ο ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΟΓΚΑΛΙΔΗΣ είχε μεγάλη ιστορία στη μουσική και τη δημοσιογραφία – συνδέθηκε με τη Θεσσαλονίκη, με το ραδιόφωνο, την τηλεόραση και τις φεστιβαλικές εκδηλώσεις της πόλης

Όσοι και όσες μεγαλώσαμε στις παλαιότερες δεκαετίες και ασχοληθήκαμε, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, με τα «ξένα τραγούδια» γνωρίζουμε οπωσδήποτε το όνομα του Λευτέρη Κογκαλίδη – αυτού του αφοσιωμένου ανθρώπου της μουσικής, που θα έφευγε από τη ζωή την 1η Ιουνίου 2026 στα 83 χρόνια του.
Ο Κογκαλίδης, μαζί με τον Νίκο Μαστοράκη και τον Γιάννη Πετρίδη, από τη δεκαετία του ’60 ήδη, θα έβαζαν ως στόχο τους τη διάδοση της αγγλόφωνης (και γαλλόφωνης και ιταλόφωνης) ποπ στη χώρα μας, δημιουργώντας μέσα από τις ραδιοφωνικές εκπομπές και τα κείμενά τους, στα περιοδικά και τις εφημερίδες, τις πρώτες ομάδες των fans (βασικά της «χρυσής νεολαίας») των μεγάλων ερμηνευτών-ερμηνευτριών και των συγκροτημάτων της αλλοδαπής. Είναι σαφές, θέλω να πω, πως η διάδοση της ποπ και του ροκ, στα σίξτις και τα σέβεντις αρχικά (ας μείνουμε σ’ αυτές τις δύο δεκαετίες), τους οφείλει πολλά. Ο Κογκαλίδης, εν αντιθέσει με τους άλλους δύο, που ήταν Αθηναίοι, είχε ως βάση του τη Θεσσαλονίκη, και το γεγονός πως συνδέθηκε όσο κανένας άλλος με τη μουσική ιστορία της πόλης είναι κάτι που, ασφαλώς, τον ξεχωρίζει.
Έτσι, μπορεί να ξεκινά το 1962 από τις εφημερίδες της Μακεδονίας, όπως τον «Ελληνικό Βορρά», με το λεγόμενο «καλλιτεχνικό ρεπορτάζ», αλλά γρήγορα ο Κογκαλίδης ξανοίγεται και στα ποπ έντυπα των Αθηνών, την εφημερίδα «Δισκοθήκη» του Νίκου Μαστοράκη αρχικά και το περιοδικό «Μοντέρνοι Ρυθμοί» του Θανάση Τσόγκα στη συνέχεια, γράφοντας ανταποκρίσεις από τη Θεσσαλονίκη, και παρουσιάζοντας όλη τη μοντέρνα καλλιτεχνική κίνηση της συμπρωτεύουσας (τα κλαμπ, τα σχήματα, τους έλληνες και ξένους τραγουδιστές που εμφανίζονταν εκεί κ.λπ.).
Ο Κογκαλίδης διάβαζε ξένο Τύπο από τότε κι ήταν ενημερωμένος για διάφορα θέματα, μεταφέροντας στα κείμενά του πληροφορίες που δεν ήταν εύκολο να τις συλλέξει και να τις αξιολογήσει ο οποιοσδήποτε. Αναφερόμαστε στο μέσο της δεκαετίας του ’60, μια πολύ πρώιμη εποχή για την ποπ στην Ελλάδα, όταν όλα κινούνταν «στο περίπου» και ήταν, σίγουρα, αδιαμόρφωτα.
Για παράδειγμα, ο Κογκαλίδης ήταν ο πρώτος που είχε γράψει στην Ελλάδα, τον Αύγουστο του ’65, στους «Μοντέρνους Ρυθμούς», πως η γιάνκα, όπως την λέγαμε εδώ, ήταν φινλανδική και αυτό, προσωπικά, του το έχω πιστώσει, αναφέροντάς το και στο βιβλίο μου «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60» [Όγδοο, 2025] στο σχετικό κεφάλαιο. Επίσης έδινε διάφορες πληροφορίες του τύπου «το νέο κασσέ των Μπητλς είναι 1.500.000 δρχ. για κάθε εμφάνισι», «για μια εμφάνισι στην Σάντα Μόνικα ο Μπομπ Ντύλαν έλαβε 300.000 δρχ.», «ο Λούι Άρμστρονγκ και η ορχήστρα του παίρνουν 120.000 δρχ.» (λιγότερα απ’ όλους ο «πρεσβευτής» της τζαζ), που συνδέονταν (οι πληροφορίες) με την υλικότητα των μουσικών δρωμένων το καλοκαίρι του ’65 και την οικονομική αποτύπωση των «αστέρων» στη μπίζνα της εποχής.

