CARLA BLEY μία από τις μεγαλύτερες συνθέτριες της τζαζ – έφυγε από τη ζωή τέτοιες μέρες πριν από 3 χρόνια, αφήνοντας σημαντικό έργο

Η Carla Bley, που θα έφευγε από τη ζωή στις 17 Οκτωβρίου 2023, υπήρξε μια σημαντικότατη περίπτωση συνθέτριας, το έργο της οποίας, για περισσότερο από 60 χρόνια, σφραγίζει μεγάλο τμήμα της σύγχρονης μουσικής και όχι μόνο της τζαζ. Τούτο διαφαίνεται και από την πλούσια προσωπική δισκογραφία της, αλλά και από το γεγονός πως συνθέσεις της έχουν ερμηνεύσει και διασκευάσει δεκάδες μουσικοί, σε κάθε γωνιά του κόσμου. Μουσικοί, που κινούνται στον χώρο της τζαζ, διάσημοι και λιγότερο διάσημοι, μα και σε άλλους χώρους. Του ροκ ας πούμε.

Οι σχέσεις της Carla Bley με το ροκ
Προσωπικά, θα γνώριζα την Carla Bley μέσα από το ροκ και όχι από τις πιο ακραιφνείς τζαζ δουλειές της. Για παράδειγμα ο Robert Wyatt (ντράμερ και τραγουδιστής των Soft Machine) θα απέδιδε τη σύνθεσή της “To Mark everywhere”, που μπορεί να καταχωρίζεται στο δικό του όνομα στο LP του “The End of an Ear” [CBS, 1970], αλλά στη συλλογή “Rock Buster” [CBS, 1970] καταχωρίζεται στην Carla Bley. Εξάλλου στο “The End of An Ear” ο Wyatt έχει και κομμάτι υπό τον τίτλο “To Carla, Marsha And Caroline (For making everything beautifuller)”, που είναι σαφώς αφιερωμένο στην Bley (και σε άλλες).
Robert Wyatt και Carla Bley θα συνεργάζονταν και σε άλλους δίσκους μέσα στα χρόνια, κυρίως σε LP του δεύτερου συζύγου της Michael Mantler (θυμόμαστε το “Silence”, στην Watt-Virgin από το 1977), όπως θα συνεργάζονταν και στο LP “Nick Mason’s Fictitious Sports” [Harvest, 1981], που θα υπέγραφε ο Nick Mason (ντράμερ των Pink Floyd) και στο οποίο θα συμμετείχε, ανάμεσα σε άλλους, και ο κιθαρίστας Chris Spedding (γνωστός από τα γκρουπ του Pete Brown, τους Nucleus και πάμπολλα άλλα σχήματα και πρότζεκτ).
Ένα άλλο άλμπουμ της Bley, που σέβονται πολύ οι rock fans, είναι το περίφημο τριπλό LP “Escalator Over the Hill” [JCOA, 1971], στο οποίο συμμετείχαν μερικές δεκάδες μουσικοί και ανάμεσά τους ο μπασίστας των Cream Jack Bruce, o ηλεκτρικός κιθαρίστας John McLaughlin, η Linda Ronstadt, o Don Preston, o Gato Barbieri, ο Enrico Rava, o Charlie Haden κ.ά. Στο άλμπουμ αυτό, το οποίο η Carla Bley ετοίμαζε από το 1968, επιχειρήθηκε κάτι πολύ ιδιαίτερο για την εποχή. Να συνυπάρξουν μουσικές και ήχοι από τελείως διαφορετικές αισθητικές περιοχές, που, χοντρικά, αφορούσαν την τζαζ, το ροκ και την avant-garde (ηλεκτρονική ή άλλη). Το έργο, που θα είχε τη φόρμα όπερας, βασιζόταν και στον λόγο προφανώς (στίχους είχε γράψει ο καναδός ποιητής Paul Haines), με συνθέσεις σαν τις “Hotel overture”, “Businessmen”, “Rawalpindi blues” κ.λπ. να θεωρούνται έκτοτε κλασικές.
Ακόμη η Bley στο μέσο των σέβεντις θα έπαιζε keyboards (μέλοτρον κ.λπ.) με την Jack Bruce Band, στην οποία συμμετείχαν, εκτός του Jack Bruce, ο κιθαρίστας των Rolling Stones Mick Taylor, ο οργανίστας των Stone the Crows Ronnie Leahy κ.ά., ενώ ας αναφέρω εδώ και την The Carla Bley Band στην “European Tour 1977”, στην οποία συμμετείχαν ανάμεσα σε άλλους και οι Hugh Hopper και Elton Dean, μέλη αμφότεροι των Soft Machine. Γενικά, οι συνεργασίες με ροκ και τζαζ-ροκ μουσικούς ήταν πάντα στα ενδιαφέροντα της Carla Bley εκείνη την εποχή.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/carla-bley-mia-apo-tis-megalyteres-synthetries-tis-tzaz

