ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 758

4/9/2026
Η ΔΕΘ από τότε που σταμάτησε το Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης (και οι παράλληλες συναυλίες με ξένους) και από τότε που το Φεστιβάλ Κινηματογράφου μετατοπίστηκε το Νοέμβριο, αντί για Σεπτέμβριο, δεν έχει κανένα απολύτως νόημα για μένα. Και δεν θα πρέπει να έχει και για κανέναν άλλο, πέραν των ανθρώπων που εκθέτουν εκεί τα προϊόντα και τις υπηρεσίες τους, καθότι είναι τελείως εξευτελιστικό το να περιμένει μια ολόκληρη χώρα (γιατί έτσι το εμφανίζει ο επικοινωνιακός συρφετός) τα ψίχουλα που θα πετάξουνε οι πολιτικοί στους υπηκόους τους.

3/9/2026
«Τη λύση σ’ αυτού του είδους τα ζητήματα, προκειμένου να υπάρχουν και οι στοιχειώδεις εγγυήσεις αξιοπιστίας θα τη λύσει το καθ’ ύλην αρμόδιο Ελληνικό Δημοσιονομικό Συμβούλιο».
[Θεώνη Κουφονικολάκου της ΕΛΑΣ]
Βγαίνουν σαν «χεσμένοι» (πολιτικός είναι ο χαρακτηρισμός) οι ΕΛΑΣίτες και οι ΕΛΑΣίτισσες, στα μίντια, προκειμένου να ψελλίσουν κάτι στη γελοία ερώτηση «πού θα βρείτε τα λεφτά», την οποία εξαπολύουν κατά ριπάς οι παρουσιαστές της οκάς. Να ξέρετε, πως αυτό το πράμα, το Ελληνικό Δημοσιονομικό Συμβούλιο, επί της ουσίας το επέβαλαν το 2014 οι δανειστές και είναι αυτό που κρίνει την «αξιοπιστία» των οικονομικών προγραμμάτων των κομμάτων. Οπότε αντιλαμβάνεστε ποιοι βαράνε τα νταούλια και πώς χορεύουμε στην αποικία...

3/9/2026
Ποτέ, στην ελληνική ιστορία, δεν έγιναν τόσα πολλά για τους πολλούς, σε όλα τα επίπεδα (οικονομικά, κοινωνικά, θεσμικά, εθνικά κ.λπ.) απ’ όσα έγιναν στην πρώτη τετραετία του Πασόκ. Έτσι, αν έρθει κάποιος αστείος σήμερα και σου πει «πού θα βρεθούν τα λεφτά» η απάντηση είναι μία. Από κει που τα βρήκε ο Αντρέας κι έχτισε από το μηδέν το Εθνικό Σύστημα Υγείας το 1983.

3/9/2026
Είχα τη χαρά κάποτε να γνωρίσω από κοντά τον αείμνηστο ερευνητή του ρεμπέτικου Σπύρο Παπαϊωάννου (για πολλούς τον κορυφαίο ρεμπετολόγο της χώρας) και να συζητήσουμε, για θέματα κοινού ενδιαφέροντος όπως λέμε. Ο Παπαϊωάννου έχει θέση στο βιβλίο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], γιατί είχε κάνει μία μοναδική ανακάλυψη στα early 80s, που μας ενδιαφέρει, κι είχε γράψει γι’ αυτήν στο περιοδικό «Ντέφι». Διαβάζεις σχετικά στις σελίδες 180-181 του βιβλίου.

3/9/2026

52 χρόνια από τη γέννηση και 30 από το θάνατο του Πασόκ

2/9/2026
Ρε εγώ τον Πάριο δεν μπορούσα να τον ακούσω ούτε τη δεκαετία του '80, θα τον ακούσω σήμερα? Την ιστορία τη σεβόμαστε, αλλά το τι σημαίνει ιστορία με νόημα θέλει συζήτηση... Μεγάλος Γιάννης Πάριος μόνο σέβεντις.
https://www.youtube.com/watch?v=tmGkxDqiLbU

2/9/2026
Φαίδρου Μπαρλά (από "Τα Προπαροξύτονα")

ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΑΡΤΟΜΑΤΣΙΔΗΣ ο Καραϊσκάκης παρακολουθεί παράσταση Καραγκιόζη

Όπως διαβάζουμε στο «αυτί» του βιβλίου:
«Ο Χρήστος Χαρτοματσίδης γεννήθηκε στις 8.12.1954 στη Σόφια από γονείς πολιτικούς πρόσφυγες.(...) Έχει εκδώσει ποιητικές συλλογές, μυθιστορήματα, θεατρικά έργα και μεταφράσεις.(...) Συνεργάζεται με πολλά περιοδικά, ενώ από το 2000 είναι στενός συνεργάτης του «Μανδραγόρα». Παράλληλα μεταφράζει συστηματικά βούλγαρους ποιητές στα ελληνικά και έλληνες ποιητές στα βουλγαρικά».

Το πιο νέο βιβλίο του Χρήστου Χαρτοματσίδη περιέχει διηγήματα, έχει τίτλο «Ο Καραϊσκάκης παρακολουθεί παράσταση Καραγκιόζη» (2026) και κυκλοφορεί από τον Μανδραγόρα. Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου διαβάζουμε:
«“Μετά το γιουρούσι στο σεράγι, ο Καραϊσκάκης έχει βουρκώσει συγκινημένος. Την ίδια στιγμή, ο Καραγκιόζης ήδη έχει τρυπώσει στην κουζίνα για να αρπάξει ένα ταψί με μπακλαβάδες...”. Μια συλλογή διηγημάτων όπου συνυπάρχουν το ηρωικό με το γκροτέσκο, το μεγαλείο της ιστορικής στιγμής με τη μιζέρια, την κουτοπονηριά και τη μικροψυχία. Λείπουν οι διδακτισμοί και τα μεγάλα λόγια. Βασικό εκφραστικό μέσο είναι το χαμόγελο και το χιούμορ. Με ανθρωπιά και κατανόηση για το δίκιο των μικρών ανθρώπων, αυτών που θα έρθουν σε αντιπαράθεση με την ξύλινη γλώσσα, μα και με τη σιδερένια πυγμή της εξουσίας. Ταυτόχρονα στη συλλογή, μαζί με την εκτενή, “κανονική” φόρμα αφήγησης, υπάρχουν και κάποια μικρά διηγήματα “μπονζάι” των 300 ή 500 λέξεων, όπου μέσα σε αυτό το περιορισμένο πλαίσιο διαδραματίζεται μια ολόκληρη ιστορία, διαμορφώνονται χαρακτήρες κι αποκρυσταλλώνεται η κεντρική ιδέα. Ο μικρόκοσμος κι ο μεγαλόκοσμος μαζί, με όλα τους τα πάθη και τις αντιθέσεις».
Επαφή: https://mandragoras-magazine.gr/

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 757

2/9/2026
Ένα από τα κορυφαία άλμπουμ του blues revival στα σίξτις – παρότι κυκλοφόρησε στα σέβεντις. Για τον Robert Nighthawk θα διαβάσεις πολλά στις σελίδες 107-114 του «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία, όπως και στο online κατάστημα του Όγδοου.