O Λευτέρης Κογκαλίδης κρατά το άλμπουμ των Eric Burdon and War “The Black Man’s Burdon”, συζητώντας με τον Burdon στο MIDEM των Καννών, τον Γενάρη του ’71 

Τον Λευτέρη Κογκαλίδη μπορεί να μην τον γνώριζα από κοντά, όμως άφηνε σχόλια από παλιά στο blog μου «δισκορυχείον» (κάτι που θα με εξέπληττε θετικά σε σχέση με την άνεσή του να σχολιάζει σ’ ένα ταπεινό ιστολόγιο), ενώ σχολίαζε και στις αναρτήσεις μου στο fb, καθώς εκεί ήμασταν φίλοι. Τον εκτιμούσα (σίγουρα) και με εκτιμούσε (έτσι νομίζω) – παρότι μια-δυο φορές είχαμε διαφωνήσει και για μουσικά ζητήματα, μα και για πολιτικά, που πάντα παρεισφρέουν στις κουβέντες, καθώς ο Κογκαλίδης, όπως και οι περισσότεροι συνομήλικοί του, που ασχολούνταν με την ποπ στα σίξτις, ήταν συντηρητικός.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/o-leyteris-kogkalidis-eihe-megali-istoria-sti-moysiki-kai-ti-dimosiografia

φίλοι αναγνώστες για τα βιβλία μου

Γιώργος Γιαννόπουλος
Το επίμετρο στο βιβλίο είναι πολύ ενδιαφέρον, γιατί καταγράφει, με αναφορές σε πηγές και ηχογραφήσεις, πώς εξελίχθηκε στην Eλλάδα αυτή η –κατ εμέ αυτοεκπληρούμενη αναδρομικά– συσχέτιση blues / ρεμπέτικου, όπως και περιλαμβάνει διάφορες καίριες επισημάνσεις που δείχνουν ότι αυτή η αναλογία είναι αρκετά αυθαίρετη και ρομαντικοποιημένη, και εν πολλοίς σχετίζεται με τις αντίστοιχες, τοπικές, κοινωνικές εξελίξεις στην περίοδο των αναβιώσεων.

Μεταξύ αυτών και μια καίρια επισήμανση για την μεταφυσική πίστη για λύτρωση στα μπλουζ (λόγω της καταγωγής από θρησκευτική ουσιαστικά μουσική), σε αντιδιαστολή με τα μηδενιστικά για το χάρο, και τον άδη, στα ρεμπέτικα (παραπέμπουν και στην αρχαιοελληνική αντίληψη για τον κάτω κόσμο), όπως και το ότι μπλουζ υπήρξε και εκτός άστεως, και αφορούσε μια ολόκληρη φυλή ανεξαρτήτως ατομικών επιλογών, σε αντίθεση με το ρεμπέτικο που είναι έκφραση περιθωρίου του άστεως (που αναπτύχθηκε βέβαια, νομοτελειακά, και μπλουζ αντίστοιχο, σε δεύτερο χρόνο, και από εκεί οι όποιες απόψεις περί συγγένειας).

Jim Dylan
Παρεληφθη!! Καλοταξιδο.

Jimmy Musicfan
Some great jazz books from my collection!

Aeipote Panta
(δύο φωτογραφίες)

Spyros Tyreas

Ωραία ξεκινήσαμε... Ανυπομονησία για τη συνέχεια. 

(δύο φωτογραφίες) 

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 736

10/7/2026
Στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που τώρα υπάρχει παντού (κανονικά και ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία) δεν θα διαβάσεις μόνο για τα γνωστά ονόματα, αλλά και για τα τελείως επισκιασμένα ή και άγνωστα ακόμη, όπως για τον John Henry Barbee για παράδειγμα, με την ελάχιστη δισκογραφία, που είχε ηχογραφήσει για πρώτη φορά το 1938, για να τον επαναφέρει, για λίγο, στο προσκήνιο ο Willie Dixon στην αρχή των 60s. Ιστορίες με τη δική τους σημασία...

9/7/2026

Πάολα, 1986. Έπαιζε κι ο Κοντραφούρης πιάνο σ' αυτούς τους ροκαμπιλάδες...
https://www.youtube.com/watch?v=3N6NVZ2ZjQ4&list=RD3N6NVZ2ZjQ4&start_radio=1

9/7/2026
Για τον Arthur “Big Boy” Crudup, τον «πατέρα του rock ’n’ roll» –καθότι τα δικά του “That’s all right”, “So glad you’re mine” και “My baby left me” τα είπε ο Elvis– και που συνεργάστηκε με μέλη των Βρετανών Manfred Mann-McGuiness Flint, θα διαβάσεις διάφορα στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s», που κυκλοφορεί τώρα σε όλα τα βιβλιοπωλεία από το Όγδοο..

8/7/2026

Εν τω μεταξύ, και εξ όσων έψαξα, ποτέ δεν είπε ο Κοντονής ότι ο Τσίπρας πήρε λεφτά για να ψηφίσει τους ποινικούς κώδικες – όπως ισχυρίστηκε, φτύνοντας, το μαντρόσκυλο. Λυπάμαι, δε, για τους δημοσιογράφους, που ακούνε κάποιον να λέει κάτι τόσο βαρύ και δεν του λένε... πότε το είπε αυτό, βρες το μας τώρα (VAR επί τόπου). Ακούνε και κοιτάνε με τόσο δέος λες κι έχουν απέναντί τους τον Εσταυρωμένο.

8/7/2026
O Robert Pete Williams υπήρξε μία μυθική φιγούρα του blues revival στα σίξτις. Στο νέο βιβλίο μου «Βlues: Η μαύρη αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο», που βγήκε από το Όγδοο, γράφω πολλά γι’ αυτόν σε σχέση με την ανακάλυψή του κ.λπ. Στη φωτό βλέπουμε τέσσερις δίσκους του στις εταιρείες Arhoolie, Takoma, Ahura Mazda και Blues Beacon, μαζί με το βιβλίο. 

