ο Αναστάσιος Μπαμπατζιάς γράφει στο mic.gr για το «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ»

Φώντας Τρούσας
100 χρόνια ελληνική τζαζ
Εκδόσεις Όγδοο
Ένα μοναδικό βιβλίο για την ελληνική τζαζ, για την εκατονταετή της πορεία και κυρίως για τους ανθρώπους της. Του Αναστάσιου Μπαμπατζιά
 
Το τέταρτο στη σειρά βιβλίο που κυκλοφόρησε μέσα σε ενάμισι χρόνο με την υπογραφή του Φώντα Τρούσα. Και ελπίζω όχι το τελευταίο, γιατί αυτά τα βιβλία είναι λίγο σαν δώρα για τους μουσικόφιλους. Ο Φώντας Τρούσας αν και γνωστός πια στον χώρο, πρέπει να πω ότι είναι ένας από τους πιο ανοιχτούς και πολυπράγμονες μουσικογραφιάδες των τελευταίων δεκαετιών με γνώσεις βαθιές και πλατιές. Και σίγουρα είναι από τους ελάχιστους που θα μπορούσαν να γράψουν μια σοβαρή «ιστορία» σχετικά με την περιπέτεια της τζαζ στην Ελλάδα. Ούτως ή άλλως ήταν από τις βασικές και φλογερές πένες του καλύτερου μουσικού περιοδικού στην Ελλάδα, του Jazz και Τζαζ! Είναι πολύ σημαντικό λοιπόν που το έκανε.
 
Το «100 χρόνια ελληνική τζαζ» είναι ένα βιβλίο ιδιαίτερα σημαντικό και πολύ ενδιαφέρον το οποίο δεν αφορά μόνο τους τζαζόφιλους αλλά όλους όσους ασχολούνται λίγο πιο πολύ από το σύνηθες με τη μουσική και σίγουρα όσους ενδιαφέρονται για τη μουσική εν Ελλάδι. Από όσο μπορώ να ξέρω, μια τέτοια παρουσίαση για την τζαζ στην Ελλάδα δεν έχει υπάρξει στο παρελθόν, τόσο εμπεριστατωμένη, συνολική και συμπυκνωμένη σε ένα βιβλίο. Η αξία του διαφαίνεται ήδη από αυτό. Καταγράφονται σχεδόν όλες οι περιπτώσεις καλλιτεχνών, καταστάσεων και γεγονότων που έχουν σχέση με τη τζαζ, από πάρα πολύ νωρίς, από μια εποχή που ελάχιστοι μπορούν ακόμα και να φανταστούν ότι υπήρχε στη χώρα τζαζ δραστηριότητα. Κι όμως η τζαζ ήταν μπροστά στα μάτια όλων ήδη από τον Μεσοπόλεμο μέσα στο θέατρο. Από κει ξεκινά η περιήγηση τούτου του βιβλίου. Μαθαίνουμε για πράγματα και γεγονότα πολύ σημαντικά που έχουν σχέση με τη τζαζ αλλά που ελάχιστα (έως καθόλου) έχουν έστω αναφερθεί ή που δεν θεωρούνταν μέχρι τώρα σημαντικά.
 

Ένα από τα σημαντικά πράγματα που ο συγγραφέας θεωρεί πρωτεύοντα και τα  διατυπώνει με σαφήνεια είναι ότι η τζαζ, και στη χώρα μας, υπήρξε καταρχήν μια τέχνη λαϊκή. Αντίθετα με την πεποίθηση πολλών που αντιμετώπισαν το φαινόμενο τζαζ σαν να είναι μια μουσική για λίγους και κυρίως για πλούσιους, ο Τρούσας προσπαθεί με επιτυχία να προβάλει κυρίως τις λαϊκές της εκφάνσεις, έτσι όπως αυτές αστράφτουν στις μεγάλες μουσικές του Γεράσιμου Λαβράνου και του Μίμη Πλέσσα για παράδειγμα, αλλά φυσικά όχι μόνο εκεί. Δηλαδή η τζαζ στην Ελλάδα (και αλλού) δεν είναι μια φάση ελιτίστικη που μπορεί να ακούγεται σε σάλες ξενοδοχείων ή κρουαζιερόπλοια μόνο, αλλά μουσική πλήρης, νέα και ζωντανή. Οι μουσικοί που την παίζουν δεν βγαίνουν από το εργοστάσιο έχοντας όλοι τα ίδια εχέγγυα, τις ίδιες προδιαγραφές και τις ίδιες εμπειρίες, δεν έμαθαν μια μανιέρα και την παπαγαλίζουν. Μπορεί να προέρχονται από οπουδήποτε, από όλα τα περιβάλλοντα, από τα «σκυλάδικα» μέχρι τα πανεπιστήμια και τα μέγαρα μουσικής.
 
