KABASSE about sitting on fences

Σεξτέτο είναι οι Kabasse αποτελούμενοι εκ των Sigmund Perner πολλά και ποικίλα πλήκτρα (μέλος των Carpet – για τους οποίους έχουμε γράψει στο blog), Jonas Perner ντραμς, Jan Kiesewetter σαξόφωνο, μπάσο κλαρίνο, Benjamin Häussler τρομπόνι, Giuseppe Puzzo μπάσο και Martin Lehmann τρομπέτα, φλούγκελχορν. Το σχήμα περιφέρεται γύρω από το Μόναχο, έχει γίνει αρκετά γνωστό εκεί με αποτέλεσμα το πρώτο αυτό LP/CD του να έρχεται την πιο κατάλληλη στιγμή.

Η μουσική που μας παρουσιάζουν οι Kabasse στο “About Sitting on Fences” [Kapitän Platte, 2026] είναι παράξενη, και γι’ αυτό δεν είναι άμεσα κατατάξιμη. Δεν είναι ένα τυπικό τζαζ σχήμα, όπως αφήνει να εννοηθεί ενδεχομένως το setting του, αλλά ούτε και καθαρόαιμο rock, δηλαδή progressive rock, μπορείς να το πεις. Άλλοτε, δε, εκείνες που κυριαρχούν, ανά σημεία, είναι οι πιο avant αναφορές, χωρίς ακρότητες πάντως. Θέλω να πω πως οι συνθέσεις των Kabasse έχουν μια λογική εξέλιξη και μια σαφήνεια στις αποτυπώσεις τους – δίχως να θυμίζουν, πάντως, ούτε την γαλλική προχωρημένη σκηνή. Να τους εντάξεις από την άλλη σ’ εκείνο που αποκαλείται Canterbury sound είναι επίσης παρακινδυνευμένο, ενώ και οι Flairck, που θα μπορούσε να είναι μια επιρροή... είμαι μία ανάμεσα σε άλλες. Πάρα πολύ καλό το “Heavy cloud” με το μπάσο κλαρίνο του Kiesewetter να πρωταγωνιστεί, με το “Many thing goes”, που κλείνει το άλμπουμ, να δίνει μία σφαιρική εικόνα της μουσικής των Kabasse, μέσα από μια έντονη σχετικά σύνθεση, με ωραία «κοψίματα» και «αλλαγές» και με progressive jazz αφήγηση γενικότερα.
Επαφή: https://kapitaenplatte.bandcamp.com/album/about-sitting-on-fences

JOSEPH ARAGIANNIS ένας νέος ηλεκτρικός κιθαρίστας

Ο Joseph Aragiannis είναι ένας νέος ηλεκτρικός κιθαρίστας και συνθέτης που εμφανίζεται τώρα δισκογραφικά με το πρώτο CD του, το οποίον αποκαλείται “Conviction” [RE-Solution, 2026]. Στο άλμπουμ αυτό ο Aragiannis συνθέτει και παίζει κιθάρα βασικά (προφανώς και keyboards, και δεν ξέρω τι άλλο), ενώ δίπλα του στέκονται οι Elias Raftel μπάσο, Vicente Ferreira ντραμς και ακόμη οι Vangelis Aragiannis κοντραμπάσο, ηλεκτρικό μπάσο και Dimitris Keramidakis πιάνο σε συγκεκριμένα tracks.

Στο “Conviction” είναι καταγραμμένες επτά συνθέσεις του Αραγιάννη, οι οποίες διαθέτουν, σε γενικές γραμμές, «μεταλλικά» χαρακτηριστικά. Αυτό είναι το βασικότερο όλων – το λέω, γιατί από ’κει και πέρα υπεισέρχονται και άλλοι αισθητικοί προβληματισμοί.
Ένα πρώτο που πρέπει να ειπωθεί είναι πως ο Αραγιάννης, έτσι όπως παρουσιάζεται εδώ, είναι ένας πολύ ενδιαφέρων συνθέτης. Οι συνθέσεις του δεν είναι προφανείς εννοώ, και όσο περισσότερο τις ακούς τόσο ανακαλύπτεις, σ’ αυτές, πολλές και διαφορετικού τύπου και ύφους επιρροές. Έτσι, κι ενώ το «μεταλλικό» περίβλημα φαίνεται να υπερισχύει, υπάρχει από ’κει και πέρα το fusion, το progressive rock, ακόμη και η ηλεκτρική keyboard music ή και η jazz θα έλεγα, που παρέχουν στις συνθέσεις μια ιδιάζουσα ποικιλία.
Θα έλεγα πως ο Αραγιάννης, φέρνει, τηρουμένων όσων αναλογιών θέλετε (όχι πάντως στους τομείς της συνθετικής και της εκτελεστικής επάρκειας, γιατί σ’ αυτούς δεν του λείπει κάτι), κιθαρίστες σαν τον Βρετανό Mark Wingfield, τον Ινδονήσιο Dewa Budjana, τον Ουρουγουανό Beledo και τον Σέρβο Dušan Jevtović, οι οποίοι ανανέωσαν την τελευταία δεκαετία, χοντρικά, το ηλεκτρικό fusion, μπολιάζοντάς το με πολλά και διαφορετικά στοιχεία («σκληρά», prog, παραδοσιακά κ.λπ.).
Τα complex κομμάτια του Αραγιάννη, που καταγράφονται στο “Conviction”, είναι επίσης καλοπαιγμένα και βεβαίως καλο-ηχογραφημένα, με σωστή μείξη και παραγωγή, ώστε να ακούγονται στο αυτό επίπεδο με τις ανάλογες δουλειές που μας έρχονται από το εξωτερικό. Μετράει αυτό, για τις συγκεκριμένες μουσικές, σχεδόν όσο μετράνε τα παιξίματα και οι συνθέσεις, που είναι όλες μία και μία (οι συνθέσεις) – και αν θα έπρεπε να ξεχωρίσω με το ζόρι κάποια, γιατί όλες κινούνται σε υψηλό επίπεδο, θα έγραφα για την “Phantom words”.
Ένα πολύ καλό ντεμπούτο. Εντυπωσιακό θα έλεγα.
Επαφή: https://josepharagiannis.bandcamp.com/album/conviction

το ροκ δηλώνει πάντα παρόν μέσα από τις ψυχεδελικές και progressive οπτικές του – συγκροτήματα και καλλιτέχνες από τη Γερμανία, την Ελλάδα, τη Σουηδία και τη Νέα Ζηλανδία

Πρόκειται για μια νέα σειρά ροκ δίσκων από την Ευρώπη και την Ωκεανία, οι οποίοι μας δίνουν την ευκαιρία να περιπλανηθούμε σε αγαπημένους ήχους, που ξεκινούν από το απώτερο χθες ταξιδεύοντας στο μέλλον...

