ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 746

6/8/2026
Ο Δημήτρης Πουλικάκος αποδεδειγμένα είναι ο πρώτος που λέει πως το «ελληνικό blues» είναι το ρεμπέτικο, ήδη από το 1971 – ασχέτως αν υπάρχουν άλλοι, που μπορεί να το συζητούσαν νωρίτερα ακόμη. Λεπτομέρειες στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία.

4/8/2026

Βασικά περιμένω τώρα μελέτες που να λένε πως τα πράγματα δεν είναι και τόσο άσχημα στην Αττική και πως τα πάνω από 700-800 χιλιάδες στρέμματα που έχουν καεί επί... επταετίας δεν έχουν επιβαρύνει υπέρμετρα τον αέρα, το νερό και το χώμα, τα οποία έχουν τον τρόπο να ανακάμπτουν ως άλλοι φοίνικες (τα μυθικά πουλιά, εννοώ, που αναγεννιούνταν από τις στάχτες τους).

4/8/2026
Αυτός που κηδεύεται σήμερα ήταν υπουργός εθνικής αμύνης, τον Φλεβάρη του 1991, όταν το στρατιωτικό c-130 έπεσε στο όρος Όθρυς, στέλνοντας στον τάφο 63 αεροπόρους (σμηνίτες, αξιωματικούς και άλλους). Ακόμη και σήμερα το πλήρες επίσημο πόρισμα παραμένει μυστικό, καθώς θεωρήθηκε στρατιωτικό απόρρητο, και κανείς δεν ξέρει όλες τις λεπτομέρειες του συγκλονιστικού συμβάντος (ψάχνανε το αεροπλάνο τρία μερόνυχτα υπενθυμίζω). Στη δική μου συνείδηση εκείνο που συνέβη στον Όθρυ το 1991 δεν διαφέρει από ’κείνο που συνέβη στα Τέμπη το 2023 – με τους 63 νεκρούς να παραμένουν έως και σήμερα αδικαίωτοι.

4/8/2026
Ο Scrapper Blackwell, γνωστός και από το φημισμένο ντούο των 20s-30s Leroy Carr-Scrapper Blackwell υπήρξε μία από τις πιο μεγάλες ανακαλύψεις της μαύρης αναβίωσης. Έξοχος κιθαρίστας και τραγουδοποιός γενικότερα, ο Blackwell αντιμετώπισε διάφορα προβλήματα στη ζωή του, έχοντας περαιτέρω άδοξο τέλος – καθώς δολοφονήθηκε, τρία χρόνια μετά από την επανεμφάνισή του, το 1962.

Στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026] γράφω διάφορα για την περίπτωσή του στις σελίδες 25-28.

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ-ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ-ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ τρεις απώλειες από το χώρο του ελληνικού τραγουδιού και της μουσικής με τεράστια σημασία

Υπάρχει μια αντίληψη πως εκείνο που αποκαλούμε «απώλειες» είναι κάτι μετα-νεωτερικό, που σχετίζεται απαρέγκλιτα με την ψηφιακή εποχή. Και κάπως έτσι οι απώλειες, στις μέρες μας, έχουν ενδυθεί σημασίες που τις υπερβαίνουν. Δηλαδή πάνω από τις απώλειες τοποθετούνται όλα εκείνα που συμπαρασύρονται εξ αιτίας αυτών, ξεκινώντας από την αθεράπευτη νοσταλγία για τα χρόνια που έφυγαν και καταλήγοντας στο ότι ζούμε, πλέον, σε αντι-ηρωικές εποχές. Το θέμα είναι σύνθετο και τα συμπεράσματα δεν είναι πάντα εύκολο, για να εξαχθούν. Ένα θα πω από την αρχή. Πως πάντα οι απώλειες σηματοδοτούσαν ευρύτερα, κινητοποιώντας την κοινωνία.
Ήμουν παιδί και θυμάμαι, καθαρά, τον πάνδημο θρήνο, όταν πέθανε ο Νίκος Ξυλούρης τον Φλεβάρη του 1980, ενώ το ίδιο θα συνέβαινε λίγο πιο μετά, τον Σεπτέμβρη του ’82, με τον θάνατο του Μάνου Λοΐζου, μα και τον Γενάρη του ’84 με τον χαμό του Βασίλη Τσιτσάνη. Για να μην γράψω για την απώλεια του Μάνου Χατζιδάκι τον Ιούνη του ’94. Όλες αυτές οι απώλειες και δεκάδες-εκατοντάδες άλλες συνέβησαν στην προ-ίντερνετ εποχή και αντιμετωπίστηκαν σαν μεγάλα, σαν τεράστια γεγονότα. Και αναφέρομαι μόνο στις μουσικές απώλειες και όχι στις ευρύτερες. Γιατί το ίδιο θα συνέβαινε και με τις απώλειες της Έλλης Λαμπέτη, του Μάνου Κατράκη, του Γιάννη Τσαρούχη, της Τζένης Καρέζη ή της Αλίκης Βουγιουκλάκη, όλες ιστορικά τοποθετημένες στον αναλογικό κόσμο.
Άρα λοιπόν η «απώλεια» ενός μεγέθους είναι κάτι που, πάντα, θα σημαδεύει ή και θα συνταράσσει το πλατύ κοινό. Απλώς, στις μέρες μας, ο λόγος που γίνεται για τις απώλειες, αυτό το φαινόμενο των obituaries, διογκώνεται εξαιτίας της ίδιας της διόγκωσης των μέσων επικοινωνίας (περισσότερα τηλεοπτικά κανάλια, περισσότεροι ραδιοφωνικοί σταθμοί), των εφημερίδων και των περιοδικών, των απειράριθμων σάιτ, των σόσιαλ μίντια και της συνακόλουθης ενημερωτικής αδηφαγίας. Συνεπώς, το γεγονός μιας απώλειας μετατοπίζεται, ευθέως, στο ζήτημα της διαχείρισής της. Αυτό, ναι, είναι ένα θέμα, που έχει ένα νόημα να μας απασχολεί.

Την 20ετία που κυκλοφορεί η LiFO συνέβησαν εκατοντάδες απώλειες σημαντικών και πολύ σημαντικών καλλιτεχνών από κάθε χώρο. Κάτι, σε γενικές γραμμές, φυσιολογικό. Υπάρχουν, όμως, τρεις απώλειες, που συμπτωματικά αφορούν και οι τρεις τον χώρο της μουσικής, που «μίλησαν» διαφορετικά στις ψυχές και τις συνειδήσεις των ανθρώπων. Και αυτό έχει να κάνει με την ίδια τη φύση και τη δύναμη της μουσικής, με την ικανότητά της, δηλαδή, να κινητοποιεί τα πλήθη –τις μάζες όπως λέγαμε παλαιότερα–, μέσω ενός μηχανισμού που έχει να κάνει με τον εσωτερικό κόσμο του ακροατή, ναι μεν αδιευκρίνιστου και ανεξήγητου στη βάση του, αλλά σε κάθε περίπτωση συντριπτικού όσον αφορά τα αποτελέσματά του. Τρία ονόματα θα με απασχολήσουν σ’ αυτό το κείμενο των «απωλειών» της 20ετίας της LiFO –ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Βαγγέλης Παπαθανασίου και ο Διονύσης Σαββόπουλος– και ήρθαν, και τα τρία, κατ’ ευθείαν στο μυαλό μου, όταν θέλησα να σκεφτώ τρεις μεγάλες καλλιτεχνικές απώλειες του συγκεκριμένου διαστήματος, διευκρινίζοντας, συγχρόνως, πως τα ονόματα δεν τα τοποθετώ σε αξιολογική σειρά παρά μόνο σε αλφαβητική, προκειμένου να αποφύγω οποιαδήποτε άλλη ανοίκεια κατάταξη.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/treis-simantikoi-ellines-moysikoi-treis-megales-apoleies

ΚΡΙΣΤΗ ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΥ στα μονοπάτια των Κυκλάδων

Ένα μικρό βιβλίο είναι το «Στα Μονοπάτια των Κυκλάδων» [Opportuna, 2026] γραμμένο από τη γνωστή τραγουδοποιό και συγγραφέα Κρίστη Στασινοπούλου.

