ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 711

18/4/2026
>>Η περίπτωση του αμερικανού συνθέτη, τραγουδιστή, κιθαρίστα και πιανίστα της τζαζ Slim Gaillard (1911;-1991) είναι σημαντικότατη, αν σκεφθείς πως ο ακατάτακτος αυτός μουσικός πρωταγωνίστησε στο κύκλωμα του bebop στα χρόνια του ’40 (στην Αμερική), καθώς βρέθηκε δίπλα στον Charlie Parker και τον Dizzy Gillespie. Αυτό από μόνο του λέει πολλά. Πάρα πολλά. Δεν τα λέει όμως όλα, καθότι ο Gaillard δεν αυτοσχεδίαζε μόνο στα όργανα που έπαιζε, αλλά ακόμη και στη γλώσσα! Έφθασε, μάλιστα, να φτιάξει ο ίδιος μια δική του γλώσσα, την Vout-O-Reenee, την οποία διέδωσε μέσα στο κύκλωμα των hipsters, στην Ανατολική και τη Δυτική Ακτή στα χρόνια του ’40 και του ’50, γράφοντας μέχρι και το λεξικό της (The Slim Gaillard Vout-O-Reenee Dictionary). Η τιμή, δε, που του επιφυλάχθηκε για όλα τούτα από τον Jack Kerouac στο «On the Road» (1957) είναι πλήρως αποδεικτική της αξίας του ως καλλιτέχνη.<<

Το ότι ο Slim Gaillard τραγουδούσε και στα ελληνικά, τα οποία είχε μάθει στην Κρήτη, στη δεκαετία του 1920 , δεν είναι μια λεπτομέρεια...
"100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ" [Όγδοο, 2025] σελ. 59-64.

17/4/2026
Πω πω πω πω πω... Τι ήταν κάποτε το ροκ, και η μουσική για τους νέους ανθρώπους γενικότερα, και πώς έχει καταντήσει σήμερα...
https://www.youtube.com/watch?v=1gmpQC2BNfg&list=RD1gmpQC2BNfg&start_radio=1

17/4/2026
O ελληνοκύπριος κιθαρίστας Ανδρέας Γεωργίου (στη φωτό μαζί με τον γερμανό κοντραμπασίστα Eberhard Weber) αποτελεί μία πολύ ξεχωριστή περίπτωση στο χώρο της ελληνικής τζαζ, με δραστηριότητα από την αρχή της δεκαετίας του ’80 έως και σήμερα. 

Στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία, παρουσιάζεται το σύνολο της δισκογραφίας του Γεωργίου (σελ. 277-281), η οποία έχει να επιδείξει πολλά καταπληκτικά άλμπουμ.

16/4/2026
Εν τω μεταξύ, σύζυγοι, ανίψια, ξαδέλφια, κουμπάροι, μπατζανάκηδες, κουνιάδοι, συννυφάδες κτλ. έχουν όλοι διαφορετικά επώνυμα και δεν μπορείς να καταλάβεις τι γίνεται... (γέλιο)

16/4/2026
Πολύ καλή, για τα δικά μου γούστα, λαϊκή ταινία από τα 80s, με συμπαθητικό Καΐλα, φοβερό Νίκο Ζιάγκο (γεια σου Νικολέα φίλε μου - δεν εννοώ τον Ζιάγκο) και μουσική από το Σε Άλλους Κόσμους του Ηρακλή...

15/4/2026
Το 1987-88 μπαίνανε σε ΑΕΙ-ΤΕΙ πάνω από 40 χιλιάδες άτομα. Το ότι δεν μπήκε αυτός και το ότι δεν ξανάδωσε, για να μπει με τη δεύτερη (όπως έκαναν μαθητές με προσόντα, που είχαν αποτύχει την πρώτη φορά) σημαίνει ότι ήταν μαθητής-ναυάγιο. Και ως ναυάγιο πήγε στο κωλέγιο.
Τώρα, κανένας σοβαρός άνθρωπος, αληθινός πτυχιούχος, που κόπιασε χρόνια –και για να μπει σε μια σχολή, ως μαθητής, μα και για να τελειώσει, ως φοιτητής–, δεν θα καταδεχόταν να ξεφτιλιστεί στην τηλεόραση δείχνοντας το πτυχίο του στο πανελλήνιο. Θα το έδειχνε αρμοδίως και αυτό θα αρκούσε. Το ότι του είπανε να πέσει στο λάκκο με τα λιοντάρια κι εκείνος πήγε κι έπεσε είναι αρκετό για να βγάλεις όσα συμπεράσματα θέλεις, για το ποιόν ολονώνε.
Πάντως, θα ήτανε πιο πειστικός αν πήγαινε το μπακαλόχαρτο κορνιζαρισμένο, όπως ο άλλος. Το ότι το πήγε σκέτο και κολλαριστό εμένα με βάζει σε σκέψεις... Όπως και το ότι φωτογράφιζε... μπίλντινγκς την προηγούμενη μέρα... Να μας δείξει... μπίλντινγκς από το λύκειο που πήγαινε, και να μας πει άμα το τελείωσε και με τι βαθμό...

15/4/2026
>>Μου άρεσε ο Μουζάκης, η ορχήστρα του είχε μία μοντέρνα τζαζ τάση που μ’ ενδιέφερε. Παίξαμε στα καλύτερα μαγαζιά της εποχής και πρωτ’ απ’ όλα στον Καρυστινό, στη Λιοσίων. Είχαν εμφανιστεί εκεί η Κατερίνα Βαλέντε, ο Ρενάτο Καροζόνε και άλλοι. Την άνοιξη του ’55 σαλπάρουμε με το Βασίλισσα Φρειδερίκη για τη Νέα Υόρκη – θα παίζαμε στην επιστροφή, από Νέα Υόρκη προς Πειραιά.<<
[Γεράσιμος Λαβράνος]
[100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ, Εκδόσεις Όγδοο, 2025]

Η φωτογραφία είναι από το S/S Queen Frederica των National Hellenic American Line. Βλέπουμε μουσικούς να παίζουν στην πισίνα του καραβιού. Υπήρχε και αυτή η ελαφρού τύπου τζαζ, πώς να το κάνουμε τώρα;

14/4/2026
– Δεν μου λες ρε, είσαι κανονικός πτυχιούχος;
– Όχι.
– Δεν είναι κανονικός ο καψερός. Θα το ξανακάνεις;
– Δεν θα το ξανακάνω.
– Δεν θα το ξανακάνει, να, το λέει και μόνος του. Ρε, πεινάνε και τα παιδάκια σου;
– Πεινάγανε και τα παιδάκια μου.
– Πεινάγανε και τα παιδάκια του τού καψερού. Ρε...
– Ναι...
– Τι ναι; Τι ναι; Είναι και η μανούλα σου άρρωστη;
– Έχω και τη μανούλα μου άρρωστη...
>>Αληθώς ανέστη και υγεία παναπόλα<<