LAMP OF THE UNIVERSE: Existence of the Self [Sound Effect Records, 2026]
Το μπαράζ κυκλοφοριών των Lamp of The Universe –ψυχεδελικό όχημα του Craig Williamson, που εδρεύει στο Hamilton της Νέας Ζηλανδίας– από τη Sound Effect Records συνεχίζεται με αμείωτη ένταση. Υπενθυμίζω πως η εταιρεία από τα Εξάρχεια έχει επανατυπώσει τα δύο πρώτα άλμπουμ του καλλιτέχνη από την αρχή των 2000s (“The Cosmic Union”, “Echo in Light”), έχοντας δώσει βεβαίως και νεότερες εγγραφές του, σαν τις “Enters your Somas” (2024) (με Dr Space), “Kaleidoscope Mind” (2023) και “The Akashic Field” (2023).
Τώρα ήρθε η ώρα του πλέον πρόσφατου LP των Lamp of The Universe στην Sound Effect, που αποκαλείται “Existence of the Self” και στο οποίο καταγράφονται συνθέσεις-τραγούδια του νεοζηλανδού μουσικού από το διάστημα 2023-2025. Άρα συζητούμε για απολύτως καινούριο υλικό, στο οποίο, κατά τα ειωθότα, ο Williamson χειρίζεται όλα τα όργανα που ακούγονται – παίρνοντας μικρές βοήθειες μόνο από τον Joel van Roode σε τανπούρα, σιτάρ στο A2 track. Στο LP καταγράφονται τρία + τρία tracks ανά πλευρά, όλα συντεθειμένα,  εννοείται, από τον Νεοζηλανδό.
Το εισαγωγικό “Sceptre of healing” είναι ένα τραγούδι με ακουστικά και ηλεκτρικά μέρη, με πολλές Indian επιρροές, που ακούγεται κάπως σαν mantra. Οπωσδήποτε τα ινδικά όργανα (σιτάρ, τάμπλας κ.λπ.) πρωταγωνιστούν εδώ, αλλά υπάρχουν και φλάουτα, πλήκτρα, κιθάρες και εφφέ, που προσδίδουν στο κομμάτι space-psych χαρακτηριστικά (όσοι θα ανακαλέσουν τους ιστορικούς Brainticket π.χ. δεν θα το κάνουν άστοχα). Στο “Ship of eternity” υπάρχουν και κάποια prog στοιχεία, βασικά στη χρήση των πλήκτρων (μέλοτρον ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων στο ξεκίνημα), αλλά από ’κει και κάτω το Indian-folk δείχνει να κυριαρχεί, με τη σύνθεση-τραγούδι να κυλάει σε μάλλον γρήγορο τέμπο και σε κάθε περίπτωση μαγικά. Το “Mantric waves”, που θα κλείσει την Side A, διαρκεί περί τα εννέα λεπτά, ξεκινά με συνδυασμούς από πιάνο-πλήκτρα και βαρύτατο rhythm section, για να εξελιχθεί σ’ έναν psych-prog ύμνο, με εκτονωτική ορχηστρική ένταση από το πέμπτο λεπτό και πέρα (και με τις φωνές σε ρόλο οργάνου).
Η δεύτερη πλευρά του “Existence of the Self” θα ξεκινήσει με το “Into the light”, το οποίο ακούγεται ενισχυμένα folky, με τις ακουστικές κιθάρες και τα κρουστά να πρωταγωνιστούν στο μεγαλύτερο μέρος του και με τις φωνές, που είναι περασμένες μέσα από εφφέ, να προσδίδουν στη σύνθεση έναν κοσμικό χαρακτήρα. Το φερώνυμο track, το “Existence of the Self”, ξεπερνά τα οκτώ λεπτά σε διάρκεια (είναι το δεύτερο πιο μακρύ στο χρόνο) καταγράφοντας τους Lamp of The Universe για μιαν ακόμη φορά σε φάση έξαρσης και βασικά «χασίματος», με το σιτάρ στην αρχή και την ηλεκτρική κιθάρα στη συνέχεια να προεξέχουν πάνω από τόνους εφφέ, πλήκτρων, μπάσου και κρουστών, δίνοντας τον τόνο.
Το νέο LP του Νεοζηλανδού θα ολοκληρωθεί με το “Arkkadian ritual” – και όποιοι-ες έχουν ακόμη στ’ αυτιά τους τούς φοβερούς δίσκους του Σουηδού St. Mikael στην Xotic Mind από τα 90s (το “Psychocosmic Songs” φερ’ ειπείν) είναι σίγουρο πως, εδώ, θα ανατριχιάσουν. Όπως και με όλο το άλμπουμ εξάλλου.
Επαφή: https://www.soundeffect-records.gr/lamp-of-the-universe
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/rok-dilonei-panta-paron-mesa-apo-tis-psyhedelikes-kai-progressive-optikes-toy

HEINZ HOLLIGER / MARIE-LISE SCHÜPBACH μισός αιώνας συνεργασία, η οποία συνεχίζεται

Πρόκειται, κατά μίαν έννοια, για μια εορταστική έκδοση, αναφορικά με τον ελβετό ομποΐστα-συνθέτη Heinz Holliger (γενν. 1939) και την βρετανίδα χειρίστρια του αγγλικού κόρνου Marie-Lise Schüpbach, και τούτο γιατί οι δυο τους συνεργάζονται για μισόν αιώνα. Επίσης με αυτό το CD, το “Con Slancio” [ECM New Series / ΑΝ Μusic, 2026] εορτάζονται 40 χρόνια παρουσίας του Holliger στην ECM, οπότε γίνεται αυτομάτως αντιληπτή η σημασία της εν λόγω έκδοσης, για τους δύο συμβαλλομένους κατ’ αρχάς – μα και για τους ακροατές της σύγχρονης κλασικής γενικότερα θα λέγαμε.

Τα 15 tracks, για όμποε και αγγλικό κόρνο, που καταγράφονται εδώ ανήκουν συνθετικώς στον Holliger (6), στον Toshio Hosokawa (γενν.1955) (1), στον Jürg Wyttenbach (1935-2021) (4), στον Jacques Wildberger (1922-2006) (1), στον György Kurtág (γενν. 1926) (1), στον Rudolf Kalterborn (1931-2021) (1) και στον Robert Suter (1919-2008) (1).
Φυσικά το άλμπουμ απευθύνεται στο μουσικόφιλο κοινό της σύγχρονης κλασικής, το οποίο (κοινό) θα βρει πολύ κατατοπιστική και την δίγλωσση (γερμανικά-αγγλικά) μακροσκελή συνέντευξη του Heinz Holliger στον Michael Kunkel (Βασιλεία, 9 Φεβρουαρίου 2023).