Όποιοι-ες γνωρίζουν τον τρόπο που κινείται καλλιτεχνικά, μα και στη ζωή της, η Στασινοπούλου δεν θα απορήσουν με το θέμα του βιβλίου. Οι Κυκλάδες, το κυκλαδίτικο ανάγλυφο, οι παμπάλαιες παραδόσεις, ο τρόπος ζωής σε αρμονία με τη φύση, οι γιορτές, οι μύθοι και η ζωή των καθημερινών ανθρώπων των νησιών, έτσι όπως όλα τούτα κινούνται μακριά από το τουριστικό ρεύμα, γοητεύουν την συγγραφέα, η οποία, επιχειρώντας να εισχωρήσει στο συγκεκριμένο πολυδιάστατο τοπίο, δημιουργεί τις δικές της ιστορίες. Απ’ αυτές τις μικρές διηγήσεις, που είναι γραμμένες απλά και ανεπαίσθητα, και που πλαισιώνονται με ωραία ασπρόμαυρα σχέδια της συγγραφέως, αντιλαμβανόμαστε οι πάντες πως ο χώρος εξακολουθεί να «κρατάει» τα αρχαία μυστικά του και πως εναπόκειται στον καθέναν από εμάς για να τα ανακαλύψει – μέσα όμως από λιγότερο προφανείς διαδρομές και όχι από εκείνες που επιβάλλει ο μαζικός τουρισμός και η συνακόλουθη «αξιοποίηση». Όπως διαβάζουμε και στο οπισθόφυλλο του βιβλίου:
«Τα νησιά των Κυκλάδων μοιάζουν με πλανήτες στο διάστημα. Αυτόνομοι κόσμοι, σκορπισμένοι στο Αιγαίο. Καράβια πλέουν ανάμεσά τους εδώ και χιλιετίες. Γενιές κατοίκων, κατακτητών, πειρατών, ερημίτες και άγιοι, λαουτιέρηδες και βιολιτζήμδες, ξανθές τουρίστριες και κάθε είδους κατατρεγμένοι, τα στόλισαν με ιστορίες και θρύλους, με τραγούδια και χορούς, που φτάνουν ως τις μέρες μας. Κι ακόμα περιπλανιόμαστε στα μονοπάτια τους, γοητευμένοι ταξιδευτές, πεζοπόροι, περιηγητές, οι σημερινοί εραστές των Κυκλάδων. Αλλάζουμε λιμάνια και αραξοβόλια, κολλάμε για χρόνια σε ερημικές καβάτζες ή περιφερόμαστε από νησί σε νησί, ιχνηλατώντας τις πανάρχαιες διαδρομές των μονοπατιών τους. Γι’ αυτά θέλω να γράψω... Έτσι όπως ήταν τις δεκαετίες που τα πρωτο-ανακαλύπταμε και μαγεμένη μάζευα τις ιστορίες τους. Έτσι όπως κυλάει η ζωή στις Κυκλάδες μέχρι και σήμερα, τον 21ο αιώνα, τόσο διαφορετική αλλά και τόσο ίδια, με τα παλιά χρόνια».
Προφανές, γιατί ο Αύγουστος είναι η καλύτερη εποχή για να διαβάσεις το «Στα Μονοπάτια των Κυκλάδων».
Επαφή: www.opportuna.gr

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 745

3/8/2026 
Είναι ένα από τα πιο δύσκολα ερμηνεύσιμα ελληνικά τραγούδια, και τεχνικά και συναισθηματικά – και είναι περίπου αδιανόητο να τολμάει κάποιος να το πει μετά από τον Μπιθικώτση. Κι όμως ο Λάκης Χαλκιάς εξυψώνει αυτό το μοναδικό τραγούδι στα ίδια επίπεδα με τον πρώτο διδάξαντα. Φοβερός! Απίστευτος! Οι ανάσες του, η τεχνική του, τα τσακίσματα της φωνής του, η έντασή της, η συναισθηματική κάλυψη στα λόγια...

2/8/2026
Τον Μάιο του 2013 είχα ανεβάσει ένα κείμενο στο δισκορυχείον υπό τον τίτλο «ΛΑΚΗΣ ΧΑΛΚΙΑΣ ο κορυφαίος εν ζωή έλληνας τραγουδιστής». Έγραφα όσα έγραφα εκεί πέρα (θα τα διαβάσετε), αλλά το σημαντικό είναι πως το κείμενο το είχε διαβάσει ο ίδιος ο Χαλκιάς κι είχε σχολιάσει (στα σχόλια του blog). Δείτε στο λινκ...
https://diskoryxeion.blogspot.com/2013/05/blog-post_25.html
Αυτό μου είχε δώσει, τότε, μεγάλη χαρά, γιατί δεν ήταν συνηθισμένο στα μικρά blogs να σχολιάζουν ονόματα αυτού του διαμετρήματος – κάτι που έδειχνε, φυσικά, την ταπεινότητα και την απλότητα του καλλιτέχνη. Μερικά χρόνια αργότερα, δε, θα συναντιόμασταν και από κοντά, με τον Λάκη Χαλκιά, θα συζητούσαμε και θα σφίγγαμε τα χέρια.

Ένας τεράστιος ερμηνευτής έφυγε χθες από τη ζωή. Εν ειρήνη.

1/8/2026
Το πιστεύω αυτό. Οι αληθινοί καλλιτέχνες είναι οι τελευταίοι που μας έχουν απομείνει (πέρα από τα λίγα αγαπημένα μας πρόσωπα), και κάθε απώλεια ενός καλλιτέχνη μάς κάνει ακόμη πιο φτωχούς και πιο μόνους. Ειδικότερα, ο χαμός κάθε ανθρώπου της μουσικής (της μητέρας των Τεχνών) μάς συγκινεί περισσότερο, είτε αυτός είναι τεράστιος είτε είναι μικρός, άγνωστος ή ακόμη και παραπεταμένος από τα μίντια – πόσο μάλλον, όταν τούτο συμβαίνει σε συγκυρίες γενικότερης καταστροφής, σαν αυτές που ζούμε. 