1/9/2026

Την άλλη Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου θα γίνει η παρουσίαση του «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026] στο πλαίσιο του 54ου Φεστιβάλ Βιβλίου στο Πεδίο του Άρεως. 

Πιο συγκεκριμένα θα μιλήσουμε για το βιβλίο στις 21:30 το βράδυ, στη σκηνή Αρχιμήδης. Στο πάνελ θα παραβρεθεί και ο μουσικογράφος Χάρης Συμβουλίδης. Όσοι πιστοί και πιστές προσέλθετε. Σας ευχαριστώ πολύ.

31/8/2026
Μέχρι το καλοκαίρι του ’24 σίγουρα, αλλά και πιο μετά, στη βάση IMDb στο λήμμα για τον σκηνοθέτη Ηλία Μυλωνάκο, είχαν βάλει φωτό του δημοσιογράφου Ηλία Μπαζίνα! Είχα κάνει σχετικό ποστ τότε (δες στα σχόλια). 

Εντάξει τους είχα ψιλοκράξει, και κάποια στιγμή, μπορεί φέτος, μπορεί το ’25, βρήκαν κάτι από Μυλωνάκο και βάλανε. Το λέω, γιατί φωτογραφίες του Μυλωνάκου δύσκολα βρίσκεις και οι... περίπου δύο που ανέβηκαν την Κυριακή, στο κείμενο που έγραψα για το «Ισχυρή Δόση... Σεξ» είναι σκαναρισμένες και επεξεργασμένες (από μένα) από έντυπα – δεν υπήρχαν στο ίντερνετ. 

Περιττό να πω πως ο περισσότερος κόσμος είδε τον Μυλωνάκο, για πρώτη φορά, από το κείμενο στο LiFO. gr.

AUTOMATON λαβύρινθος

Οι Automaton είναι οι έλληνες ιδιότυποι «μεταλλάδες» Nicolas Kelaidis κιθάρες, εφφέ, George Stavrakakis κιθάρες, φωνή, Lykourgos Tzardis ντραμς, Takis Samolis μπάσο, σύνθια, εφφέ, με το “Labyrinth” [Sound Effect Records, 2026], που είναι ηχογραφημένο το 2024-25, να αποτελεί τον τρίτο έως ώρας δίσκο τους. Το συγκρότημα σχηματίστηκε το 2011 στην Αθήνα, έκανε ένα πρώτο άλμπουμ το 2013, που είχε τίτλο “Echoes of Mountain Ida”, ένα δεύτερο, το “Talos”, το 2018 (υπάρχει review γι’ αυτό στο blog), πριν φθάσουμε αισίως στον... λαβύρινθο.

Κατ’ αρχάς εκείνο που παρατηρούμε, πάντα σε σχέση με τους Automaton, είναι πως η μυθολογική Κρήτη προσφέρει και πάλι concept στο συγκρότημα. Υπάρχει, εννοώ, αυτή η σταθερή διάσταση στα λόγια, με τις οποίες επεκτάσεις της στο σήμερα, αλλά από την άλλη μεριά υπάρχουν τα υποχθόνια έως και growl vocals του Σταυρακάκη, και κυρίως υπάρχουν εκείνα τα δυσοίωνα vibes, που χαρακτηρίζουν εν πολλοίς τα doomy «μεταλλικά» συγκροτήματα όπου γης.
Είναι προφανές πως οι Automaton έχουν μελετήσει και εμβαθύνει στο συγκεκριμένο ύφος, έχουν δημιουργήσει τα δικά τους μοτίβα και πάνω εκεί χτίζουν το “Labyrinth”, ένα άλμπουμ υπόκωφο, διαβρωτικό, επικό (ακούω το έσχατο 8λεπτο “Battle in the labyrinth”) και συνάμα τελετουργικό (ακούω το 12λεπτο “Black sails”), μελωδικά παράξενο κατά τόπους και κυρίως αβίαστο, που μπορεί να αγγίζει ακόμη και hard proggy περιβάλλοντα, μ’ έναν τρόπο που παραξενεύει – και που σίγουρα θα ενθουσιάσει τους φίλους του είδους.
Σημείωσα μερικά κομμάτια που ξεχώρισα, από τις πρώτες κιόλας ακροάσεις, και επαναλαμβάνω εκείνο με το εντυπωσιακό κλείσιμο και την ηρωική... μάχη στο λαβύρινθο.
Επαφή: https://www.soundeffect-records.gr/automaton

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 756

31/8/2026

Απλώς άλλη μια φθινοπωρινή μέρα

Στη Βουλή, o υπουργός Oμίχλης
και Ωρίμανσης των Φρούτων
ανήγγειλε ότι λόγω του πληθωρισμού και της αύξησης των τιμών
δεν θα υπάρχει φθινόπωρο του χρόνου.
Ο Σεπτέμβριος, ο Οκτώβριος κι ο Νοέμβριος θα ακυρωθούν
και η κυβέρνηση θα προωθήσει έτος εννέα μηνών.
Έτσι, θα ζούμε όλοι περισσότερο.

Έκτακτα μέτρα προβλέπονται
για την καταπολέμηση κρίσεων καλοζωίας
όπως και για συναισθήματα αγαλλίασης, εμπνευσμένα από την εποχή.
Τα μαγευτικά ηλιοβασιλέματα θα περιοριστούν
και θα μπορείς να τα απολαύσεις κάθε δεύτερη Παρασκευή,
τα δε ωραία δειλινά κι αυτά θα απαγορεύονται.
Τα πεσμένα φύλλα θα κηρυχθούν παράνομα
κι όσοι εντοπίζονται με κάστανα στις τσέπες
θα φυλακίζονται άνευ δίκης.
Έτσι θα δουλεύουμε όλοι σκληρότερα.

Η ανακοίνωση δεν προκάλεσε ιδιαίτερες αντιδράσεις.
Οι άνθρωποι στην πράξη δεν δίνουν φράγκο για όλα αυτά.
Δεν έχουν χρόνο ούτε για να σταθούν και να κοιτάξουν.
Ψάχνουν για δουλειά ή δουλεύουν σκληρά
απλώς άλλη μια φθινοπωρινή μέρα.

Roger McGough
(από Scaffold, McGough & McGear, Grimms κ.λπ.)

31/8/2026
«Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026]. Ρεμπέτες Τραγουδούν τα Μπλουζ σελ.187-188

30/8/2026

Ψιλοαπίστευτο κομμάτι για 1958. Τι ψιλο- δηλαδή...
https://www.youtube.com/watch?v=nToVBa_kWws

29/8/2026
Ο πιανίστας του blues Speckled Red από την Georgia ηχογράφησε για πρώτη φορά το 1929, πριν χαθεί και τον ανακαλύψουν κι αυτόν στο μέσο της δεκαετίας του ’50 (βασικά τον εντόπισε ένας μεγάλος blues fan, ο αστυνομικός Charlie O’Brien, που ήταν «μανούλα» στις ανευρέσεις ατόμων – έχοντας ανακαλύψει κι άλλους ξεχασμένους μουσικούς). Ο πρώτος δίσκος blues που κυκλοφόρησε ποτέ στην ιστορική Delmark Records, στην αρχή των 60s, ήταν το “The Dirty Dozens” του Speckled Red. Λεπτομέρειες στις σελίδες 132-133 του «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία.