Το όλον εδώ...
http://www.mic.gr/book/fontas-troysas-100-hronia-elliniki-tzaz

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 720

11/5/2026
Το βιβλίο του Στάθη Καλύβα και της Νατάσας Τριανταφύλλη «Big Bang / 1970-1973 / Η άνθηση του πολιτισμού στα χρόνια της δικτατορίας» το έχω από τον Δεκέμβριο.
Είχα πάει στην παρουσίασή του στο Κύτταρο, βασικά για να το ζητήσω από τον Καλύβα να μου το δώσει, καθώς το είχα ξεφυλλίσει νωρίτερα σ’ ένα βιβλιοπωλείο κι είχα δει πως με είχε αναφέρει μέσα καμιά 100αριά φορές! Στη δε βιβλιογραφία του τα άρθρα και τα βιβλία μου πιάνουν 2 σελίδες(!), ενώ οι αναφορές σε κάθε έναν από όλους τους άλλους είναι μετρημένες, συνήθως, στα δάκτυλα του ενός χεριού.
Ξέρω τι έχω γράψει μέσα στα χρόνια και πόσο έχω ανοίξει τα μάτια πολλών γι’ αυτά τα θέματα, και το γεγονός ότι ένας πανεπιστημιακός στηρίζει τόσα πολλά σ’ αυτά που έχω φέρει στην επιφάνεια οπωσδήποτε με τιμά, σαν έναν ανεξάρτητο, και έξω από τα πάσης φύσεως κυκλώματα, γραφιά – και το λέω τούτο πέρα από το πώς μπορεί να χρησιμοποιούνται αυτά που έχω γράψει. Τον ευχαριστώ λοιπόν τον Στάθη Καλύβα, για τις πολλές και τις ποικίλες αναφορές.
Πήγα λοιπόν στο Κύτταρο, βρήκα τον Καλύβα, γνωριστήκαμε (και με την Τριανταφύλλη), του ζήτησα το βιβλίο, έτσι κάπως απαιτητικά από τη μεριά μου, μου το έδωσε με χαρά και μου έγραψε και θερμή αφιέρωση.
Πιστεύω πως αν είχε προλάβει ο Καλύβας να διαβάσει το «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία και Πολιτική στη μακρά δεκαετία του ’60», που βγήκε πέρυσι το καλοκαίρι, όταν θα γινόταν το τελευταίο editing στο “Big Bang”, θα διαμόρφωνε και το δικό του βιβλίο, ανά σημεία, διαφορετικά. Βεβαίως δεν θα άλλαζε τη «γενική γραμμή» του, που είναι αυτή η ακροκεντρώα και η μηδενιστική, εγώ θα πω, όσον αφορά την αριστερά – και βασικά την οργανωμένη αριστερά.
Ο Καλύβας δεν έχει πολλά να πει για τους αριστερούς –σαν άτομα τους σέβεται και τους παραδέχεται, και σε σχέση με το έργο τους εννοώ–, αλλά πνέει μένεα, όπως θα λέγαμε, για τις οργανωμένες μορφές της Αριστεράς, για τα κόμματα και τις οργανώσεις της (Λαμπράκηδες και ΚΚΕ βασικά).
Υπάρχει μία κεντρική ιδέα στο βιβλίο που είναι ενοχλητική. Ο Καλύβας πιστεύει πως οι αριστεροί καλλιτέχνες παρήγαγαν έργο επί δικτατορίας, επειδή είχαν απελευθερωθεί από τα δεσμά της κομματικής πειθαρχίας, που είχε επιβάλει το παράνομο ΚΚΕ πριν από τη δικτατορία και το νόμιμο ΚΚΕ μετά απ’ αυτήν. Αυτή η αντίληψη, για μένα, δεν αντέχει σε σοβαρή κριτική και μπορώ να την ανατρέψω εύκολα, αλλά βαριέμαι τώρα, εδώ, να το κάνω. Φυσικά, υπάρχουν κι άλλες ενοχλητικές ιδέες στο βιβλίο, αλλά αυτή είναι μία από τις κυρίαρχες.
Το βιβλίο το διαβάζω τώρα, σιγά-σιγά, έχω φτάσει στη σελίδα 180, έχω βρει λάθη και ανακρίβειες, αλλά δεν ξέρω αν θα γράψω κάποια συνολική βιβλιοκριτική ή αν θα αρκεστώ σε μερικές παρατηρήσεις εδώ μέσα ή τίποτα από τα δύο.
Πάντως, και για να το ξεκαθαρίσω, θεωρώ απείρως πιο σημαντικό να γράφει και να ξαναγράφει κανείς γι’ αυτά τα θέματα, παρά να ασχολείται με τους Μετάλικα και με τους κάθε Μετάλικα.

11/5/2026
Δεν θέλουμε κεφάτους καλλιτέχνες. Δεν μας ενδιαφέρουν οι καλλιτέχνες που διαμορφώνουν ένα ρεπερτόριο υπαγορευμένο από τις πιο φτηνές επιταγές του προϊόντος, γαργαλώντας παιδαριώδη ένστικτα του κόσμου. Μας ενδιαφέρουν, βασικά, οι «αμίλητοι» καλλιτέχνες. Πού είναι οι εποχές, όταν οι καλλιτέχνες μάς «φτύνανε», θεωρώντας μας κάπως σαν αναγκαίο κακό

10/5/2026
Βασικά το γεγονός ότι παίξανε Ζορμπά ακυρώνει το ότι παίξανε Τρύπες. Δεν κολλάνε πουθενά αυτά τα δύο. Μόνο Σώκρατες είχε νόημα να παίξουνε. Το μόνο που δεν θα ηχούσε ως δηθενιά σε ρεντρούμηδες (rent room), αλλά ως ψαγμενιά προς αληθινούς μουσικόφιλους..

10/5/2026
Υπάρχουν Έλληνες που ακόμη ενθουσιάζονται αν ακούσουν από ξένους το Ζορμπά; Να τους παρασημοφορήσουμε... Και τους μεν και τους δε...

10/5/2026

Όταν γράφεις βιβλία που αναδιφούν στην ιστορία οι πηγές, που θα χρησιμοποιήσεις, παίζουν κυρίαρχο ρόλο. Το χειρότερο, δε, που μπορεί να σου τύχει είναι το να μην είσαι σε θέση (λόγω βιασύνης ή σχετικής ασχετοσύνης με το θέμα που καταπιάνεσαι) να αξιολογήσεις τις πηγές σου. Να εμπιστεύεσαι, δηλαδή, αυτά που γράφουν άλλοι κι εκείνοι, άθελά τους, να σε «κρεμάνε» (έχοντας «κρεμάσει» πρώτα τον εαυτό τους).
Ορισμένοι γράφουν τέτοιου τύπου βιβλία δίχως, ουσιαστικά, να έχουν τίποτα πρωτογενές δικό τους, ενώ και τα ελάχιστα που μπορεί να έχουν, στις βιβλιοθήκες ή τις δισκοθήκες τους, δεν τα έχουν βιώσει – δεν έχουν μεγαλώσει μαζί τους.
Έτσι, ψάχνουν σε διαδικτυακά κείμενα άλλων και «δανείζονται» ό,τι νομίζουν ότι τους κάνει, δίχως να είναι σε θέση να το αξιολογήσουν. Δεν έχουν δικές τους πρωτογενείς πηγές (το ξαναλέω), και όποιες βρίσκουν από δω κι από κει τις αποδέχονται... αδιαμαρτύρητα. Ευτυχώς, πάντως, που έχουν συστηματική βιβλιογραφία, στο τέλος των βιβλίων τους, ώστε να ξέρουμε κι εμείς την πηγή του κακού.
Φυσικά, σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν ισχύει για τον συγγραφέα το «η Εύα με εξηπάτησε», καθώς ο μόνος αληθινά παραπληροφορημένος και εξαπατημένος είναι, τελικά, ο αναγνώστης.