Κάθισα κι έγραψα λοιπόν λίγα λόγια για τέσσερις άξιους ανθρώπους της μουσικής, που έφυγαν πρόσφατα από κοντά μας, γιατί κανείς δεν έχει το δικαίωμα να λησμονεί όλα εκείνα που μας διαμόρφωσαν και μας συντρόφευσαν στις διάφορες φάσεις της ζωής μας.
[Μαίρη Λίντα, Γιώργος Σταυριανός, Γιώργος Σταυρακάκης και Τζων Τίκης στο λινκ]
https://www.lifo.gr/culture/music/oi-moysikes-apoleies-toy-teleytaioy-kairoy

1/8/2026
Το γιατί συμβαίνει αυτή η καταστροφή είναι πανεύκολο να εξηγηθεί. Γιατί έχουμε κράτος της πλάκας, φαλιρισμένο, με υποδομές αστείες, που έγιναν ακόμη πιο αστείες από τα μνημόνια και μετά. Φράγκα υπάρχουν, αλλά όχι για να προστατέψεις τη φύση, το περιβάλλον και τον άνθρωπο, για να προσαρμοστείς στις πιο απαιτητικές συνθήκες, μα για να ξεπουλήσεις ό,τι έχει απομείνει, αποτελειώνοντας τα πάντα. Στο πεδίο η χώρα παίρνει μηδέν – και αυτό πέρα από τις φιλότιμες προσπάθειες των εναπομεινάντων (πυροσβεστών ή όποιων άλλων). Και θα βρεθεί εδώ ο γλείφτης κι ο κολαούζος του συστήματος, για να σου πει πως και στη Γαλλία και στην Ισπανία δεν είδες τι έγινε? Και ποιος σας είπε, ρε, ότι εκεί είναι καλύτερα? Παντού πουλημένα και ξεπουλημένα είναι τα πάντα. Παντού το «λιγότερο κράτος» δεν είναι εκείνο που... θριαμβεύει? Η πολιτική έχει καταντήσει επικοινωνία και πλατφόρμες, γιατί αυτά δεν απαιτούν τίποτα και στήνονται στο πι και φι, ακόμη και από αγράμματους. Όμως χωρίς επαρκές μαχόμενο προσωπικό, χωρίς μέσα, προγραμματισμούς και πρακτικές δυνατότητες τίποτα δεν μπορεί να προχωρήσει, καθώς τα πάντα θα δοκιμάζονται στο πεδίο. Στην πλημμύρα, στη φωτιά, στο σεισμό, στη χιονοθύελλα, στα νοσοκομεία, στα σχολεία παντού. Φορέστε όσα «έξυπνα» γυαλιά θέλετε, γαβγίστε όσο θέλετε, παρακολουθείστε όποιους θέλετε, ψηφίστε νύχτα ό,τι θέλετε, ταΐστε όσους πρόθυμους θέλετε, εξαπολύστε τρομοκρατίες παντός τύπου και φοβίστε τον κόσμο, υπνωτίστε τον, αποχαυνώστε τον με όση σαβούρα θέλετε, διαστρεβλώστε όσο και ό,τι θέλετε, όμως η καταστροφή, το χάος και η απώλεια δεν σκεπάζονται. Μόνο εκδικούνται. 

1/8/2026
Αγγέλα Κάιλ «Μάρκος Βαμβακάρης / Αυτοβιογραφία», Τσαρλς Κάιλ «Urban Blues» [συναντιούνται στο Επίμετρο «Blues & Ρεμπέτικο»]

31/7/2026

Μόνο CD από την radioactive, πειρατικό, και γι' αυτό εξορισμένο από το discogs - και άρα άντε βρες το τώρα.

Ο Μike Furber ήταν Άγγλος, που έκανε καριέρα στην Αυστραλία και χάθηκε πολύ νέος, στα 24 χρόνια του, το 1973, κάτω από ακόμη άγνωστες συνθήκες. Το μοναδικό άλμπουμ του με τους Bowery Βoys από το 1966 είναι μνημείο για τη χώρα στο mod, beat, r&b, garage στυλ - έβαλα κι εχθές τραγούδι και ξαναβάζω άλλο στα σχόλια

ΜΑΙΡΗ ΛΙΝΤΑ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΥΡΙΑΝΟΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΥΡΑΚΑΚΗΣ, ΤΖΩΝ ΤΙΚΗΣ οι μουσικές απώλειες του τελευταίου καιρού – καλλιτέχνες διαφορετικοί μεταξύ τους, που γνώρισαν όμως την καταξίωση και την επιτυχία

Μαίρη Λίντα (1935-2026)
Η Μαίρη Λίντα υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες λαϊκές τραγουδίστριες από το ’50 και μετά, και ο θάνατός της, στις 22 Ιουλίου, είναι, αδιαμφισβήτητα, ένα πολύ σημαντικό θλιβερό γεγονός. Τονίζεται αυτό, καθώς η Μαίρη Λίντα μαζί με την Καίτη Γκρέυ, την Πόλυ Πάνου και την Γιώτα Λύδια συναποτελούν αυτή την άτυπη κορυφαία τετράδα ερμηνευτριών, που συνδέθηκαν όσο λίγες άλλες με την κλασική εποχή του «λαϊκού», τη δεκαετία 1955-1965.
Φυσικά, η Μαίρη Λίντα υπήρξε για αρκετά χρόνια –χοντρικά από το 1958 έως το 1968– η μούσα του Μανώλη Χιώτη, κι αυτή η ιστορία είναι τρανή και δεν ξαναγράφεται. Το θρυλικό αυτό ντουέτο, που ανανέωσε με θέματα, ήχο και μουσικές το λαϊκό τραγούδι άφησε πίσω του αλησμόνητες επιτυχίες, είτε σε πρώτες είτε σε δεύτερες εκτελέσεις, κοντολογίς τραγούδια που δεν έχουν παύσει να ακούγονται 60-70 χρόνια αργότερα. Οι τίτλοι και μόνο καθηλώνουν: «Ηλιοβασιλέματα», «Δεν θέλω πια να ξαναρθής», «Πολλές φορές», «Απόψε φίλα με», «Περασμένες μου αγάπες», «Τέτοια χαρά δεν θα την δης», «Το τελευταίο ποτηράκι», «Αφού το θες», «Πάρε το δάκρυ μου», «Εσύ είσαι η αιτία που υποφέρω», «Η αγάπη μου δεν σβήνει», «Θλίψη», «Λαός και Kολωνάκι», «Σβήσε τη φλόγα», «Απότομα», «Πάρε με στο τηλέφωνο», «Θεσσαλονίκη μου», «Παρτίδες» κ.λπ.

Βεβαίως η Λίντα δεν τραγούδησε μόνο Μανώλη Χιώτη στην τρανή εποχή της. Είπε τραγούδια και άλλων λαϊκών συνθετών (Μητσάκης, Ζαμπέτας, Καπλάνης, Τσιτσάνης, Καλδάρας, Παπαϊωάννου...), αλλά κυρίως είπε τραγούδια «έντεχνων», σφραγίζοντάς τα, και αυτά, με τις ερμηνείες της. Τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη και του Μάνου Χατζιδάκι σε πρώτη φάση, αλλά και κάποιες συνθέσεις των Κώστα Καπνίση, Γιάννη Μαρκόπουλου, Βαγγέλη Πιτσιλαδή, Γιώργου Κατσαρού κ.ά. Αριστουργήματα σαν τα «Ροδιά τετράκλωνη», «Απαγωγή», «Σε πότισα ροδόσταμο» του Μίκη Θεοδωράκη από το «Αρχιπέλαγος» ή την «Μυρτιά» ας πούμε, όπως και τα «χατζιδακικά» «Ξημερώνει», «Θαλασσοπούλια» και «Κάνε τον πόνο σου χαρά» είναι απολύτως συνδεδεμένα με τη φωνή της.
Χιώτης-Λίντα συνεργάστηκαν, για τελευταία φορά, το καλοκαίρι του ’68 (για λίγο). Τον Μάρτιο του ’70 πεθαίνει ο Χιώτης και από ’κει και κάτω η Λίντα, μόνη της πια, θα επιχειρήσει να επιβιώσει από πλευράς ρεπερτορίου και με νεότερα τραγούδια, που ν’ ανήκουν στη νέα εποχή και, το κυριότερο, να μην θυμίζουν Χιώτη. Δεν ήταν εύκολο. Η κληρονομιά του Χιώτη υπήρξε τεράστια και εν ολίγοις ανεπανάληπτη, αλλά η Λίντα θα σταθεί στα πόδια της (είχε, εξάλλου, πάντα στα ατού της την τεράστια φωνή της) και θα πει νέα λαϊκά του Κώστα Ψυχογιού, του Νάκη Πετρίδη, του Τάκη Μουσαφίρη, του Αλέκου Χρυσοβέργη κ.ά. γράφοντας κάποιους δίσκους μετά το μέσο των 70s και στην αρχή των 80s, δίχως να κάνει πάντως την πολύ μεγάλη επιτυχία.
Ποτέ δεν θα χανόταν από τα μαγαζιά, τις σκηνές και τη δισκογραφία η Μαίρη Λίντα, απλώς από το ’80 και μετά όλα αυτά θα συνέβαιναν εντελώς επιλεκτικά. Παρότι θα έδινε και στα 90s νέα τραγούδια που είχαν σίγουρα μια ποιότητα (της Νένας Βενετσάνου ή του Γιάννη Σπανού), ο κόσμος, ο πολύς κόσμος, επηρεασμένος και από τις συνεχείς προβολές των παλαιών ελληνικών ταινιών από τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια, δεν ήταν εύκολο να την παρακολουθήσει, με θέρμη, σε κάτι άλλο, νεότερο – πέραν του κλασικού ρεπερτορίου της. Το γνώριζε και η ίδια αυτό και δεν νομίζω να την ενοχλούσε. Εξάλλου με τη μεγάλη φωνή που είχε, ακεραία σχεδόν έως και τα βαθιά γεράματά της, δεν σταμάτησε ποτέ να αποδίδει όλα εκείνα τα τραγούδια που την κατέστησαν τρανή, στο ξεκίνημα σχεδόν της διαδρομής της.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/oi-moysikes-apoleies-toy-teleytaioy-kairoy