7/7/2026

Τραγουδάρα από το ’69, με τον Nick Lowe στο ξεκίνημά του (δικό του το κομμάτι) - το άκουγα στα 80s από μια ελληνικής εκτύπωσης συλλογή και ξεχώριζε αμέσως...
https://www.youtube.com/watch?v=vNBMtlOwzRo&list=RDvNBMtlOwzRo&start_radio=1

VICTORY COLLAPSE νέο άλμπουμ κι ένα πολύ ιδιαίτερο εξώφυλλο

Οι Victory Collapse βρίσκονται πολλά χρόνια στα πράγματα, αν και με κενά διαστήματα ανάμεσα. Πάντως τώρα έχουν έτοιμο το τρίτο(;) άλμπουμ τους, που αποκαλείται “Non Player Characters” [Inner Ear, 2026] και που κλείνεται σ’ ένα από τα ωραιότερα, αν όχι στο ωραιότερο εξώφυλλο της ελληνικής σκηνής των τελευταίων ετών – καθώς το έργο της χαράκτριας Βάσως Κατράκη «Ανάκριση» από το 1972 μετατρέπεται σε πόστερ μεγάλου μεγέθους και εννέα μερών, ώστε διπλωμένο να «πιάσει» τις διαστάσεις ενός εξωφύλλου βινυλίου. Οι Victory Collapse δανείστηκαν την ιδέα από το περιοδικό «ανοιχτό θέατρο», το οποίο στο πέμπτο τεύχος του από το τέλος του ’72 είχε το συγκεκριμένο έργο της Κατράκη στο εξώφυλλό του. Εξάλλου από ένα άλλο τεύχος του «ανοιχτού θεάτρου», το πρώτο, από τον Νοέμβριο του ’71, οι Victory Collapse θα δανείζονταν το εξώφυλλο ενός άλλου δίσκου τους, του “Atlas” από το 2015, με τον πρωταγωνιστή της παράστασης “1789” (1970) του Théâtre du Soleil της Ariane Mnouchkine. Υπάρχει, λοιπόν, μια συνέπεια.

Στο “Non Player Characters” Victory Collapse είναι οι K. Baltasis, N. Mardakis, V. Ntzounis, K. A. Varotsos και K. V. Varotsos, μια πεντάδα δηλαδή η οποία είναι υπεύθυνη και για τα οκτώ τραγούδια του δίσκου (τέσσερα ανά πλευρά). Το ύφος του συγκροτήματος είναι το indie-rock, με επιπλέον στοιχεία από το punk / new wave. Οι ίδιοι στο bandcamp τους μπορεί να περιγράφουν τον ήχο τους ως rock, funk rock και post punk, όμως τα βρετανικά late 70s-early 80s είναι εκείνα που χαρακτηρίζουν πιο πολύ τα κομμάτια τους, χωρίς, σε κάθε περίπτωση, να συζητάμε για ένα τυπικό 80s-φιλικό συγκρότημα – παρά το γεγονός πως τραγούδια σαν τα “Fighting someone else’s depression” και “Non player character”, από την πρώτη πλευρά, διαθέτουν βάσεις, που μοιάζει να έρχονται φουριόζες από ’κείνη την εποχή.
Φοβερά είναι και τα πάνκικα “Industry of PhDs” και “Theatre of the absurd”, από τη δεύτερη πλευρά, όπως και το πιο ροκάδικο “Patronizer”, με τους τίτλος των τραγουδιών να δουν και προγραμματικά, σαν τον “Only prisoners have time to read” για παράδειγμα.
Ο συνδυασμός του πρώτης τάξεως εξωφύλλου-αφίσα και των ένα προς ένα, όσον αφορά την ποιότητά τους, τραγουδιών των Victory Collapse, συνηγορούν προς μια κυκλοφορία, που θα την θυμόμαστε για καιρό.
Επαφή: https://victorycollapse.bandcamp.com/album/non-player-characters

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ ένας δίσκος κατά της δηθενιάς και της ντεμέκ πρωτοπορίας

Τρεις γενιές συνεργάζονται σ’ αυτόν τον δίσκο του Όγδοου με τα επτά τραγούδια. Ο στιχουργός Λευτέρης Παπαδόπουλος (γενν. 1935), ο τραγουδιστής Κώστας Μακεδόνας (γενν. 1967) και ο συνθέτης Γιάννης Χριστοδουλόπουλος (γενν. 1983). Γενιές που μεγάλωσαν σε διαφορετικές εποχές, και που μεταφέρουν στο σήμερα διαφορετικές συνιστώσες ζωής, εμπειρίες ή και προσδοκίες.

Οπωσδήποτε είναι ευχάριστο ν’ ακούς, στις μέρες μας, στίχους του Παπαδόπουλου, ενός μάστορα του λόγου, με τη γνωστή και σημαντική ιστορία στο χώρο του ελληνικού τραγουδιού, που υπερβαίνει τα 60 χρόνια. Τα λόγια του Παπαδόπουλου, και εδώ, είναι εκείνα που αναμένει ο καθείς. Απλές εικόνες, με σταθερά και εύληπτα νοήματα, που είναι έτσι ταιριασμένα, από έναν άρχοντα του στίχου, ώστε να μπορούν άμεσα να τραγουδηθούν. Και είναι οι μουσικές του Χριστοδουλόπουλου εκείνες, που κάνουν τους στίχους του Παπαδόπουλου τραγούδια. Εννοώ οι πολύ ωραίες μουσικές ενός ανθρώπου, που έχει πλέον και αυτός την ιστορία του, και, που, προσωπικώς, τον έχω ξεχωρίσει από παλιά. Της σχολής Χατζηνάσιου είναι ο Χριστοδουλόπουλος, και τραγούδια σαν το «Ένα καρφί στον τοίχο» ή σαν το «Αύριο» δεν μπορεί παρά να παραπέμπουν στον καταπληκτικό δίσκο «Πίσω απ’ τη Βιτρίνα» [Lyra, 1981] (των Χατζηνάσιου-Παπαδόπουλου-Τριπολίτη-Κούτρα). Πολύ καλό είναι και το εισαγωγικό «Να κλαις αυτούς που δε δακρύζουνε», όπως και τα ζεϊμπέκικα «Σιγανοψιχάλισμα» και «Άγγελος δραπέτης», δίχως να υστερεί σε νόημα κανένα από τα υπόλοιπα κομμάτια.
Ο Κώστας Μακεδόνας, τέλος, είναι απολύτως πειστικός σε ό,τι τραγουδάει στην «Τραμπάλα» (2026). Η φωνή του παραμένει σε υψηλό επίπεδο, και κάθε τι που ακούμε εδώ σφραγίζεται από τις ερμηνείες του.
Δίσκος κατά της δηθενιάς και της ντεμέκ πρωτοπορίας, φτιαγμένος από ανθρώπους που ξέρουν τι κάνουν, χρησιμοποιώντας παλιές συνταγές που σπάνια αποτυγχάνουν είναι η «Τραμπάλα». Να το πούμε ξεκάθαρα αυτό.
Επαφή: https://ogdooshop.gr/%CE%92%CE%B9%CE%BD%CF%8D%CE%BB%CE%B9%CE%B1/Trabala_Lp