14/4/2026
>>Όπως περιέγραψε, η φοίτησή του κράτησε τέσσερα χρόνια (1987-1992) σε Πολιτικές Επιστήμες και Δημοσιογραφία, ενώ τόνισε με νόημα πως «οι σημερινοί αυτόκλητοι επικριτές δεν θα έβγαζαν ούτε το α΄ εξάμηνο» στο συγκεκριμένο ίδρυμα εκείνη την εποχή, αναφέροντας πως δεν προτίθεται να απολογηθεί για επιλογές ζωής που έκανε πριν από 40 χρόνια.<<
Για όλους εμάς που σπουδάζαμε στα Πολυτεχνεία, όταν εκείνος κωλοβάραγε, και για να πάρουμε το δίπλωμά μας περάσαμε 60 μαθήματα, μ’ ένα κάρο εργασίες και εργαστήρια ανάμεσα, πέρα από τη διπλωματική, όλα αυτά ακούγονται εντελώς γελοία, προκλητικά, φτηνιάρικα και ντροπιαστικά. Ουστ ρε.

13/4/2026
Patrick Campbell-Lyons (13 July 1943 - 12 April 2026) RIP

12/4/2026
Στα Μεσόγεια θα πάμε να γλεντήσουμε μαζί
έχω φίλους Αρβανίτες να τα πιούμε ως την αυγή
Aπ’ το Λιόπεσι θα πάμε Σπάτα και στο Κορωπί
μόνο μη μας δει κανένας και στη μάνα μου το πει
[o Nusrat Fateh Ali Khan των Μεσογείων]
https://www.youtube.com/watch?v=0x0QTUoFiNM&list=RD0x0QTUoFiNM&start_radio=1

11/4/2026
Ευχαριστώ πολύ τον Δημήτρη και την B-otherSide Records... 

>>Σε περίπτωση που κάποιος δεν έχει ακόμα προμηθευτεί το εξαιρετικό βιβλίο του Φώντα Τρούσα "100 χρόνια ελληνική τζαζ", να ενημερώσουμε ότι μέσα στις σελίδες του εκτός από τις εκτενείς αναφορές στις κυκλοφορίες μας του Κώστα Καπνίση και του Μίμη Πλέσσα, στην προτεινόμενη δισκογραφία ανά έτος στο τέλος του βιβλίου θα συναντήσετε τις κυκλοφορίες του Mr.Z, George Mourtos, Vassilis Lagos-Ntora Vlassopoulou-Γιώργος Δάγλας, Popi's Orchestra αλλά και την πρόσφατη διανομή μας από τους Electric Mandarine του Θάνου Αθανασόπουλου. Σας το προτείνουμε ανεπιφύλακτα ως ένα εξαιρετικό δώρο που θα δώσει χαρά και γνώσεις στον παραλήπτη του! Χρόνια πολλά, καλή Ανάσταση, με υγεία σωματική και ψυχική!<<

10/4/2026
Θαυμασμός μόνο για τον λαό, που δημιούργησε με σκληρή δουλειά και πολύπτυχη επιστημονική γνώση τους τρόπους και τα μέσα, ώστε να μπορεί να αντισταθεί στη συνδυαστική θανατική υπερμηχανή των εγκληματιών πολέμου, και ο οποίος διέπρεψε σε επίπεδο στρατηγικής, εκμεταλλευόμενος στο έπακρο τη γεωγραφική θέση και το ανάγλυφό του, όπως και τη σαθρότητα των διαχρονικά υποτελών γειτόνων του στις μπανανίες-προτεκτοράτα, δείχνοντας τον δρόμο, σε κάθε σοβαρή και ανεξάρτητη χώρα που απειλείται – της σφυρηλάτησης εννοώ μιας πάνδημης αμυντικής προετοιμασίας, ανεπτυγμένης σε βάθος χρόνου και χώρου, η οποία αύριο θα διδάσκεται στα πανεπιστήμια.

9/4/2026
>>Μετά τα όρια ηλικίας στα social media έρχονται μέτρα για τον διαδικτυακό τζόγο και το gaming<<
Ξύνουν τον πάτο του βαρελιού για να βρούνε θέματα με δήθεν κοινωνική απήχηση, προκειμένου να κουκουλώσουν τις πομπές τους. Από μπροστά παρθένα και από πίσω τραίνα, όπως λέγανε και οι παλιοί. Χειρότερα και από την εποχή του Καντιώτη, γιατί εδώ υπάρχουν και ύποπτες προεκτάσεις σε σχέση με προσωπικά δεδομένα και άλλα διάφορα.
Εμένα τέτοιες μ@λακίες, σε κάθε περίπτωση, μου θυμίζουν αυτό από τη δεκαετία του ’50 και του ’60, όταν οι πρόγονοί τους κυνηγούσαν τον κινηματογράφο, αντί για τα σόσιαλ μίντια, προκειμένου να σώσουν τη νεολαία...
>>Προ 32 ετών (σ.σ. δηλαδή το 1930) συνήντησα εις την Αιδηψόν λίαν γνωστόν μου έμπορον των Αθηνών, όστις συνωδεύετο υπό του δωδεκαετούς υιού του. Κάθε βράδυ μέχρι της 1ης ώρας μετά το μεσονύκτιον επήγαιναν, πατήρ και υιός, εις τον κινηματογράφον. Όταν δε εγώ συνέστησα εις τον πατέρα να μη ξαναπάρη μαζί του τον υιόν του, έλαβον την απάντησιν ότι κυρίως ο υιός απήτει την φοίτησιν εις τον κινηματογράφον, εις τον οποίον εύρισκε μεγίστην ηδονήν. Διηγήθην τον μύθον του Αισώπου περί της γαλής, ήτις υπό της ηδονής ωθούμενη έτριβε την γλώσσαν της επί λίμας, μέχρις ότου αύτη εκ της συνεχούς τριβής εχάθη εντελώς (σ.σ. η γλώσσα της γαλής, ουχί η λίμα). Προσέθηκα δε «τον έχασες τον υιόν σου εντελώς, αν συνεχίση ούτος την μετάβασιν εις τον κινηματογράφον». Ίνα δε κατανοήση πλήρως την βλάβην συνεβούλευσα αυτόν, μετά την επάνοδον εις το ξενοδοχείον εκ του κινηματογράφου, να παρακολουθήση τον ύπνον του υιού του. Την επομένην έντρομος μου διηγείτο ότι ο υιός του καθ’ όλην την νύκτα κατείχετο από σπασμούς του προσώπου, των χειρών και ποδών, περιεστρέφετο διαρκώς και εστέναζε<<
[Θέαμα και Νεότης, 25 Νοεμβρίου – 2 Δεκεμβρίου 1962]

9/4/2026
H ιστορία του τζαζ φεστιβάλ Praxis και της δισκογραφικής εταιρείας Praxis του Κώστα Γιαννουλόπουλου, από το 1980 έως και το 1988, στις σελίδες 241-247 του βιβλίου "100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ" [Όγδοο. 2025].