9/5/2026
Μουσικές για ανθρώπους με κάποιο γούστο... Skatalites - Κριστίν Κήλερ
https://www.youtube.com/watch?v=sDDmDDWtmcU&list=RDsDDmDDWtmcU&start_radio=1

νέα, αξιόλογα άλμπουμ από τον χώρο της ελληνικής τζαζ και γύρω από αυτή – είναι οι δίσκοι των Spaceship, Tsolis / Athanasopoulos Quartet, Resonance και Latchó Biské

Η τζαζ και η περί την τζαζ δισκογραφία, στην Ελλάδα, καλά κρατεί. Και δεν συζητάμε μόνο για τις digital εκδόσεις, αλλά και για τις φυσικές μορφές, τυπωμένες σε LP ή CD. Συγκροτήματα και καλλιτέχνες με ιστορία, ή και νεότερα ονόματα, που ξανοίγονται σε πολλούς και διαφορετικούς χώρους, έχοντας την τζαζ και τον αυτοσχεδιασμό, πάντα, σαν οδηγούς.  

RESONANCE: Resonance [Jazz Breeze Records, 2025/26]
Οι Resonance είναι ένα καινούριο ελληνικό τζαζ κουαρτέτο, το οποίο αποτελείται από τους Stergios Polyzos σαξόφωνο, George Koutsi κιθάρα, Antonis Arvanitis κοντραμπάσο και Dimitris Koutantos ντραμς. Όλοι οι μουσικοί έχουν τη δική τους ιστορία, με τον κιθαρίστα Κουτσικούλη να είναι γνωστός και από το κοινό άλμπουμ με τον συνάδελφό του Dennis Pol (το “Guitarology” από το 2021).
Στο “Resonance” καταγράφονται τρεις και τέσσερις συνθέσεις, χαραγμένες στις δύο πλευρές του βινυλίου, που όλες ανήκουν στα μέλη του σχήματος. Τρεις έχει γράψει ο Koutsi, δύο ο Arvanitis, μία ο Polyzos, ενώ μία ανήκει στους Arvanitis/Koutsi.
Το άλμπουμ έχει ύφος, μορφή και χρώμα. Είναι καλοφτιαγμένο και από εικαστικής πλευράς, ενώ και η μουσική του είναι, ή καλύτερα μοιάζει να είναι, απλή, αλλά σίγουρα είναι άψογα παιγμένη και παρουσιασμένη. Εννοώ πως η τζαζ στο “Resonance” έχει μια παλιομοδίτικη όψη, προβάλλοντας έντονο swinging, με απολύτως μετρημένα soli στην κιθάρα και το τενόρο σαξόφωνο.
Είναι η τζαζ του Stan Getz από τα 50s ας πούμε, όταν συνεργαζόταν με τους κιθαρίστες Johnny Smith και Jimmy Raney, είναι ένας τεχνικός τύπος τζαζ, από τον οποίο δεν λείπει η χάρη και το αίσθημα. Και αυτό το αντιλαμβάνεσαι, αμέσως, σε κομμάτια σαν τα “Paper thin”, “Afterglow” και “Running on love”, με όλο το «πακέτο» να κινείται στο αυτό υψηλό αισθητικό επίπεδο.
Το να παρουσιάζονται έλληνες μουσικοί, με τη δεξιοτεχνία και τις ικανότητες, όχι μόνο να ερμηνεύουν στάνταρντ (κάτι που δεν συμβαίνει εδώ), αλλά και να συνθέτουν με βάση τα συγκεκριμένα πρότυπα των fifties, και μάλιστα μέσω ενός τόσου άψογου bop, δείχνει πως έχουμε προχωρήσει πολύ σαν σκηνή, και πως το επίπεδο της τζαζ στη χώρα μας διαρκώς απλώνεται και ανεβαίνει.
Επαφή: https://resonanceathens.bandcamp.com/album/resonance
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/nea-axiologa-almpoym-apo-ton-horo-tis-ellinikis-tzaz-kai-gyro-apo-ayti

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 719

9/5/2026
Ο Γιάννης Σπάρτακος (στη φωτό αριστερά) στις σελίδες 141-144 του «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ / Από το μουσικό θέατρο και το ελαφρό τραγούδι στη σύγχρονη και αυτοσχεδιαστική τζαζ» [Όγδοο, 2025]

8/5/2026
40 χρόνια στα ράφια, στην επανέκδοση της heyoka. Goldenrod “The Gator Society”...
https://www.youtube.com/watch?v=3kv53MgwdvY&list=RD3kv53MgwdvY&start_radio=1

8/5/2026
22η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης, 7-10 Μαΐου, στις εγκαταστάσεις της ΔΕΘ-HELEXPO. Οι φίλοι και οι φίλες από τη Θεσσαλονίκη, και απ’ όπου αλλού, θα βρουν εκεί τα βιβλία μου. Στο περίπτερο του Όγδοου.

8/5/2026
Το τραγούδι το είπαν και οι Saints το 1977. Εδώ είναι 1965 όμως. Και με μαλλούρες οι τύποι από τότε... The Missing Links “Wild about you”…
https://www.youtube.com/watch?v=glbkQ9a--NU

ATSUKO CHIBA kraut από το Μόντρεαλ

Οι Atsuko Chiba προέρχονται από το Μόντρεαλ του Καναδά κι έχουν κυκλοφορήσει έως σήμερα τέσσερα άλμπουμ – το τέταρτο είναι αυτό, που ακούμε τώρα και που έχει ως τίτλο το όνομά τους [Mothland, 2026]. Παλαιότερα είχαμε γράψει εδώ στο blog για το τρίτο CD τους, το “Water, It Feels Like It’s Growing” (2023), τονίζοντας τις αναφορές τους... από επικούς Pink Floyd, μέχρι King Crimson και από τις μπάντες του αμερικανο-καναδέζικου progressive (Happy the Man, The Muffins, Miriodor κ.λπ.), μέχρι το krautrock.