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 735

7/7/2026
Ογδόντα βασικά ονόματα μουσικών του blues καταγράφονται στις σελίδες τού “BLUES: Η μαύρη αναβίωση στα 60s”, «ονόματα που επηρέασαν το λευκό blues, το folk και το rock», όπως γράφει και ο υπότιτλος (ξεκινάμε από τον Pink Anderson, τον Kokomo Arnold και τον John Henry Barbee και καταλήγουμε στον Robert Wilkins, τον Big Joe Williams και τον Robert Pete Williams). Αυτά όλα στις πρώτες 164 σελίδες του βιβλίου, γιατί από ’κει κάτω η θεματολογία αλλάζει, καθώς το δίδυμο «Blues & Ρεμπέτικο» είναι εκείνο που κυριαρχεί.
[σε όλα τα βιβλιοπωλεία, από το Όγδοο]

6/7/2026
Όταν οι άλλοι (και οι άλλες) βλέπανε ποδόσφαιρα...

6/7/2026

To θέμα Blues & Ρεμπέτικο καταλαμβάνει 35 σελίδες στο νέο βιβλίο μου «Βlues: Η μαύρη αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Βlues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία. Πρόκειται για μία εντελώς ιδιαίτερη προσέγγιση αυτής όλης της ιστορίας, παρουσιάζοντας στοιχεία, πληροφορίες και απόψεις για το θέμα, ξεκινώντας από το τέλος των σίξτις και φθάνοντας έως τις μέρες μας. Επειδή γνωρίζω τι έχει γραφτεί, διαχρονικά, για το ζήτημα σας πληροφορώ πως όσα γράφονται στο βιβλίο είναι και πρωτότυπα και ουσιαστικά, ώστε να αντιληφθεί κάποιος-α τι ακριβώς συμβαίνει με το θέμα, πόσο «έγκυρο» είναι αισθητικά κτλ. 

Φυσικά, ένα ακρογωνιαίο πρόσωπο αυτής της σύνδεσης υπήρξε ο νεο-ρεμπέτης Στέλιος Βαμβακάρης, το έργο και οι απόψεις του οποίου εξετάζονται μέσα σ’ αυτό το πλέγμα.

4/7/2026
>>Δεν γνωρίζω αν στα χρόνια του ’60 ο Bukka White έζησε μιαν ενάρετη ζωή, μπόρεσε όμως να βάλει σε τάξη την καριέρα του, ηχογραφώντας νέο υλικό, πολλές φορές εφάμιλλης ή και καλύτερης ποιότητας από εκείνο των 1930s, παίζοντας συγχρόνως στην Ευρώπη και γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία. Περιττό να σημειωθεί πως τα τραγούδια του γνώρισαν πολλές και διάφορες επανεκτελέσεις από τους νέους λευκούς (κυρίως) μουσικούς, όπως, για παράδειγμα, το «Fixin’ to die», που υπάρχει στο πρώτο LP του Bob Dylan [Columbia, 1962], το «Shake ’em on down», που υπάρχει στο «Shake Down» [Decca, 1967] των Savoy Brown Blues Band, ενώ και οι Led Zeppelin, κατά τα ειωθότα, χρησιμοποίησαν μέρη από το ίδιο τραγούδι σε δικά τους κομμάτια, επιβεβαιώνοντας, και μ’ αυτόν τον τρόπο, τη σημασία που είχε η παρουσία του White, και των συνοδοιπόρων του, για το blues, το folk και το rock στα χρόνια του ’60.<<

Από το "BLUES: Η μαύρη αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο" [Όγδοο, 2026], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία...

3/7/2026
Φέρνω στη μνήμη μου το 12χρονο παιδί που κάηκε τις προάλλες στη δασική πυρκαγιά στη Θεσσαλονίκη, κλεισμένο μέσα στη ντουλάπα του, και με πιάνει, εμένα, ασφυξία. Βλέπω ελάχιστα 12χρονα παιδιά στις γειτονιές και στις βόλτες μου, απ’ αυτά τα λίγα που γεννήθηκαν μέσα στα μνημόνια, και τα αντιμετωπίζω, πλέον, κάπως σαν... είδος προς εξαφάνισιν. Έτσι είναι και θλίβομαι βαθιά που το λέω. Κάθε παιδί που χάνεται, απ’ αυτά τα λίγα πλέον που υπάρχουν, είναι καρφί στο μάτι όσων κυβέρνησαν από το ’10 και μετά, και μαζί ταφόπλακα στο μέλλον μας σαν κοινωνία.