28/8/2026

Όταν πρωτοβγήκε το 1973 δεν το πήρε κανένας χαμπάρι, όταν ξαναβγήκε το 2017 εξαφανίστηκε αμέσως. Σπουδαία library ιταλική groovy jazz από μεγάλα ονόματα. Sestetto Dino Piana e Oscar Valdambrini... Τώρα να σας πω πως ο Valdambrini έχει παίξει και με έλληνα τζαζίστα?
https://www.youtube.com/watch?v=ljRfHlPfVjI

η σκληρή crime περιπέτεια “Operation Orient” από το 1978, σε σκηνοθεσία Ηλία Μυλωνάκου – συμμορίες, κυνηγητά, ναρκωτικά, βία και σεξ, με γυρίσματα σε Ελλάδα και Κύπρο

Ταινίες με αστυνομική πλοκή ή πλοκή με συμμορίες (με τις αστυνομίες ν’ απουσιάζουν), βία και σεξ γυρίζονταν κατά κόρον στην Ευρώπη, στα χρόνια του ’70. Μπορεί η Ιταλία να είχε πάρει τα ηνία από την Γαλλία στο είδος, όμως σχεδόν κάθε χώρα είχε να δώσει ανάλογα δείγματα, τα οποία, ορισμένες φορές θα μπορούσε να ξεφύγουν από το πλαίσιο του cult, αποκτώντας μια ευρύτερη αξία. Όχι πως η «ευρύτερη αξία» αποτελεί προϋπόθεση, προκειμένου να καταξιωθεί ένα φιλμ, αλλά, να, η “Roma Violenta” (1975) του Marino Girolami, για παράδειγμα, είναι μια ταινία που θα μπορούσε να αφορά περισσότερους.
Στην Ελλάδα των σέβεντις γυρίστηκαν τέτοια φιλμ, τα οποία όμως ελάχιστες φορές θα ξέφευγαν της καρικατούρας, μιας και οι σκηνοθέτες μας, έχοντας σχεδόν πάντα, ανύπαρκτα σενάρια, πριμοδοτούσαν σε σεξ (πράγμα εύκολο) και σε προκατασκευασμένη βία. Έτσι, και αφού χρησιμοποιούσαν, τις περισσότερες φορές, μουσικές παρμένες από ’δω κι από ’κει (ακόμη και από τους Pink Floyd!) φτιάχνοντας ατμόσφαιρα, επιχειρούσαν να αναπαράγουν το “poliziotteschi” ή το “crime” κλίμα των δυτικοευρωπαϊκών ταινιών, με, συνήθως, πενιχρά αποτελέσματα. Υπήρχαν όμως κι εξαιρέσεις, μετρημένες στα δάκτυλα. Έχω γράψει παλαιότερα για τις ταινίες του Παύλου Φιλίππου «Οι Εκβιασταί» (1972) και οι «Οι Απάνθρωποι» (1973) (https://www.lifo.gr/prosopa/apolies/o-paylos-filippoy-kai-oi-tainies-toy-apo-tin-dekaetia-toy-70-oi-ekbiastai-kai-oi), ενώ τώρα θα γράψω για μια ακόμη ταινία αυτού του ύφους, μία από τις καλύτερες οπωσδήποτε, την “Operation Orient” του Ηλία Μυλωνάκου από το 1978.

Κατ’ αρχάς να σημειώσω πως η ταινία θεωρείται «τσόντα», και γι’ αυτό προβλήθηκε στην Ελλάδα με τον τίτλο «Ισχυρή Δόση... Σεξ» (πρώτη προβολή την Δευτέρα 18 Δεκεμβρίου 1978 στο Drive-in της Μαλακάσας). Και ναι, υπάρχει αρκετό γυμνό και σεξ στο φιλμ (αχρείαστο και βιαστικό σε γενικές γραμμές, αφού αδυνατίζει το στόρι), όμως το όλο πράγμα δεν έχει καμία σχέση με τον –όπως τον έλεγαν παλαιά– ρεαλιστικό κινηματογράφο.
Η “Operation Orient”, μια παραγωγή του Βαγγέλη Φουρνιστάκη και της Atlas International, έχει καλούς, πειστικούς πρωταγωνιστές –την ερωμένη Anna Maria Clementi (ήδη γνωστή από την παρουσία της στο “Emanuelle e Gli Ultimi Cannibali” του Joe D’Amato), τον νευρώδη Gianni Gori, την αγέρωχη Mersiha Čolaković, την απατημένη σύζυγο Rosaria Della Femmina, τον μαφιόζο Gordon Mitchell (γνωστός από τους ρόλους μασίστα στις ταινίες peplum των σίξτις και άλλα τινά), τον ψυχρό εκτελεστή Νότη Πιτσιλό (Νotis Pizzilo), τον... Ιταλό Αντώνη Λιώτση–, έχει ενδιαφέρον σενάριο (Ηλίας Μυλωνάκος), συνετούς διαλόγους, καλή φωτογραφία (Πέτρος Καραβίδογλου) και ακόμη πολλά εξωτερικά γυρίσματα σε Ελλάδα και Κύπρο, που προσφέρουν σε αληθοφάνεια.
Επίσης, η ταινία έχει πρωτότυπη ροκ μουσική εκεί όπου απαιτείται, γραμμένη από τον Harry Alepis, δηλαδή τον Μπάμπη Αλέπη –από τα συγκροτήματα των greek sixties Lobster και Stop and Think, και επίσης γνωστό τεχνικό του ελληνικού κινηματογράφου (μοντέρ, όπως εδώ, ηχολήπτης κ.λπ.)–, με το θέμα των τίτλων να φέρνει στη μνήμη τους Ιταλούς Goblin ή τον A. Valotti του library LP “Blackout”!
Ο σκηνοθέτης Ηλίας Μυλωνάκος, τώρα, δεν ήταν τυχαία περίπτωση. Από τα ελάχιστα βιογραφικά στοιχεία του που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο μαθαίνουμε πως είχε σπουδάσει την τέχνη της κινηματογραφίας στη Στοκχόλμη. Μάλιστα από την πρωτεύουσα της Σουηδίας, το 1966, ο Μυλωνάκος θα έστελνε και ανταποκρίσεις σ’ ένα τολμηρό περιοδικό της εποχής, το «Καρδιοχτύπι», υπό τον τίτλο «Με τις ξανθές σέξυ καλλονές του βορρά...», γράφοντας για την απελευθερωμένη ερωτικά σουηδική νεολαία της εποχής, για την υποκουλτούρα των raggare (κάτι σαν τους αμερικανούς greasers και τους άγγλους rockers), για την καθημερινή κοινωνική αδιαφορία των Σουηδών και άλλα πολλά. Να ένα δείγμα γραφής του Μυλωνάκου από το «Καρδιοχτύπι» του ’66:
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/cinema/i-skliri-crime-peripeteia-operation-orient-apo-1978-se-skinothesia-ilia-mylonakoy