Στο πιο νέο άλμπουμ των Atsuko Chiba κυριαρχούν τα kraut στοιχεία, που παραπέμπουν έντονα στους CAN των mid-70s, και τα οποία προσδίδουν στο άκουσμα πολύ πιο συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Εννοώ πως εδώ δεν είναι τόσο εμφανής η περιπέτεια του προηγούμενου άλμπουμ, με τους Καναδούς (Anthony Piazza ντραμς, David Palumbo μπάσο, φωνή, Eric Schafhauser κιθάρες, σύνθια, Karim Lakhdar φωνή, κιθάρες, σύνθια, Kevin McDonald κιθάρες, σύνθια) να ακολουθούν περισσότερο προβλέψιμες διαδρομές – δίχως τούτο να σημαίνει πως, σαν σχήμα, και σαν άκουσμα, απεμπολούν το ενδιαφέρον μας. Πόσο μάλλον, όταν κομμάτια σαν τα “Tar sands”, “Torn” και “Locked and array”, στη δεύτερη μεριά του άλμπουμ τους, έχουν τον τρόπο να ανατρέπουν το αναμενόμενο, δείχνοντας χαρακτήρα – βασικά με τους ψυχεδελικότροπους μινιμαλισμούς και με τις acoustic / loner folk παρεμβάσεις.
Επαφή: www.mothland.com

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 718

7/5/2026
Προφανώς τα χρόνια «1970-1973» ήταν γόνιμα για το ελληνικό ροκ, αλλά, για να εξηγούμαστε, εγώ δεν το συνδέω αυτό με το «big bang» των Καλύβα / Τριανταφύλλη, δηλαδή με την «άνθηση του πολιτισμού στα χρόνια της δικτατορίας».
Ήταν γόνιμη εκείνη η εποχή, γιατί συμπίπτει με την παγκόσμια άνοδο του ροκ, που συμβαίνει, βασικά, μετά από την προβολή της ταινίας “Woodstock”. Θέλω να πω πως το ροκ, πέραν των μητροπόλεων (Αμερική, Βρετανία), αναπτύσσεται στην περιφέρεια από το 1970 και μετά. Την ίδια εποχή αναπτύχθηκε το ροκ και στην Ισπανία, και στη Γαλλία, και στην Τσεχοσλοβακία και όπου άλλου θέλετε. Όχι πως δεν υπήρχε και πριν ροκ, στην περιφέρεια, αλλά μετά από το 1970 υπάρχει έκρηξη (πείτε το κι έτσι). Απλώς στην Ελλάδα συνέπεσε με την δεύτερη φάση της χούντας. Προφανώς έτσι θα συνέβαινε είτε υπήρχε χούντα είτε όχι.

Το ζήτημα είναι αν βοήθησε η δικτατορία στην εξάπλωση του ελληνικού ροκ και του ροκ γενικότερα στη χώρα. Προφανώς βοήθησε μέσω της διάδοσής του από το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, προφανώς δεν ασκήθηκε λογοκρισία στα έντυπα, που έγραφαν για το ροκ συνεχώς, προφανώς δεν έβαλε κανένα φρένο στην ανάπτυξη της δισκογραφικής παραγωγής κ.λπ.
Βασικά το ροκ, ως ένα πολιτισμικό φαινόμενο, που ερχόταν από τις υπερατλαντικές και δυτικο-ευρωπαϊκές μητροπόλεις, ήταν καλοδεχούμενο χοντρικά, καθότι, όπως έλεγε και ο Παπαδόπουλος («Το Πιστεύω μας» Τόμος Β, σελ.192)... «Η Εθνική Κυβέρνησις φιλοδοξεί να καταστήση την Ελλάδα απόρθητον έπαλξιν εις τα πλαίσια του Ν.Α.Τ.Ο. και φρουρόν του Δυτικο-Ευρωπαϊκού πολιτισμού εις την γωνίαν ταύτην της Ευρώπης».
Βεβαίως, αυτά τα τελευταία τα λένε και σήμερα πολλοί (φιλελέδες, ακροκεντρώοι, καθεστωτικοί διανοούμενοι, διάφορα ακροδεξιά φρούτα κ.λπ.) και απορώ πως διέλαθε της προσοχής των συγγραφέων το συγκεκριμένο τσιτάτο.

6/5/2026
Paul Geremia (1941-2026). Αγαπημένος τραγουδοποιός και ακουστικός κιθαρίστας.

https://www.youtube.com/watch?v=5Rs6kgrVeMw&list=RD5Rs6kgrVeMw&start_radio=1

5/5/2026
Φλωράδες, αλλά όταν βγάζουν τα όργανα μπροστά τούς δίνουν και καταλαβαίνουν.
https://www.youtube.com/watch?v=zN3b9KTH6_k

COPPER CURIOS μυστήρια φλάουτα από την Κύπρο

Οι Copper Curios προέρχονται από την Κύπρο και τους αποτελούν ο Δημήτρης Γιασεμίδης (Demetris Yiasemides) και η Εύα Σταύρου (Eva Stavrou). Βασικά και οι δύο είναι φλαουτίστες, με τον Γιασεμίδη να χειρίζεται επιπλέον τρομπόνι, sylphyo (ηλεκτρονικό πνευστό), ηλεκτρονικά και με την Σταύρου να χειρίζεται (και) πίκολο. Άρα, πνευστά και ηλεκτρονικά αποτελούν το ηχητικό οπλοστάσιο των Copper Curios, με το άλμπουμ τους “Time” [Protomaterial Records, 2026] να ηχογραφείται και να μιξάρεται στην Λευκωσία από τον Ανδρέα Τραχωνίτη.

Το “Time” περιλαμβάνει έξι συνθέσεις των Copper Curios και διαρκεί 32 λεπτά. Είναι δε κλεισμένο σ’ ένα απλό και ωραίο digipak, που περιέχει 8σέλιδο insert με κείμενα, φωτογραφίες και λοιπά στοιχεία. Όλο το πακέτο αποπνέει μια «σοβαρότητα», η οποία μεταφέρεται και στο ηχητικό κομμάτι, στη μουσική των Copper Curios.
Φυσικά, εδώ έχουμε να κάνουμε με instrumentals, τα οποία συνδυάζουν πολλές και διαφορετικές επιρροές. Χοντρικά, θα έλεγα πως η ambient / περιβαλλοντική μουσική είναι το είδος που χαρακτηρίζει το “Time”, το οποίο, σαν άκουσμα, εύκολα μπορεί να ανακαλέσει τα ανάλογα άλμπουμ της εταιρείας Hearts of Space.
Οι επιπλέον ή επιμέρους όροι, που περιγράφουν αυτές τις μουσικές (ατμοσφαιρική, new age, cinematic, meditation κ.λπ.), μπορεί να είναι κάπως ασαφείς, όμως όταν ρίξεις στο player το CD των Copper Curios, και ξεκινήσει να αναπτύσσονται οι συνθέσεις τους, τότε όλα αρχίζουν να αποκτούν συγκεκριμένα νοήματα. Ανακαλύπτεις, ας πούμε, το πόσο έντεχνα έχουν ενσωματώσει τους παραδοσιακούς ήχους (“Still point”) οι κύπριοι μουσικοί στα patterns τους, πώς έχουν ενσωματώσει την τεχνολογία στις συνθέσεις τους (σε πλήρη διάλογο με τον φυσικό ήχο) και πώς τελικά έχουν οικοδομήσει το ύφος του “Time”, track με το track, δημιουργώντας ένα υπερβατικό άλμπουμ, που έχει τον τρόπο και τη δύναμη να κεντρίζει το ενδιαφέρον σου όσο διαρκεί η ακρόασή του.  
Επαφή: www.protomaterial.org