AFASIA ένα πολύ νεανικό ελληνικό ροκ συγκρότημα

Οι Afasia (Aris Anastasiou φωνή, άλτο σαξόφωνο, Spyridonas Katsaros κιθάρες, Marita Malli πιάνο, όργανο, κιθάρες, SerjKon μπάσο, πιάνο, Nestor Orologas ντραμς) είναι ένα καινούριο νεανικό indie rock συγκρότημα –18άρικα παιδιά–, το οποίο δημιουργήθηκε το 2023 από μαθητές του Μουσικού Σχολείου Αθήνας.
Δεν πρέπει να μας εκπλήσσει, σώνει και καλά, το νεανικό της ηλικίας. Πολλά παιδιά, στα σίξτις, κατ’ αρχάς, συμμετείχαν σε συγκροτήματα ή ηχογραφούσαν σε νεαρές ηλικίες. Ο Γιώργος Ρωμανός, ο Γιάννης Κιουρκτσόγλου, ο Κώστας Τουρνάς, ο Πασχάλης κ.ά. μπήκαν στις ηχογραφήσεις κάτω από τα 20 χρόνια τους, ενώ πολλοί ήταν κάτω και από τα 18 τους (ο Κιουρκτσόγλου ήταν 16, όταν έπαιζε στους Loubogg και ηχογραφούσε το top garage-punk “She is cool”). Θέλω να πω πως εμένα δεν με εκπλήσσει ένα συγκρότημα, με μέλη σ’ αυτές τις ηλικίες, παρότι στις μέρες μας δεν είναι κάτι σύνηθες. Και υπάρχουν λόγοι γι’ αυτό. Κοινωνικοί να τους πούμε.
Στα σίξτις ο νέος έβγαινε από τα 13-14 χρόνια του για δουλειά. Και όλα αυτά τα παιδιά, στα συγκροτήματα, επιχειρούσαν να συνδυάσουν το πάθος τους για τη μουσική, με το σχολείο, και τη δουλειά (συνήθως νυχτερινή στα κλαμπ). Δεν ήταν εύκολο. Αλλά πολλοί το έκαναν. Σπουδές, δουλειά και χόμπυ μαζί. Σήμερα, όλα αυτά είναι ξεκαθαρισμένα – προς μια άλλη κατεύθυνση βεβαίως. Πας σχολείο είτε αναγκαστικά ή για να βρεις καλή δουλειά μετά, ή και πολύ μετά, στα 30 σου ας πούμε (καθότι έχουν προηγηθεί χρόνια σπουδών, μεταπτυχιακών και διδακτορικών) και βασικά, όλα αυτά, για να βγάλεις λεφτά. Αυτός είναι ο στόχος. Κανείς, δηλαδή ελάχιστοι, σήμερα, παίρνουν τη ζωή στα χέρια τους από τα 17-18 τους, και ακόμη λιγότεροι ζούνε από τη μουσική σ’ αυτές τις ηλικίες. Να το έχουμε αυτό κατά νου, όταν μιλάμε, σήμερα, για ένα νεανικό μουσικό γκρουπ.

Τώρα, και επί του προκειμένου. Οι Afasia, έτσι όπως εμφανίζονται στο “We Will Die Dreaming” [Puzzlemusik, 2026], είναι συμπαθείς, αλλά για να ξεπεράσουν το στάδιο της «συμπάθειας» και για να μετατοπιστούν προς ένα επόμενο, χρειάζονται πολλή δουλειά. Βασικά, τα αγγλικά λόγια στα τραγούδια τους δεν εξυπηρετούν σε κάτι – και γιατί δείχνουν, σαν γκρουπ, πως μπορούν να τραγουδήσουν στα ελληνικά, μα και γιατί η απόδοσή τους στη συγκεκριμένη γλώσσα θέλει κι άλλη δουλειά (που δεν ξέρω αν υπάρχει λόγος για να το προσπαθήσουν). Μπορούν να βελτιωθούν και συνθετικά και στιχουργικά και όσον αφορά τις ερμηνείες οι Afasia, ενώ πρέπει να συνεχίσουν να ηχογραφούν, έστω και ερασιτεχνικά, έστω και για πάρτη τους, αν θέλουν να βρουν επακριβώς τον ήχο τους και τα δικά τους πατήματα. Εντάξει, υπάρχει ερασιτεχνισμός εδώ, αλλά υπάρχει και θέληση, και σίγουρα ένα κάποιο ταλέντο. Το οποίο ταλέντο θα πρέπει να καλλιεργηθεί στην πορεία, προκειμένου να οδηγήσει τους Afasia σε ακόμη καλύτερα αποτελέσματα. Αν, δηλαδή, είναι ταγμένοι σ’ αυτό που κάνουν και θέλουν να πάνε ακόμη πιο μακριά.
Το “We Will Die Dreaming” έχει οπωσδήποτε τις στιγμές του (“Dystopia”), δείχνει πως ένα πρώτο επίπεδο έχει κατακτηθεί, αλλά απαιτείται μεγαλύτερη προσπάθεια, για να ακούσουμε κάτι ακόμη πιο αξιόλογο απ’ αυτούς στο μέλλον.
Επαφή: www.puzzlemusik.com

BJÖRN MEYER ο σουηδός μπασίστας και συνθέτης στο νέο άλμπουμ του

Εννέα χρόνια μετά από το “Provenance” (2017), ο σουηδός μπασίστας και συνθέτης Björn Meyer επανέρχεται στην ECM (AN Music) μ’ ένα νέο σόλο-μπάσο άλμπουμ, εννέα πρωτότυπων δικών του συνθέσεων, που αποκαλείται “Convergence” (2026). Βεβαίως το μπάσο του Meyer δεν είναι το κλασικό κοντραμπάσο ή το επίσης κλασικό bass guitar (τετράχορδα όργανα), αλλά ένα εξάχορδο ηλεκτρικό μπάσο, που του παρέχει «άλλες» δυνατότητες σύνθεσης και ηχοχρωμάτων.

Δεν υπάρχει λόγος... ο σουηδός εκμεταλλεύεται απολύτως και το συγκεκριμένο όργανο, και την τεχνολογία, προκειμένου να μας παρουσιάσει μια σειρά εντυπωσιακών συνθέσεων, τις οποίες χοντρικά θα αποκαλούσα ambient. Υπάρχει, δηλαδή, μία «περιβαλλοντικότητα» και μία «ατμοσφαιρικότητα» σε αυτά που ακούμε, στα μαγικά “Drift” και “Motion” για παράδειγμα, αν και τα πάντα είναι «μαγικά» στο “Convergence” – ένα άλμπουμ καθηλωτικό σχεδόν, αποτελούμενο από απολύτως ρεαλιστικές συνθέσεις, με έντονο συναισθηματικό φορτίο. (Για τα τεχνικά ζητήματα δεν το συζητάμε. Προφανώς ο Meyer είναι κύριος της τεχνολογίας που χρειάζεται, προκειμένου να δημιουργήσει τον δικό του ηχητικό κόσμο).
Δίσκος, όχι μόνο για απόλαυση, μα και για μελέτη από μπασίστες και κιθαρίστες.

οι ETHNOS ATRAMO και το κορυφαίο folk άλμπουμ τους

Υπάρχουν πολλοί δίσκοι από τα 70s κυρίως, στους οποίους Καταλανοί και Ισπανοί, γυρίζουν πίσω στον μουσικό και ποιητικό χρόνο, επαναφέροντας στο σήμερα ήχους ξεχασμένους μεν, αλλά πάντα σε διαρκή ζήτηση από τους ψαγμένους μουσικόφιλους. Σ’ αυτή τη μεγάλη παράδοση ανήκουν και οι Ethnos Atramo, δηλαδή η Pepa G. Lillo (φωνή, λυράκι, πλήθος κρουστών) και ο Gabriel Navalón (πλήκτρα, συνθεσάιζερ, προγραμματισμός, κρουστά, ηλεκτρονικά), οι οποίοι, με τον τρίτο δίσκο τους, το “Antología Imaginaria” [Segell Microscopi, 2026] (έχουν προηγηθεί τα “Ethnos Atramo” το 2013 και “Sinagoga del Agua” το 2016) έρχονται να μας προτείνουν κάτι που και θα μείνει και θα ενθουσιάσει.