7/4/2026

Το Τροπάριο του Κασσιανού...
https://www.youtube.com/watch?v=DWiSDz7nbaI&list=RDDWiSDz7nbaI&start_radio=1

7/4/2026
>>Ο Αχιλλέας Καραμανλής, ως διευθυντής του ιδιαιτέρου γραφείου τού Προέδρου της Κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Καραμανλή θέλει να διορίσει, ξανά σε φυλακές, ακόμη δύο άτομα. Όπως αντιλαμβάνεστε οι θέσεις σε φυλακές ήταν περιζήτητες εκείνη την εποχή, στις τάξεις των εθνικοφρόνων.<<
>>Πάλι επί κυβερνήσεως ΕΡΕ (1958-1961) ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης (βουλευτής Χανίων, τότε, με το Κόμμα Φιλελευθέρων) ενδιαφέρεται για την προαγωγή, και όχι για τον διορισμό, δύο φυλάκων, στις φυλακές Αγυιάς-Χανίων – εκ των οποίων ο ένας είχε και... γραμματικές γνώσεις. (Προφανώς ο άλλος θα ήταν αγράμματος, αν και ούτε εκείνος θα έχασε...).<<
[δείτε το αυτό, παλιότερο κείμενο που ανέβηκε 2021, με διαχρονική όμως αξία]
https://www.lifo.gr/now/greece/roysfeti-os-ishyri-idiomorfia-tis-ellinikis-koinonikopolitikis-zois

CARLOS CORONADO καταλανός κιθαρίστας, με όραμα για το φλαμένκο

Ο Carlos Coronado είναι ένας νέος καταλανός κιθαρίστας (γενν. 1998), με όραμα για το φλαμένκο και τη σημερινή παρουσία του (του φλαμένκο εννοώ) στα καλλιτεχνικά και δισκογραφικά πράγματα.

Στο “Melodías del Retiro” [Segell Microscopi, 2026], που είναι το δεύτερο προσωπικό άλμπουμ του, ο Coronado συνθέτει και παίζει κιθάρα φυσικά, συνεργαζόμενος με τους Montserrat Martos-Claudia López βιολιά, Judith Terribas βιόλα και Jordi Pérez τσέλο, δημιουργώντας ένα CD με καινοφανή χαρακτηριστικά.
Βεβαίως, σαν συνθέτης ο Coronado κρίνεται πρωτίστως από τις μελωδίες του, που είναι εν γένει καταπληκτικές, ενορχηστρωμένες είτε για πιάνο (σπανιότερα) είτε για κιθάρα (συνήθως) (άκου τις “Tema de amor” και “Alma” αντιστοίχως), παρότι και οι συνολικότερες ενορχηστρώσεις είναι πολύ προσεγμένες εδώ, δείχνοντας τη γνώση και το ταλέντο του καταλανού μουσικού – ενός μουσικού, που γνωρίζει το παρελθόν της τέχνης του και το πώς ακριβώς θα το αναδημιουργήσει και θα το ανανεώσει.
Με πολλές folk, classical και mediterranean αναφορές, ωραία ενσωματωμένες στις ποικίλες συνθέσεις, ο Coronado έχει τον τρόπο να προτείνει, εν τέλει, ένα άκρως ενδιαφέρον άλμπουμ ή και συναρπαστικό κατά τόπους [“Horabaixa (Minera)”].
Το τελευταίο track του CD αποκαλείται “Mestre Toti” κι είναι αφιερωμένο στον διακεκριμένο καταλανό συνάδελφό του Toti Soler (γενν. 1949), γνωστό σε πολλούς και από το παρελθόν του στα seventies.
Επαφή: https://www.microscopi.cat/product-page/melodias-del-retiro

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΝΤΟΥΡΗΣ χοχλακάς

Μαζί με το LP “Xenios” των Latchó Biské, για το οποίο γράψαμε χθες, έφθασε στα χέρια μου κι ένας παλαιότερος δίσκος του Γιώργου Βεντουρή, που έχει τίτλο «Χοχλακάς» [Balios Group / Violins Productions, 2019]. Πρόκειται για ένα νεο-παραδοσιακό CD δεκατεσσάρων συνθέσεων του Βεντουρή, ο οποίος χειρίζεται εδώ κοντραμπάσο και κιθάρα, επιμελούμενος και τις ενορχηστρώσεις.

Το σχήμα που τον συνοδεύει είναι εν τω μεταξύ πολυμελές – με δεκατρείς μουσικούς, συνολικώς, να παίρνουν μέρος στην ηχογράφηση. Πολλά γνωστά ονόματα διακρίνουμε ανάμεσα, σαν τους Γιάννη Παπαδόπουλο πιάνο, Λεωνίδα Σαραντόπουλο φλάουτο, Μάρθα Μαυροειδή σάζι, λάφτα, ηλεκτρική λάφτα, φωνητικά, Βαγγέλη Καρίπη κρουστά, Δημήτρη Κλωνή τύμπανα κ.λπ., με το άκουσμα να διαπερνά, εννοείται, την παραδοσιακότητα, κινούμενο προς τις παρυφές του τζαζ-αυτοσχεδιασμού (πάντα, όμως, κινούμενος από παραδοσιακή αφετηρία). Ο δίσκος είναι ορχηστρικός, όπως ήδη έχετε αντιληφθεί, με τα δεκατέσσερα tracks να έχουν μικρές και μεσαίες διάρκειες (από 0:38 έως 5:44) και με το ενδιαφέρον μας να είναι δεδομένο για κομμάτια σαν τα «Κατάρτια», «Πυξίδα», «Δωμάτιο 302», «Παζάρι» και άλλα διάφορα.
Επαφή: https://www.facebook.com/giorgos.ventouris.75?locale=el_GR

LATCHÓ BISKÉ (GIORGOS NIKOPOULOS / GIORGOS VENTOURIS) ένα παράξενο σχήμα, που ανακατεύει την παράδοση με το κοινωνικό στοιχείο

Οι Latchó Biské είναι βασικά το ντουέτο των Γιώργου Νικόπουλου (Giorgos Nikopoulos) ηλεκτρική κιθάρα, άταστη ηλεκτρική κιθάρα, φωνή, στίχοι και Γιώργου Βεντουρή (Giorgos Ventouris) κοντραμπάσο, φωνή. Λέω «βασικά», γιατί στην ηχογράφηση του LP των Latchó Biské “Xenios” [Balios Group / Violins Productions / SAE Athens, 2026] συμμετέχουν και άλλα πρόσωπα, σαν τους Manousos Klapakis κρουστά, Athinodoros Karkafiris κιθάρα, Lefteris Andriotis κρητική λύρα με συμπαθητικές χορδές, Christos Antoniadis στίχοι και ομάδα τραγουδιστών.