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 717

4/5/2026
"100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ" [Όγδοο, 2025]
[Leonard Bernstein: Τι είναι η τζαζ, σελ.205-207]

4/5/2026

Not unlike VDGG. Raw Material “Ice queen”...
https://www.youtube.com/watch?v=cxeoz6Wr2QY&list=RDcxeoz6Wr2QY&start_radio=1

4/5/2026
>>Ότι κάτι πήγαινε στραβά, με την εφημερίδα, το ψυλλιαζόσουν από το πρώτο κιόλας τεύχος, στο άρθρο «250 Χιροσίμες / Η ειρήνη εδραιώνεται για τα καλά...», που ξεκινά με κριτική στη σοβιετική στρατιωτική παρέλαση της 7ης Νοεμβρίου (επέτειος της Οκτωβριανής Επανάστασης), η οποία αντιπαραβάλλεται με μια υπόγεια πυρηνική έκρηξη των Αμερικανών στο νησί Amchitka της Δυτικής Αλάσκας. Το ύφος της «Πρωτοπορίας», όταν σχολιάζει πολιτικά θέματα, θυμίζει ενίοτε την αντικομμουνιστική «Σοβιετολογία» του Γεωργίου Γεωργαλά ή τον «Διάλογο», το περιοδικό της αμερικάνικης πρεσβείας. Μάλιστα, το τεύχος #2 της «Πρωτοπορίας» [Δεκ. 1971-Ιαν. 1972] ανοίγει με μια επαινετική επιστολή προς τους συντάκτες του, γραμμένη από τον Αιμίλιο Μπουρατίνο, τον οποίο θα μαθαίναμε, στα 80s, από την επιμέλεια της ελληνικής έκδοσης του αμερικανικού «Διαλόγου». Σ’ ένα άλλο, δε, κείμενο του πρώτου τεύχους που επιγράφεται «Τι ζητούν οι φοιτητές; / Άρθρο του αμερικάνου φοιτητή Έντουαρτ Σβαρτς» διαβάζουμε πως για την περίληψή του, που τυπώνεται στην «Πρωτοπορία», είχε δώσει άδεια «η υπηρεσία Τύπου και μορφωτικών σχέσεων των Η.Π.Α.». Αντιληπτόν.<<

[Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60 (μία αντι-ανάγνωση), Όγδοο, 2025, σελ.487 – τελευταία αντίτυπα]
[από το υποκεφάλαιο «πρωτοπορία-φοιτητική σκέψη», που μεγεθύνει σε δύο φοιτητικά έντυπα της περιόδου 1971-1973 με ροκ θεματολογία]

3/5/2026
Blues Section - Paint It Michael And Others, Maybe (Finland Blues Rock 1967)
https://www.youtube.com/watch?v=5YIp0LIWiCk&list=RD5YIp0LIWiCk&start_radio=1

WE STOOD LIKE KINGS το βαρύ post-rock “Pinocchio” είναι το έκτο άλμπουμ τους

Οι Βέλγοι We Stood Like Kings, δηλαδή οι Judith Hoorens, Diego Di Vito, Colin Delloye και Lucas Vanderputten, είναι ένα συγκρότημα που μας απασχολεί, τακτικά, εδώ στο δισκορυχείον. Το λέω, γιατί ήδη έχουμε γράψει reviews για τα άλμπουμ τους “Away” (2022), “Classical Re:Works” (2020) και “1982” (2017), άπαντα τυπωμένα για την Kapitän Platte, όπως έχουμε γράψει και για το “Mick Torres Plays Too F***ing Loud.” (2024) των Chatte Royal – ένα άλλο σχήμα του Diego Di Vito. Το πιο νέο, και έκτο στη σειρά LP/CD των We Stood Like Kings αποκαλείται “Pinocchio” [Kapitän Platte, 2026], είναι ορχηστρικό και αποτελείται από εννέα tracks, μέσης, γενικώς, διάρκειας.

Το βελγικό συγκρότημα κινείται σε post-rock διαδρομές. Υπάρχουν τα κλασικά 00s vibes τού εν λόγω ύφους, με τις πιο σύνθετες King Crimson-ικές αναφορές, τουλάχιστον όπως εκείνες τις διαχειρίστηκαν οι Mogwai, αλλά ταυτοχρόνως εδώ ανιχνεύονται κι άλλες επιρροές, που μπορεί να πηγάζουν από πιο έντεχνες έως κλασικές και minimal φόρμες (το πιάνο είναι εκείνο που ακολουθεί τέτοιες κατευθύνσεις σε κομμάτια όπως το “Raven”), ανακατεμένες συχνότατα με βαρύγδουπα rock elements.
Το άκουσμα έχει, οπωσδήποτε, ενδιαφέρον και κομμάτια σαν τα “Fire eater”, “Poor idiot”, “Addios, false friends” και “The land of toys” (με τη θρηνητική-μελαγχολική εισαγωγή και τα εκρηκτικά ξεσπάσματα) δεν γίνεται να τα αγνοήσεις – καθώς όλα διαμορφώνουν αυτή την πολύ στιβαρή και εκλεκτική βάση του “Pinocchio”.

Επαφή: www.kapitaen-platte.de

τραγουδώντας την καινούργια Αθήνα: η μουσική στο (πρώην) Athens Hilton στη δεκαετία του ’60 – από ρεμπέτικα, λαϊκά και τζαζ, μέχρι ποπ και αβάν-γκαρντ