Εν τω μεταξύ από τα έντεκα κομμάτια του πιο νέου CD τους, μόνο το closing track “Cantar de mío tajo” είναι σύνθεση των Ethnos Atramo (μουσική Navalón-στίχοι G. Lillo), ενώ τα υπόλοιπα δέκα αποτελούν διασκευές τους είτε σε παραδοσιακά σεφαραδίτικα, γιεμενίτικα, ανδαλουσιανά, ασκεναζίτικα κ.λπ. τραγούδια είτε σε συνθέσεις επωνύμων από την εποχή του Μεσαίωνα (Bernart de Ventadorn, Alfonso X el Sabio, Hildegard von Bingen). Παρά ταύτα, όλο το υλικό του “Antología Imaginaria”, έτσι όπως το διασκευάζει το καταλανικό ντουέτο, ακούγεται φοβερά ενοποιημένο και εν τέλει εκπληκτικό. Κάθε φωνητική εναρμόνιση και κάθε ενορχηστρωτική προσέγγιση, στις παλαιές μελωδίες, έχει γίνει μ’ έναν τρόπο που εξάπτει τις αισθήσεις, και που εμπεριέχει σίγουρα τη γνώση, τη μελέτη και το ταλέντο των δύο συμμετεχόντων – της Pepa G. Lillo και του Gabriel Navalón.
Είναι μάταιο, ακούγοντας το “Antología Imaginaria”, να ξεχωρίσεις κάποια tracks ως απλώς ενδεικτικά της ποιότητάς του, καθώς ολόκληρο το άλμπουμ αποτελεί μνημείο ηχητικής απόλαυσης. Θέλω να πω πως έχουμε να κάνουμε μ’ ένα κορυφαίο CD του ευρωπαϊκού folk, εφάμιλλο των αριστουργημάτων από τα seventies και τα eighties.
Επαφή: https://www.microscopi.cat/product-page/antologia-imaginaria

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 709

31/3/2026
– Πείτε μας λοιπόν για την Βραζιλία...
– Είχα συμμετάσχει στο τρίτο διεθνές φεστιβάλ τραγουδιού που οργανωνόταν στο Ρίο ντε Τζανέιρο, ένα από τα κορυφαία στον κόσμο. Το τραγούδι μου λεγόταν «Αν θες να ρθης» και θα το ερμήνευε η Μαρινέλλα. Για λόγους που δεν είναι της παρούσης να εξηγήσουμε η συμμετοχή μας «χτυπήθηκε», ενώ ήταν από τα φαβορί. Σκεφθείτε πως στη διάρκεια της πρόβας, όταν τελείωσε το κομμάτι σηκώθηκαν και τα 60 μέλη της ορχήστρας και χειροκροτούσαν όρθια. Αυτό είχε προκαλέσει μεγάλη αίσθηση και την άλλη μέρα οι εφημερίδες σχολίαζαν το γεγονός σαν κάτι που δεν είχε ξαναγίνει. Όμως κάποιος κακοήθης συντάκτης, που δεν έβλεπε με καλό μάτι μία ενδεχόμενη βράβευση του τραγουδιού, έγραψε πως, εγώ, είχα κατηγορήσει την ορχήστρα ότι, τάχα, δεν απέδωσε σωστά το κομμάτι και τέτοια –όλα ψέματα– και παρότι η παρεξήγηση αποκαταστάθηκε η «δουλειά» είχε γίνει. Τελικά δεν μείναμε ούτε στην βραδιά απονομής των βραβείων, αφού η Μαρινέλλα έφυγε απρόσμενα από το Ρίο, με αποτέλεσμα, όπως έμαθα αργότερα, να μην παραλάβουμε το βραβείο «καλύτερης καλλιτεχνικής παρουσίας» που μας απονεμήθηκε και το οποίο πήρε, αντί για εμάς, ο Έντου Λόμπο (Edu Lobo).

[«100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] – Κεφάλαιο Τρίτο / Γεράσιμος Λαβράνος (1935-2015): η συνέντευξη, σελ. 89-101]
https://www.youtube.com/watch?v=wWQ05tG7eKU&list=RDwWQ05tG7eKU&start_radio=1

31/3/2026
Συμπαθής ο Δάντης, ωραία η ορχήστρα. Προτιμώ αυτές τις πιστές διασκευές από κάθε τάχα μου-τάχα μου crossover. Πρέπει να ξαναμάθουν οι ορχήστρες να παίζουν τα τραγούδια όπως τα έφτιαξαν οι δημιουργοί τους και ν’ αφήσουν τους πειραματισμούς και τις δηθενιές στην άκρη (τζαζ, μπλουζ, ρέγγε, λάουντζ κ.λπ.). Όσους και όσες παρακολουθούν από κάτω δεν τους κρίνω, το τραγούδι μ' ενδιαφέρει πρωτίστως.
https://www.youtube.com/watch?v=Z-kHr_5-01Q&list=RDZ-kHr_5-01Q&start_radio=1

30/3/2026
Φτάνουν διάφορα στ’ αυτιά μου σε σχέση με το «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025]. Πέρα από τα καλά λόγια υπάρχουν και οι γκρίνιες, για διάφορα θέματα, σοβαρά (που έχουν περιθώρια για να εξηγήσεις πράματα, να υπερασπίσεις δηλαδή ό,τι έχεις κάνει) και για άλλα μη-σοβαρά. Υπάρχουν και κάποιοι που κρίνουν τις επιλογές των ονομάτων που ξεχώρισα σε μεγαλύτερα κεφάλαια – πως θα έπρεπε να υπάρχουν και άλλα, που άξιζε να ξεχωρίσουν και τέτοια. Εντάξει, εγώ πήρα την ευθύνη να ξεχωρίσω κάποια ονόματα όχι ακριβώς ενδεικτικά και αυτό τίθεται υπό κρίση – και έτσι είναι το σωστό. Τις ακούω τις διάφορες απόψεις, αλλά θα πρέπει να επισημάνω δύο τινά...
Ένα. Το βιβλίο δεν θα μπορούσε να γίνει μεγαλύτερο, για πρακτικούς κυρίως λόγους. Είναι ήδη αρκετά μεγάλο (445 σελίδες), ενώ αν ήταν μεγαλύτερο (600 ή 700 σελίδες) πάλι τέτοιου είδους «παράπονα» δεν θα αποφεύγονταν (ίσως να ήταν και εντονότερα μάλιστα). Αφήνω το γεγονός πως θα ήταν ακριβότερο και άρα μη-εμπορικό. Οπότε «μια χαρά» είμαστε, έτσι όπως είμαστε.

Δύο. Αν υπάρχει ένα όνομα που θα άξιζε να αναφερθεί στο βιβλίο (δηλαδή θα ήθελα να το συμπεριλάβω) και δεν αναφέρθηκε (δηλαδή κακώς δεν αναφέρθηκε σε ξεχωριστό κεφάλαιο, γιατί μου έλειπαν κάποια στοιχεία και το άφησα έξω τελευταία στιγμή) αυτό έχει να κάνει μόνο με τον Αμερικανό Malik Yaqub – και τούτο δεν μου το επεσήμανε κάποιος.
[σας ευχαριστώ για την προσοχή σας στο θέμα... όπως θα έλεγε και ο πρόεδρας (γέλιο)]

30/3/2026
Φυσικά και θυμάμαι το Βασίλη Γκούμα να παίζει επαγγελματικά μπάσκετ μέχρι τα 40βάλε του, και λέγαμε όλοι, τότε, πώς το καταφέρνει (γιατί εμείς ήμασταν 20χρονοι και αντέχαμε μόνο μισό ημίχρονο). Τον είχα δει στο γήπεδο και στα σέβεντις και στα έιτις εννοείται, και θυμάμαι πολλά από το δικό του τρόπο, αλλά το βασικότερο όλων είναι πως είχε φοβερό εκτόπισμα σαν παρουσία στο τερέν. Και σωματική, ήταν γίγαντας, και ψυχική. Και βασικά σαν παίκτης δεν αντιμετωπιζόταν (δηλαδή... έτρωγες ξύλο, αν πήγαινες δίπλα του). Τον συναντούσα και στο Μοναστηράκι, παλιότερα, τις Κυριακές, όταν κατέβαινα για ψαξίματα, και τον κοίταζα με δέος. Σήμερα πέθανε...

