Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2020

ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΗΤΣΙΑΣ συγγνώμη Πόλη μου

Νέος δίσκος για τον Μανώλη Μητσιά, που συνεχίζει στα 74 χρόνια του, να υπογράφει ως πρώτος τραγουδιστής – και όχι ως «συμμετοχή». Δεν είναι σύνηθες για τους συναδέλφους του, που έχουν την ηλικία του. Βεβαίως, εδώ, σ’ αυτό το άλμπουμ, το «Συγγνώμη Πόλη μου» [Όγδοο Music Group, 2020], ο Μητσιάς δεν είναι το παν. Δεν είναι καν ο κεντρικός άξονας, θα έλεγα, γύρω από τον οποίον στρέφεται το άλμπουμ. Ο άξονας είναι η Κωνσταντινούπολη, αυτό είναι το concept, και αυτό υπηρετείται, στην περίπτωσή μας, από συνθέτες, στιχουργούς, τραγουδιστές, μουσικούς, αφηγητές, ψαλτάδες, χορωδίες κ.λπ. Έχουμε λοιπόν να κάνουμε με μια σύνθετη μουσική-τραγουδιστική κατασκευή, με μια παραγωγή, που θυμίζει κάπως τις παλαιότερες εποχές, όταν οι εταιρείες επένδυαν αληθινά στην δισκογραφία. Όταν θεωρούσαν τη δισκογραφία κάτι σημαντικό, που ναι μεν θα απέφερε κάποια κέρδη (πολλά, λίγα, λιγότερα, δεν έχει σημασία), αλλά ταυτοχρόνως θα κόμιζε και μια πολιτιστική πρόταση. Αυτός είναι ο στόχος τού άλμπουμ «Συγγνώμη Πόλη μου», που διαθέτει μουσικές του Μανώλη Καρπάθιου, στίχους του Κώστα Μπαλαχούτη, τραγούδισμα από τον Μανώλη Μητσιά, και περιστασιακώς από τον πρωτοψάλτη Γρηγόρη Νταραβάνογλου και την ερμηνεύτρια Μαρίνα Μανωλάκου, συν αφηγήσεις από τον ηθοποιό Ιεροκλή Μιχαηλίδη και λοιπά. Το «και λοιπά» αφορά στα επιμέρους οργανικά και χορωδιακά σύνολα που ακούγονται στο CD και που προσδίδουν στην ηχογράφηση μιαν αίσθηση «έργου».
Ξεκινώντας από τις μουσικές θα έλεγα πως αυτές είναι οι αναμενόμενες, για ένα τέτοιο project. Υπάρχει το βυζαντινό μέλος, οι επιρροές από τις μελωδίες των συνθετών, των Ρωμηών, της Πόλης, μαζί με τις γενικότερες αναφορές στο τραγούδι και στο μέλος της Ανατολής και βεβαίως στο λαϊκό τραγούδι. Ο συνθέτης Μανώλης Καρπάθιος, που έχει αναλάβει τα της σύνθεσης δεν είναι τυχαίος. Ψάχνοντας στο δίκτυο βρήκα ένα βιογραφικό του στο site romana.gr και μεταφέρω εδώ ένα μέρος του:  
«Δεξιοτέχνης και δάσκαλος στο κανονάκι. Διδάχθηκε παραδοσιακή και βυζαντινή μουσική καθώς και το όργανο, δίπλα σε φημισμένους δασκάλους στην Αθήνα και στην Κωνσταντινούπολη. Πέρα από τις μουσικές σπουδές έχει φοιτήσει και στο Παιδαγωγικό τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ίδρυσε επίσης και διευθύνει την 35μελή Ορχήστρα Κλασικής Μουσικής “Ρωμάνα”, που σκοπό έχει τη διάσωση και προβολή του συνόλου του έργου των Ρωμηών Συνθετών που έζησαν στην Κωνσταντινούπολη από την άλωση της Πόλης μέχρι και τον 20ον αιώνα . Έχει εκδώσει δύο μουσικο-παιδαγωγικά βιβλία για την ελληνική μουσική κι έχει επιμεληθεί και συμμετάσχει σε περισσότερες από 50 δισκογραφικές εργασίες. Έχει πλήθος εμφανίσεων σε συναυλίες και ραδιοτηλεοπτικά προγράμματα στην Ελλάδα και το εξωτερικό»
Βεβαίως, εκείνο που θα πρέπει να επισημάνω είναι πως στο «Συγγνώμη Πόλη μου» ακούγονται καλαίσθητα τραγούδια, αλλά όχι αυτό που λέμε «μεγάλα». Είναι τραγούδια που ρέουν ωραία, χωρίς όμως να υπάρχουν ανάμεσά τους, κάποια, ένα-δύο έστω, που να ξεχωρίζουν, που να σου δείχνουν ότι εδώ συμβαίνει κάτι απρόσμενο, κάτι «προσωπικό», κάτι ιδιαίτερο, κάτι απροσδόκητο – κι αυτό είναι ένα θέμα, γενικότερο.
Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο τα λόγια του Κώστα Μπαλαχούτη έρχονται να ενδυναμώσουν την προηγούμενη σκέψη, το προηγούμενο συμπέρασμα. Υπάρχει ένας αισθητισμός στα λόγια, μια αρτίστικη ωραιοποίηση, η οποία αφήνει τα ίχνη της φυσικά στο άλμπουμ – καθότι ο λόγος πάντα έχει μιαν ισχυρή αυτονομία, επηρεάζοντας όλες τις επιμέρους παραμέτρους. Είναι δουλεμένα τα λόγια του Μπαλαχούτη, δεν υπάρχει θέμα επί αυτού, απλώς μοιάζουν... κατασκευασμένα.
Ο Μανώλης Μητσιάς διατηρεί τη φωνή του σ’ ένα καλό επίπεδο, αλλά δεν είναι πλέον ο μεγάλος τραγουδιστής που γνωρίσαμε στην δεκαετία του ’70, κατά πρώτον. Η φωνή του έχει αποκτήσει μια βραχνάδα, που εμένα κάπου με ενοχλεί. Τέλος πάντων, φυσιολογικό είναι όλο αυτό. Οι φωνές φθείρονται, για χίλιους-δυο λόγους. Νομίζω, λοιπόν, πως με κάποιον άλλον τραγουδιστή, νεότερο, τα τραγούδια θα κυλούσαν καλύτερα – και το σημειώνω τούτο με όλο τον σεβασμό προς τον σημαντικό ιστορικό ερμηνευτή.
Θετικές οι υπόλοιπες φωνητικές παρεμβάσεις, αλλά δεν θα έλεγα το ίδιο και για τον Ιεροκλή Μιχαηλίδη, η ανάγνωση του οποίου στα κείμενα του Μπαλαχούτη δεν αφήνει κάτι στον ακροατή (είναι εντελώς επίπεδη η ανάγνωση).
Γενικώς, το άλμπουμ είναι καλό. Έχει σωστές προθέσεις και σ’ ένα βαθμό αυτές οι προθέσεις υλοποιούνται.
Ωραίο, τέλος, το cover και το ένθετο, αλλά ωραιότερο όλων ήταν το έξτρα ένθετο-κείμενο με τα λόγια τού Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, σε αυστηρή ιερατική γλώσσα. Είναι μια γλώσσα αυτή που δεν μιλιέται πλέον στην κοινωνία, αλλά δεν είναι κακό (το αντίθετο) να γνωρίζουμε πως υπάρχει, ούσα αποκύημα μιας μακραίωνης και συναπτούς ιστορίας.