ΠΑΝΟΣ ΠΟΥΛΙΖΟΣ παίζω σε μπάντα

Όπως διαβάζουμε στο βιογραφικό του συγγραφέα, που υπάρχει στο αυτί του βιβλίου:
«Ο Πάνος Πουλίζος γεννήθηκε στο Κιάτο, το 1979. Σπούδασε Οικονομικά και Διοίκηση Επιχειρήσεων κι εργάζεται σαν οικονομολόγος στον ιδιωτικό τομέα. Αγαπάει πολύ τη μουσική και τα συγκροτήματα. Εδώ και 20 χρόνια παίζει σε μια μπλουζ μπάντα, που λέγεται Muddy Roads. Ζει στην Αθήνα με τη γυναίκα του και τα δύο παιδιά του. Το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας είναι το πρώτο του. Ίσως να είναι το τελευταίο του, ίσως κι όχι».
Γράφει ο Γιάννης Σιδεράκης στον πρόλογο του βιβλίου του Πάνου Πουλίζου «Παίζω σε Μπάντα» [Εκδόσεις Γκοβόστη, 2026]:
«(...) Σ’ αυτό το βιβλίο καταγράφεται μια ιστορία που αξίζει να διαβαστεί. Τα ιστορικά βιβλία δυστυχώς μιλούν για στρατηγούς, πρωθυπουργούς, ηγέτες και ποτέ για απλούς στρατιώτες. Τα βιβλία της ροκ μυθολογίας μιλούν επίσης για ιερά τέρατα και τα κατορθώματά τους... Σ’ αυτό το βιβλίο θα διαβάσετε μια ιστορία μέσα από ιστορίες. Ιστορίες αληθινές μέσα από τα μάτια και την ματιά των πρωταγωνιστών τους...».

Να οι τίτλοι μερικών κεφαλαίων τού «Παίζω σε Μπάντα»: «Μια βραδιά στο Blues της Πανόρμου», «Ο σαξοφωνίστας της γειτονιάς μου», «Ρεμπέτικα», «Μια blues ιστορία», «The Aqua Barons diy tour», «Ο Ρόμπερτ Τζόνσον», «Working Songs», «Παίζει ο Clapton στο Γαλάτσι;», «Ζητείται μπασίστας», «Ο ντράμερ είσαι;», «Ιστορίες Cosmic Teds», «Οι φιλαρμονικές» κ.λπ. Και όπως σημειώνει ο ίδιος ο συγγραφέας Πάνος Πουλίζος, που γράφει απλά και ωραία, στο οπισθόφυλλο:
«Το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας μιλάει για μουσικούς και για μπάντες. Θα διαβάσετε καθημερινές ιστορίες από ερασιτέχνες ή επαγγελματίες μουσικούς, που παλεύουν να δημιουργήσουν μουσική στην Ελλάδα, άλλοτε θριαμβευτικά, άλλοτε χωρίς επιτυχία, αλλά πάντοτε με πάθος. Οι περισσότερες θα σας κάνουν να χαμογελάσετε, κάποιες όμως κρύβουν μια μικρή θλίψη ή περιγράφουν μια εποχή που μοιάζει ήδη μακρινή. Σας προσκαλώ σε ένα ταξίδι πίσω σε “αναλογικές” εποχές, πριν την τεχνητή νοημοσύνη και τις ψηφιακές κοινότητες. Τότε που οι άνθρωποι και οι παρέες δημιουργούσαν τις μουσικές που αγαπήσαμε και χορέψαμε αλλά κι αυτές που μας ενόχλησαν από το αυτοσχέδιο προβάδικο στο υπόγειο του διπλανού σπιτιού. Καλό ταξίδι στον κόσμο των ήχων».
Επαφή: https://www.govostis.gr/

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 755

28/8/2026
>>Μπορεί ο Scott Dunbar να μην έχει ακόμη λήμμα στην wikipedia, αλλά αυτό δεν σημαίνει, σώνει και καλά, κάτι. Εκείνο που σημαίνει όχι απλώς «κάτι» μα «πολλά» είναι η επανέκδοση, το 2000, του μοναδικού LP του από την Fat Possum.(…) Το κιθαριστικό και τραγουδιστικό ύφος του Scott Dunbar υπήρξε ξεχωριστό. Έπαιζε με γερό drive και με αλλεπάλληλες ρυθμικές αλλαγές στις μπάσες νότες, ενώ στις υψηλές τοποθετούσε τη φωνή του, χρησιμοποιώντας δικές του τεχνικές yodeling και scat singing, ήχους παράξενους και γέλια, μεταφέροντας στον ακροατή αυθεντικές εικόνες της παλαιάς αγροτικής ζωής.<<

Για τον Scott Dunbar θα διαβάσεις στις σελίδες 50-52 του «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία.

27/8/2026
Ήταν ζεστό το καλοκαίρι / τα χείλη σου φωτιά / Ήταν οι νύχτες με φεγγάρι / στην ακροθαλασσιά. ΗΤΑΝ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ... ΝΑΙ ΣΤΑ ΖΕΣΤΑ και ΠΟΛΥ ΖΕΣΤΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ.
https://www.youtube.com/watch?v=tkErOWh0OMc&list=RDtkErOWh0OMc&start_radio=1

27/8/2026
Ο Θεοδόσης Άθας έγραψε το ωραιότερο ελληνικό ποίημα για το blues – στην Lynn, της Μασαχουσέτης, το 1959. Στη σελ.12 του «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026].

ΕΝΤΡΟΠΙΑ the lost 2020 issue

Από τον πρόλογο-editorial του Θανάση Αντωνίου:
«Λίγες ημέρες πριν ξεσπάσει η πανδημία του κορωνοϊού, την άνοιξη του 2020, η Εντροπία είχε βάλει μπροστά για το 10 ο ταξίδι της στο πέλαγος των fanzines και είχε ήδη ζητήσει από τους συνήθεις υπόπτους-συνεργάτες της κάποια πρώτα κείμενα. Η ανταπόκριση ήταν συγκινητική.(...) Η πανδημία όμως άλλαξε σε μια νύχτα τις ζωές μας: αναστολή από τη δουλειά, καταστολή στους δρόμους και τις πλατείες. Η Εντροπία του 2020 δεν τα κατάφερε. Έπεσε στο κρεβάτι με long covid-19 συμπτώματα. Στις αρχές του 2026 μας μπήκε η ιδέα για μια Εντροπία με τα “υλικά” που είχαμε προλάβει να συγκεντρώσουμε κι αφήσαμε πίσω μας το 2020.(...) Και να! Νέο τεύχος Εντροπίας επτά χρόνια μετά το προηγούμενο (2019), 28 χρόνια μετά το πρώτο (1998). Ένα “ψευτοτεύχος”, όμως με κανονική αρίθμηση των τευχών, με ό,τι περίσσεψε, αλλά δεν ξεχάστηκε.(...) Αποφασίσαμε να μην “φρεσκάρουμε” το τεύχος με καινούργιο υλικό, δεν κάναμε καν διορθώσεις στο ήδη από το 2020 έτοιμο τεύχος, απλώς “κλείσαμε” κάποια κείμενα και αναδιατάξαμε την ύλη για να μπορεί να διαβαστεί. Και σας καλούμε να το δοκιμάσετε. Μπαγιάτικο μεν, αλλά όχι ξινισμένο. Δωρεάν (αυτή τη φορά) αλλά ανεκτίμητο!(...)».