Πριν ανοίξει το ξενοδοχείο Hilton (εγκαίνια στις 21 Απριλίου 1963) οι αίθουσες, που θα μπορούσε να φιλοξενήσουν μουσικά γεγονότα, στην Αθήνα, ήταν οπωσδήποτε περιορισμένες. Το Hilton, θέλω να πω, προσθέτει νέους χώρους, οι οποίοι εκτός των λοιπών ακουστικών προδιαγραφών «ντύνονται» και από μία αίγλη. Το ξενοδοχείο πρωταγωνιστεί στην κοσμοπολίτικη νυχτερινή ζωή της πόλης, και στέκια όπως το μπαρ ή και κλαμπ Galaxy, στον τελευταίο και 13ο όροφο, είναι συνδεμένα με την «καλή μουσική», όσο λίγα άλλα στέκια της εποχής.
Φυσικά το Galaxy δεν ήταν ο μοναδικός χώρος του Hilton στον οποίο συνέρρεαν τουρίστες και μουσικόφιλοι, καθώς υπήρχαν ακόμη η Αίθουσα Τέχνης (Γκαλερί), η ταβέρνα Τα Νησιά και βεβαίως οι αίθουσες Τερψιχόρη και Εσπερίδες, που φιλοξενούσαν μουσικά γεγονότα.
Στο Galaxy βασικός μαέστρος, επί χρόνια, ήταν ο πιανίστας της τζαζ Μανώλης Μικέλης (1924-1990), τον οποίο συνόδευε όχι μόνο το ανάλογο (τζαζ) σχήμα, μα συχνά και έγχορδα (The Galaxy Violins) και βεβαίως φωνές (Ricardo Credi, Τάσος Παπασταμάτης, Δάκης, Αλέκα Κανελλίδου, Trio Greco, Αλέκος Αναστασιάδης και διάφοροι άλλοι). Μάλιστα η διετία 1965-66 υπήρξε σταθμός, ας το πω έτσι, για το Galaxy και το Hilton, επειδή συμβαίνουν γεγονότα, που θα είχαν και δισκογραφική αποτύπωση. Και είναι προφανές πως όταν κάτι αποτυπώνεται στο βινύλιο η σημασία, εκείνου που συμβαίνει, μεγεθύνεται.
Ένας από τους πρώτους ξένους μουσικούς, που πάτησαν πόδι στην Ελλάδα των σίξτις, μένοντας στην Αθήνα για αρκετά χρόνια, ήταν ο Αιγύπτιος(;) συνθέτης, πιανίστας και τραγουδιστής Ricardo Credi. Βάζω ερωτηματικό στο «Αιγύπτιος», διότι άλλοι τον έχουν για Λιβανέζο (πάντως, έβγαιναν δίσκοι του στο Λίβανο, στην εταιρία SLD), άλλοι για Μαροκινό (πηγαινοερχόταν στην πρωτεύουσα Ραμπάτ) κ.ο.κ.
Στο τεύχος #56 των «Μοντέρνων Ρυθμών» (1 Ιουνίου 1966), όπου αναφέρεται ως Αιγύπτιος, μαθαίνουμε πως είχε συμβόλαιο με την αλυσίδα των ξενοδοχείων Hilton, πως βρισκόταν στην Ελλάδα από το ’64 με τη γυναίκα και τα τρία παιδιά του, και πως είχε ηχογραφήσει μέχρι τότε οκτώ τραγούδια, μοιρασμένα σε τρία 7ιντσα.
Αν το πρώτο ήταν το «Une larme / Petrouchka» [Philips, 1965] σε συνεργασία με τον Νάκη Πετρίδη και το δεύτερο το «T’en ai assez / Fichez-moi-la paix» [Philips, 1966] σε συνεργασία με τον Μανώλη Μικέλη, τότε το τρίτο ήταν το EP «At the Athens Hilton», με τα τραγούδια «Galaxy cha-cha-cha, Paradis d’ amour / Pardonne-moi, Quand reviendra l’ automne» [Philips, 1966], που είχε γραφτεί και αυτό με τη συμβολή της ορχήστρας του Μικέλη.

Το «Galaxy cha-cha-cha» είναι ό,τι μαρτυρά ο τίτλος του (προφανώς θα το έπαιζε ο Credi στο Galaxy), ένα κλασικό cha-cha-cha εννοώ, με τις τιμπάλες πίσω από την ακμαία και «βαθειά» φωνή του τραγουδιστή να δίνουν το χρώμα, το «Paradis d’ amour» είναι ένα jazzy σέικ, με σύντομο σόλο στην ηλεκτρική κιθάρα και με τη φωνή, στιβαρή και ορμητική, να το καθορίζει, το «Pardonne-moi», που ξεκινά τη δεύτερη πλευρά, παίζει το ρόλο ενός μπλουζ (όπως έλεγαν, τότε, τα μοντέρνα αργά κομμάτια), με τον Credi, σε στυλ crooner, να ίπταται πάνω από ελαφρά τζαζ ηχοχρώματα, ενώ στο τέλος έχουμε το «Quand reviendra l’ automne», που είναι ένα mid-tempo χορευτικό τραγούδι. Στο πίσω μέρος τού εξωφύλλου τού EP υπήρχε ένα κείμενο, στα αγγλικά, το οποίο μεταφέρω, επειδή δείχνει και μιαν άλλη χρήση των δίσκων –εκείνη των τουριστικών σουβενίρ–, που θα εξαπλωνόταν την επόμενη δεκαετία:
«Η μουσική και οι στίχοι αυτού του νέου, εξαιρετικού δίσκου 45 στροφών συνετέθησαν από τον Ricardo Credi στην όμορφη ταράτσα του ξενοδοχείου Athens Hilton, στο Galaxy, που έχει θέα στην Ακρόπολη. Το μοναδικό στυλ του Ricardo τον έχει καταστήσει ως έναν από τους πιο δημοφιλείς τραγουδιστές της πρωτεύουσας. Όσοι από εσάς αφήσετε την όμορφη χώρα μας, ελπίζουμε ότι αυτός ο δίσκος θα σας φέρει στη σκέψη όμορφες αναμνήσεις από τη διαμονή σας στο υπέροχο Athens Hilton. Και ελπίζουμε, επίσης, ότι αυτές οι αναμνήσεις θα σας παροτρύνουν να επιστρέψετε, κάποια στιγμή, ξανά στην Ελλάδα».
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/tragoydontas-tin-kainoyrgia-athina-i-moysiki-sto-proin-athens-hilton-sti-dekaetia-toy

ANDREAS GEORGIOU w /JO THÖNES το κοινό improv άλμπουμ τους

Ο δίσκος κυκλοφόρησε το 2021, είναι λίγο παλαιότερος δηλαδή, αλλά αυτό δεν μας εμποδίζει να γράψουμε μερικά λόγια... τώρα.
Πρόκειται για το τελευταίο βινύλιο του ελληνοκύπριου κιθαρίστα της αυτοσχεδιαζόμενης μουσικής Ανδρέα Γεωργίου (δική του η παραγωγή), στο οποίο καταγράφεται ένα από κοινού session με τον γερμανό percussion player Jo Thönes. Ο τίτλος του δίσκου είναι “Hypothesis in Between” [Private Pressing], με την ηχογράφηση να είναι ζωντανή (χωρίς overdubs), από το ιδιωτικό στούντιο του Thönes, στη γερμανική πόλη Weimar, στις 6 Μαρτίου 2017. Σ’ εκείνη τη συνάντηση ο Γεωργίου θα χειριζόταν 19χορδη ακουστική κιθάρα και ο Thönes djembe, τουμπερλέκι, batas, congas, tom-toms, frame drum, udu και κύμβαλα.