Για τον Γκούμα τα είχε γράψει ωραία ο Τάσος Φαληρέας, παλιά, στο Ντέφι, και από ’κει επιλέγω ένα απόσπασμα:
>>Ο Βασίλης Γκούμας είναι 38 χρονών φέτος (σ.σ. το 1983). Ήλθε έφηβος από το Βόλο, τον παρασύρανε κάτι εφοπλιστές σ’ ένα σκάνδαλο δωροδοκίας και του δώσανε κάτι κοστούμια, κατέληξε στον Πανελλήνιο απ’ όπου και έσπασε όλα τα πανελλήνια ρεκόρ σκοραρίσματος. Είναι 1,97-1,98, φοβερά δυνατός, με πολύ καλό άλμα, σκληρός και μαχητικός, έχει κερδίσει όλες τις ελληνικές ομάδες μόνος του. Ξεκίνησε σαν ψηλός κάτω απ’ το καλάθι, αλλά μαζί με τον Κόντο είναι οι πρώτοι τρίτοι ψηλοί. Έχει πολύ καλό χέρι, αποτέλεσμα κι αυτό της καλής προπόνησης, κι έχει απίστευτη επιθετική ποικιλία, παίζει και άμυνα.(...) Ό,τι ισχύουν για τη δημοσιογραφία στον τόπο μας ισχύουν και για την αθλητική δημοσιογραφία.(...) Όταν ο Γκούμας μάλωσε κι έφυγε (όταν η ΑΕΚ πρόπερσι πήρε το Κύπελλο και δώσαν στον Ράμπις τον τίτλο του καλύτερου παίκτη) (σ.σ. νομίζω τότε ήταν όταν ο Γκούμας είχε βγάλει τα παπούτσια του και τα είχε πετάξει στις κερκίδες), δέχτηκε τα καταιγιστικά πυρά και τις επικρίσεις όλων για τη στάση του. Τα χρόνια πέρασαν, ο Ράμπις παίζει στους Λέηκερς, απεδείχθη ότι δεν είναι Έλληνας, αλλά ένας αμερικανός χίπυ που βρέθηκε περιστασιακά στην Ελλάδα και κανείς δεν ντράπηκε γι’ αυτό, ενώ λένε πως δεν μπορούν να καλέσουν τον Στεργάκο στην Εθνική, αν και είναι πέντε χρόνια στην Ελλάδα και παντρεμένος με Ελληνίδα.(...).<<

27/3/2026
Παλικαρίσια ερμηνεία και στα 85 της
https://www.youtube.com/watch?v=2vV3_leLxv8&list=RD2vV3_leLxv8&start_radio=1

27/3/2026
Άγκυρα, 1978, με την ίδια σύνθεση είχαν παίξει και στην Αθήνα οι Embryo, στο Μαρούσι, εκείνη την εποχή... Christian Burchard drums, Roman Bunka guitar, Uve Müllrich bass. Michael Wehmeyer piano, Stefan Rustige painting
https://www.youtube.com/watch?v=448GpOzvkQ0&list=RD448GpOzvkQ0&start_radio=1

CRAIG TABORN / TOMEKA REID / CHES SMITH ένα πολύ δυνατό αμερικανικό τρίο στην ECM

Φοβερό αμερικανικό τρίο αυτό των Craig Taborn (πιάνο, πλήκτρα, ηλεκτρονικά), Tomeka Reid (βιολοντσέλο) και Ches Smith (ντραμς, βιμπράφωνο, κρουστά, ηλεκτρονικά), που τώρα μας παρουσιάζεται, μέσω του “Dream Archives” [ECM Records / AN Music, 2026], ενός CD που ηχογραφήθηκε στο New Haven του Connecticut τον Ιανουάριο του ’24. Έξι συνθέσεις μέσης και μεγάλης διάρκειας (από 5:19 έως 12:04) καταγράφονται εδώ, τέσσερις από τις οποίες ανήκουν στον Taborn και από μία στην Geri Allen (“When Kabuya dances”) και τον Paul Motian (“Mumbo jumbo”) (προφανώς οι δύο τελευταίες αφορούν versions).

Avant-jazz είναι αυτό που ακούμε από τους Taborn / Reid / Smith, επεξεργασμένη και προσαρμοσμένη (ας το πούμε έτσι) στις απαιτήσεις ενός σύγχρονου ακροατή, που δεν παρασύρεται από αισθητικές εμμονές και ηχητικές περιχαρακώσεις. Ένα επιπλέον προσόν των συνθέσεων που παρουσιάζονται στο “Dream Archives” έχει να κάνει με την λαϊκή πολυπλοκότητά τους (γι’ αυτό έγραψα το «επεξεργασμένη» λίγο πιο πάνω), κάτι που σημαίνει πως τα πολλά αβανγκαρντίστικα στοιχεία που ανιχνεύονται, εδώ, σε όλα τα κομμάτια, δεν είναι ξένα προς το «μέσο αυτί», εμφανίζοντας άλλοτε μια παράξενη ρυθμικότητα-χορευτικότητα (στο “When Kabuya dances”) και άλλοτε μια κάπως διαλογιστική άπνοια και χαλαρότητα (“Coordinates for the absent”).
Ως εντελώς χαρακτηριστικά της προσφοράς των Taborn / Reid / Smith κρίνονται τα δύο τελευταία 12λεπτα tracks, τα “Dream archive” και “Enchant”, που συμπυκνώνουν με τον πιο σαφή τρόπο τούτη τη λελογισμένα εκρηκτική προσφορά του τρίο.

AADAL / JOACHIM LYCHE TRIO νέα jazz και prog σχήματα από τη Νορβηγία

AADAL: Aggressive Hymns, Energetic Ballads [Losen Records, 2026]
Πίσω από το όνομα Aadal κρύβεται ο κιθαρίστας Michael Aadal, για άλμπουμ του οποίου έχουμε ξαναγράψει στο blog. Λέμε για το “Pomona” από το 2016 (ως Michael Aadal Group) και για το “Voyager” από το 2023 (ως απλώς Aadal). Στο “Aggressive Hymns, Energetic Ballads” Aadal είναι οι Michael Aadal κιθάρες, André Kassen τενόρο, βαρύτονο σαξόφωνα, Audun Ramo ακουστικό, ηλεκτρικό μπάσο και Gunnar Sæter ντραμς, κρουστά – με το CD να περιέχει οκτώ συνθέσεις, οι οποίες ανήκουν, όλες, στον πρώτο τη τάξει.

