Προσφάτως κυκλοφόρησε μία
κασέτα πειραματικής μουσικής, υπό τον τίτλο “Leuchtfeuer” [biom microeditions,
2026], σε 50 μόλις αντίτυπα, υπογεγραμμένη από το Trio Nicolai / Ruffing / Tataroglou,
δηλαδή τους Giancarlo
Nicolai ηλεκτρικό ukulele,
αντικείμενα, εφφέ, laudes (ψαλμοί;), spaghetti
chitarra, Eric Ruffing EMS synthi ‘A’, extending modules, ταινίες, field recordings
και Tassos Tataroglou microtone duplex τρομπέτα, ηλεκτρονικά, shakuhachi,
διεύθυνση χορωδίας & ηχογράφηση. Υπάρχει χορωδία στο άκουσμα; Ναι, αφού στο B1
track ακούγεται η El GreChor Basel (έδρα της η Βασιλεία της Ελβετίας), με τον Costis
Drygianakis να συμμετέχει στο track
B2 σε live sound processing και με τους Petros
Flampouris, Nicola Remy & Evagelia Paxinou να προσθέτουν field
recordings επίσης στο B2. Τα κομμάτια της 90άρας κασέτας είναι
τρία –τα Α1“Leuchtfeuer”
(44:20), B1 “Mette a mette” (7:24) και B2 “M’akous” (37:30)– με όλα μαζί να συναποτελούν τρεις ηχητικές
απόπειρες, που συνέβησαν στην Καβάλα (τον Φλεβάρη του ’24), κάπου στο Πήλιο
(τον Οκτώβρη του ’24) και τέλος στον Βόλο (επίσης τον Φλεβάρη του ’24).
Στο πρώτο 44λεπτο track κυριαρχεί συχνά ο θόρυβος, μέσα από διάφορες συμβολές, μαζί με μονοτονία και ποικιλία από εφφέ, ενώ, ανά φάσεις, η ηχητική στάθμη χαμηλώνει, με κάποιες στοιχειώδεις μελωδικές απόπειρες να «σπάνε» το noisy και improv σκηνικό, δημιουργώντας πιο «λαϊκές» αφηγήσεις. Υπάρχει ενδιαφέρον, ασυζητητί, εδώ, ιδίως αν πείσεις τον εαυτό σου πως αξίζει να επιμείνεις. Το Β1, που είναι το πιο μικρό σε διάρκεια track, ξεκινά με ήχους από σακουχάτσι, ενώ σταδιακώς προστίθενται θόρυβοι (από tape), φωνές και χορωδία (που άδει λαϊκά και όχι πειραματικά, και βεβαίως μελωδικά). Η αντίστιξη ανάμεσα στο weird οργανικό περιβάλλον και τις natural φωνές λειτουργεί στην εντέλεια... συναρπάζοντας (ναι, έτσι θα το έλεγα). Τέλος, στο σχεδόν 38λεπτο Β2 είναι η συμβολή του Δρυγιανάκη στα ηλεκτρονικά, όπως και ο ευρύτερος ρόλος των επιτόπιων ηχογραφήσεων, που προσδίδουν στη σύνθεση κι άλλες διαστάσεις – μία σύνθεση, η οποία, σε κάθε περίπτωση, ακούγεται...ανεξάντλητη σε θορυβώδεις εκπλήξεις και επινοήσεις.
Επαφή: https://biom.bandcamp.com/album/biom11-leuchtfeuer
Στο πρώτο 44λεπτο track κυριαρχεί συχνά ο θόρυβος, μέσα από διάφορες συμβολές, μαζί με μονοτονία και ποικιλία από εφφέ, ενώ, ανά φάσεις, η ηχητική στάθμη χαμηλώνει, με κάποιες στοιχειώδεις μελωδικές απόπειρες να «σπάνε» το noisy και improv σκηνικό, δημιουργώντας πιο «λαϊκές» αφηγήσεις. Υπάρχει ενδιαφέρον, ασυζητητί, εδώ, ιδίως αν πείσεις τον εαυτό σου πως αξίζει να επιμείνεις. Το Β1, που είναι το πιο μικρό σε διάρκεια track, ξεκινά με ήχους από σακουχάτσι, ενώ σταδιακώς προστίθενται θόρυβοι (από tape), φωνές και χορωδία (που άδει λαϊκά και όχι πειραματικά, και βεβαίως μελωδικά). Η αντίστιξη ανάμεσα στο weird οργανικό περιβάλλον και τις natural φωνές λειτουργεί στην εντέλεια... συναρπάζοντας (ναι, έτσι θα το έλεγα). Τέλος, στο σχεδόν 38λεπτο Β2 είναι η συμβολή του Δρυγιανάκη στα ηλεκτρονικά, όπως και ο ευρύτερος ρόλος των επιτόπιων ηχογραφήσεων, που προσδίδουν στη σύνθεση κι άλλες διαστάσεις – μία σύνθεση, η οποία, σε κάθε περίπτωση, ακούγεται...ανεξάντλητη σε θορυβώδεις εκπλήξεις και επινοήσεις.
Επαφή: https://biom.bandcamp.com/album/biom11-leuchtfeuer