Ακουστική κιθάρα και κρουστά λοιπόν, συνομιλούν εδώ, στα έξι κομμάτια του LP (τρία ανά πλευρά), τα οποία κυλάνε κάπως «σαν ένα». Υπάρχει μια ενότητα, με άλλα λόγια, στις συνθέσεις, οι οποίες διατηρούν καθ’ όλη τη διάρκειά τους κάποια πιο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.
Θα μπορούσε να ισχυρισθεί κάποιος πως το folk, η παράδοση γενικότερα, παίζει εδώ πρωτεύοντα ρόλο – κάτι που οφείλεται όχι μόνο στο ρυθμικό μέρος όσων καταγράφονται, και στην ποικιλία των κρουστών του Thönes, που ανακαλούν συγκεκριμένες παραδόσεις, μα και στο μελωδικό (μέρος), καθότι η κιθάρα του Γεωργίου, που δρα, επίσης, αυτοσχεδιαστικά, περιφέρεται με γνώμονα την προσέγγιση του παλαιού, με όρους τωρινούς.
Βασικά, εδώ είναι η εμπειρία των δύο αυτοσχεδιαστών (ο Thönes δισκογραφεί από το τέλος των 70s, έχοντας συνεργαστεί με τους John Abercrombie, Arild Andersen, Klaus Doldinger, Albert Mangelsdorff, Kenny Wheeler, Tony Oxley και δεκάδες άλλους, ενώ και οι συνεργασίες του Γεωργίου είναι επίσης πολλές και στο μέτρο του δυνατού γνωστές στους φίλους του δισκορυχείου), και βασικά η διάθεση και ο τρόπος που συνδιαλέγονται οι δύο μουσικοί – η ικανότητα, εννοώ, να μπαίνει ο ένας στον «κόσμο» που κτίζει ο άλλος (το ταξίμι του Γεωργίου στο “Hypothesis in between” είναι χαρακτηριστικό της μεθόδου συνεργασίας τους), δημιουργώντας αμφότεροι «εικόνες» αληθινής δημιουργίας (“Fractalization of a winter colour drop”).
Ένας 40λεπτος δίσκος, με το δικό του δυναμικό επικοινωνίας.
Επαφή: geoandreas19@gmail.com

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 716

1/5/2026
«Σε κάνουν να αισθάνεσαι ένα τίποτα από τότε που γεννιέσαι
δεν σου δίνουν καθόλου χρόνο, αντί να σου δίνουν τα πάντα
μέχρι που ο πόνος είναι τόσο μεγάλος, ώστε να μη νιώθεις τίποτα πια
είναι θεμιτό να είσαι ένας ήρωας της εργατικής τάξης»
[working class hero]
[ο άνθρωπός μας στην Αβάνα]

1/5/2026

>>Δεν έχω ήχο, δεν έχω ήχο, δεν έχω υλικό, δεν έχω ήχο<<
(μάλλον στον Πατσιφά το έλεγε)
[Σαββόπουλος «Το Βρώμικο Ψωμί», 1972]
>>Κυρ-διευθυντά των δίσκων έχω ήχο κι υλικό<<
(σίγουρα στον Πατσιφά το έλεγε)
[Ρασούλης «Η Εκδίκηση της Γυφτιάς», 1978]
Πρέπει να είχε βάλει τα γέλια ο Σαββόπουλος, όταν το άκουσε αυτό, και ως παραγωγός της «γυφτιάς» δηλαδή.

1/5/2026
>>Στον καταραμένο τόπο τον Μάη μήνα βρέχει<< (γέλιο)

Ρασούλης number 1, o δεύτερος δεν φαίνεται ούτε με τα κιάλια...

1/5/2026
Τα ονείδη της Πρωτομαγιάς...

1/5/2026
«Σκοτώθηκαν δύο γυναίκες και άντρας από πτώσεις. Άλλη τραυματίστηκε σοβαρά στο κεφάλι»
«Στην Αττική μαχαιρώματα σε δύο μπαρ και στο δρόμο. Οι αφορμές ήταν τελείως ασήμαντες»
«Τα συμπεράσματα από τις συσκέψεις για τα έκτροπα στην Αθήνα» (τρέχα-γύρευε τι είχε γίνει...)
«Ανευρέθη από δύτας το πορτοφόλι επιβάτου πλοίου» (σήμερα θα πετάγανε και τον ίδιο στη θάλασσα, όχι θα του βρίσκανε και το πορτοφόλι με δύτες)
«Μετά την απολογία τους προφυλακίσθηκαν για τη ληστεία οι δύο ανώμαλοι. Εισαγγελεύς: ληστεία, σωματικές κακώσεις, κατακράτηση και εξαναγκασμό σε ασέλγεια»
«Σκοτώθηκαν από κεραυνό δύο παιδιά και 27χρονος. Μεταξύ των θυμάτων 14χρονο κορίτσι. Τραυματίστηκαν οι γονείς του και τα τρία αδέλφια του»

Μία τυχαία μέρα του 1975.
Όλα αυτά σε μια 8στηλη τρίτη σελίδα εφημερίδας, κατελάμβαναν μονόστηλα ή το πολύ δίστηλα. Πολύ σπάνια κάτι απ’ αυτά θα γινόταν πρωτοσέλιδο.
Αν συνέβαιναν όλα τούτα μια σημερινή μέρα τα μίντια θα πάθαιναν τιλτ. Δεν θα ήξεραν τι να πρωτοπροβάλλουν και πού θα έριχναν το ταρατατζούμ (μάλλον στους «ανώμαλους», που δεν ξέρω και τι ακριβώς ήταν οι άνθρωποι, άμα διαβάσετε...). Τώρα έχουμε για πέμπτη(?) μέρα τον 89χρονο να μας απασχολεί, που γίνεται πρώτο θέμα μέχρι και στην ΕφΣυν. gr, η οποία ρέπει πλέον και αυτή προς τον... λαϊκισμό.
Γι’ αυτό αξίζει να διαβάζεις παλιές εφημερίδες, παμπάλαιες, για να έρχεσαι λίγο στα ίσια σου και να αντιλαμβάνεσαι πού έχουμε φθάσει, τι παίζει και τι δεν παίζει...