Το άλμπουμ αυτό είναι λιγάκι παράξενο. Υπό την έννοια πως ξεφεύγει από το τζαζ πλαίσιο της νορβηγικής εταιρείας, αγγίζοντας ή και... καπαρώνοντας ροκ, κυρίως, καταστάσεις. Τι ροκ, όμως; Progressive rock. Συνθέσεις σαν τις “Wichita linedance” και “Brockenspekter”, που καταχωρίζονται στους... aggressive hymns, τις απολαμβάνεις ως τέτοιες (ως progressive εννοώ), χωρίς τις δογματικές αισθητικές επιστροφές στο χθες (παρότι υπαινιγμοί κυρίως από τον Canterbury sound ανιχνεύονται εδώ κι εκεί). Το ίδιο, δε, θα έλεγα πως συμβαίνει και με κάποιες από τις... energetic ballads, σαν την “Lakenskrekk” ας πούμε ή σαν την λυρική “Death by dyson”, που είναι το ίδιο ελκυστικές (με την προσθήκη εδώ και κάποιων αναμενόμενων τζαζ στοιχείων).
Γενικώς το “Aggressive Hymns, Energetic Ballads” στέκεται, συνθετικά και εκτελεστικά σε υψηλό επίπεδο, δείχνοντας πως οι Aadal, και ο Michael Aadal ειδικότερα, παραμένουν μια 15ετία μετά υπολογίσιμοι «παίκτες» της νορβηγικής σκηνής.
Επαφή: www.losenrecords.no

JOACHIM LYCHE TRIO: Primal Heuristics [Losen Records, 2026]
Αν κρίνουμε από την φωτογραφία του κιθαρίστα Joachim Lyche, που υπάρχει στο μέσα μέρος του gatefold, του “Primal Heuristics”, θα λέγαμε πως το Joachim Lyche Trio είναι ένα πολύ νεανικό σχήμα της σύγχρονης νορβηγικής τζαζ σκηνής, με το μέλλον να διαγράφεται ανοιχτό μπροστά του. Κιθάρα (ο Joachim Lyche), μπάσο (η Uma Morelia Bustos Reksten) και ντραμς (ο Bendik Jöhnk) είναι τα τρία όργανα που ακούγονται εδώ – με το σχήμα να παρουσιάζει βασικά δικές του συνθέσεις (του Lyche), αν εξαιρέσεις την διασκευή στο “Lazy bird” του John Coltrane.
Το υλικό έχει ενδιαφέρον οπωσδήποτε, αν και νομίζω πως τα ωραιότερα tracks βρίσκονται στις μπροστινές θέσεις. Το κλίμα είναι jazz οπωσδήποτε, με τις μελωδίες να αναπτύσσονται με άνεση και χαλαρότητα (το διαπιστώνεις αυτό στο πολύ καλό εισαγωγικό “Bip”), και με τους οργανοπαίκτες να φανερώνουν και ποικιλία και επάρκεια. Πολύ καλή ακούγεται στ’ αυτιά μου η μπασίστρια στο 6λεπτο “Muze” – και μακάρι η διάρκειά του να ήταν μεγαλύτερη, αλλά το Joachim Lyche Trio προτιμά τις μικρές και μεσαίες συνθέσεις, για να δείξει τα προσόντα του. Και ίσως καλύτερα, τελικώς, γιατί το πρώτο που οφείλει να έχει κατά νου, ένα νέο σχήμα, είναι το να μην κουράζει.
Γενικώς, το “Primal Heuristics” είναι ευχάριστο και κυλάει με άνεση, με την διασκευή στη σύνθεση του Coltrane να δείχνει φρεσκάδα και νεανική ορμή, και με το 7λεπτο “Transition” να αποδεικνύει πως οι Joachim Lyche Trio μπορούν να χειριστούν, με το ίδιο καλά αποτελέσματα, και την πιο μεγάλη φόρμα.
Επαφή: www.losenrecords.no

«Πειραματόζωο»: η εκτός ορίων ταινία του ΓΙΑΝΝΗ ΚΟΚΚΟΛΗ, που άλλαξε τα δεδομένα στην Αθήνα της μεταπολίτευσης – η αδιανόητη κινηματογράφηση του βασικού πρωταγωνιστή της, χωρίς να το γνωρίζει

Το «Πειραματόζωο» (1975-76) είναι η πιο αποσυνάγωγη ταινία του ελληνικού κινηματογράφου. Ένα πείραμα εκτός τόπου και χρόνου, που είχε προκαλέσει σοκ στην εποχή του. Όχι γιατί προβλήθηκε και τρόμαξε ο κόσμος –δεν προβλήθηκε πουθενά δημόσια–, αλλά γιατί μαθεύτηκε τι ακριβώς είχε επιχειρήσει ο σκηνοθέτης, με αποτέλεσμα να οδηγηθεί ο ίδιος στα δικαστήρια και να καταδικαστεί!
Ο Γιάννης Κοκκόλης εικονοποιεί στο «Πειραματόζωο» τον Μεγάλο Αδελφό. Το «μάτι» που βλέπει τα πάντα, χωρίς να το ελέγχεις και χωρίς να το γνωρίζεις. Δεκαετίες πριν από το “The Truman Show” (1998) του Peter Weir και τα «παιγνίδια» τύπου Big Brother (που εξελίσσονταν όμως εν γνώσει των παικτών), ο Κοκκόλης στήνει ένα απερίγραπτο σκηνικό στην Αθήνα της Μεταπολίτευσης, κινηματογραφώντας κάποιον εν τη αγνοία του! Έτσι, ένας τυχαίος άνθρωπος γίνεται πρωταγωνιστής σ’ ένα φιλμ, στο οποίο ξετυλίγεται σε πρώτο χρόνο η αληθινή ζωή του – η οποία καθορίζεται εν πολλοίς από τις άγριες διαθέσεις του Μεγάλου Αδελφού! Όταν ο ανυποψίαστος πολίτης θα ανακαλύψει, κάποια στιγμή, τι τελικά είχε συμβεί θα βρισκόταν ήδη σε δεινή ψυχολογική θέση, οπότε η αντίδρασή του –δια της νομίμου πλέον οδού– ήταν, οπωσδήποτε, αναπόφευκτη.

Ποιο ήταν, όμως, το σενάριο της ταινίας του Κοκκόλη, που θα γυριζόταν το καλοκαίρι του 1975; Με βάση λοιπόν όσα είχε πει ο ίδιος ο σκηνοθέτης στο περιοδικό «Επίκαιρα» [τεύχος #420, 19-25 Αυγ. 1976], σ’ ένα ρεπορτάζ της Λιάνας Κανέλλη, μαθαίνουμε διάφορα.
Κατ’ αρχάς, και μετά από το σχετικό ψάξιμο που θα επιχειρούσε η παραγωγή, θα επιλεγόταν ένα άτομο, ως «πειραματόζωο», ο 36χρονος υπάλληλος του ΟΤΕ Κ.Β., που πληρούσε, προφανώς, κάποιες συγκεκριμένες απαιτήσεις. Πέρα από δημόσιος υπάλληλος και μ’ έναν αξιοπρεπή μισθό, ο Κ.Β. ήταν επίσης ανύπαντρος, ζούσε σαν ένας τυπικός μικροαστός, ενώ διακατεχόταν, συγχρόνως, και από το σύνδρομο της «μεγάλης ζωής». Ο Κ.Β. είναι λοιπόν εκείνος που παρακολουθείται κατά πόδας από το κινηματογραφικό συνεργείο, το οποίο αποτελείτο από τρία διαφορετικά αυτοκίνητα, με το ένα εξ αυτών να είναι σχολικό και δη καμουφλαρισμένο, με τα κουρτινάκια του κ.λπ. (για να κρύβονται οι κάμερες), χωρίς να δίνει στόχο.
Η παραγωγή δεν είχε υποκλέψει μόνον τα τηλεφωνήματα που δεχόταν και έκανε ο Κ.Β., αλλά είχε και ανθρώπους της, που τον παρακολουθούσαν παντού, και οι οποίοι κατέγραφαν, σε καφενεία, σουπερμάρκετ κ.λπ., με κρυφά μαγνητόφωνα, όλα όσα έλεγε. Έτσι, μετά από δυο εβδομάδες γυρισμάτων και παρακολούθησης η παραγωγή, παρανομώντας προφανώς σε κάθε επίπεδο, θα ήξερε τα πάντα, για τον Κ.Β. και με όλες τις δυνατές λεπτομέρειες.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/cinema/peiramatozoo-i-ektos-orion-tainia-toy-gianni-kokkoli-poy-allaxe-tin-athina-tis