ΑΡΙΑΝΝΑ Κ ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΠΟΥ ΛΕΙΠΕΙ σινεμά βεριτέ

Αριάννα Κ Το Κομμάτι που Λείπει είναι το όνομα ενός σχήματος, του οποίου η ηγείται η Αριάννα Κ (Καρανικόλα). Προσφάτως το γκρουπ αυτό τύπωσε ένα βινύλιο, υπό τον τίτλο «Σινεμά Βεριτέ» [Veego Records, 2026], περιέχον επτά tracks, σε μουσικές, λόγια και ερμηνείες της πρώτης τη τάξει.
Θυμάμαι την Αριάννα Κ από την εποχή του άλμπουμ της “Early Landed” [Sound Effect Records, 2018] και η αλήθεια είναι πως οκτώ χρόνια αργότερα, στο «Σινεμά Βεριτέ» την ακούω διαφορετική. Λογικό κατά μίαν έννοια. Για ’κείνο το άλμπουμ είχα γράψει τότε:
«Δεν ξέρω αν είναι το rock αυτό που κυριαρχεί εδώ, το indie, το post- και όλα αυτά τα από λίγο έως πολύ ασαφή, εκείνο που ξέρω (επειδή το ακούω) είναι πως η Arianna K βρίσκεται κάπως σ’ ένα… μεταίχμιο. Επιχειρεί δηλαδή να ισορροπήσει ανάμεσα σε πιο ηλεκτρικά κομμάτια και σε πιο ήπια, ακουστικά ή και folk (ή έστω στις παρυφές του folk), κάτι που εξ ορισμού δεν είναι εύκολο. Και αυτό είναι ένα θέμα, οπωσδήποτε, όσον αφορά τη συνοχή του άλμπουμ της. Εγώ νομίζω πως στην Arianna K ταιριάζουν πιο πολύ οι μπαλάντες και ο ακουστικός ήχος – ενώ θα ήθελα να την ακούσω και σε τραγούδια στη γλώσσα μας, γιατί αυτά που περιγράφονται εδώ, στα αγγλικά, δεν είναι δύσκολο να ειπωθούν και στα ελληνικά. Έτσι νομίζω (με κάποια παραπάνω προσπάθεια βεβαίως)».

Αυτά για τον δίσκο του ’18, αλλά τώρα; Τώρα η Αριάννα Κ έχει όντως μετατοπιστεί από τα αγγλικά στα ελληνικά (κάτι θετικό σε γενικές γραμμές), αλλά ταυτοχρόνως έχει βαρύνει πολύ τον ήχο της – με τον πατέρα της Γιώργο Καρανικόλα (Omega Ray, Blackmail, The Last Drive κ.λπ.), που έχει κάνει τη μείξη και την παραγωγή, να ευθύνεται γι’ αυτό. Φυσικά... συνυπεύθυνοι είναι και οι ροκ μουσικοί (Καρανικόλας, Καλοφωλιάς, Ξάνθος Παπανικολάου και άλλοι διάφοροι, που παίρνουν μέρος στην ηχογράφηση), όπως και η ίδια η Αριάννα Κ, προφανώς, που παρουσιάζεται στο «Σινεμά Βεριτέ» από διάφορες θέσεις.
Ηχητικά το άλμπουμ είναι πολύ γεμάτο, βαρύ και γιατί όχι προχωρημένο, μ’ αυτό το είδος swamp rock που μας προτείνει (και με έντονα στοιχεία ήχου-Motown σε κανα-δυο κομμάτια, όπως και γενικότερα ψαγμένου ροκ), αλλά η δική μου γνώμη είναι πως δεν ταιριάζει, αυτός ο ήχος, στην ήσυχη, απαλή και χαμηλού όγκου φωνή της Αριάννας Κ. Βεβαίως η φωνή πουσάρεται συχνά με συστοιχίες φωνητικών, προκειμένου να γεμίσει, αλλά ακόμη και τότε δύσκολα σώζεται η κατάσταση – κάτι που, τέλος πάντων, αποδεικνύεται από το γεγονός πως πολλά από τα (ελληνικά) λόγια των τραγουδιών δεν ακούγονται καθαρά σε πρώτο χρόνο (υπάρχουν πάντως τυπωμένα στο innersleeve, και ευτυχώς εδώ που τα λέμε, γιατί έτσι μπορείς να τα διαβάσεις, σχηματίζοντας μια γνώμη και γι’ αυτά).
Η Αριάννα Κ είναι πολύ καλή συνθέτρια κατ’ αρχάς – καθότι και τα επτά τραγούδια του δίσκου της, από συνθετικής πλευράς, είναι αληθινά τραγούδια και όχι στο περίπου. Η ίδια, και σαν πιανίστρια που είναι, δείχνει μια ευχέρεια στη σύνθεση, ενώ και τα λόγια της, που δεν πολύ-καταλαβαίνω τι σχέση έχουν με το «σινεμά της αλήθειας» έχουν μιαν ιδιαιτερότητα και κάτι, εν πάση περιπτώσει, δημιουργούν μέσα από την... κρυπτογραφία τους.
Εντάξει, τα λίγα ακουστικά parts του δίσκου (π.χ. στο «Ευφορικός») με κάνουν, εδώ κι εκεί, να αναθαρρώ, αλλά γρήγορα τούτα παραδίδουν τη σκυτάλη στα πιο δυναμικά, βαριά και πηγμένα μέρη, αφήνοντας τη χαμηλή, σχεδόν παιδική, φωνή της Αριάννας Κ. στο βάθος, στο πολύ βάθος. Ξαναλέω, όμως, πως το folk και η pop στην πιο psych φόρμα της είναι, σίγουρα, πιο κοντά στις φωνητικές δυνατότητες της Αριάννα Κ, το ηχόχρωμα της οποίας φέρνει στη μνήμη μου παλιά ελληνική ποπ-ροκ – σχήματα και καλλιτέχνιδες, τους Νοστράδαμος ας πούμε.