Από το setting ίσως έχει γίνει φανερό πως το σχήμα αυτό κινείται στο χώρο της παραδοσιακής μουσικής – κάτι που ενδεχομένως επιβεβαιώνεται και από κάποιους τίτλους κομματιών, όπως “Kalanda” κ.λπ. Οι Latchó Biské δεν είναι, πάντως, ένα τυπικό νεοπαραδοσιακό σχήμα. Έχουν κι άλλες αναφορές θέλω να πω πέρα από την παράδοση, όπως από την jazz, το rock ή ακόμη και από το ρεμπέτικο, όπως ακούμε στο “Kaike makria mia poli”, που είναι επηρεασμένο από το «Κάηκε ένα σχολείο» του Α. Κωστή (Κώστας Μπέζος). Τέτοιες επιρροές υπάρχουν πολλές, σχεδόν σε κάθε τραγούδι του “Xenios” και φυσικά στο “Prosfigoula”, που κλείνει την πρώτη πλευρά του LP.
Ναι, οι Latchó Biské κάνουν έναν δίσκο αφιερωμένον στους βασανισμένους και κατατρεγμένους λαούς (Παλαιστίνιους κ.ά.), που έχουν υποστεί γενοκτονίες και εθνοκαθάρσεις, και που αναζητούν ή αναζήτησαν μέσα στον ιστορικό χρόνο τη δική τους γη, τη δική τους πατρίδα (τέτοιοι λαοί ήταν/είναι και οι Μικρασιάτες, οι Πόντιοι, οι Εβραίοι, οι Κούρδοι κ.ά.).
Υπάρχει λοιπόν αυτό το κοινωνικό στοιχείο στο “Xenios”, που χαρακτηρίζει και τα κομμάτια της δεύτερης πλευράς εννοείται, τα οποία τιτλοφορούνται “Apo ti Rafa sti Livyi”, “Tin patrida m’ echasa” κ.λπ. Εδώ και μια version στο παραδοσιακό “Kleftiki zoi” («Μαύρη μωρέ πικρή ζωή που κάνουμε / εμείς οι μαύροι κλέφτες»), ενώ ενδιαφέρον έχει και η φωνητική προσέγγιση στο “Epistrofi”.
Αν κάτι χαρακτηρίζει το “Xenios” των Latchó Biské, απ’ άκρη σ’ άκρη, αυτό έχει να κάνει με μία τελείως παράξενη lo-fi και σπιτική διάθεση, τόσο στην εκτέλεση, όσο και στην εγγραφή, που μοιάζει (μοιάζει λέω) να έχει γίνει με τα τελείως στοιχειώδη. Δεν ξέρω αν πρόκειται για «άποψη» του σχήματος ή αν βγήκε έτσι τυχαίως. Πάντως σαν άκουσμα, το “Xenios”, είναι εντελώς παράξενο (το ξαναλέω).
Επαφή: https://www.facebook.com/giorgos.ventouris.75?locale=el_GR

MIROSLAV VITOUS συνθέσεις ηχογραφημένες, στην Πράγα, στο διάστημα 2003-2010

Νέο συμπεριληπτικό άλμπουμ, για τον διακεκριμένο τσέχο κοντραμπασίστα Miroslav Vitous (γενν. 1947), το οποίο καταγράφει συνθέσεις ηχογραφημένες στην Πράγα, στο διάστημα 2003-2010. 

Από τα δέκα οκτώ tracks, που ακούγονται στο CD “Mountain Call” [ECM Records / AN Music, 2026], πολλά ανήκουν, συνθετικά, στους Miroslav Vitous και Michel Portal (1935-2026). Οι Vitous και Portal είχαν συνεργαστεί και στο ECM-άλμπουμ “Remembering Weather Report” (2009) και τα συνθέματά τους που ακούγονται εδώ είναι σε κάθε περίπτωση εντυπωσιακά – ενδεικτικά των τεχνικών και εκτελεστικών δυνατοτήτων των δύο μουσικών. Όμως φοβερό είναι και το ντούο Miroslav Vitous-Jack DeJohnette στο “Tribal dance”, ένα ρυθμικό τμήμα κοντολογίς, το οποίο έχει γράψει ιστορία (καθώς οι δυο τους συνεργάζονταν από το τέλος των σίξτις). Άλλες στιγμές του “Mountain Call” αφορούν το τρίο Bob Mintzer μπάσο κλαρίνο, Miroslav Vitous κοντραμπάσο, Jack DeJohnette ντραμς, μαζί με μέλη της Czech National Symphony Orchestra (υπό τον Vitous), και ακόμη το κουαρτέτο Esperanza Spalding φωνή, Gary Campbell σοπράνο, τενόρο σαξόφωνα, Miroslav Vitous κοντραμπάσο και Gerald Cleaver ντραμς. Υπάρχει και τραγούδι προφανώς εδώ (στίχοι Vitous) και ακόμη ενορχηστρώσεις και sampling (από τον Vitous), που φανερώνει και άλλες επιπλέον δυνατότητες του τσέχου κοντραμπασίστα, ικανού να περιφέρεται σε πολλά και διαφορετικά πεδία της σύγχρονης jazz, με την ίδια πάντα συνθετική ποιότητα και εκτελεστική δεινότητα.
Η κοινή παραγωγή, στο “Mountain Call”, από τους Miroslav Vitous και Manfred Eicher καταδεικνύει και τη σχεδόν 50ετή συνεργασία των δύο, που άρχεται με το ιστορικό τρίο Terje Rypdal / Miroslav Vitous / Jack DeJohnette, πίσω στο 1979.

HANNA & JERRY relaxed

Σουηδικός ο δίσκος, ελληνική η διανομή του. Λέμε για το LP των Hanna & Jerry “Relaxed” [OUTERDISK / Sound Effect Records, 2026] –όπου Hanna η Hanna Östergren (από Hills, Laughing Eye, Träden κ.λπ.) και όπου Jerry o Jerry Johansson (από Grovjobb και Cosmic Garden Project)– ένα psych-prog-folk διαμάντι σε κάθε περίπτωση, ετοιμασμένο από δύο μουσικούς με τη δική τους ξεχωριστή διαδρομή σ’ αυτές τις (σουηδικές) μουσικές καταδύσεις. Γιατί κάτι τέτοιο συμβαίνει στο “Relaxed”, μια κατάδυση στις μυστικές μουσικές των ανθρώπων, σε όλους εκείνους τους ήχους που έχουν τον τρόπο και τη δύναμη να σε συνεπαίρνουν. Σιτάρ, μπάντζο, μέλοτρον και κιθάρα χειρίζεται ο Jerry, ενώ η Hanna ακούγεται σε ντραμς, όργανο, rhodes, μέλοτρον, μπάσο, φωνή, φλάουτο, κρουστά, shruti box και field recordings. Δύο άνθρωποι λοιπόν, αλλά πολλαπλάσιες οι ηχητικές πηγές, ικανές να προσδώσουν στο “Relaxed”, σε κάθε περίπτωση, έναν εντελώς trippy χαρακτήρα.