ΦΕΥ το δεύτερο άλμπουμ του στην Inner Ear

Θυμάμαι τους Φευ ή τον Φευ (Αριστομένης Θεοδωρόπουλος) από το 2018 κι εκείνο τον πρώτο δίσκο του, το “Here / Εδώ” στις B-otherSide/Mr. Vinylios. Οκτώ χρόνια αργότερα ο Φευ έχει έτοιμο ένα δεύτερο LP, στο οποίο η μουσική, οι στίχοι, η παραγωγή, τα όργανα και τα φωνητικά είναι δικά του – με τις βοήθειες από τους Γιάννη Βούλγαρη ντραμς, Aram Barsoumian κιθάρες και Σοφία Σαρρή φωνητικά να αποβαίνουν, σίγουρα, καθοριστικές (τουλάχιστον των δύο πρώτων). Όπως διαβάζω στο bandcamp το άλμπουμ αυτό δεν είναι καινούριο, καθώς διαμορφώθηκε στο διάστημα 2020-21 (κατά τη φάση της covid-19), για να βρει τώρα, μετά από πέντε χρόνια, δισκογραφική διέξοδο.

Το «Φευ» [Inner Ear, 2026], που εμμένει στην electro-experimental γενικώς φάση είναι κάπως απροσάρμοστο σαν άκουσμα. Και έχω τη γνώμη πως σ’ ένα βαθμό ευθύνονται τα λόγια γι’ αυτό – που είναι κάπως μυστήρια, παράξενα, επαναλαμβανόμενα, τεταμένα, σε κάποια σημεία εκνευριστικά, και χωρίς κάποιο ιδιαίτερο βάθος (από πλευράς νοημάτων). Το τονίζω αυτό, γιατί τα λόγια προβάλλονται έντονα στο «Φευ» (όπως και τα ντραμς) – δεν είναι κάτι που κυλάει «από κάτω» και δεν το παίρνεις χαμπάρι. 

Ενώ λοιπόν οι μουσικές είναι εκεί, για να περιγράψουν μια, σίγουρα, όχι εύκολη κατάσταση, με τον δικό τους τρόπο, τα λόγια παρεμβαίνουν για να κάνουν αυτή την κατάσταση επίπεδη. Δηλαδή το αισθητικό γεγονός, που είναι ο δίσκος, χάνει σε αξία εξαιτίας μιας όχι πειστικής στιχουργικής. Η δική μου γνώμη είναι πως το άκουσμα, χωρίς τα λόγια, και μόνο με φωνητικά και με χαμηλότερο level στα ντραμς, θα έπιανε υψηλότερες κορυφές, καθώς συνθετικά τα πράγματα είναι σίγουρα πολύ καλά, με τον Φευ να δημιουργεί αυτά τα κάπως αστικά-εφιαλτικά περιβάλλοντα με τη σιγουριά του ανθρώπου, που το έχει ψάξει το θέμα του, έχοντας επ’ αυτού συγκεκριμένες απόψεις. 

Το 8λεπτο πρώιμο Pink Floyd-ικό «Εκεί» (που έχει τέτοιες αναφορές εννοώ) είναι σίγουρα το ωραιότερο κομμάτι του LP, ενώ και το 8λεπτο «Σχεδόν», στο μεγαλύτερο μέρος του, δείχνει πως το electro-prog είναι μία κατεύθυνση στην οποία μπορεί να διαπρέψει, αν το θελήσει, ο Φευ.
Επαφή: https://f-e-f.bandcamp.com/album/--2

o SΟΝΝΥ ROLLINS υπήρξε ένα από τα μεγαλύτερα τενόρο σαξόφωνα στην ιστορία της τζαζ – o θάνατός του τον περασμένο Μάιο, στα 96 του, συμβολίζει το τέλος μιας εποχής

Ο Sonny Rollins, που έφυγε από τη ζωή στις 25 Μαΐου 2026, στα 96 χρόνια του, ήταν ο τελευταίος της μεγάλης γενιάς των σαξοφωνιστών, που έκαναν τρανό όνομα στη δεκαετία του ’50. Ήταν μαζί με τον John Coltrane (1926-1967) και τον Ornette Coleman (1930-2015) εκείνοι που άλλαξαν και την ιστορία του σαξοφώνου, σαν σολιστικό όργανο, μεταφέροντάς το στις πιο πρόσφατες δεκαετίες, μα και την ίδια την ιστορία της τζαζ.
Πώς τους χώρεσε και τους τρεις αυτούς, μαζί, η εποχή, βασικά το διάστημα 1955-1967, είναι ένα θέμα, και το λέω τούτο επειδή ο Rollins από το καλοκαίρι του ’59 έως και το φθινόπωρο του ’61 θα ήταν απών από τη σκηνή – κάτι που θα συνδεόταν και με τον δικό του επαναπροσδιορισμό, μα και με τον σίφουνα που είχε παρασύρει τα πάντα στην τζαζ, μετά από τις ηχογραφήσεις των άλλων δύο (ενδεικτικά αναφέρω τα άλμπουμ “Blue Train” του John Coltrane το 1958 και “Something Else!!!”, “The Shape of Jazz to Come” του Ornette Coleman το 1958-59).