MAΡΙΝΕΛΛΑ (1938-2026): η μεγάλη Κυρία του ελληνικού τραγουδιού στη σχεδόν 70χρονη καλλιτεχνική διαδρομή της – από τη θρυλική συνεργασία της με τον Στέλιο Καζαντζίδη μέχρι τις μέρες μας

«Το διαζύγιό μου με τον Καζαντζίδη με ωφέλησε. Για σκέψου, ναι! Και καλλιτεχνικά και σαν άνθρωπο. Αυτός ο γάμος ήταν κάτι που δεν ταίριαζε και στους δυο μας. Μετά το διαζύγιο είδα Θεού πρόσωπο. Από τότε προσπαθώ να τραγουδήσω. Και βλέπω πως κάτι κατορθώνω. Κάνω κάτι από μόνη μου. Δεν είμαι το σεκόντο του Καζαντζίδη, η Μαρινέλλα του Καζαντζίδη, η σκιά του Καζαντζίδη. Τώρα είμαι εγώ, μόνη μου. Πρίμο και σεκόντο του εαυτού μου. Προς Θεού, δεν μιλάω με κακία για τον Στέλιο!».
[Ο Ταχυδρόμος, τεύχος #813, 7 Νοεμβρίου 1969]

«Ήταν μια καταδικασμένη υπόθεση. Αυτός και εγώ τόσο διαφορετικοί. Αυτός, ο μεγαλύτερος τραγουδιστής που έβγαλε ποτέ η Ελλάδα, σαν άνθρωπος ήταν αντιφατικός. Ακέραιος και ηθικός, αλλά αδύναμος κάτω από το ανδρικό του περίβλημα. Ευάλωτος, απροσάρμοστος, μοναχικός και “σφιχτοχέρης”, με ημέρες και ημέρες – άλλοτε ένα αδρό πρόσωπο που το εμπιστευόσουν και άλλοτε μια βάναυση ανδρική μάσκα, που ήθελες να την σχίσεις».
[Επίκαιρα, τεύχος #161, 3 Σεπτεμβρίου 1971]

Η Μαρινέλλα δεν ήταν λαϊκή τραγουδίστρια. Έγινε για χάρη του Στέλιου. Όσα χρόνια ήταν μαζί –χοντρικά από τον Αύγουστο του 1957, έως τον Σεπτέμβριο του 1966, όταν θα χώριζαν, μετά από δυο χρόνια και κάτι μήνες έγγαμου βίου– θα είχε ελάχιστες φορές τη δυνατότητα να δείξει καθαρά τη φωνή της (υπάρχουν καμιά 20αριά τραγούδια, στα οποία ακούγεται, πέρα από τα σεκόντα, πάντα με τον Στέλιο δίπλα της, που θα περνούσαν όμως απαρατήρητα), ενώ θα έπρεπε να έρθει το «έντεχνο», στο πρώτο μισό της δεκαετίας του ’60, για να φανεί πως θα μπορούσε να τραγουδήσει (και) κάτι άλλο, πέραν του αμιγώς λαϊκού (την ακούμε μόνη της, να θυμίσω, στην «Καταχνιά» του Χρήστου Λεοντή το 1965).
Φυσικά, αυτά τα εννέα χρόνια δίπλα στον Στέλιο υπήρξαν «σχολείο» για τη Μαρινέλλα. Το να κάνεις δεύτερη φωνή, κατ’ αρχάς, δεν είναι μικρό πράγμα, απαιτεί μεγάλη τέχνη – ενώ το να κάνεις δεύτερη φωνή στον Στέλιο ήταν από μόνο του κάτι ξεχωριστό. Κάτι που σε τοποθετούσε αυτομάτως, ψηλά. Όχι όμως όσο ψηλά θα ταίριαζε, για μια φωνή σαν της Μαρινέλλας, που αργά ή γρήγορα θα έπρεπε να βρει το δικό της βηματισμό. Είναι λογικό, λοιπόν, να θεωρούμε πως το 1966 υπήρξε σταθμός για την μεγάλη τραγουδίστρια, σε σχέση με την προσωπική πορεία της.
Η Μαρινέλλα, στην αρχή, μακριά πλέον από τον Στέλιο, δεν πατάει καλά. Δεν είναι στρωμένος ο δρόμος με ροδοπέταλα. Πιθανώς, αν δεν ερχόταν η χούντα, τον Απρίλη του ’67, η Μαρινέλλα να έκανε μεγάλη καριέρα στο «έντεχνο», αν και η Βίκυ Μοσχολιού είχε ήδη ξεκινήσει σ’ αυτό το νέο ύφος και ο συναγωνισμός θα ήταν δύσκολος. Τελικά, φαίνεται πως η πρώτη περίοδος της δικτατορίας θα ευνοούσε τη διαδρομή της, καθώς το λαϊκό τραγούδι θα μετατρεπόταν πάραυτα σε ελαφρολαϊκό – κι ένα από τα πρόσωπα, που θα το μετέτρεπαν σε τέτοιο ήταν, οπωσδήποτε, εκείνη.
Η χούντα δεν γούσταρε το λαϊκό – ήταν του ελαφρού. Βεβαίως, δεν θα μπορούσε να επιβάλλει τις διαθέσεις της «δια νόμου», αλλά θα μπορούσε να ευνοήσει, μέσα από το κρατικό ραδιόφωνο κατ’ αρχάς, αλλά και από τη «γραμμή» που θα έδινε στον Τύπο, το ένα ή το άλλο είδος τραγουδιού. Προσπάθησε, βεβαίως, να αναθερμάνει το ενδιαφέρον του κόσμου για το ελαφρό τραγούδι, βασικά μέσω των πρώτων Ολυμπιάδων Τραγουδιού (στην 1η Ολυμπιάδα, του 1968, θα συμμετείχε και η Μαρινέλλα, μ’ ένα τραγούδι των Κατσαρού-Πυθαγόρα), αλλά ήταν πλέον φανερό πως το ελαφρό, του Γιάννη Βογιατζή και της Τζένης Βάνου, είχε πλέον πεθάνει. Έπρεπε λοιπόν να γίνει η μείξη, του λαϊκού της «χρυσής δεκαετίας» 1955-1965, με το ελαφρό της ίδιας πάνω κάτω εποχής, ώστε να προκύψει κάτι ενδιάμεσο, που θα εξέφραζε βασικά τα νέα μικροαστικά στρώματα, πάνω στα οποία στήριζε πολλά –στην καλοπέρασή τους εννοώ– το νέο καθεστώς.
Το βλέπουμε αυτό και στα περιοδικά της εποχής, όταν το λαϊκό προβάλλεται από τα ανάλογα έντυπα, που ήταν και πιο φτηνά στην τιμή και την εμφάνιση («Πρώτο», «Ρομάντσο», «Βεντέτα», «Οικογενειακός Θησαυρός»), με τα μεγάλα οικογενειακά περιοδικά («Ο Ταχυδρόμος», «Επίκαιρα», «Φαντάζιο»), τα πλούσια και τα εντυπωσιακά, να στηρίζουν καθαρά το νέο μικροαστικό τραγούδι. Το ελαφρολαϊκό θέλω να πω.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/marinella-1938-2026-i-megali-kyria-toy-ellinikoy-tragoydioy