Ξεκινάει ήπια και αργά ο δίσκος με το 6λεπτο “Remains”, το οποίον, όμως, μετά από το 3:30 λεπτό, «γεμίζει» και αγριεύει. Θέλω να πω πως οι Hanna & Jerry, παρότι ντούο, δεν ακολουθούν πάντα ήπιες διαδρομές, επεεκτείνοντας τον ήχο τους σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Τούτο φαίνεται και με το επόμενο track, το σχεδόν 9λεπτο “Silence”, που ακούγεται σαν συνέχεια του προηγουμένου, στηριγμένο σε μια πανέμορφη επαναλαμβανόμενη μελωδία, με το σιτάρ να κυριαρχεί στην αρχή, και με τα πλήκτρα να αναλαμβάνουν τα ηνία μετά από το 4:50, φέρνοντας στη μνήμη μου στιγμές από Popol Vuh των mid-70s (το “Letzte Tage - Letzte Nächte” π.χ. του 1976). Το κλείσιμο της πρώτης πλευράς με το πιο πειραματικό και κάπως θριλερικό “Still” είναι ό,τι πρέπει. 
Φοβερό το 6λεπτο “Mountain”, που ξεκινά κάπως σαν country-psych-folk, εμφανίζοντας ανατολίτικες αναφορές, για ν’ αρχίσει να βαραίνει σταδιακά, και βασικά μετά από το 3:30, όταν τα vibes του γίνονται σχεδόν μεγαλιθικά. Το “Relaxed” των Hanna & Jerry θα κλείσει με το 13λεπτο “Dawn”, που ξεκινά ήπια, σε κλίμα meditation, με field recordings κελαηδημάτων, διατηρώντας αυτή την αργόσυρτη ροή του καθ’ όλη την εξέλιξή του. Κι αυτό... μαγικό track, που σε «καταπίνει» μέσα απ’ αυτή την psych-folk ambience τύπου Sandy Bull ας πούμε. Εν ολίγοις; Καταπληκτικές μουσικές ακούμε εδώ.
Επαφή: https://outerdisk.bandcamp.com/album/relaxed

6 κλαρίνα που άφησαν εποχή στην Ελλάδα – ιστορικές ηχογραφήσεις με τους Κώστα Καραγιάννη, Νίκο Καρακώστα, Νικήτα Κωτσόπουλο, Γιάννη Κυριακάτη, Βασίλη Τρομάρα και Κώστα Κοντογιώργο

Με αυτό τον τίτλο, «6 κλαρίνα που άφησαν εποχή στην Ελλάδα...», υπάρχει ένας δίσκος βινυλίου από το 1978, τον οποίο είχε τυπώσει η εταιρεία της Ομόνοιας Venus (επί της Πανεπιστημίου 57, για όσους και όσες θυμούνται). Αυτό τον δίσκο τον έχω δεκαετίες, σίγουρα από το τέλος των 80s, και τον είχα αγοράσει λόγω του ωραίου βουκολικού εξωφύλλου του. Ένα από τα ωραιότερα, οπωσδήποτε, που είχαν σχεδιαστεί τότε.

Εκείνη την εποχή δεν αγόραζα δημοτικούς δίσκους –άλλα ήταν τα πιο προσωπικά ακούσματά μου–, και το λέω τούτο, παρότι δημοτικά άκουγα συχνά από το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, φυσικά στα πανηγύρια, και βεβαίως σε εθνικές και θρησκευτικές γιορτές, όπως όλος ο κόσμος. Τα δημοτικά τραγούδια, θέλω να πω, τα έχουμε όλοι «μέσα μας», είτε ακούμε ροκ, τζαζ, ποπ, λαϊκά ή ό,τι άλλο.
Ο δίσκος αυτός δεν έχει μόνον ωραίο εξώφυλλο, αλλά και πολύ ενδιαφέροντα ιστορικά οργανικά κομμάτια – ιστορικές ηχογραφήσεις, εννοώ, από μεγάλους κλαριντζήδες, που είχαν επιλεγεί από δύο σημαντικά ονόματα της εποχής. Τον παραγωγό Διονύση Μηλιόπουλο (γιος του ιστορικού παραγωγού της Columbia Νικάνδρου Μηλιόπουλου) και τον αρχειοφύλακα του δημοτικού Νίκο Μπαζιάνα (1930-2018), μαθητή του Σίμωνος Καρά. Οι Μηλιόπουλος και Μπαζιάνας έχουν επιμεληθεί, προφανώς, και τα κείμενα του οπισθόφυλλου του δίσκου, κι ένα πρώτο, γενικής φύσεως, για την ιστορία του κλαρίνου στην Ελλάδα, το μεταφέρω τώρα εδώ... ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ!
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/6-klarina-poy-afisan-epohi-stin-ellada

DRUG FREE YOUTH the avocado index

Δεν ξέρω πόσοι μπορεί να θυμούνται τους Drug Free Youth, από τις προ 20ετίας και προ 15ετίας γκαραζο-ψυχεδελοειδείς συνεισφορές τους. Το σίγουρο είναι πως το σχήμα-όχημα του George Fotopoulos μας απασχολεί ξανά, σήμερα, μέσω της επανέκδοσης του δίσκου του “The Avocado Index”, που είχε κυκλοφορήσει για πρώτη φορά το 2012, και που τώρα (2026) τοποθετείται και πάλι στα καταστήματα, σε μαύρο και χρωματιστό βινύλιο (300 αντίτυπα συνολικώς) από την Sound Effect Records. Η πρόσφατη έκδοση διαθέτει καινούριο εξώφυλλο (ωραιότερο), innersleeve με στίχους και βασικά νέο mastering από τον Kostas Ekelon. Όλα προς το καλύτερο, λοιπόν, για τους Drug Free Youth και το “The Avocado Index”, που δεκατέσσερα χρόνια μετά εξακολουθεί να ακούγεται με ενδιαφέρον.