Μέρος της ύλης φαίνεται και στο εξώφυλλο, αλλά υπάρχει κι άλλη. Για όσους πιστούς... παρότι φοβάμαι πως δύσκολα θα βρεθεί πλέον αντίτυπο (100 κόπιες δόθηκαν δωρεάν και 20 τοποθετήθηκαν σε χαρτοσακούλα, με χειροποίητο κολάζ και με τιμή 5 ευρώ).
Επαφή: https://www.facebook.com/profile.php?id=100032572754097

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 754

26/8/2026

Κι αυτό το country ποστ, με αφορμή το θάνατο της Dolly Parton. Για το αμερικάνικο περιοδικό Country Music, που κυκλοφορούσε και στην Αθήνα, έγραψα στο προηγούμενο ποστ. Εδώ το τεύχος από τον Οκτώβριο-Νοέμβριο του 1999, μ΄ ένα αφιέρωμα στις 12 μεγαλύτερες φωνές της country. Ανάμεσα και η Parton φυσικά. (άμα μεγεθύνεις διαβάζεις κιόλας)

26/8/2026

Υπήρχε χρήμα στην Ελλάδα στο τέλος της δεκαετίας του ’90, πριν το μαζέψουν οι απατεώνες, μέσω του χρηματιστηρίου. Κι αφού ο κόσμος δούλευε και το χρήμα έρεε, κι όλα ήταν φτηνά (γιατί είχαμε δραχμές ακόμη υπενθυμίζω), εύρισκες ό,τι ήθελες για να φτιάξεις το κέφι σου.
Έτσι λοιπόν, ένα από τα μουσικά περιοδικά που αγόραζα εκείνη την εποχή ήταν και το αμερικάνικο “Country Music”, που κυκλοφορούσε κανονικά στην Αθήνα με τιμή 1400 δρχ. – την έχω σκανάρει από το οπισθόφυλλο, για να τη δείτε. Η τιμή ήταν τζάμπα, τότε, για ένα τέτοιο εισαγόμενο περιοδικό, όταν το Nitro και το Playboy κόστιζαν 1500 δρχ., και το Ποπ & Ροκ 1700 (με CD... δώσε και σε μένα μπάρμπα).

Προφανώς το “Country Music” έγραφε συνεχώς για την Dolly Parton –θα σκανάρω κάτι σε επόμενο ποστ–, είχε θεματολογία σύγχρονη φυσικά (μάθαινες τα πάντα για τη νέα country), αλλά είχε και το ένθετο “The Journal”, τυπωμένο σε «παλιό» χαρτί, με ωραία ιστορικά θέματα.
Το περιοδικό είχε πολύ ενδιαφέρον ακόμη και στις διαφημίσεις του, γιατί από ’κει αντιλαμβανόσουν σε ποιο (αμερικάνικο) λαϊκό και αγροτικό κοινό απευθυνόταν και τι ακριβώς προωθούσε (από αγροτικά αυτοκίνητα Ford, ρούχα τζηνς και καουμπόικα καπέλα Beaver Brand, μέχρι λούτρινες αρκούδες, πορσελάνινες κούκλες που τις αγαπούσε μέχρι κι ο... Χριστός, σουγιάδες κολοκοτρωναίικους και φυσικά τσιγάρα).

26/8/2026
Με αφορμή το θάνατο της Dolly Parton θέλω να πω τούτο.
Ίσως η πιο παρεξηγημένη λαϊκή μουσική, στην Ελλάδα, να είναι η country. Τι ίσως? Σίγουρα ναι. Μπορεί ο άλλος να σου λέει ότι ακούει μουσική από την Τανζανία ή από το Νεπάλ, μουσικές των Εσκιμώων και να μην έχει σπίτι του ούτε έναν δίσκο country.
Στα δισκάδικα, τα country άλμπουμ είναι μονίμως στα αζήτητα, σε τιμές εξευτελιστικές και κανείς δεν τ’ αγοράζει. Ντάνες ολόκληρες μένουν απείραχτες για καιρό.
Στις καλές εποχές μπορεί ο άλλος να έδινε 50 και 100 ευρώ για αμφίβολης ποιότητας ροκ γκρουπ, ενώ δεν έδινε 3 και 5 ευρώ για να αγοράσει δισκάρες του Willie Nelson ή του Jimmie Dale Gilmore.
Γι’ αυτό φταίνε και τα μίντια, τα περιοδικά, στη δεκαετία του ’80 βασικά, όταν διάβαζες κείμενα για την οποιαδήποτε ροκ μετριότητα και εμπορικότητα, αλλά ποτέ ένα κείμενο για τους Dillards ή τον μεγάλο John Hartford.
H country ταυτίστηκε στα μυαλά πολλών με την αμερικανο-βλαχιά, με τους rednecks, με τον συντηρητισμό κ.λπ., αγνοώντας όλοι αυτοί το προφανές – πως δεν υπάρχουν συντηρητικές, φτηνές ή «βλάχικες» μουσικές, αλλά μόνο τραγούδια (σε κάθε είδος).
Θυμάμαι πως στο Jazz & Τζαζ αρθρογραφούσα τακτικά για την country. Είχα γράψει άρθρα για τον θρύλο Jimmie Rodgers, για το bluegrass, για την... country ταινία «Όταν Ξέσπασε η Βία» και άλλα πολλά. Είχα επιμεληθεί κιόλας και το τεύχος-CD με την Alison Krauss με κείμενα για την Rounder (ηγετική country και americana ετικέτα) και CD με ωραίες επιλογές από Norman Blake, Chris Hillman, Earl Scruggs, Bela Fleck και δεν συμμαζεύεται. Είχαμε κάνει το καθήκον μας τότε – παρότι jazz περιοδικό. Αλλά... και τζαζ.
Εν τω μεταξύ για θυμηθείτε πότε έγινε για πρώτη ή και για τελευταία φορά κανονική, μεγάλη, country συναυλία στην Ελλάδα από ξένο όνομα? Όχι country-rock, ούτε ροκ που παίξανε και λίγο country. Εγώ δεν θυμάμαι...

