ένα βαθμό ευθύνονται τα λόγια γι’ αυτό – που είναι κάπως μυστήρια, παράξενα, επαναλαμβανόμενα, τεταμένα, σε κάποια σημεία εκνευριστικά, και χωρίς κάποιο ιδιαίτερο βάθος (από πλευράς νοημάτων). Το τονίζω αυτό, γιατί τα λόγια προβάλλονται έντονα στο «Φευ» (όπως και τα ντραμς) – δεν είναι κάτι που κυλάει «από κάτω» και δεν το παίρνεις χαμπάρι. 

Ενώ λοιπόν οι μουσικές είναι εκεί, για να περιγράψουν μια, σίγουρα, όχι εύκολη κατάσταση, με τον δικό τους τρόπο, τα λόγια παρεμβαίνουν για να κάνουν αυτή την κατάσταση επίπεδη. Δηλαδή το αισθητικό γεγονός, που είναι ο δίσκος, χάνει σε αξία εξαιτίας μιας όχι πειστικής στιχουργικής. Η δική μου γνώμη είναι πως το άκουσμα, χωρίς τα λόγια, και μόνο με φωνητικά και με χαμηλότερο level στα ντραμς, θα έπιανε υψηλότερες κορυφές, καθώς συνθετικά τα πράγματα είναι σίγουρα πολύ καλά, με τον Φευ να δημιουργεί αυτά τα κάπως αστικά-εφιαλτικά περιβάλλοντα με τη σιγουριά του ανθρώπου, που το έχει ψάξει το θέμα του, έχοντας επ’ αυτού συγκεκριμένες απόψεις. 

Το 8λεπτο πρώιμο Pink Floyd-ικό «Εκεί» (που έχει τέτοιες αναφορές εννοώ) είναι σίγουρα το ωραιότερο κομμάτι του LP, ενώ και το 8λεπτο «Σχεδόν», στο μεγαλύτερο μέρος του, δείχνει πως το electro-prog είναι μία κατεύθυνση στην οποία μπορεί να διαπρέψει, αν το θελήσει, ο Φευ.
Επαφή: https://f-e-f.bandcamp.com/album/--2

o SΟΝΝΥ ROLLINS υπήρξε ένα από τα μεγαλύτερα τενόρο σαξόφωνα στην ιστορία της τζαζ – o θάνατός του τον περασμένο Μάιο, στα 96 του, συμβολίζει το τέλος μιας εποχής

Ο Sonny Rollins, που έφυγε από τη ζωή στις 25 Μαΐου 2026, στα 96 χρόνια του, ήταν ο τελευταίος της μεγάλης γενιάς των σαξοφωνιστών, που έκαναν τρανό όνομα στη δεκαετία του ’50. Ήταν μαζί με τον John Coltrane (1926-1967) και τον Ornette Coleman (1930-2015) εκείνοι που άλλαξαν και την ιστορία του σαξοφώνου, σαν σολιστικό όργανο, μεταφέροντάς το στις πιο πρόσφατες δεκαετίες, μα και την ίδια την ιστορία της τζαζ.
Πώς τους χώρεσε και τους τρεις αυτούς, μαζί, η εποχή, βασικά το διάστημα 1955-1967, είναι ένα θέμα, και το λέω τούτο επειδή ο Rollins από το καλοκαίρι του ’59 έως και το φθινόπωρο του ’61 θα ήταν απών από τη σκηνή – κάτι που θα συνδεόταν και με τον δικό του επαναπροσδιορισμό, μα και με τον σίφουνα που είχε παρασύρει τα πάντα στην τζαζ, μετά από τις ηχογραφήσεις των άλλων δύο (ενδεικτικά αναφέρω τα άλμπουμ “Blue Train” του John Coltrane το 1958 και “Something Else!!!”, “The Shape of Jazz to Come” του Ornette Coleman το 1958-59).

Όμως ο Rollins είχε προηγηθεί όλων, αφού εκείνα που είχε προλάβει να ηχογραφήσει, έως και τον Φλεβάρη-Μάρτη του ’58, είχαν ανοίξει διάπλατα τους δρόμους για όσα θα ακολουθούσαν. Λέμε για θρυλικά LP, ανάμεσα στα οποία φέγγουν οι εκδόσεις της Prestige “Tenor Madness” (1956), “Saxophone Colossus” (1957) (με το “St. Thomas” και το δεκάλεπτο “Mack the Knife” των Weill-Brecht ανάμεσα) και “Tour de Force” (1958), οι τρεις κυκλοφορίες της Blue Note, δηλαδή οι “Sonny Rollins, Volume 1” (1957), “Sonny Rollins, Vol. 2” (1957) και “Newk’s Time” (1959) και ακόμη τα “Way Out West” (1957) στην Contemporary και “Freedom Suite” (1958) στην Riverside. Και είναι αυτά τα οκτώ άλμπουμ, που αποτελούν τα απόλυτα must have της μεγάλης, και σε έκταση και σε ποιότητα, δισκογραφίας του.
Ο Sonny Rollins ξεκινά την καριέρα του, επαγγελματικά, στο τέλος της δεκαετίας του ’40 και παρά το γεγονός πως μπλέκει με το νόμο, από νωρίς, θα κατορθώσει να φτιάξει όνομα στην αρχή των 50s, ηχογραφώντας με τους Miles Davis, Charlie Parker, Thelonious Monk και Modern Jazz Quartet. Στο άλμπουμ τού Miles “Collectors’ Items” [Prestige, 1956], που έχει εγγραφές και από τον Γενάρη του ’53 ακούμε μαζί Miles (σε τρομπέτα) και Sonny Rollins-Charlie Parker (σε τενόρο σαξόφωνα)! Φυσικά, και η παρουσία του σε LP όπως το ιστορικό “Brilliant Corners” [Riverside, 1957] του Thelonious Monk δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη.
Για το πόσο σημαντική υπήρξε εκείνη η εποχή, πριν ξεκινήσει ο Rollins να βγάζει τα αριστουργήματά του, καταδεικνύεται από το γεγονός πως, τότε, ηχογράφησε τα άπιαστα κομμάτια “Airegin” (“Nigeria” από την ανάποδη), “Oleo” και “Doxy” –όλα υπάρχουν στο 10ιντσο LP “Miles Davis with Sonny Rollins” στην Prestige το 1954–, που θα αποτελούσαν έκτοτε τζαζ-στάνταρντ.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/o-sonny-rollins-ypirxe-ena-apo-ta-megalytera-tenoro-saxofona-stin-istoria-tis-tzaz