Το άλμπουμ έχει πολλά tracks ανά πλευρά – δέκα και εννέα αντιστοίχως. Φυσικά, τα tracks αυτά έχουν μικρές διάρκειες (από 00:39-03:38), με τα περισσότερα να είναι μονόλεπτα και 2λεπτα. Τούτο σημαίνει πως, εδώ, καταγράφεται μια κάπως πληθωρική γκαραζο-ψυχεδελική κατάσταση, με όλα σχεδόν τα τραγούδια να είναι αγγλόφωνα, καθώς υπάρχουν μόλις δύο ελληνόφωνα ανάμεσά τους (ένα σε κάθε πλευρά), το «Σύννεφα από καραμέλα» στη θέση Α9 και το «Εργοτάξιο» στη θέση Β6 (ακούγεται και ο Γιώργος Ρωμανός στο τέλος). Στην ηχογράφηση υπάρχει μια do it yourself αίσθηση (δηλαδή βεβαιότητα), κάτι που δεν «πείραξε» το νέο mastering, και αυτό – αυτός ο καλώς εννοούμενος ερασιτεχνισμός – είναι εκείνο που κυριαρχεί στο  “The Avocado Index”. Τα αναλογικά πλήκτρα, οι φαρφίζες, τα ηλεκτρονικά και βεβαίως οι κιθάρες κάνουν πολύ καλή δουλειά εδώ, επεκτείνοντας τις διαδρομές, που πρώτοι άνοιξαν οι Seeds και οι Electric Prunes... στα καλύτερα τουλάχιστον tracks αυτού του παράξενου δίσκου. Λέω, χοντρικά, για τα “Faces from the past”, “The mysteries of life: Ms Abigeil doe”, “Bonus beats”, «Σύννεφα από καραμέλα», “Doppelgänger”, “Time”, “Veronique” και «Εργοτάξιο», παρότι ολάκερο το άλμπουμ κομίζει τη δική του αντίληψη για τον ήχο του 1966-67... όχι μόνο το 2012, όταν πρωτοκυκλοφόρησε, μα και σήμερα.
Επαφή: https://www.soundeffect-records.gr/drug-free-youth

GLEN it was a bright cold day in April...

Πρώτη φορά γράψαμε για τους Glen τον Οκτώβριο του ’23, με αφορμή, τότε, το τρίτο άλμπουμ τους, που είχε τίτλο “I Can See No Evil” [Sound Effect Records], σημειώνοντας ανάμεσα σε άλλα πως οι Glen είναι μία... γερμανο-ελληνική, ας την πούμε έτσι, ροκ μπάντα, που εδρεύει στο Βερολίνο μέλη της οποίας είναι οι Wilhelm Stegmeier κιθάρες, πιάνο, πλήκτρα, φωνή, μπάσο, Eleni Ampelakiotou κιθάρες, πιάνο, φωνή, Roland Double Feinaeugle μπάσο και Achim Faerber ντραμς, κρουστά. 

Με αυτήν ακριβώς την line-up και με λίγες πρόσθετες βοήθειες από τους Norbert Stammberger σοπράνο, βαρύτονο σαξόφωνο, ηλεκτρονικά, Kriton Bayer daxophone και Ruby Morlock-Bettina Morlock φωνές, οι Glen επιστρέφουν στη δισκογραφία με τον τέταρτο δίσκο τους, το “it was a bright cold day in April...” [Kapitän Platte, 2026] (πρόκειται για την πρώτη φράση από το “1984” του George Orwell). Το άλμπουμ κλείνει, κατά βάση, με το πέμπτο track του LP (υπάρχουν και δύο bonus), που έχει για τίτλο το υπόλοιπο της πρώτης φράσης του “1984”, δηλαδή το “...and the clocks were striking thirteen” και κάπως έτσι ολοκληρώνεται ένας κύκλος, που υποδηλώνει διάφορα – προφανή, μάλλον, θα τα έλεγα.
Οι Glen και με τις μουσικές τους, μα και με κάποια λόγια / ποιήματα της Ampelakiotou, που έχουν τυπωμένα στο gatefold, θέλουν να δημιουργήσουν ένα πλαίσιο κάπως σκοτεινό, σίγουρα εφιαλτικό, με παράλληλα έντονα στοιχεία πάθους και δύναμης. Χαρακτηριστικό αυτών είναι η 14λεπτη σύνθεσή τους “Sublime”, όπως και το 8λεπτο “Brute force”, που ακούγονται ανά στιγμές σαν ένας συνδυασμός Magma, Catapilla, με κάτι από Hawkwind ανάμεσα, σπάζοντας τα κοντέρ, για να μη μιλήσω για το αλλόκοτο bonus rhythm n’ blues “Zugzwang”, προτελευταίο track του άλμπουμ, που έχει, και αυτό, τον τρόπο να σε ταξιδεύει.
Μια ουσιαστική σημερινή ροκ μπάντα είναι οι Glen, η οποία εξελίσσεται και ανεβαίνει συνεχώς. 
Επαφή: https://kapitaenplatte.bandcamp.com/album/it-was-a-bright-cold-day-in-april

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΧΕΙΛΑΣ στην καρδιά του Κουρτς

Τον τραγουδοποιό Περικλή Χειλά τον θυμάμαι από τα 2000s, όταν είχα γράψει για τα άλμπουμ του «Αταίριαστος» (2001) και «Ερωτιδέας» (2008) στο περιοδικό «Jazz & Τζαζ». Δεν θυμάμαι, τώρα, λεπτομέρειες, αλλά εκείνο που θυμάμαι είναι πως οι δίσκοι του μου άρεσαν ιδιαιτέρως και σίγουρα θα είχα γράψει καλά λόγια για ’κείνους. Δέκα οκτώ χρόνια μετά από τον δεύτερο δίσκο του ο Χειλάς επανέρχεται και πάλι στο προσκήνιο με το τρίτο CD του, που αποκαλείται «Στην Καρδιά του Κουρτς» [Καθρέφτης Ήχων Αληθινών, 2026].