25/8/2026
Bluegrass μπορώ ν΄ακούω αιώνια. Ένα σπουδαίο τραγούδι γραμμένο (μουσική-στίχοι) και ερμηνευμένο από την Dolly Parton. Ένα από τα πάρα πολλά δικά της. RIP… “Little Sparrow”…
https://www.youtube.com/watch?v=0pRXSIfTmQI&list=RD0pRXSIfTmQI&start_radio=1

25/8/2026
Βλέποντας τις προάλλες την ταινία του Όμηρου Ευστρατιάδη «Τα Παιδιά των Λουλουδιών», για την οποία έγραψα την Κυριακή στο LiFO. gr., και ακούγοντας τη ντουμπλαρισμένη φωνή της Μαρίας Βασιλείου το μυαλό μου πήγε κατ’ ευθείαν στην ηθοποιό Τζένη Ζαχαροπούλου, που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή. Ήμουν 99% βέβαιος πως ήταν εκείνη, αλλά δεν το έγραψα στο κείμενο, επειδή στα άρθρα σπάνια γράφω κάτι, όταν δεν είμαι σίγουρος.
Ψάχνοντας, όμως, χθες τα σχετικά κείμενα για τη Μαρία Βασιλείου στο LiFO. gr πέρασα και από το blog του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου, σ’ ένα ποστ του 2021, στο οποίο μεταφέρεται μια έρευνα του Γιώργου Λυκουρόπουλου από το περιοδικό (symbol), εκεί όπου ο ίδιος ο Ευστρατιάδης έλεγε: «Στις ταινίες μου, λόγω της προφοράς της (σ.σ. ήταν ελληνοκύπρια η Βασιλείου), την ντουμπλάρισα με την Τζένη Ζαχαροπούλου». Άρα το θέμα είναι λυμένο. Μετά από την Ελένη Ροδά (στην "Ευδοκία") η Ζαχαροπούλου είναι εκείνη που ντουμπλάρει την Βασιλείου.

Δεν ξέρω αν έχει ξανασυμβεί αυτό στον ελληνικό κινηματογράφο, μια ηθοποιός έστω και ερασιτέχνις, να έχει εμφανισθεί σε τέσσερις ταινίες και να μην ακούγεται πουθενά η κανονική φωνή της. Το λέω, γιατί και στον «Θίασο» του Αγγελόπουλου απ’ όσο θυμάμαι η Βασιλείου μόνο τραγουδάει – κι η φωνή της εκεί αποκλείεται να είναι δική της. Πιθανώς να είναι της Νένας Μεντή...

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 753

25/8/2026
Δεν ξέρω πόσοι γνωρίζουν τον Βρετανό bluesman και folkist Mike Cooper, με πορεία στη μουσική που ξεκινάει στα σίξτις και που φθάνει έως σήμερα. Ο Cooper έχει παίξει και στην Ελλάδα live, ενώ τον αναφέρω και σε σχέση με το κόνσεπτ «Blues & Ρεμπέτικο» στο νέο βιβλίο μου «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026]. Λεπτομέρειες στη σελίδα 200...
[δύο παλιά άλμπουμ του Mike Cooper στη φωτό – το “Oh Really!?” από το 1969 και το “Do I Know You?” από το 1970]

24/8/2026

>>Μέ σειρά δικαστικῶν ἐνεργειῶν καί κόντρα σέ μεγάλα συμφέροντα ἡ Εἰσαγγελέας Πρωτοδικῶν Νάξου, Αἰκατερίνη Λύρα, τό 2024 διενήργησε κατεπείγουσα προκαταρκτική ἐξέταση, πού ἀφοροῦσε στόν ἐντοπισμό, τόν ἔλεγχο νομιμότητας καί τήν ἐπικινδυνότητα αὐθαίρετων πεδίων προσγείωσης (ἑλικοδρομίων), πού λειτουργοῦσαν ἀνεξέλεγκτα στίς Κυκλάδες (μέ ἐπίκεντρο τήν Σαντορίνη).<<

Έχουν περάσει... αιώνες από τότε που κυκλοφόρησε αυτός ο δίσκος του Paul Mauriat, με το jet-set, εν τω μεταξύ, να έχει πλήρως λουμπενοποιηθεί.

24/8/2026
Μια συνηθισμένη μέρα του 1966 (δες τη φωτό). Μηνιγγίτιδες, καράβια που συγκρούονται, γυναίκες που αυτοκτονούν, φίλος σκοτώνει φίλο αντί για πουλιά, γέρος πέφτει από σκάλα και σκοτώνεται, κλέφτες συλλαμβάνονται κτλ. Τηλεόραση δεν υπάρχει ακόμη στη χώρα, και πού βρίσκουν θέση όλα αυτά; Στην τελευταία σελίδα της εφημερίδας, σε ολιγόλογα μονόστηλα. Ίσα-ίσα, δηλαδή, να τα πιάνει το μάτι σου.

Σήμερα όλα αυτά θα γίνονταν πρωτοσέλιδα και πρώτες ειδήσεις σε τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, σάιτ κι εφημερίδες, γιατί επιδεικνύουμε μια σιχαμερή λαγνεία προς την καταστροφή και το θανατικό, διασπείροντας τον τρόμο και το φόβο στην κοινωνία.
Ακόμη και για τους θανάτους, παλιά, τα μίντια, δεν έδιναν λεπτομέρειες. Οι βασικές διατυπώσεις ήταν... πέθανε «αιφνιδίως» ή έπειτα από «μακρά ασθένεια». Εκεί και τέρμα. Δεν υπήρχαν λεπτομέρειες, άλλου τύπου – που πάνε κόντρα και στο ιατρικό απόρρητο εδώ που τα λέμε. Το κακό το ξορκίζανε οι άνθρωποι με το να το υποτιμούν, με το να το περιγράφουν ελλειπτικά και πλάγια, και με το να μην ασχολούνται χοντρικά μαζί του, πέραν των τυπικών. Αυτός ήταν ο κανόνας, και οι λίγες εξαιρέσεις του (σε κάτι πολύ μεγάλο, που θα μπορούσε να συμβεί) απλώς το επιβεβαιώνουν.
Σήμερα, όπου και να στρίψεις για να διαβάσεις μαυρίζεις την ψυχή σου – καθώς η κύρια ειδησεογραφία αφορά, σε συντριπτικά ποσοστά, το κακό και την καταστροφή. Και μάλιστα με ανοίκειες λεπτομέρειες (εμετικές περιγραφές, απάνθρωπα βίντεο κτλ.).
Προσωπικά με αυτά που γράφω, ακόμη και όταν κάνω obituaries, δεν θέλω να μαυρίζω την ψυχή κανενός. Μ’ ενδιαφέρουν μόνο τα θετικά vibes – η ευχαρίστηση που θα λάβει ο αναγνώστης διαβάζοντας κάτι. Να μάθει κάτι ενδιαφέρον, να γεμίσει γενναία η ψυχή του και να κινητοποιηθεί, θετικά, η σκέψη του. Τίποτ’ άλλο.