ΜΥΡΤΩ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ κολιμπρί

Όπως διαβάζουμε στο «αυτί» του πρόσφατου ποιητικού βιβλίου της Μυρτούς Αναγνωστοπούλου «Κολιμπρί» [Μανδραγόρας, 9/2025]:
«Η Μυρτώ Αναγνωστοπούλου γεννήθηκε και ζει στη Θεσσαλονίκη. Το Κολιμπρί είναι η ενδέκατη ποιητική της συλλογή ενώ η πρώτη είχε κυκλοφορήσει το 1973. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, γερμανικά και βουλγαρικά. Εκτός από την ποίηση ασχολείται με το κολάζ και τη μετάφραση (με επτά βιβλία στο ενεργητικό της και δυο θεατρικά μονόπρακτα). Επίσης έχει δημοσιεύσει κριτικά κείμενα και δοκίμια για την ποίηση. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται και με τη συγγραφή παιδικών βιβλίων. Επί σειρά ετών διετέλεσε μέλος της διοίκησης της Λέσχης Γραμμάτων και Τεχνών και της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης. Έχει δυο γιους και δυο εγγόνια».
Και από το σχετικό δελτίο Τύπου:
«Το Κολιμπρί είναι ένα μικρό εξωτικό πουλί της Καραϊβικής με πολύχρωμα φτερά που κινείται με πολύ μεγάλη ταχύτητα. Τρέφεται με νέκταρ λουλουδιών. Αυτή η αίσθηση της διαρκούς άνοιξης μέσα στη φύση φαίνεται να ώθησε την Μυρτώ Αναγνωστοπούλου στην επιλογή του τίτλους της 11ης ποιητικής της συλλογής. Άλλωστε τα πουλιά υπήρξαν τίτλος του προηγούμενου βιβλίου της και το πέταγμά τους ελπίζει πως θα τη φέρει πιο κοντά στον απλησίαστο φλεγόμενο λόγο της ποίησης. Με την ελπίδα “να ηχήσει το δίχως άλλο ο συρμός / που θα χαράξει σε φρέσκες ράγες το ταξίδι”».

Να σημειώσω πως η Μυρτώ Αναγνωστοπούλου είχε μεταφράσει, ανάμεσα σε άλλα, τους «Ποιητές του Λίβερπουυλ» [Αγροτικές Συνεταιριστικές Εκδόσεις, Θεσσαλονίκη, 1984] και να παραθέσω δύο ποιήματά της από το πιο πρόσφατο βιβλίο της...
 
Αυτό που θα ειπωθεί
 
Αυτό που θα ειπωθεί
θα έρθει με ρυθμό άγνωστων οργάνων
πνευστά κρουστά ματωμένες χορδές
ζωτικές ίνες
κραυγές
Μέσα στον σάκο σου παλεύεις
να γίνεις μαέστρος μουγκρίζοντας
ελπίζοντας σ’ ένα άνοιγμα
να βλέπεις καθαρά
το λίγο δέντρο το ένα φτερό
το παλιό αίμα το νέο πρωί
τον λεκέ τ’ ουρανού.
Να φαντάζεσαι πως έρχεται πως είναι κοντά
μ’ ένα μαχαίρι αμφίβολο
απλησίαστος στόχος
ο φλεγόμενος λόγος
 
Μνήμη
 
Μνήμη
κεφαλικός φόρος
μυρίζει στενάζει και βροντά
πιάνει εσένα εμένα
ριζώνει σε παλιές ιστορίες
ανάμεσα σε ταξίδια
μαύρα φουγάρα σε ατέρμονους πλόες
Το τίμημα βαρύ
με μια τρύπα στη μέση
να κρύβει τη νύχτα τη χαρά
το παιχνίδι με τα ξύλινα σπαθιά του
Και το νόμισμα σκληρό
περνάει ακόμα στις συναλλαγές
 
Επαφή: https://mandragoras-magazine.gr/

ΑΓΝΩΣΤΗ ΑΙΤΙΑ ξεχασμένο ελληνικό πανκ/ροκ από το 2004

Η Άγνωστη Αιτία ή οι Άγνωστη Αιτία ήταν ένα συγκρότημα από την Κατερίνη, με δράση στο διάστημα mid 90s-2007. Εκείνη την περίοδο συμμετείχαν σε πάμπολλα live, εμφανιζόμενοι μαζί με τους Γκούλαγκ, Λώλαμα, Panx Romana, Μωρά στη Φωτιά, Deus ex Machina κ.ά., ενώ θα κατόρθωναν να ετοιμάσουν κι ένα private CD, ηχογραφημένο στο Rock Sound στούντιο της Θεσσαλονίκης, με τη συμμετοχή και του Ασκληπιού Ζαμπέτα (από Mushrooms, Τρύπες) στις κιθάρες. Στην πιο μεστή φάση τους (2004) οι Άγνωστη Αιτία αποτελούνταν από τους Μίλτο Ντελήμπαλτα στίχοι, φωνή, Βασίλη Ντόντη κιθάρα, Δημήτρη Χανδόλια μπάσο και Μιχάλη Τσίκρα ντραμς. Είκοσι δύο χρόνια αργότερα, δηλαδή σήμερα (2026), εκείνο το ιδιωτικό CD των Άγνωστη Αιτία τυπώνεται σε βινύλιο (200 αριθμημένα αντίτυπα) από τις B-otherSide Records-Vinylmania, με νέο mastering από τον Γιάννη Κύρη, συν 4σέλιδο ένθετο με στίχους και φωτογραφίες.