Το άλμπουμ αυτό έχει κάποια προσόντα. Πέρα από την τραγουδοποιία του Χειλά, για την οποία θα γράψω λίγα λόγια στη συνέχεια, διαθέτει την ενορχήστρωση και την επιμέλεια παραγωγής του Τάκη Φαραζή, ενός μουσικού της jazz και όχι μόνον, με ξεκάθαρης (δηλαδή υψηλής) αισθητικής έργο. Έπειτα διαθέτει το ωραίο, σε μορφή CD-book, lay-out του Καθρέφτη, της εταιρείας του Μωυσή Ασέρ. Γενικώς πρόκειται για μία ωραία έκδοση (περιέχουσα στίχους και λοιπές πληροφορίες), που αναδεικνύει με τον τρόπο της και το ηχητικό περιεχόμενο.
Τα τραγούδια του Χειλά δεν μοιάζουν όλα μεταξύ τους. Τα πρώτα πέντε, ας πούμε, που, για τη δική μου γνώμη, είναι τα ωραιότερα του δίσκου, διαθέτουν και πολύ ωραίες μελωδίες, και αξιόλογους στίχους (κάτι που διαχέεται σε όλο το άλμπουμ) και βασικά άψογες ενορχηστρώσεις και παιξίματα, από μια πλειάδα μουσικών της δικής μας τζαζ σκηνής, δίχως τα τραγούδια να είναι τζαζ – θα τα χαρακτήριζα περισσότερο «έντεχνα» και έντεχνα-ροκ. Σ’ αυτά τα tracks συμμετέχουν πέραν του Φαραζή, οι Σάββας Χριστοδούλου, Μιχάλης Καταχανάς, Στέφανος Δημητρίου, Ανδρέας Πολυζωγόπουλος, David Lynch κ.ά. Τραγούδια σαν τα «Η νύχτα για τους ανθρώπους», «Μετεωρισμός» και «Παράξενο μπαλέτο» είναι από τα ωραιότερα ελληνικά, που έχω ακούσει το τελευταίο διάστημα και είναι αυτά που δείχνουν, στον ακέραιο βαθμό, τις τραγουδοποιητικές δυνατότητες του Χειλά – που, σημειωτέον, αποδίδει ο ίδιος τα τραγούδια του, φέρνοντας στη μνήμη μου, ελαφρώς, άλλοτε κάτι από τους Μίκη Θεοδωράκη-Πέτρο Πανδή και άλλοτε κάτι από Μάνο Λοΐζο. Σε κάθε περίπτωση καλώς τα αποδίδει ο ίδιος και καλώς δεν απευθύνθηκε σε κάποιον επαγγελματία ερμηνευτή.
Τώρα, από το έκτο track και μέχρι το δώδεκα τα πράγματα αλλάζουν. Τα τραγούδια και ενορχηστρώνονται διαφορετικά, με τα έγχορδα να κυριαρχούν, ενώ και οι μελωδίες τους γίνονται πιο σύνθετες. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν είναι ωραία τραγούδια, απλώς είναι πιο απαιτητικά, πιο παράξενα και πιο ατμοσφαιρικά, με τελείως διαφορετικό hook από εκείνο των πρώτων. Γιατί συμβαίνει αυτό; Ίσως γιατί γράφτηκαν και ηχογραφήθηκαν σε διαφορετικούς χρόνους, αποτυπώνοντας διαφορετικές δημιουργικές φάσεις του Χειλά. Και απ’ αυτό το μέρος όμως, στο οποίο ακούγονται και δύο ή μάλλον τρεις γυναικείες φωνές (Μαρία Αλαμανή-Ναθαναηλίδου, Αθηνά Ρούτση, Κατερίνα Νιτσοπούλου), μπορείς να διακρίνεις τις ποιότητες του τραγουδοποιού, στη «Θάλασσα» ας πούμε ή και στο έσχατο «Χώρες του νότου».
Το «Στην Καρδιά του Κουρτς», του Περικλή Χειλά, είναι ένα άλμπουμ σύγχρονου, ποιητικού, «έντεχνου» ελληνικού τραγουδιού, προσεγμένο σε κάθε διάσταση και σε κάθε λεπτομέρειά του.
Επαφή: www.musicmirror.gr

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 710

7/4/2026
Για όσους-ες αγοράζουν βιβλία αυτές τις μέρες, για πάρτη τους, ή για να κάνουν δώρα σε άλλους ή άλλες, υπάρχει και αυτό...

7/4/2026
Το Τροπάριο του Κασσιανού. Παναγιώτης Μιχαλόπουλος «Αφήστε με να κοιμηθώ»...
https://www.youtube.com/watch?v=DWiSDz7nbaI&list=RDDWiSDz7nbaI&start_radio=1

7/4/2026
>>Ο Αχιλλέας Καραμανλής, ως διευθυντής του ιδιαιτέρου γραφείου τού Προέδρου της Κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Καραμανλή θέλει να διορίσει, ξανά σε φυλακές, ακόμη δύο άτομα. Όπως αντιλαμβάνεστε οι θέσεις σε φυλακές ήταν περιζήτητες εκείνη την εποχή, στις τάξεις των εθνικοφρόνων.<<
>>Πάλι επί κυβερνήσεως ΕΡΕ (1958-1961) ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης (βουλευτής Χανίων, τότε, με το Κόμμα Φιλελευθέρων) ενδιαφέρεται για την προαγωγή, και όχι για τον διορισμό, δύο φυλάκων, στις φυλακές Αγυιάς-Χανίων – εκ των οποίων ο ένας είχε και... γραμματικές γνώσεις. (Προφανώς ο άλλος θα ήταν αγράμματος, αν και ούτε εκείνος θα έχασε...).<<
[δείτε το αυτό, παλιότερο κείμενο που ανέβηκε 2021, με διαχρονική όμως αξία]
https://www.lifo.gr/now/greece/roysfeti-os-ishyri-idiomorfia-tis-ellinikis-koinonikopolitikis-zois

6/4/2026
Όχι μόνο λόγω Μ. Εβδομάδας, ούτε μόνο λόγω Κέρκυρας. Τα Παιδιά της Παλαιότητας «Θέμα: Αποχαιρετιστήριο»...
https://www.youtube.com/watch?v=r2mhWHHeolw&list=RDr2mhWHHeolw&start_radio=1

5/4/2026
Ο Διονύσης Θεοδόσης της προπερασμένης δεκαετίας. Πού χάθηκε αυτό το παιδί; Γιώργος Καραδήμος «Με πνίγει τούτη η σιωπή»...
https://www.youtube.com/watch?v=7u18HGHJ8JU&list=RD7u18HGHJ8JU&start_radio=1

4/4/2026
Vinyl Market, 4 και 5 Απριλίου (Σαββατοκύριακο) στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων, από τις 11:00 το πρωί μέχρι τις 22:00 το βράδυ.

Στον πάγκο του Όγδοου το "Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του '60" και το "100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ" ανάμεσα στα υπόλοιπα μουσικά βιβλία των εκδόσεων...

4/4/2026
Η τζαζ και η ελληνική τζαζ δεν υπήρξαν ποτέ ποπ μουσικές (εκτός κάποιων εξαιρέσεων φυσικά, που επιβεβαιώνουν τον κανόνα). Παρά ταύτα σαν μουσικές εκμεταλλεύτηκαν κάποια από τα στηρίγματα που δημιούργησε η λεγόμενη «μουσική βιομηχανία» για να περάσει τα δικά της προϊόντα στον πολύ κόσμο – τον μουσικό Τύπο ας πούμε. Στην Ελλάδα, πέρα από το “Jazz & Τζαζ”, που υπήρξε το κορυφαίο τζαζ περιοδικό, που κυκλοφόρησε ποτέ στη χώρα, υπήρξαν κι άλλα έντυπα που κινήθηκαν στην ίδια κατεύθυνση, και για όλα αυτά θα διαβάσεις αναλυτικά στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] στις σελίδες 359-371.

2/4/2026
O κορυφαίος έλληνας crooner Φώτης Δήμας δεν θα μπορούσε να απουσιάζει από ένα βιβλίο, που θέλει να αποτυπώσει την τζαζ στην Ελλάδα προς κάθε διάστασή της...