22/8/2026
«Παρά τα κακόβουλα και επαίσχυντα ψεύδη των εχθρών της Ελλάδος η αλήθεια δια την εσωτερικήν κατάστασιν εις την χώραν μας έλαμψε. Αι αφίξεις των ξένων εις την Ελλάδα είναι καθημεριναί».

Παλιά κόλπα... Είτε ερχόσουν για δουλειά στη χώρα, όπως ο Όρσον Γουέλς το Μάιο του ’67, είτε για διακοπές, το καθεστώς ήταν πάντα εκεί για να παίξει τη δική του μπάλα...

22/8/2026
JOHN THE REVELATOR
Για όσους-ες αγαπάνε την Πάτμο και τον Άη Γιάννη της Αποκαλύψεως αυτός μπορεί να είναι ο δίσκος τους – και τραγουδάει παπάς, μην το ξεχνάμε αjυτό. Γιατί όπως έλεγε και στο θρυλικό “Preachin' blues” o Son House “ξέρεις, θέλω θα γίνω βαπτιστής ιεροκήρυκας / για να μη χρειάζεται να δουλεύω” – καθότι δουλειά, για ένα μαύρο στην εποχή του, ήταν κάτι σαν “καταναγκαστικά έργα”...

22/8/2026

>>Ο Reverend Gary Davis εμφανίστηκε στα Newport Folk Festival του 1963 και του 1965, ήταν μέλος του American Folk, Blues and Gospel Caravan του 1964 (μαζί με τους Sonny Terry & Brownie McGhee, Muddy Waters, Sister Rosetta Tharpe, Mississippi John Hurt, Otis Spann και Cousin Joe Pleasants), ενώ θα περνούσε και από το τηλεοπτικό πρόγραμμα του Pete Seeger «Rainbow Quest», στο μέσο των 60s, μαζί με τους Donovan (κιθάρα) και Shawn Phillips (σιτάρ).<<

"Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο" [Όγδοο, 2026] σελ.46-48

21/8/2026
Πατριώτης, παικταράς. Πρέπει να είχε έρθει Κυκλάδες τότε. Εξ' ου και το cover και το Χρόμα. Από 'κει που έχω επιλέξει. Το κομμάτι είναι πέρα από jazz-rock/fusion... Van Manakas - Xpoma (1978)
https://www.youtube.com/watch?v=BTH_m-tA_to&t=171s

DR SPACE δυνατό space jam από Πορτογάλους και Αμερικάνους

Όπως διαβάζουμε στο back cover αυτού του βινυλίου, τον Ιανουάριο του 2024 μέλη των πορτογαλικών συγκροτημάτων Madmess και It Was the Elf συνεργάστηκαν με τον Αμερικανό Dr Space και τον Γαλλο-αμερικανό Jonathan Segel (μέλη αμφότεροι των Øresund Space Collective από τη Δανία), σ’ ένα στούντιο της κεντρικής Πορτογαλίας, καταγράφοντας δύο μέρες ελεύθερου jamming. Και πως, σε κάθε περίπτωση, ό,τι ακούμε στο “Dr Space Mad Elf Mess” [Sound Effect Records, 2026] δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά η αποτύπωση εκείνου ακριβώς του improv jam.

Edgar ντραμς, Sam κιθάρες, Vasco B κιθάρες, Vasco V μπάσο, Jonathan fender rhodes, synth bass, κιθάρες, βιολί, μέλοτρον και Dr Space μέλοτρον, hammond, modular σύνθι, σύνθια γενικότερα και mixing είναι τα άτομα και τα όργανα, που συμμετέχουν σ’ αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα εγγραφή, που αποκλείεται να μην ενδιαφέρει όλους τους φίλους και τις φίλες του space progressive rock.
Κατ’ αρχάς ο Dr Space είναι γνωστή «διαστημική» περσόνα την τελευταία 25ετία, με πάμπολλες συνεργασίες, συμμετοχές σε live, ηχογραφήσεις, παρουσίες σε τεχνικά teams κ.λπ. σε διάφορες χώρες του κόσμου, ακόμη και στην Ελλάδα (άκου Automaton). Επίσης, είναι εγνωσμένης αισθητικής και αξίας τα άλμπουμ του, που περιδιαβαίνουν κλασικά space πλαίσια, έχοντας πάντα ως πρώτιστο γνώρισμα την ισχυρή ροή. Η μουσική, δηλαδή, θα πρέπει να «κυλάει» χωρίς προσκόμματα, να αναπτύσσεται αέναα, να μην εμφανίζει περιοχές, που να μοιάζουν «δύσκολες» ή επιλεκτικά διαχειρίσιμες, έχοντας πρόδηλα λαϊκά χαρακτηριστικά – όπως εκείνα που έκαναν το space rock υπολογίσιμη ροκ αξία στη δεκαετία του ’70. Περιττό, λοιπόν, να πω πως και τα τρία κομμάτια που καταγράφονται εδώ, το 24λεπτο “The mad elves first steps”, το 12λεπτο “Effectual kaos” και το 10λεπτο “Dr Space mad elf mess”, είναι πολύ δυνατά, πολύ καλά διαρθρωμένα, κρατώντας σε διαρκώς στην τσίτα σαν ακροατή, και φανερώνοντας, ασυζητητί, το ταλέντο αυτών των μουσικών, που έχουν τον τρόπο να ανοίγουν τόσο εποικοδομητικές space rock διαδρομές, όπως εμείς... πίνουμε τον καφέ μας. Τόσο απλά.
Επαφή: https://www.soundeffect-records.gr/dr-space-mad-elf-mess-2

«Τα Παιδιά των Λουλουδιών»: η ταινία του Όμηρου Ευστρατιάδη από το 1973, με τη μουσική του Μάικ Ροζάκη – μια ερωτική περιπέτεια με πρωταγωνιστές τους Μαρία Βασιλείου, Χρήστο Νομικό και Ανδρέα Μπάρκουλη

                                              Στη μνήμη του Ανδρέα Μπάρκουλη

Τον Αύγουστο βλέπω πάντα ταινίες με τον Ανδρέα Μπάρκουλη (1936-2016), αυστηρά από τα σέβεντις όμως. Τα σίξτις του λίγο μ’ ενδιαφέρουν. Με ενδιαφέρει πρωτίστως ο Ανδρέας με... περούκα. Επίσης μερικά από τα πιο καλά μου κείμενα, για τον Ανδρέα, εδώ στο LiFO.gr, τα έχω γράψει Αύγουστο. Ανδρέας και ουσίες (23 Αυγούστου 2016), Ανδρέας και κρουαζιέρα του τρόμου (23 Αυγούστου 2021), Ανδρέας και τραγουδιστική πορεία στην Αμερική (23 Αυγούστου 2024) και τώρα Ανδρέας και παιδιά των λουλουδιών (23 Αυγούστου 2026). Η 23η Αυγούστου είναι η ημερομηνία που έφυγε από τη ζωή ο Ανδρέας Μπάρκουλης και είναι αυτός ο λόγος για τον οποίο τον τιμώ ιδιαιτέρως, μια τέτοια μέρα.
Το 1973 δεν υπήρχαν στην πραγματικότητα «παίδες των ανθέων», όπως αποκαλούσαν τα παιδιά των λουλουδιών οι... χουντικοί γυμνασιάρχες της εποχής. Ο χιπισμός στην Αμερική ήταν πλέον μια ανάμνηση, μετά το πέρας των σίξτις και την αποδιάλυση των χίπι κοινοτήτων, οι οποίες θα μετεξελίσσονταν –όσες θα απέμεναν δηλαδή– βασικά σε θρησκευτικές και παραθρησκευτικές σέχτες. Το «καλό» είχε θριαμβεύσει και πάλι, η κοινωνία εύρισκε ξανά τα συντηρητικά πατήματά της, η (πρώτη) πετρελαϊκή κρίση έκλεινε εκ νέου τους ανθρώπους στο καβούκι τους και το american dream, δηλαδή η επιτυχία με κάθε τρόπο και με κάθε μέσο, έβαζε στο περιθώριο την ιδέα ενός εναλλακτικού τρόπου ζωής, με την κοινωνία υπερυψωμένη.