Δεν θέλω να είμαι μίζερος μ’ ένα άλμπουμ που δεν έχει ούτε ένα μέτριο κομμάτι μέσα, και που δείχνει πολλές από τις υψηλές δυνατότητες της Αριάννα Κ. Απλά είμαι κάπως απαιτητικός μαζί της, επειδή το ταλέντο της και κυρίως το πάθος να κάνει πράγματα σε σχέση με το rock με συγκινεί. Να ξέρει πάντως πως υπάρχει και το soft rock στη γύρα. Δεν είναι όλα βαριά, σκοτεινά και στοιχειωμένα (από τα νερά των βάλτων).
Επαφή: https://ariannaktokommatipouleipei.bandcamp.com/album/cinema-verite

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 744

31/7/2026
Ο Furry Lewis υπήρξε μία από τις πιο σημαντικές περιπτώσεις της μαύρης αναβίωσης. Ένας πηγαίος bluesman-songster, τον οποίο ανακάλυψε εντελώς παροπλισμένο ο Samuel Charters στο Μέμφις το 1959. Δίσκοι, εμφανίσεις, παρουσίες στο σινεμά (στην ταινία «Μπλουζ με σφιγμένα δόντια» του Ροβήρου Μανθούλη) και καταξίωση σε δεύτερο χρόνο ήταν τα χαρακτηριστικά της τελευταίας φάσης της ζωής του. Για τον Furry Lewis θα διαβάσεις στις σελίδες 83-86 του νέου βιβλίου μου «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο», που κυκλοφορεί τώρα από το Όγδοο.
[στη φωτό δίσκοι του Furry Lewis στις εταιρίες Prestige, Blue Horizon και Collector’s Issue]

31/7/2026

Φοβερό mod, για γερό ξεβίδωμα, από τους αντίποδες, που μου θυμίζει εντελώς τους βρετανούς Action - απόλυτη λευκή motown-ποίηση (θα ξανακάνω ποστ).
https://www.youtube.com/watch?v=74NFeAEsdv4&list=RD74NFeAEsdv4&start_radio=1

30/7/2026
Παρότι υπήρξε από τους βασικούς εκπροσώπους του piedmont στυλ, ενός «ευγενούς» blues είδους, που άκμασε κυρίως στις ανατολικές Πολιτείες, ο Buddy Moss έζησε όχι πάντα με ενάρετο τρόπο. Ο δίσκος που βλέπετε στη φωτογραφία είναι ο μοναδικός του από τα χρόνια του blues revival, ενόσω ο ίδιος βρισκόταν εν ζωή (βγήκε στην Biograph το 1970) και θα διαβάσετε γι’ αυτόν, και βεβαίως για τον Moss, στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026].

30/7/2026

Τα λάθη που διαβάζω στα μουσικά κείμενα είναι άπειρα, αλλά αν ήταν να ασχολούμαι συνεχώς μ’ αυτά δεν θα έγραφα τίποτα άλλο στη ζωή μου. Από καιρού εις καιρόν, όμως, πρέπει να εντοπίζω κάποια πράματα, για να μην ξεχνιόμαστε.
Με το που πέθανε η Μαίρη Λίντα βγήκαν χιλιάδες σχεδόν πανομοιότυπα κείμενα στο δίκτυο, με πολλά λάθη και ανακρίβειες. Μία βασική. Η τελευταία εμφάνιση του θρυλικού ζευγαριού Μανώλης Χιώτης-Μαίρη Λίντα έγινε το καλοκαίρι του 1968 (Ιούλιος-Αύγουστος) στο κέντρο Σεραφίνο. Λοιπόν, όλοι γράψανε πως αυτό συνέβη το καλοκαίρι του ’67. Αυτό το είχε πει στην τιβί η άσχετη με αυτά τα θέματα Κατρίτση (σε μια συνέντευξη της με την Λίντα) κι από ’κει το αντέγραψαν όλοι. Μηχανή του Χρόνου, Πρώτο Θέμα, iefimerida και δε συμμαζεύεται.
Ακόμη και η ΑΙ, όταν χτύπησα στο google «1968» με «διόρθωσε» και μου είπε «1967», παρότι εγώ στο LiFO. gr σε κείμενο μου για τον Χιώτη (25 Δεκ. 2022) γράφω καθαρά:
>>Ο Μανώλης Χιώτης θα μπλέξει, αναγκαστικά, με τη νύχτα. Δεν είχε άλλη επιλογή. Τον Ιούνιο του ’68 θα πάει σ’ ένα καλό μαγαζί της παραλίας, το Σεραφίνο, μαζί με την σύζυγό του Μπέμπα Κυριακίδου, την Μπέμπα Μπλανς, συν την ορχήστρα του Κώστα Κλάββα, με Αλέκα Κανελλίδου, Σούλα Κοψίνη και Σάκη Παπανικολάου, αλλά πολύ γρήγορα, περί τα μέσα του Ιουλίου, «κάποιοι» θα τον φέρουν σ’ επαφή με την Μαίρη Λίντα, που έχει έρθει κι εκείνη από την Αμερική, αλλά με... άλλο αεροπλάνο και που τραγουδούσε, τότε, κάπου παραδίπλα. Η Λίντα θα μπει στο πρόγραμμα του Σεραφίνο, αλλά με απούσα τώρα την Μπέμπα Κυριακίδου –ο κόσμος θα μιλήσει για την καλλιτεχνική επανένωση του θρυλικού ζευγαριού– ενώ οι «κάποιοι» θα βάλουν το ανόητο στοίχημα να ενώσουν και πάλι τον παντρεμένο Χιώτη με την πρώην γυναίκα του!<<
Τα πράγματα έγιναν έτσι όπως τα γράφω πιο πάνω, αλλά ακόμη και η ΑΙ εμπιστεύεται τις σαχλαμάρες των ασχέτων.

[Το απόκομμα προέρχεται από τις «Εικόνες» (19 Ιουλίου 1968)]

29/7/2026
Κι αυτό Γκάτσος, κι αυτό Μητσιάς, κι αυτό δεν το ’χει συνθέσει ο Χατζιδάκις. Ο Γκάτσος πρέπει να το έγραψε, όταν επέστρεψαν οι τελευταίοι εξόριστοι από τα ξερονήσια το 1971. Φοβερά τραγούδια είναι αυτά, όπως και το «Ελλάδα, Ελλάδα» του Μούτση που έβαλα χθες. Και άλλα διάφορα... Τα λέει αυτά στα live του ο Μητσιάς? Τα αναλύει? Κολλήσατε με το Γιάννη το φονιά... Προσέξτε, επίσης, πως το τραγούδι ο Λουκιανός το ανοίγει με μια... ντουφεκιά. Πόσα μπορείς να πεις μόνο γι’ αυτό...
https://www.youtube.com/watch?v=aP4rGLysvT8

29/7/2026
101 χρόνια
https://www.youtube.com/watch?v=zYTEYAuViAE&list=RDzYTEYAuViAE&start_radio=1

KUKURAXA το δεύτερο άλμπουμ του παράξενου ελληνικού ντούο

Νέο άλμπουμ από τους Kukuraxa, αυτό το παράξενο ελληνικό ντούο (Κώστας Μητσόπουλος, Κατερίνα Σερέτη), που έχει την έδρα του στο Ρότερνταμ και που μας είχε δώσει ένα πρώτο LP το 2023. Στο “II” [Veego Records, 2026], τρία χρόνια αργότερα, οι Kukuraxa δεν φαίνεται να αλλάζουν τροχιά, εμμένοντας, σε γενικές γραμμές, σε όλα εκείνα, που είχαν κάνει φανερά στο πρώτο LP τους. Λέμε «σε γενικές γραμμές», επειδή εδώ το lo-fi, diy σκηνικό, που ετοιμάζουν (και) για το “II”, είναι ακόμη πιο έντονο και μάλλον ακόμη καλύτερα δομημένο. Το υποστηρίζω τούτο, γιατί υπάρχει μια εντελώς minimal αντίληψη του ντούο, που καθορίζει και τον ήχο και τον στίχο του.