[100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ, Όγδοο, 2025, σελ.119-126]

1/4/2026
Το καλύτερο τραγούδι που δεν έγραψε ο Syd Barrett... Tyrnadound “Colour your mind”...
https://www.youtube.com/watch?v=-icTAM2ilHQ&list=RD-icTAM2ilHQ&start_radio=1

1/4/2026
Ωραία λαϊκή μπαλάντα, για κλείσιμο προγράμματος. Γιώργος Μπουλουγουράς «Με κούρασες»...
https://www.youtube.com/watch?v=2ptosEIJYl8

KABASSE about sitting on fences

Σεξτέτο είναι οι Kabasse αποτελούμενοι εκ των Sigmund Perner πολλά και ποικίλα πλήκτρα (μέλος των Carpet – για τους οποίους έχουμε γράψει στο blog), Jonas Perner ντραμς, Jan Kiesewetter σαξόφωνο, μπάσο κλαρίνο, Benjamin Häussler τρομπόνι, Giuseppe Puzzo μπάσο και Martin Lehmann τρομπέτα, φλούγκελχορν. Το σχήμα περιφέρεται γύρω από το Μόναχο, έχει γίνει αρκετά γνωστό εκεί με αποτέλεσμα το πρώτο αυτό LP/CD του να έρχεται την πιο κατάλληλη στιγμή.

Η μουσική που μας παρουσιάζουν οι Kabasse στο “About Sitting on Fences” [Kapitän Platte, 2026] είναι παράξενη, και γι’ αυτό δεν είναι άμεσα κατατάξιμη. Δεν είναι ένα τυπικό τζαζ σχήμα, όπως αφήνει να εννοηθεί ενδεχομένως το setting του, αλλά ούτε και καθαρόαιμο rock, δηλαδή progressive rock, μπορείς να το πεις. Άλλοτε, δε, εκείνες που κυριαρχούν, ανά σημεία, είναι οι πιο avant αναφορές, χωρίς ακρότητες πάντως. Θέλω να πω πως οι συνθέσεις των Kabasse έχουν μια λογική εξέλιξη και μια σαφήνεια στις αποτυπώσεις τους – δίχως να θυμίζουν, πάντως, ούτε την γαλλική προχωρημένη σκηνή. Να τους εντάξεις από την άλλη σ’ εκείνο που αποκαλείται Canterbury sound είναι επίσης παρακινδυνευμένο, ενώ και οι Flairck, που θα μπορούσε να είναι μια επιρροή... είμαι μία ανάμεσα σε άλλες. Πάρα πολύ καλό το “Heavy cloud” με το μπάσο κλαρίνο του Kiesewetter να πρωταγωνιστεί, με το “Many thing goes”, που κλείνει το άλμπουμ, να δίνει μία σφαιρική εικόνα της μουσικής των Kabasse, μέσα από μια έντονη σχετικά σύνθεση, με ωραία «κοψίματα» και «αλλαγές» και με progressive jazz αφήγηση γενικότερα.
Επαφή: https://kapitaenplatte.bandcamp.com/album/about-sitting-on-fences

JOSEPH ARAGIANNIS ένας νέος ηλεκτρικός κιθαρίστας

Ο Joseph Aragiannis είναι ένας νέος ηλεκτρικός κιθαρίστας και συνθέτης που εμφανίζεται τώρα δισκογραφικά με το πρώτο CD του, το οποίον αποκαλείται “Conviction” [RE-Solution, 2026]. Στο άλμπουμ αυτό ο Aragiannis συνθέτει και παίζει κιθάρα βασικά (προφανώς και keyboards, και δεν ξέρω τι άλλο), ενώ δίπλα του στέκονται οι Elias Raftel μπάσο, Vicente Ferreira ντραμς και ακόμη οι Vangelis Aragiannis κοντραμπάσο, ηλεκτρικό μπάσο και Dimitris Keramidakis πιάνο σε συγκεκριμένα tracks.

Στο “Conviction” είναι καταγραμμένες επτά συνθέσεις του Αραγιάννη, οι οποίες διαθέτουν, σε γενικές γραμμές, «μεταλλικά» χαρακτηριστικά. Αυτό είναι το βασικότερο όλων – το λέω, γιατί από ’κει και πέρα υπεισέρχονται και άλλοι αισθητικοί προβληματισμοί.
Ένα πρώτο που πρέπει να ειπωθεί είναι πως ο Αραγιάννης, έτσι όπως παρουσιάζεται εδώ, είναι ένας πολύ ενδιαφέρων συνθέτης. Οι συνθέσεις του δεν είναι προφανείς εννοώ, και όσο περισσότερο τις ακούς τόσο ανακαλύπτεις, σ’ αυτές, πολλές και διαφορετικού τύπου και ύφους επιρροές. Έτσι, κι ενώ το «μεταλλικό» περίβλημα φαίνεται να υπερισχύει, υπάρχει από ’κει και πέρα το fusion, το progressive rock, ακόμη και η ηλεκτρική keyboard music ή και η jazz θα έλεγα, που παρέχουν στις συνθέσεις μια ιδιάζουσα ποικιλία.
Θα έλεγα πως ο Αραγιάννης, φέρνει, τηρουμένων όσων αναλογιών θέλετε (όχι πάντως στους τομείς της συνθετικής και της εκτελεστικής επάρκειας, γιατί σ’ αυτούς δεν του λείπει κάτι), κιθαρίστες σαν τον Βρετανό Mark Wingfield, τον Ινδονήσιο Dewa Budjana, τον Ουρουγουανό Beledo και τον Σέρβο Dušan Jevtović, οι οποίοι ανανέωσαν την τελευταία δεκαετία, χοντρικά, το ηλεκτρικό fusion, μπολιάζοντάς το με πολλά και διαφορετικά στοιχεία («σκληρά», prog, παραδοσιακά κ.λπ.).
Τα complex κομμάτια του Αραγιάννη, που καταγράφονται στο “Conviction”, είναι επίσης καλοπαιγμένα και βεβαίως καλο-ηχογραφημένα, με σωστή μείξη και παραγωγή, ώστε να ακούγονται στο αυτό επίπεδο με τις ανάλογες δουλειές που μας έρχονται από το εξωτερικό. Μετράει αυτό, για τις συγκεκριμένες μουσικές, σχεδόν όσο μετράνε τα παιξίματα και οι συνθέσεις, που είναι όλες μία και μία (οι συνθέσεις) – και αν θα έπρεπε να ξεχωρίσω με το ζόρι κάποια, γιατί όλες κινούνται σε υψηλό επίπεδο, θα έγραφα για την “Phantom words”.
Ένα πολύ καλό ντεμπούτο. Εντυπωσιακό θα έλεγα.
Επαφή: https://josepharagiannis.bandcamp.com/album/conviction