Παρά ταύτα, στην Ελλάδα, ο μύθος των παιδιών των λουλουδιών, ήταν ακόμη ζωντανός, κυρίως μέσα από το τουριστικό ρεύμα, που ανέβαινε διαρκώς, και που συνοδοιπορούσε με την ερωτική ελευθερία, σε μια εποχή όπου το ροκ βρισκόταν στα τελειώματά του. Στην ταινία του Όμηρου Ευστρατιάδη, που γυρίζεται το καλοκαίρι του ’73 στη Ρόδο, έχοντας αυτόν ακριβώς τον τίτλο («Τα Παιδιά των Λουλουδιών»), η κατάδειξη της απελευθερωμένης ερωτικής διάθεσης, όπως και η ροκ μουσική της, γραμμένη από τον σημαντικό Μάικ Ροζάκη, ήταν τα κυριότερα και πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της.
Βασικοί πρωταγωνιστές στην ταινία του Ευστρατιάδη ήταν η Μαρία Βασιλείου (Μάγια) –η Ευδοκία της ταινίας του Αλέξη Δαμιανού, φωνητικά ντουμπλαρισμένη ξανά, αλλά όχι από την Ελένη Ροδά τώρα–, δύο νέα παιδιά της εποχής, ο Ντίνος Θεοδωρέλος (Χάρυ) και ο Γιάννης Πετρόπουλος (Τζίμυ), ακόμη ο σκληρός γόης Χρήστος Νομικός (Μάριος), και φυσικά ο Ανδρέας Μπάρκουλης (στο ρόλο του μεγαλόσχημου απατεώνα).
Ξαναλέω πως ο έρως και ο ερωτισμός πρωταγωνιστούν στην ταινία, σχεδόν σε όλες τις μορφές τους ή τις διαστάσεις τους. Υπάρχει έρως πληρωμένος (ο Χάρυ, που πάει με τη μεσόκοπη Αμερικάνα για τα φράγκα, η οποία Αμερικάνα, αρχικά, τραβάει κοντά της και τον Τζίμυ, γιατί της αρέσουν τα τρίο), υπάρχει δήθεν έρως και βασικά ερωτισμός στην εισαγωγική σκηνή, όταν οι τρεις πρωταγωνιστές (Μάγια, Χάρυ, Τζίμυ) γυρίζουν πορνογραφικό φιλμάκι, για να το πουλήσουν σε ενδιαφερόμενο, ασχέτως αν τελικά δεν το ολοκληρώνουν, υπάρχει υπαινιγμός αντρικού ομοερωτισμού (στη σκηνή με τον γερμανό βιομήχανο), υπάρχει η ερωτική προσφορά του πάρτυ στην έπαυλη με την πισίνα, εκεί όπου ψωνίζονται διάφοροι και διάφορες, και βασικά υπάρχει η Μάγια, που κυριαρχεί ερωτικά στην ταινία και η οποία είναι αληθινά ερωτευμένη και με τους δύο φίλους ταυτοχρόνως, τον Χάρυ και τον Τζίμυ. Προφανώς, στην ταινία υπάρχει πολύ γυμνό, και γυναικείο και αντρικό σε ίσους όρους, ενώ, κινηματογραφικά, ο Νομικός με τη Βασιλείου –σαν σώματα εννοώ – τοποθετούνται εκτός συναγωνισμού.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/cinema/ta-paidia-ton-loyloydion-i-tainia-toy-omiroy-eystratiadi-apo-1973-me-ti-moysiki-toy

ΑΝΤΡΕΑΣ ΤΙΜΟΘΕΟΥ η μέσα λέξη κι άλλες ιστορίες του βυθού

Ο Κύπριος Αντρέας Τιμοθέου (γεννημένος στη Λάρνακα, το 1990) είναι ένας νέος (ακόμη) ποιητής, που έχει όμως στην κατοχή του αρκετά βιβλία. Το πιο πρόσφατο έχει τίτλο «Η Μέσα Λέξη κι άλλες ιστορίες του βυθού» [Μανδραγόρας, 6/2026] κι είναι το δέκατο στη σειρά (και το ένατο ποιητικό του). 

Ο Τιμοθέου γράφει για θέματα, που τον καίνε – πώς θα μπορούσε να συμβεί αλλιώς; Η ποίησή του είναι άλλοτε ερωτική (το βιβλίο είναι αφιερωμένο στον σύντροφό του), άλλοτε ενδόμυχη και προσωπική, άλλοτε την διακρίνει μια θρησκευτικότητα, άλλοτε διαπνέεται από πιο λαϊκά χαρακτηριστικά, άλλοτε συνδέεται στενότερα με τον τόπο του (με πρόσωπα και καταστάσεις του νησιού του), άλλοτε αποκαλύπτει τις αναφορές του (από την Μαρία Κάλλας και τον Τάκη Σινόπουλο, μέχρι τον... γάτο του), εμφανίζοντας, γενικώς, μια ποικιλία θεμάτων, τα οποία αποτυπώνονται με γλώσσα στρωτή και άψογα αρθρωμένη, που διαθέτει εσωτερικό ρυθμό, μαζί με μια ηρεμία και μια γαλήνη (που έχουν τον τρόπο να σκεπάζουν την ανάγνωση). Ένα δείγμα...

 
Η ιστορία του βυθού μου
 
Μου πήρε χρόνια σιωπής.
Μου πήρε χρόνια ντροπής.
Το σάβανο
που είχα ρίξει πάνω μου
αντιστεκόταν στην ατέλεια.
Έθαβε έρωτες και χρώματα
διάφανο περίγραμμα
επέμενε να μένει.
Ήξεραν
μα ο καθένας
με τον χρόνο του.
Έσκυψα σε σώμα πέτρινο
πρώτη φορά το χάιδευα
κι αυτό σκιρτούσε ένοχο.
Σαν άλλη Περσεφόνη
Ζωή και Άδη
γεύεται.
 
Επαφή: https://mandragoras-magazine.gr/