Ένα ακόμη, που θέλω να σημειώσω, είναι πως η φωνή της Σερέτη, ως φωνή, είναι πολύ καλή. Δεν την κρίνω ως τραγουδίστρια εννοώ, μα σαν αφηγήτρια-απαγγέλτρια. Το τονίζω και αυτό, γιατί δεν είναι προφανές. Δεν μπορούν όλες οι φωνές να απαγγείλουν, χωρίς να έχουν ασκηθεί στη συγκεκριμένη διαδικασία μέσα από μαθήματα και άλλες πρακτικές. Δεν ξέρω πόσο το ψάχνει το θέμα η Σερέτη, αλλά εμένα μου δείχνει ότι αυτό που κάνει εδώ είναι επαγγελματικό πέρα έως πέρα, μέσα στον καλώς εννοούμενο ερασιτεχνισμό του.
Άρα λοιπόν ξεκινάμε από ένα πάρα πολύ βασικό θετικό, που χοντρικά μετατοπίζεται και προς το θέμα των μελωδιών και των beats, καθώς οι Kukuraxa χρησιμοποιούν πολύ λίγα όργανα για να ντύσουν τα κομμάτια τους – λίγα πλήκτρα, πιάνο, κάποια beats (808s) και μερικά samples. Ακόμη και αν αυτά φαίνονται πολλά στην πράξη, και όπως ακούς τα κομμάτια να αναπτύσσονται, είναι λίγα. Και κατά μίαν έννοια είναι η λιτότητα εκείνη που δημιουργεί, κάποιες φορές, ένα ποιητικό κλίμα. Δεν πρωταγωνιστεί η ποίηση στο “II”, υπάρχει όμως σκορπισμένη εδώ κι εκεί. Και τα αγγλικά λόγια και τα ελληνικά «κολλάνε» καλά με ό,τι έχουν στο νου τους οι Kukuraxa, δίνοντας πνοή σ’ ένα χαλαρωτικό, μινιμαλιστικό άκουσμα, που έχει, ασυζητητί, τις ποιότητές του (“foititria”, “geia sou”, “otan koimasai” κ.λπ.).
(Να μην γράψω για επιρροές, και γιατί τις είχα αναφέρει στο παλαιότερο review, αλλά και γιατί εδώ βρίσκω το ντούο ακόμη πιο σίγουρο για τον εαυτό του).
Επαφή: https://kukuraxa.bandcamp.com/album/ii

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 743

29/7/2026
>>Σχεδόν μισό αιώνα αργότερα, το καλοκαίρι του 1975 (στο κόμικ πάντα), ένας νεαρός blues fan και συλλέκτης έχει πάρει σβάρνα τις Πολιτείες, τις πόλεις και τα χωριά του Νότου των ΗΠΑ, ψάχνοντας για ξεχασμένους δίσκους 78 στροφών. Έτσι, σε μια γειτονιά θα εντοπίσει μια μαύρη, γριά, χήρα, που είχε τους δίσκους του άντρα της πεταμένους σε μια αποθήκη, λέγοντάς της πως ψάχνει για παλιά τραγούδια και πως ενδιαφέρεται να τους αγοράσει. Όντως, η γριά θα φέρει μια πρώτη ντάνα με δίσκους στον συλλέκτη (όλα αυτά διαδραματίζονται στο κόμικ επαναλαμβάνω) και κάπως έτσι, ανάμεσα σε Henry Brown, Cannon’s Jug Stompers, Frank Stokes, Joe Callicott, Charley Patton κ.ά. (υπαρκτά ονόματα όλα τούτα) ο τύπος θα ανακαλύψει κι ένα 78άρι, που δεν του έλεγε απολύτως τίποτα. Ήταν ο μοναδικός δίσκος του Tommy Grady (φανταστικό όνομα επαναλαμβάνω)!<<

Κάτι λέμε για τον R. Crumb στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία.

28/7/2026
Και τέλος πάντων ο Μητσιάς έχει τραγουδήσει σημαντικότερους στίχους του Γκάτσου αυτή τη στιγμή από το Γιάννη το φονιά, που δεν τους έχει μελοποιήσει ο Χατζιδάκις. Εγώ αυτό θα ήθελα ν' ακούσω, σήμερα, σε μια συναυλία...

Πού πήγαν οι ώρες, πού πήγαν οι μέρες, πού πήγαν τα χρόνια,
φωτιά στα Χαυτεία, καπνιά στην Αιόλου, βρωμιά στην Ομόνοια,
ουρλιάζουν τριγύρω Φολκσβάγκεν και Φίατ, Ρενώ και Τογιότα,
σε λίγο νυχτώνει, στους άχαρους δρόμους θ’ ανάψουν τα φώτα
κι ανθρώποι μονάχοι στην κόλαση ετούτη θα γίνουν λαμπάδα
πώς τα ’κανες έτσι τα μαύρα παιδιά σου Ελλάδα, Ελλάδα.

Πού πήγες Αφρούλα του ονείρου λουλούδι, πού πήγες Ελένη,
κρυφές αμαρτίες της άχαρης μέρας το φως δεν ξεπλένει,
μονάχα πληβείοι με μάτια θλιμμένα χτυπάνε καρτέλες
στον άθλιο μισθό τους σφιχτά κολλημένοι σα στρείδια, σα βδέλλες
για ένα τριάρι, για λίγη βενζίνα, για μια φασολάδα.
πώς τα ’κανες έτσι τα μαύρα παιδιά σου Ελλάδα, Ελλάδα.

Πού πήγες αγάπη, παράδεισε πρώτε, πού πήγες ελπίδα,
περάσαν οι μέρες, περάσαν τα χρόνια κι ακόμα δεν είδα
ατρόμητους άντρες, σοφούς κυβερνήτες, μεγάλους αντάρτες,
να σπάζουν τις πύλες, να ρίχνουν τα τείχη, ν’ αλλάζουν τις στράτες
κι η νύχτα να γίνει χρυσό μεσημέρι κι η χώρα λιακάδα.
πώς τα ’κανες έτσι τα μαύρα παιδιά σου Ελλάδα, Ελλάδα.

28/7/2026
Από τότε που πέθανε η δισκογραφία –δηλαδή την πεθάνανε, δεν πέθανε από μόνη της– οι συναυλίες έχουν εξελιχθεί σε φάμπρικα.
Εντάξει οι δημιουργοί πρέπει να μπορούν να επιβιώσουν, αλλά τι σημαίνει δημιουργός? Ένας τραγουδοποιός, που βρίσκεται εν ζωή, έχει συνήθως τα δικά του τραγούδια και βγάζει πρόγραμμα μ’ αυτά. Τον ενδιαφέρει να προβάλλει το δικό του υλικό και όχι να κάνει διασκευές. Τι γίνεται όμως όταν μιλάμε για τραγουδιστές, που απλώς τραγουδούν, και δεν έχουν γράψει στίχους ή μουσικές? Μπορούν να δανείζονται ό,τι θέλουν, χωρίς να λογαριάζουν κανέναν? Τα νομικά ζητήματα δεν μ’ ενδιαφέρουν.
Θέλουν κάποιοι να κάνουν ένα συναυλιακό αφιέρωμα ας πούμε στον Νίκο Γούναρη. Δεν είναι λογικό να πάνε να βρούνε τους κληρονόμους του (αν υπάρχουν) και να συζητήσουν μαζί τους? Και αν οι κληρονόμοι αρνηθούν, για τους χι ψι λόγους, επειδή το κόνσεπτ δεν τους κάνει, επειδή οι τραγουδιστές δεν τους αρέσουν, επειδή τα σκηνικά είναι χάλια, επειδή ο χώρος είναι χάλια, επειδή κάποια τραγούδια είναι ειδικού περιεχομένου και δεν γίνεται να λέγονται οπουδήποτε και οποτεδήποτε τότε τι πρέπει να γίνει? Πρέπει να προχωρήσει η συναυλία ή όχι? Εγώ, ας πούμε, και μιλάω πάντα για το ηθικό μέρος (γιατί το νομικό δεν μ’ ενδιαφέρει – το ξαναλέω), θα σταματούσα. Δεν θα προχωρούσα, αν δεν είχα τη σύμφωνη γνώμη του κληρονόμου.
Υπάρχουν συναυλίες που είναι δομημένες σωστά και προς κάθε κατεύθυνση, υπάρχουν συναυλίες μέτριες και υπάρχουν και αρπαχτές. Γιατί κάποιος κληρονόμος θα πρέπει να λέει ναι σε όλες? Προφανώς και δεν μπαίνουν μόνο τα οικονομικά ζητήματα στη μέση. Και προφανώς υπάρχουν αισθητικοί και άλλοι λόγοι, που για κάποιους μπορεί να μετράνε περισσότερο.