Πέμπτη, 9 Ιουλίου 2020

BLACK SUN ΩMEGA νέο «μέταλλο» από την Πάτρα

Διαβάζω στο δίκτυο πως οι Black Sun Ωmega (ένα καινούριο μεταλλικό συγκρότημα) είναι Πατρινοί και πως τοThe Sum of All Fears [Private Pressing, 2019/2020] είναι το πρώτο δικό τους άλμπουμ. Δεν μου κάνει εντύπωση. Η Πάτρα είναι από τις ηγέτιδες πόλεις και στο «μέταλλο» από τα late eighties ήδη και τους Death Courier, για να ακολουθήσουν πλείστα όσα, έκτοτε σχήματα, σαν τους Holy Oath, τους Krushya, τους Masquera Di Ferro, τους Dusk Eternal, τους Bionic Origin κ.ά. Διαιωνίζοντας την παράδοση, οι Black Sun Ωmega είναι το νέο σημαντικό όνομα της πόλης, που θέλει και μπορεί να μεταφέρει τον μεταλλικό ήχο και έξω απ’ αυτήν. Κάτι, εν πάση περιπτώσει, που το έχει ήδη καταφέρει μέσω του “The Sum of All Fears”, το οποίον κυκλοφορεί εδώ και μερικούς μήνες. Μέλη των Black Sun Ωmega είναι οι Leonidas K. μπάσο, φωνή, Nestor K. κιθάρες, φωνή, Alex Z κιθάρες φωνή και Petros H. ντραμς, με το άλμπουμ τους να περιέχει δέκα originals, συν ένα bonus track, τη διασκευή τους στο “Witching hour” των Venom (από εκείνο το ιστορικό πρώτο LP τους, του 1981), με στόχευση όμως στην version των Slayer-Machine Head (από το 1994).
Δείχνοντας λοιπόν εξ αρχής τις διαθέσεις τους και τις ανάλογες επιρροές τους, οι Black Sun Ωmega δημιουργούν ένα τρομερά ενεργητικό άλμπουμ, με old school ήχο που θα ενθουσιάσει τους eighties μεταλλάδες (συνδυασμός black, death και thrash στοιχείων), δίχως βεβαίως να αποθαρρύνει τους πιο νέους ηλικιακώς ακροατές.
Οι συνθέσεις είναι εξαιρετικές, οι στίχοι αυτοί που πρέπει να είναι, η φωνή και τα παιξίματα επίσης. Όλα, δηλαδή, λειτουργούν τέλεια σ’ αυτήν την μπάντα, με τη μία κομματάρα να διαδέχεται την άλλη – ενώ στην πράξη είναι μάλλον δύσκολο να βρεις κάποιο τραγούδι, που να υπολείπεται κάποιου άλλου σε δύναμη και αξία.
Μ’ ένα πρώτο άκουσμα θα ξεχώριζα το “Flowing hate”, που έχει μια κάπως «μοτόρικη» ρυθμολογία, κάπως σαν ν’ ακούς Deep Purple σε πιο thrash εκδοχή βεβαίως, το “The whore of Babylon” όχι μόνον για την... ακουστική oriental εισαγωγή του, αλλά και για το συνολικό εντατικό σκόρπισμα και ακόμη το “Worlds demise”, που είναι απλώς κομματάρα, με κιθαριστικό ξέσπασμα (σόλο) άλλης εποχής.
Εξαιρετικοί!

Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2020

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 277

8/6/2020
Μεγάλος πιανίστας της τζαζ και συνθέτης, αλλά όχι από εκείνους που θα τον βρεις σε κάθε δισκοθήκη, ακόμη και ψαγμένη. Είναι ο Andrew Hill και είναι ένα άλμπουμ του στην Blue Note από το 1970 –την εποχή της Μαύρης Δύναμης, αλλά και την εποχή όπου η μουσική επεκτεινόταν προς πάσα κατεύθυνση, από ανάγκη και όχι από επίδειξη– στο οποίο (άλμπουμ) δίνει πρώτο ρόλο στις φωνές. Όχι στο (καταληπτό) τραγούδι. Στις φωνές...

6/6/2020
Η σχέση του Ennio Morricone με την Ελλάδα ήταν πολύ στενή. Θέλω να γράψω κάτι, αλλά δεν ξέρω αν θα προλάβω - γιατί ήδη έγραφα κάτι άλλο και το παράτησα, για ν' ασχοληθώ λίγο με τον Ennio, διαπιστώνοντας πως και αυτό το κείμενο, οι σχέσεις Morricone και Ελλάδας, είναι μπελάς. Αν θες δηλαδή να γράψεις κάτι πρωτότυπο και όχι τα ίδια και τα ίδια...
Εδώ ένα τραγούδι του Μαέστρου, ωραίο τραγούδι, που έχει πει ο Ντέμης Ρούσσος...

6/7/2020
Θέλετε ελληνική πληροφορία για τον Ennio Morricone, που να τα σπάει; Μόνο από εδώ...
Προσέξτε αυτή τη φωτογραφία με τον Ερρίκο Μπριόλα από την ταινία «Κυνηγημένη Προσφυγοπούλα» του 1969. Και δείτε κάτω αριστερά, κολλημένο στον τοίχο, το εξώφυλλο του ελληνικού άλμπουμ τού Peter Tevis (ελληνική κοπή εννοώ) “Un Pugno di… West / Celebri Canzoni Western”, στην RCA Victor του Ορφανίδη. 
Ποιος είναι ο Peter Tevis; Ένας αμερικανός folkist, που έκανε καριέρα στην Ιταλία στα πρώτα χρόνια του ’60 από τη διασκευή του οποίου στο κλασικό “The pastures of plenty”του Woody Guthrie, το 1962 (με τη συνοδεία της ορχήστρας του Morricone), ξεκινά ουσιαστικά η μυθολογία των spaghetti-western soundtracks.
Το άλμπουμ του Tevis φαίνεται πως ήταν αρκετά γνωστό στην Ελλάδα του ’68 και κάποιος το κόλλησε στον τοίχο τού... δισκογραφικού παράγοντα Μπριόλα.
[ακούστε τη διασκευή στα σχόλια]

6/7/2020
Να πάρουμε τα χρόνια του θείου (θεϊκού) Ennio. Τι να πεις αυτή τη στιγμή; Κουράστηκα να βάζω λάικ σε ανεβάσματα φίλων...

6/7/2020
Ωραίο τραγούδι του Nick Lowe από το ξεκίνημά του, όταν έπαιζε στους Kippington Lodge, το 1969. Το κομμάτι είχε μπει σε μια συλλογή που είχε τυπωθεί και στην Ελλάδα, στα μέσα των 80s, και από 'κει το έμαθα. Κλασικός βρετανικός ψυχεδελικός ήχος...