MARK TURNER ένα σπουδαίο άλμπουμ, για ακραιφνείς τζαζόφιλους

Τον περασμένο Σεπτέμβριο γράψαμε για την πιο νέα (τότε) δουλειά του τενόρο σαξοφωνίστα Mark Turner, το “Reflections On: The Autobiography of an Ex-Colored Man”, στην GiantStepArts, ενώ τώρα έχουμε στο player και ακούμε το πιο νέο CD του στην ECM (AN Music),  που αποκαλείται “Patternmaster” (2026). Ο Turner έχει κι άλλο προσωπικό άλμπουμ στη γερμανική εταιρεία (“Return from the Stars”), όπως και συμμετοχές σε σχήματα άλλων (στο Billy Hart Quartet, στο σχήμα του Benjamin Lackner, σ’ ένα ντούο του με τον Ethan Iverson), οπότε, μέσω του “Patternmaster”, επιβεβαιώνεται ακόμη περισσότερο η παρουσία του εκεί – υπό την έννοια πως το νέο άλμπουμ αποτελεί μία συνέχεια του “Return from the Stars”. Το ισχυρίζομαι τούτο, επειδή και στα δύο CD έχουμε το ίδιο σταθερό κουαρτέτο, δηλαδή τους Mark Turner τενόρο σαξόφωνο, Jason Palmer τρομπέτα, Joe Martin κοντραμπάσο και Jonathan Pinson ντραμς.

Λέμε, λοιπόν, για ένα σχήμα μεγάλης προσθετικής αξίας, το οποίο ηχογραφείται τον Απρίλιο του 2024, στα γνωστά Studios La Buissonne, παρουσιάζοντας έξι μέσης και μεγάλης διάρκειας συνθέσεις του Turner (οι χρόνοι κυμαίνονται από 6:02 έως 12:16), συνθέσεις οι οποίες ακούγονται... συναρπαστικές. Το γενικότερο κλίμα είναι το μετα-bop σίγουρα, διαμορφωμένο μέσα από τις σύγχρονες εκλεπτύνσεις, αλλά εδώ παίζει πολύ μεγάλο ρόλο η line-up του σχήματος, η συγκεκριμένη τετράδα εννοώ, που αποδεικνύεται φοβερά ώριμη και κυρίως ιδανική στην αποτύπωση αυτών των δημιουργιών. Τους απολαμβάνεις όλους μαζί στο σχεδόν ανατριχιαστικό 12λεπτο “Supersister”, όπως και σε άλλα tracks βεβαίως σαν το “Lehman’s lair” ή το εισαγωγικό “Patternmaster”.
Ένα σπουδαίο άλμπουμ, για ακραιφνείς τζαζόφιλους.

ήταν μια ωραία βραδιά η χθεσινή – της παρουσίασης του «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] στον Ευριπίδη της Κηφισιάς.

Δεν είχα ξαναπάει στο συγκεκριμένο βιβλιοπωλείο και εντυπωσιάστηκα από το τριώροφο κτήριο, με τα χιλιάδες ωραία κατανεμημένα βιβλία, όπως και από τον λειτουργικό και ζεστό χώρο του καφέ, στον οποίο έγινε η παρουσίαση. Ο Θοδωρής Βασιλόπουλος έχει δημιουργήσει μία πολύ δυνατή κατάσταση, ένα hotspot για τα βόρεια προάστια, ένα στέκι για τους φίλους του βιβλίου, αλλά και για τους φιλότεχνους γενικότερα, που σίγουρα ξεχωρίζει.
Χάρηκα, γιατί είδα φίλους ακόμη και από την Αθήνα και βεβαίως χάρηκα γι’ αυτή καθαυτή την παρουσίαση, που είχε, οπωσδήποτε, ενδιαφέρον. Και γιατί ο Γιώργος Μουχταρίδης έδινε τις «σωστές» πάσες για να αναπτυχθεί η κουβέντα, και γιατί ο κόσμος συμμετείχε, έντονα κάποιες στιγμές, με διαφωνίες κ.λπ., που είναι πάντα γόνιμες, δίνοντας τροφή στον διάλογο, και γιατί οι δύο μουσικοί που ήταν κοντά μας, η πιανίστρια Τάνια Γιαννούλη και ο κοντραμπασίστας Πέτρος Κλαμπάνης, έδωσαν τη δική τους διάσταση, τοποθετώντας οι ίδιοι τους εαυτούς τους, μέσα σ’ αυτό το ευρύτατο αισθητικά πεδίο, που αποκαλούμε «ελληνική τζαζ». Και εις άλλα με υγεία.

[ναι, είπαμε και για τον Μανώλη Μικέλη και για το Galaxy στο Χίλτον, που δεν είχε... 15 δραχμές, στο τέλος του ’60 και στην αρχή του ’70, όπως μας έλεγε ένας κύριος, αλλά... κάτι παραπάνω]

JULIA HÜLSMANN OCTET ένα άλμπουμ με τραγούδια, πάντα για την ECM

H γερμανίδα πιανίστρια Julia Hülsmann έχει μια σταθερή θέση στον κατάλογο της ECM την τελευταία εικοσαετία, καθώς την συναντάμε, εκεί, είτε σε ηχογραφήσεις με το τρίο της (“The End of a Summer” 2008, “Imprint” 2011, “Sooner and Later” 2017), είτε με το κουαρτέτο της (“In Full View” 2013, “A Clear Midnight” 2015, “Not Far From Here” 2019, “Under the Surface” 2025), είτε σε πιο προσωπικές στιγμές (“Fasil” 2009).

Στο πιο νέο άλμπουμ της, που αποκαλείται “While I Was Away” [ECM Records / AN Music, 2026], η Hülsmann εμφανίζεται με σχήμα οκτέτου, παρουσιάζοντάς μας τραγούδια. Επτά γυναίκες (Aline Frazão φωνή, Live Maria Roggen φωνή, Héloïse Lefebvre βιολί, Susanne Paul βιολοντσέλο, Julia Hülsmann πιάνο, Eva Kruse κοντραμπάσο, Eva Klesse ντραμς) κι ένας άντρας (Michael Schiefel φωνή) αποτελούν το οκτέτο της Hülsmann, που έχει τον τρόπο να δημιουργεί ένα ξεχωριστό άκουσμα – για την ECM πρώτα-πρώτα. Το λέω, επειδή οι τραγουδιστικοί δίσκοι δεν είναι «καθημερινοί» στη γερμανική εταιρεία κι εδώ έχουμε ένα άλμπουμ μόνο με τραγούδια (δέκα στον αριθμό).
Τώρα, τα πέντε εξ αυτών αποτελούν συνθέσεις της Γερμανίδας και είναι βασισμένα είτε σε στίχους ποιητών-ποιητριών (Emily Dickinson, Margaret Atwood, E.E. Cummings) είτε σε στίχους συνεργατριών της, ενώ τα υπόλοιπα πέντε είναι είτε versions (στο “Coisário de imagens” της Zélia Fonsesca, στο “Up, up, up, up, up, up” της Ani DiFranco) είτε συνθέσεις μελών του οκτέτου της.
Το αποτέλεσμα είναι οπωσδήποτε ενδιαφέρον και ευχάριστο, καλύπτοντας ένα ευρύ φάσμα υφών και χρωματισμών – από την pop, ας το πούμε έτσι, έως την jazz και το τραγούδι «δωματίου». Σίγουρα ό,τι ακούμε στο “While I Was Away” κινείται σε υψηλό επίπεδο και τραγούδια σαν το “You come back” (Hülsmann / Atwood) ή το “Sleep” (Hülsmann / Dickinson) δεν τ’ ακούς κάθε μέρα.