30/4/2026
David Allan Coe (September 6, 1939 – April 29, 2026). Funeral Parlor Blues…
https://www.youtube.com/watch?v=hs4teo2q5tw&list=RDhs4teo2q5tw&start_radio=1

29/4/2026
Σκόνη, πέτρες, λάσπη...
Πέρασα από το ίδιο σημείo με μια σακούλα σαν του Πουλικάκου, γεμάτη παλιόρουχα, αλλά φωτογραφία δεν έβγαλα...

[έχουμε κι εμείς τα δικά μας δισκο-μνημεία, δεν περιμένουμε να πάμε στην abbey road]

29/4/2026
>>Τα εγκαίνια της Κιβωτού της Άμυ θα πραγματοποιούνταν τελικά στις 11 Ιανουαρίου 1965, στην Πλάκα, στην Οδό Θόλου 10, με το πρόγραμμα, στο ξεκίνημά του, να απαρτίζεται από παράσταση Καραγκιόζη από τον Σωτήρη Σπαθάρη, συν τζαζ από τους Sound Inc., τους οποίους αποτελούσαν οι Chiko Calender κοντραμπάσο, Sam Stone ντραμς και Carl Washington κρουστά (congas). Συγχρόνως, δε, θα εγκαινιαζόταν και η γκαλερί της «Κιβωτού», με έργα, σε πρώτη φάση, του Μίνου Αργυράκη. Λογικά το τρίο των Sound Inc. θα πρέπει να είναι ένα από τα πρώτα, αν όχι το πρώτο σχήμα, που επιχείρησε να παίξει improv-jazz, δηλαδή αυτοσχεδιαστική τζαζ, στην Ελλάδα, και μάλιστα σε μια πιο μόνιμη βάση, συνοδεύοντας την απαγγελία ενός ποιήματος – που θα γινόταν (το ποίημα, μαζί με την συνολική παράσταση) μία από τις πρώτες ατραξιόν της «Κιβωτού».<<

"100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ" [Όγδοο, 2025]
"Η Κιβωτός της Άμυ: ένας πρωτοποριακός χώρος, που είχε στηθεί στην Πλάκα, στο μέσο του ’60, από την Amy Mims και τον Μίνω Αργυράκη και που είχε σχέση (και) με την αυτοσχεδιαστική τζαζ" σελ. 42-52
[αριστερά στη φωτό η Άμυ Μιμς]

28/4/2026
Cecil McCartney - Hey Alethia I Want You
https://www.youtube.com/watch?v=axI579dviBg&list=RDaxI579dviBg&start_radio=1

T FOR TROUBLE και Θόδωρος Παπαντίνας

Ανεβασμένο στο bandcamp το 2020 και τυπωμένο τώρα σε CD, το “Let’s Go Surfing” [Private Pressing, 2026] είναι το τελευταίο ολοκληρωμένο άλμπουμ με συνθέσεις του πρόωρα χαμένου κιθαρίστα Θόδωρου Παπαντίνα (1951-2016). Είναι ηχογραφημένο το 1994, στο Magnanimus Studio από τον Γιώργο Πεντζίκη και πιάνει τον Παπαντίνα με τους T for Trouble.
Παλαιότερα (20 Σεπτεμβρίου 2009), όταν είχα γράψει εδώ στο blog για το CD “T4Trouble and The Self Admiration Society” [Polytropon], δηλαδή για το σάουντρακ της ταινίας του Δημήτρη Αθυρίδη για τον Παπαντίνα, σημείωνα κάπου:
«Δεκαπέντε χρόνια μετά τους Bicycle, το χειμώνα του ’96, (ο Παπαντίνας) μπαίνει στο Magnanimus της Θεσσαλονίκης μαζί με τους Γιώργο Κωστόπουλο μπάσο και Χριστόδουλο Κουτσούρη ντραμς, τους T4Trouble δηλαδή, για την παραγωγή ενός άλμπουμ, το οποίο ποτέ δεν εκδόθηκε (στο CD ακούγονται 7 κομμάτια). Το “Funky India” με τα αειθαλή riffs είναι χάρμα – κι αυτή η διαλυμένη φωνή τού Παπαντίνα είναι εκείνο που του πάει».

Το “Let’s Go Surfing” είναι λοιπόν αυτό το άλμπουμ που... ποτέ δεν εκδόθηκε, και το οποίο τώρα το ακούμε στην πλήρη (15 tracks) CD-εκδοχή του. Φυσικά, εδώ συμπεριλαμβάνονται τα επτά κομμάτια από το σάουντρακ του 2009 (“Night circles”, “Fucking my life”, “Funky India”, “The truth”, “Last night in Paris”, “I’m not strong”, “Nobody knows”), αλλά καταγράφονται και τα υπόλοιπα οκτώ (“Let’s go surfing”, “Take me to the show”, “ Midnight confessions”, “Lose your mind”, “Slide song”, “Strange how my life change”, “Don’t bring it in the house”, “Devil’s girl”), δίνοντας μας, όλα μαζί, την πλήρη εικόνα εκείνου του σέσιον – προφανώς του καλύτερου που παρουσίασε στην περιπετειώδη και σχετικά σύντομη ζωή του ο Παπαντίνας.
Τα κομμάτια είναι rock βασικά και όχι surf, είναι καλοπαιγμένα και καλοηχογραφημένα, αλλά θα τους άξιζε περισσότερη προσοχή στο τελικό mastering-editing. Σε κάθε περίπτωση είναι χαρακτηριστικά του τύπου-Lou Reed rock του Παπαντίνα, με τις κοφτές κιθάρες και την έντονη κινητικότητα (για να μην πω χορευτικότητα). Υπάρχει το funky θέλω να πω εδώ, που το ανιχνεύεις σε πλείστα όσα tracks, χωρίς τούτο να σημαίνει πως δεν ανακατεύονται και άλλες αμερικάνικες φόρμες (folky-bluesy στο “Last night in Paris”, surf στο “Let’s go surfing” ή και country-rock στην μπαλάντα “Nobody knows”). Γενικώς, ο Παπαντίνας ήταν γνώστης του αμερικάνικου rock και αυτό το βίωμά του είναι αποτυπωμένο όχι μόνο στις μουσικές του “Let’s Go Surfing”, μα ακόμη στις ερμηνείες και τα λόγια.
Επαφή: https://chriskoutsouris.bandcamp.com/album/lets-go-surfing