28/7/2026
Τι να μας πει τώρα ο Νόλαν...

28/7/2026
Τα τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι και με τον Μητσιά και με όλους τους άλλους ερμηνευτές είναι ελεύθερα, τζάμπα, στο ίντερνετ, στο YouTube ας πούμε, και μπορεί όποιος-α θέλει να τ’ ακούσει. Αντιθέτως εκατοντάδες ελληνικές ταινίες, που αποτελούν επίσης, πολιτιστική κληρονομιά, είναι αποκλεισμένες και δεν μπορεί κανείς να τις δει, τζάμπα, στο YouTube. Και γι’ αυτό δεν μιλάει κανείς. Τέλος πάντων εγώ, για να μην πολυλογώ, συμφωνώ με τον γιο του Χατζιδάκι και με την αυστηρή στάση που κρατάει σε σχέση με το έργο του πατέρα του. Και από τη στιγμή που έχει ελεύθερα τα τραγούδια του Χατζιδάκι στο διαδίκτυο, για μένα έχει πράξει το καθήκον του, και το θέμα έχει τελειώσει. Το τι συμβαίνει με τις συναυλίες, ειλικρινά, δεν μ’ ενδιαφέρει. Και σε κάθε περίπτωση το θεωρώ έλασσον.
[λυπάμαι, θα τα κλείσω τα σχόλια - γιατί η συζήτηση δεν έχει νόημα - είναι σαφές το τι λέω στο ποστ - σέβομαι την άλλη άποψη, αλλά θεωρώ δικαίωμα του κληρονόμου να συμπεριφέρεται όπως εκείνος θέλει - και εν προκειμένω συμφωνώ μαζί του]

28/7/2026
Η συσχέτιση του blues με το ρεμπέτικο έχει βαθύ παρελθόν, με το ξεκίνημά της να τοποθετείται στο τέλος των 60s-αρχή 70s. Σ’ αυτό το βιβλίο, το «Rebetika», που είχαν τυπώσει δύο Αμερικανίδες στην Αθήνα του ’75, υπάρχει ένα πρώτο κείμενο, στα αγγλικά, γραμμένο από τον Σάκη Παπαδημητρίου, που επιχειρεί να κινηθεί ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο είδη. 

Όλη την ιστορία του «blues-ρεμπέτικο» θα την διαβάσεις, όπως δεν έχει ξαναγραφεί ποτέ, στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία

27/7/2026
Ωραίος ως Έλλην... Έχω και φοβερό garage punk από κάτω, που πάει και προς mod με επιρροές από Motown.

https://www.youtube.com/watch?v=kQ9GMnZM_f4&list=RDkQ9GMnZM_f4&start_radio=1

ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΤΟΝΙΑΣ 20 Χρόνια με Βάρκα την Καρδιά

Ο Θοδωρής Κοτονιάς εδώ και μια 25ετία περίπου αποτελεί μία περίπτωση για το σύγχρονο ελληνικό τραγούδι. Είτε με το σχήμα Μακρινά Ξαδέρφια (εμφανίστηκαν το 2003) είτε μόνος του, στην προσωπική δισκογραφία του, γνωρίζει την επιτυχία – επιτυχία που καταδεικνύεται και από την πάνδημη συμμετοχή του κοινού στα live του. Τούτο φαίνεται και από το τελευταίο live άλμπουμ του, ένα double LP, μονού εξωφύλλου, που κυκλοφορεί τώρα από το Όγδοο και που έχει τίτλο «20 Χρόνια με Βάρκα την Καρδιά / Ζωντανή Ηχογράφηση» (2026). Λέμε για δύο βινύλια, στα οποία καταγράφονται 22 tracks, όλα ζωντανά ηχογραφημένα στην Τεχνόπολη, στο Γκάζι, στις 4 Ιουνίου 2024.

Επειδή είδα και τα σχετικά βίντεο στο YouTube, πέραν της ακρόασης των δίσκων, επιβεβαιώνω όχι μόνο το πάνδημο, αλλά και την ενεργή συμμετοχή, τη μέθεξη και την εκτροπή του live προς το λαϊκό-παραδοσιακό πανηγύρι – όπως συχνά συνέβαινε και συμβαίνει με τις εκδηλώσεις ανάλογων σχετικών καλλιτεχνών. Ποιών καλλιτεχνών; Μα των νεο-παραδοσιακών, όλων εκείνων που από την εποχή του Νίκου Παπάζογλου, του Παντελή Θαλασσινού κ.ά. ανακατεύουν βιολιά, μπουζούκια, λύρες, ηλεκτρικές κιθάρες κ.λπ. δημιουργώντας ένα... θαλασσινό ηχητικό σκηνικό. Γιατί η θάλασσα, με όλα τα σχετικά της, πρωταγωνιστεί κι εδώ – όχι μόνο στους σκοπούς και τις μελωδίες, αλλά και στα λόγια, και στους τίτλους των τραγουδιών, και ακόμη στον τίτλο του άλμπουμ. «Με βάρκα την καρδιά», «Ναυαγός», «Η αγάπη μου είναι θάλασσα», «Το σκαρί» κι ένα σωρό κι ακόμη τραγούδια με θαλασσινό περιεχόμενο αποτυπώνονται στις τέσσερις πλευρές των βινυλίων, δημιουργώντας αυτό το κλίμα της γιορτής.
Η αλήθεια είναι πως αν τύχει και βρεθείς σ’ ένα τέτοιο live δύσκολα θα μείνεις αμέτοχος, καθώς είναι σίγουρο πως θα γίνεις «ένα» με το πλήθος, όσες θεωρητικές επιφυλάξεις κι αν έχεις από πριν. Δύσκολα, εννοώ, θα μπορέσεις να αντισταθείς στα κύματα που προκαλούν τραγούδια σαν «Το άρωμα / Hala hala» ας πούμε και σχεδόν κάθε ένα από τα υπόλοιπα. Το σημαντικότερο όλων, δε, είναι πως εδώ ο Κοτονιάς δεν είναι ένας απλός διασκεδαστής και μεταπράτης της παράδοσης, αλλά ένας αξιοπρόσεκτος τραγουδοποιός, που έχει καταφέρει, αυτή την 25ετία, να δώσει πολλά επιτυχημένα πρωτότυπα τραγούδια στο εν λόγω ιδίωμα, εμπλουτίζοντάς το.
Με υλικό δικό του λοιπόν –καθώς υπάρχουν μόνο δύο διασκευές, στο «Γράμμα σε έναν ποιητή» (Δημήτρης Ζερβουδάκης-Νίκος Καββαδίας) και στο «Όταν ανθίζουν οι πασχαλιές» (Σταύρος Κουγιουμτζής)–, με την παρουσία πάμπολλων καλεσμένων (Βιολέτα Ίκαρη, Μίλτος Πασχαλίδης, Δημήτρης Ζερβουδάκης, Παντελής Θαλασσινός, Γιώργος Νταλάρας, Haig Yazdjian, Βασίλης Σκουλάς, Σοφία Παπάζογλου κ.ά.) και με μια επαγγελματική ορχήστρα, που ξέρει την αποστολή της, ο Κοτονιάς στήνει ένα πανηγύρι στο Γκάζι, που έχει τον τρόπο να λειτουργεί και στη δισκογραφία.
Επαφή: https://ogdooshop.gr/%CE%92%CE%B9%CE%BD%CF%8D%CE%BB%CE%B9%CE%B1/20_Xronia_Me_Varka_Tin_Kardia_LP