Όμως ο Rollins είχε προηγηθεί όλων, αφού εκείνα που είχε προλάβει να ηχογραφήσει, έως και τον Φλεβάρη-Μάρτη του ’58, είχαν ανοίξει διάπλατα τους δρόμους για όσα θα ακολουθούσαν. Λέμε για θρυλικά LP, ανάμεσα στα οποία φέγγουν οι εκδόσεις της Prestige “Tenor Madness” (1956), “Saxophone Colossus” (1957) (με το “St. Thomas” και το δεκάλεπτο “Mack the Knife” των Weill-Brecht ανάμεσα) και “Tour de Force” (1958), οι τρεις κυκλοφορίες της Blue Note, δηλαδή οι “Sonny Rollins, Volume 1” (1957), “Sonny Rollins, Vol. 2” (1957) και “Newk’s Time” (1959) και ακόμη τα “Way Out West” (1957) στην Contemporary και “Freedom Suite” (1958) στην Riverside. Και είναι αυτά τα οκτώ άλμπουμ, που αποτελούν τα απόλυτα must have της μεγάλης, και σε έκταση και σε ποιότητα, δισκογραφίας του.
Ο Sonny Rollins ξεκινά την καριέρα του, επαγγελματικά, στο τέλος της δεκαετίας του ’40 και παρά το γεγονός πως μπλέκει με το νόμο, από νωρίς, θα κατορθώσει να φτιάξει όνομα στην αρχή των 50s, ηχογραφώντας με τους Miles Davis, Charlie Parker, Thelonious Monk και Modern Jazz Quartet. Στο άλμπουμ τού Miles “Collectors’ Items” [Prestige, 1956], που έχει εγγραφές και από τον Γενάρη του ’53 ακούμε μαζί Miles (σε τρομπέτα) και Sonny Rollins-Charlie Parker (σε τενόρο σαξόφωνα)! Φυσικά, και η παρουσία του σε LP όπως το ιστορικό “Brilliant Corners” [Riverside, 1957] του Thelonious Monk δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη.
Για το πόσο σημαντική υπήρξε εκείνη η εποχή, πριν ξεκινήσει ο Rollins να βγάζει τα αριστουργήματά του, καταδεικνύεται από το γεγονός πως, τότε, ηχογράφησε τα άπιαστα κομμάτια “Airegin” (“Nigeria” από την ανάποδη), “Oleo” και “Doxy” –όλα υπάρχουν στο 10ιντσο LP “Miles Davis with Sonny Rollins” στην Prestige το 1954–, που θα αποτελούσαν έκτοτε τζαζ-στάνταρντ.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/o-sonny-rollins-ypirxe-ena-apo-ta-megalytera-tenoro-saxofona-stin-istoria-tis-tzaz

ΒΙΟΛΕΤΑ ΙΚΑΡΗ σύννεφα μπαλόνια

Είναι συγκινητική η προσπάθεια του Όγδοου (το εννοώ) να δώσει βήμα στο σύγχρονο ελληνικό τραγούδι με τους σωστούς όρους του χθες. Μια ερμηνεύτρια, ένας συνθέτης, ένας στιχουργός... και να το αποτέλεσμα της συνεργασίας τους να καταγράφεται στο «Σύννεφα Μπαλόνια» (2026), σ’ ένα mini-LP πέντε τραγουδιών (τρία και δύο ανά πλευρά), σε μια περιποιημένη έκδοση (περιέχουσα ένθετο) τριακοσίων αριθμημένων αντιτύπων.

Η Βιολέτα Ίκαρη είναι μία από τις πιο ξεχωριστές τραγουδίστριες της πιο νέας γενιάς. Δεν είναι μόνο το ηχόχρωμα της φωνής της, που είναι διακριτό από χιλιόμετρα (κάτι σπάνιο στις μέρες μας), είναι και αυτή καθ’ αυτή η ποιότητά της, η δύναμή της, το πάθος της όταν βρίσκεται στα πάλκα. Το λέω, γιατί την έχω ακούσει και live την Ίκαρη και εντυπωσιάστηκα με την περίπτωσή της. Επειδή στην εποχή μας τα στούντιο κάνουν θαύματα, και άφωνοι και άφωνες μπορεί να ακουστούν επί ίσοις όροις, στις ηχογραφήσεις, με τους αληθινούς και σπουδαίους τραγουδιστές, επιφυλάσσεσαι όσο να ’ναι. Όταν όμως κάποιος τραγουδάει μπροστά στα μάτια σου (και στ’ αυτιά σου) τότε έχεις άλλα δεδομένα, και αλλιώς κρίνεις.
Τέλος πάντων η Ίκαρη σφραγίζει με τις ερμηνείες της τα τραγούδια των Σταύρου Σιόλα-Οδυσσέα Ιωάννου, κάνοντάς τα ξεχωριστά («Στροφή», «Κάτω απ’ το δέρμα μας»), τραγούδια που κινούνται στο χώρο του σύγχρονου «έντεχνου», με επιρροές από το λαϊκό, την παράδοση, την μπαλάντα κ.λπ., έχοντας την γενικότερη επίβλεψη στα τεχνικά του Κώστα Παρίση.
Σεμνή και περιποιημένη δουλειά, για τους φανς του σύγχρονου τραγουδιού μας.
Επαφή: https://ogdooshop.gr/%CE%92%CE%B9%CE%BD%CF%8D%CE%BB%CE%B9%CE%B1/Sunnefa_Mpalonia_LP

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 734

3/7/2026
Από το βιβλίο "ΒLUES: Η μαύρη αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο" [Όγδοο, 2026], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία...

2/7/2026
Σ’ αυτό το κόμικ του R. Crumb τοποθετείται το ξεκίνημα της ιδέας του βιβλίου. Το διάβασα πριν από 40 χρόνια. Και τότε έμαθα για πρώτη φορά ονόματα bluesmen όπως εκείνα των Joe Callicott, Henry Brown, Frank Stokes κ.λπ. Είναι η εποχή του blues researching και συλλέκτες, ερευνητές κ.λπ. παίρνουν σβάρνα τον Νότο των ΗΠΑ και αναζητούν χαμένους δίσκους στα σπίτια και τις παράγκες των μαύρων...