4/7/2020
Τελευταίο κομμάτι στο θρυλικό Deuce του 1971, αλλά κι ένα από τα 3-4 ωραιότερα τραγούδια του Rory Gallagher...

SPIRAL DRIFT οι λέξεις-κλειδιά είναι country rock, desert rock, paisley underground και americana

Οι Spiral Drift δεν είναι καινούριο ελληνικό συγκρότημα. Ήδη έχουμε γράψει, πριν από πέντε χρόνια, για ένα πρώτο 10ιντσό τους, με τραγούδια αρκούντως... αμερικάνικα (με επιρροές από Woody Guthrie, μέχρι Chocolate Watchband και The Dream Syndicate, όπως σημειώναμε τότε), ενώ τώρα έχουμε στο πικάπ και ακούμε την πιο πρόσφατη κυκλοφορία τους – ένα LP με οκτώ tracks, που μας κρατάνε σταθερά σ’ αυτήν την κυρίαρχη αισθητική του αμερικάνικου ροκ. Εντάξει, μπορεί να υπάρχουν και άλλες κυρίαρχες τάσεις στο αμερικάνικο rock, από τα sixties μέχρι σήμερα, πανκοειδείς ας πούμε, αλλά... όλο αυτό το κομμάτι που περικλείεται από τα «όρια» country-rock, desert rock, paisley underground και americana είναι κάτι πάρα πολύ σαφές και γιγαντιαίο, και δεν είναι εύκολο να το αγνοήσεις, ούτε φυσικά να το υποτιμήσεις. Βασικά στο On the Shadow Line [Spinning Wheels / Ikaros Records, 2020] δεν το αγνοούν (και δεν το υποτιμούν) οι Spiral Drift, δηλαδή οι Kristian Fjellstad φωνή, Κώστας Οικονόμου ηλεκτρικές, ακουστικές κιθάρες, Άκης Πασχαλάκης ηλεκτρικές, slide κιθάρες, Γιώργος Γάκης μπάσο και Chris B.I. ντραμς. Σε κάποιους ορισμένα απ’ αυτά τα ονόματα θα είναι σίγουρα γνωστά, αφού ο Chris B.I., για παράδειγμα, είναι ο ντράμερ των Last Drive, ενώ ο Fjellstad είχε τραγουδήσει στους Duluth.
Το “On the Shadow Line”, το πρώτο αυτό ολοκληρωμένο άλμπουμ των Spiral Drift, έχει ορισμένα βασικά γνωρίσματα.
Κατ’ αρχάς διαθέτει από ενδιαφέρουσες και πάνω συνθέσεις-ενοργανώσεις, που περιστρέφονται σταθερά γύρω από τα genres που προαναφέραμε. Έχει καλά ή και πολύ καλά τραγούδια δηλαδή, που και από στιχουργικής πλευράς ξέρουν να «εκμεταλλεύονται» ορισμένες πολύ βασικές κατευθύνσεις του χώρου (όπως λένε και οι ίδιοι... telling stories about the light and darkness of being). Έπειτα ως άλμπουμ το “On the Shadow Line” είναι καλοφτιαγμένο, με «σωστή» απόδοση-παραγωγή, που μεγαλύνεται ανά περιπτώσεις με τις επιπρόσθετες ενοργανικές παρεμβολές από τρομπέτα, τρομπόνι και επιπρόσθετα φωνητικά. Περαιτέρω, διαθέτει απολύτως ουσιώδη και επαρκή παιξίματα, που προσθέτουν στα τραγούδια τις ατμόσφαιρες που προϋποθέτουν οι μουσικές και τα λόγια. Όλα αυτά (μουσικές, στίχοι, παιξίματα, παραγωγή) συνδυάζονται λοιπόν μ’ εκείνον τον τρόπο ώστε το τελικό αποτέλεσμα να είναι... αυτό που είναι. Σταθερό, σοβαρό, συνεπές, καίριο και ουσιώδες. Με μια πρώτη ακρόαση ξεχώρισα κάποια κομμάτια, όπως το “Cruising down South” ή το “Swamp mist” για παράδειγμα, αλλά στην πορεία, και μετά τις επόμενες ακροάσεις, αντιλήφθηκα πως το άλμπουμ διαθέτει μιαν ενότητα, που δεν σου επιτρέπει, εύκολα, να ξεχωρίσεις κάτι, απορρίπτοντας κάτι άλλο (ως υποδεέστερο ας πούμε).
Συνειδητές αμερικάνικες ροκ καταστάσεις έχουμε εδώ, από μουσικούς που γνωρίζουν χρόνια τώρα το... πεδίο άσκησης των καθηκόντων τους.
Ωραίο gatefold βινύλιο δικής τους παραγωγής (Spinning Wheels), με διανομή από την Ikaros Records.