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 742

27/7/2026
>>Ήταν σκοτεινά και δεν είχα ιδέα πού βρισκόμασταν. Ανεβήκαμε τα σκαλιά της βεράντας και χτυπήσαμε, ο Cornelius φώναξε ποιος ήταν εκεί – ήταν αργά. Αφού ξεκλειδώθηκαν αρκετές κλειδαριές και μάνταλα, εκεί στην πόρτα στεκόταν ένας κοντός άντρας που κοίταζε προσεκτικά, με μια αυστηρή έκφραση στο πρόσωπό του, έχοντας τα χέρια του καλυμμένα με αίμα. Αυτός ήταν ο Jack Owens, ο άντρας που είχαμε έρθει για να δούμε και ν’ ακούσουμε.<<
Από την ανακάλυψη του bluesman Jack Owens στον Μισισιπή, τον Μάιο του 1971.

Ο πρώτος σπάνιος δίσκος του εδώ, στην εταιρεία Testament από το 1971, που καταγράφεται και στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026].

25/7/2026
Το πιάνο της... βασιλίσσης «λειτουργικό και κουρδισμένο» μπήκε μπροστά στην επέτειο της «αποκατάστασης της δημοκρατίας». Τα γράφουνε και τους τρέχουνε τα σάλια. Βγάζει και λίγο... Φρίκη το θέμα.
– Παίζει και πιάνο
– Τι να το κάνεις το πιάνο;
– Το πουλάς για ξυλεία αργότερα...
[Αυλωνίτης-Ρίζος στους γαμπρούς της Ευτυχίας]

JACKIE LEVEN o σκωτσέζος τραγουδοποιός, που έζησε στην Αστυπάλαια και τους Παξούς – ηχογράφησε φολκ και ροκ ήδη από τα 70s, ενώ υπήρξε συνεργάτης του διάσημου συγγραφέα αστυνομικής λογοτεχνίας Ian Rankin

Υπάρχουν δύο τουλάχιστον διαδρομές, για να γνωρίσεις τον σκωτσέζο singer-songwriter Jackie Leven (1950-2011). Η μία έχει να κάνει με τη μουσική (η κλασική διαδρομή, μέσα από τους δίσκους βασικά) και η άλλη η λογοτεχνία (η εξίσου κλασική διαδρομή μέσα από τα βιβλία). Ο Leven είχε γεννηθεί στην περιοχή Fife της Σκωτίας, εκεί όπου είναι γεννημένος (το 1960) ο διάσημος συγγραφέας αστυνομικής λογοτεχνίας Ian Rankin κι εκεί όπου είναι επίσης γεννημένος ο... επιθεωρητής Rebus, ο ήρωας των βιβλίων του.

Είχαν γνωριστεί οι Rankin και Leven (από κοντά); Φυσικά, αν και τα δέκα χρόνια που διέφεραν οι ηλικίες τους δεν βοήθησαν για να γίνει αυτό από νωρίς. Όπως είχε πει ο ίδιος ο Rankin στον Guardian (20 Ιουλ. 2021) δεν είχε υπ’ όψη του όχι μόνο το δίσκο του Leven (ως John St. Field) από το 1975 (κάτι λογικό, για έναν όχι ταγμένο μουσικόφιλο), αλλά ούτε και το ροκ συγκρότημά του, που αναπτυσσόταν μέσα στην εποχή του new wave (1977-1983), τους Doll by Doll. Ο Rankin θα διάβαζε κάποια στιγμή, στον μουσικό Τύπο, μια δισκοκριτική για τον Leven, πως ήταν από το Fife κ.λπ., και τότε θα αποφάσιζε να ασχοληθεί μαζί του, αγοράζοντας κάποια CD του.
Αυτό πρέπει να συνέβη στην αρχή των 2000s κι ένα από αυτά τα CD, που θα εντυπωσίαζαν τον Rankin, ήταν σίγουρα το “Shining Brother Shining Sister” [Cooking Vinyl, 2003] – ένας από τους καλύτερους δίσκους του Leven, στον οποίο ο σκωτζέζος τραγουδοποιός μελοποιεί ποιητές (Rainer Maria Rilke, Edith Sitwell, Ciaran Carson), τραγουδώντας για τη δική του «φιλοσοφία», πλάθοντας δυνατές ιστορίες για τους ανθρώπους του μόχθου κ.λπ. Τέλος πάντων παρουσιάζεται ένα υλικό εκεί, που κάνει κλικ στον Rankin, ο οποίος όχι μόνο θα σπεύσει να γνωρίσει τον Leven, αλλά στην πορεία θα εμπνευστεί ακόμη και τίτλους βιβλίων του από τραγούδια του συντοπίτη του.
Για παράδειγμα ο τίτλος “Standing in Another Man’s Grave” (βιβλίο του 2012), είναι εμπνευσμένος από το τραγούδι του Leven “Another man’s rain” του 2006, ο τίτλος “Saints of the Shadow Bible” (βιβλίο του 2013) είναι εμπνευσμένος από στίχο του τραγουδιού “One man one guitar” επίσης του 2006 (“The saints of the shadow bible followin’ me / from bar to bar into eternity”), ο τίτλος “A Heart Full of Headstones” (βιβλίο του 2022) είναι εμπνευσμένος από στίχους του τραγουδιού “Single father” του 2000 (“Got a heart full of headstones as I step down / As I step down / From the train”) κ.λπ. Βεβαίως τραγούδια του Jackie Leven ακούει και ο... επιθεωρητής Rebus σε διάφορα βιβλία.

Ακόμη οι Ian Rankin και Jackie Leven είχαν συνεργαστεί σε διάφορα events, που θα μετατρέπονταν, στην πορεία, είτε σε DVD είτε σε CD. Για παράδειγμα, μία πρώτη συνάντηση γίνεται στο Crossing Boarding Festival, στη Χάγη της Ολλανδίας, τον Νοέμβριο του 2003 (εκεί θα εμφανίζονταν ο Leven, με τον Rankin, τον ποιητή, μουσικό Ciaran Carson και τον αείμνηστο David Thomas των Pere Ubu). Μία επόμενη συνεργασία αφορά το διπλό CD τους “Jackie Leven Said” [Cooking Vinyl, 2005], που αποτυπώνει ένα κοινό live τους στο Εδιμβούργο (Αύγουστος 2004) με διαβάσματα από τον Rankin, αλλά και με ενδιάμεσα τραγούδια του Leven ζωντανά ή από στούντιο.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/jackie-leven-o-tragoydopoios-poy-ezise-se-astypalaia-kai-paxoys