2/7/2026

Για τους νεκρούς από τη φωτιά στη Θεσσαλονίκη κουβέντα. Τους έφαγε το μαύρο σκοτάδι. Τώρα σώου. Και καθεστωτική σπέκουλα μέχρι να σβήσει ο ήλιος. Ας τους πιάσουν λοιπόν τους γκοτζαμάνηδες, γιατί αλλιώς τι προστασία του πολίτη υπάρχει?

STYLIANOS OU & THE CORTISOL COWS indie-americana

Το συγκρότημα αυτό, οι Stylianos Ou & The Cortisol Cows, είναι ελληνικό φυσικά (αθηναϊκό) και το αποτελούν οι Stelios Papagrigoriou φωνή, ρυθμική κιθάρα, Marilú Theologiti τσέλο, πιάνο, πλήκτρα, μελόντικα, φωνητικά, Tolis Metzidakis μπάσο, κρουστά, Stelios Proestakis ντραμς, Kimonas Vlachakis κιθάρες, κρουστά, Giotis Paraskeuaidis μπάντζο, κλασική κιθάρα, talk box και Zaharias Papadopoulos κιθάρα σ’ ένα track. Αν και παντελώς άγνωστοι προς εμένα οι Stylianos Ou & The Cortisol Cows έχουν κυκλοφορήσει άλλον ένα δίσκο στην Αμερική, το “Fucked Forever” [US. Ever/Never, 2024], με το “Rotten” [Inner Ear, 2026] να αποτελεί την πιο πρόσφατη δουλειά τους.

Τα τραγούδια του Papagrigoriou (καθότι όλα έχουν δικές του μουσικές και στίχους) είναι παράξενα – και αναφέρομαι κατ’ αρχάς στη στιχουργική πλευρά τους. Και υπό αυτή την έννοια άλλοτε «κολλάνε» καλύτερα και άλλοτε όχι και τόσο με την indie-americana (και με στοιχεία rock και blues ανάμεσα) με την οποία επενδύονται. Είναι κάπως σκοτεινά ποιητικά, θέλω να πω, εκφράζοντας βασικά καταστάσεις που περιστρέφονται γύρω από την ερωτική απελπισία. Και κάπως έτσι τα «μαύρα», έντονα και επιθετικά λόγια του Papagrigoriou δεν μπορεί παρά να έρχονται σε αντίθεση, ορισμένες φορές, με τη μάλλον φωτεινή ή εν πάση περιπτώσει ανοικτών οριζόντων μουσική του. Βεβαίως, δεν το λέω ως μειονέκτημα αυτό, μα ως διαπίστωση. Εννοώ πως, σε κάθε περίπτωση, εκείνο που μετράει περισσότερο είναι το πώς λειτουργούν τα τραγούδια και μεμονωμένα (αν τ’ ακούσεις ένα-ένα ή και ανακατωμένα), μα και σαν σύνολο στη ροή του άλμπουμ.
Γενικά, λοιπόν, θα έγραφα για έναν πολύ καλό δίσκο, τοποθετημένο πάνω σε μια συγκεκριμένη αισθητική γραμμή, που έχει τον τρόπο (ο δίσκος) να σε κρατάει συνεχώς κοντά του, δίχως να εμφανίζει «κενά», και χωρίς να σπαταλάει τον βινυλιακό χρόνο (και τον δικό σου, σαν ακροατή, περαιτέρω). Έτσι, και παρότι το “Rotten” ξεκινάει αναγνωριστικά, από τα “Vitamin preacher” και “God’s hotel” και μετά, και σίγουρα σε όλη την δεύτερη πλευρά του, η τραγουδοποιία του Papagrigoriou πιάνει τα μέγιστά της, μέσα από μια σειρά τραγουδιών που κινούνται από το «ωραίο», έως το «συναρπαστικό».
Πολύ κρίμα, ένας τόσο καλός δίσκος να έχει ένα τόσο κακό εξώφυλλο.
Επαφή: https://cortisolcows.bandcamp.com/album/rotten

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 733

1/7/2026
Από το οπισθόφυλλο του νέου βιβλίου μου “BLUES: η μαύρη αναβίωση στα 60s / επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο”, που κυκλοφορεί τώρα από το Όγδοο.

30/6/2026

Πορεία μέσα στη νύχτα...
https://www.youtube.com/watch?v=FCsBph4ZITE&list=RDFCsBph4ZITE&start_radio=1

30/6/2026
Ένα βιβλίο για το blues, για τη μουσική βιβλιογραφία στην Ελλάδα, θα είναι πάντα ένα μικρό γεγονός. Το λέω, γιατί τα βιβλία που έχουν μεταφραστεί, στη χώρα μας, για το blues είναι ελάχιστα, ενώ μηδαμινά, μετρημένα στα δάκτυλα του ενός χεριού, είναι κι εκείνα που έχουν γραφτεί από έλληνες συγγραφείς. Έρχεται λοιπόν σ’ αυτό το πλαίσιο να προσθέσει τον δικό του λόγο το «Βlues: Η μαύρη αναβίωση στα 60s» [Όγδοο, 2026], κρατώντας κι ένα ιδιαίτερο ελληνικό ενδιαφέρον με το εκτεταμένο επίμετρο «Blues & Ρεμπέτικο», στο οποίο εξετάζεται η πορεία της σχεδόν εκβιαστικής σχέσης αυτών των δύο ειδών, από το τέλος των σίξτις έως τις μέρες μας.

[το βιβλίο υπάρχει στα κεντρικά και on line βιβλιοπωλεία]

27/6/2026
Έζησε 30 μήνες στο Λος Άντζελες ο τύπος αυτός, στη δεκαετία του ’60 και το 1969 τύπωσε τις εντυπώσεις του σ’ αυτό το εντελώς άγνωστο βιβλίο. Λέει διάφορα ανάμεσα, μερικά ενδιαφέροντα, γράφει έως και για τις φυλετικές συγκρούσεις και το φυλετικό ζήτημα γενικότερα, γράφει ακόμη και για την τζαζ («το είδος τζαζ» λέει και μετά λέει «το τζαζ» χωρίς... είδος), αλλά όχι και για τους χίπις, παρότι αναφέρει Berkeley, San Francisco κ.λπ. (το βιβλίο το έγραψε σίγουρα πριν από τα εγκλήματα της Manson Family), έχοντας μια γενικότερη φιλελεύθερη αντιμετώπιση για τα πράματα. Διαβάζω κάπου:

«Τις ημέρες αυτές με τον θόρυβο που επροκάλεσε η δολοφονία του γερουσιαστή Ρόμπερτ Κέννεντυ (σ.σ. 6 Ιουνίου 1968), πολλοί Ευρωπαίοι κοινωνιολόγοι υποστηρίζουν ότι οι Αμερικανοί δεν είναι περισσότερο βίαιοι και επιθετικοί από τους άλλους λαούς της Ευρώπης και καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι ενώ στην Αμερική η άσκηση βίας είναι προνόμιο ατόμων με χαρακτήρα βίαιο και είναι συχνή μεν αλλά ανοργάνωτη, στην Ευρώπη η πολιτική βία είναι προνόμιο του κράτους, με οργάνωση τέλεια, και υπενθυμίζουν τα στρατόπεδα του Άουσβιτς και του Νταχάου...».

27/6/2026
>>Ο γάμος της Μαρίας Σάκκαρη με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη αναμένεται να αποτελέσει ένα από τα πιο πολυσυζητημένα γεγονότα του 2027<<
Πρώτα θα γίνει ο γάμος και μετά οι εκλογές...

AUDREY LAURO, CHRISTIAN PRUVOST, PETER ORINS free-improv live από την Lille της Γαλλίας

Και οι τρεις μουσικοί, η άλτο σαξοφωνίστρια Audrey Lauro, ο τρομπετίστας Christian Pruvost και ο ντράμερ Peter Orins είναι γνωστοί στους φίλους και τις φίλες, που παρακολουθούν τις improv reviews του δισκορυχείου. Ιδίως οι Pruvost και Orins, τους οποίους γνωρίζουμε από την παρουσία τους στους Kaze (μαζί με τους Natsuki Tamura και Satoko Fujii), μα και από άλλα σχήματα (Almufaraka), ενώ και η Lauro μάς είναι γνωστή από τη συνεργασία της με τον κιθαρίστα Γιώτη Δαμιανίδη στο κοινό άλμπουμ τους “Dark Ballads” (2020). Γενικώς, έχουμε να κάνουμε με μουσικούς, που αποτελούν σταθερά μέλη της σύγχρονης (ευρωπαϊκής) improv scene, με συνεχείς παρουσίες σε live και δισκογραφία.

Ζωντανά ηχογραφημένο, στις 24 Φεβρουαρίου 2025, στο La Malterie της Lille (Γαλλία) –έναν ιδιαίτερο χώρο (αν δείτε φωτογραφίες θα το αντιληφθείτε αμέσως), εκεί όπου έχουν ηχογραφήσει ζωντανά και οι Kaze (το “Unwritten” του ’23)– το “dans-sons as we are” [Circum-Disc / Tour de Bras, 2026] είναι ένα απολύτως λειτουργικό και εντυπωσιακό σετ, που αναπτύσσεται με τη δική του λογική, ενταγμένο σθεναρά σ’ ένα περιβάλλον παντελώς free-improv.
Οι τρεις μουσικοί, οι Lauro, Pruvost και Orins, βρίσκονται μεταξύ τους, όπως θα λέγαμε, με... κλειστά μάτια, και αυτό έχει ως συνέπεια το “dans-sons as we are” να ακούγεται «σφιχτό», καίριο και κατά τόπους απογειωτικό, δίχως άστοχους πλατιασμούς, με όλα τα κομμάτια, και τα πιο μικρά σε διάρκεια, μα και τα 13λεπτα-14λεπτα, να αποδίδουν στο μέγιστο εκείνο που είχαν κατά νου οι τρεις οργανοπαίκτες (και τούτο το υποστηρίζουμε πέρα και πάνω από τις οργανοπαικτικές ιδιαιτερότητες και τα παραγόμενα «ακραία» ή λιγότερο «ακραία» ηχοχρώματα). Είναι φανερό αυτό, θέλoυμε να πούμε, από το πώς είναι διαρρυθμισμένο το σετ, από το πώς σε καθοδηγεί, ως ακροατή, στις διάφορες φάσεις του (είναι φοβερό το τελείως υποχθόνιο track “Aller à l'océan”, που ολοκληρώνεται μέσω του φερώνυμου εσχάτου), με τις όποιες συνειδητές «εκρήξεις» να είναι απολύτως ενταγμένες στη γενικότερη ροή.
Οι φίλοι-ες του free-improv είναι σίγουρο πως θα ανακαλύψουν, εδώ, κάτι απολύτως ελκυστικό.
Επαφή: https://circum-disc.bandcamp.com/album/dans-sons-as-we-are