Οι Άγνωστη Αιτία έχουν ελληνικό στίχο στα τραγούδια τους και χοντρικά κινούνται σε κάπως πιο σκοτεινές punky διαδρομές. Προσωπικά, ανακαλώ επιρροές και από Τρύπες, Γενιά του Χάους και άλλα πανκ/ροκ ονόματα των 80s, αλλά και από σχήματα σαν τα Διάφανα Κρίνα ας πούμε. Αυτές τις δύο κατευθύνσεις –η μία πιο εξωστρεφής, η άλλη πιο μελαγχολική– οι Άγνωστη Αιτία ξέρουν, δηλαδή κατορθώνουν να τις συνδυάσουν με τον πρέποντα τρόπο, προτείνοντας μια σειρά από τραγούδια (δέκα στο σύνολο ή πέντε και πέντε ανά πλευρά), που στις πιο δυνατές φάσεις τους («Καλύτερες στιγμές», «Θα πρέπει πρώτα», «Είμαι...», «Ό,τι τελειώνει είναι αρχή», «Κάποιοι από ’σας», «Πρόστυχες στιγμές») δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τα ωραιότερα εκείνης της εποχής. Ναι μεν ο δίσκος ξεκινά κάπως συγκρατημένα, αλλά όπως κυλάει, και βασικά στην δεύτερη πλευρά του, τα πράγματα ανεβαίνουν κατακόρυφα.
Μια χαμένη ψηφίδα, λοιπόν, από τα ελληνικά πανκ/ροκ 00s, που ανακαλύπτεται τώρα και που προσφέρεται ξανά στο κοινό, σε μια άψογη βινυλιακή έκδοση.
Επαφή: https://open.spotify.com/album/2AcZa5eeuhyhsWjrfJoxNj?si=jl0rOK05TuiC_XNGoN9CAA&nd=1&dlsi=8fa05065b2794772

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 770

13/10/2026
Με ρωτήσανε φίλοι... ρε δε θα κάνεις κι εσύ τα MY9ALBUMS? Εντάξει, δε θέλω να φανεί ότι σνομπάρω αυτές τις ιστορίες, από τη στιγμή που είμαι στο fb και συμμετέχω στο σχετικό αλισβερίσι. Πήγα λοιπόν να κάνω τη λίστα μου, αλλά μετά λύπης μου διαπίστωσα πως τα περισσότερα από τα άλμπουμ που ήθελα να βάλω δεν τα έβγαζε το σύστημα. Οπότε; Οπότε κάθισα κι έφτιαξα μόνος μου την 9άδα.

Τραγούδια απ’ όλους αυτούς τους δίσκους τα άκουσα πριν από τα δεκαετέσσερα χρόνια μου, όταν ήμουν παιδί – και είναι αυτά (και μερικές 9άδες ακόμη-αλλά δεν πρόκειται να ανεβάσω άλλη), που με διαμόρφωσαν όχι μόνο μουσικά, αλλά και γενικότερα (σαν χαρακτήρα, σε σχέση με ιδέες, με γούστα κτλ.). Έπαιξαν ρόλο, δηλαδή, στο πρώτο στάδιο της ζωής μου. Γιατί κάπως έτσι εγώ αντιλαμβάνομαι αυτό το MY9ALBUMS. Αλλιώς δεν έχει νόημα να επιλέξω τώρα με άλλα κριτήρια…

13/10/2026
>>Ο Howell βρισκόταν σε κακή κατάσταση (η υγεία του ήταν επισφαλής), ενώ και τα δάκτυλά του είχαν χάσει την ευλυγισία τους (όπως γράφει και ο Bob Groom στο βιβλίο του «The Blues Revival»). Παρ’ όλα αυτά δεν θα χρειασθούν πολλά προκειμένου να πεισθεί για να ηχογραφήσει και πάλι (Ατλάντα, 11 Απριλίου 1963). Πρόθυμο το πνεύμα η σάρκα όμως;<<

Και για τον βασανισμένο bluesman Peg Leg Howell, που τον ανακάλυψαν κι αυτόν στα σίξτις, σχεδόν 30 χρόνια μετά από τις τελευταίες προπολεμικές ηχογραφήσεις του, θα διαβάσεις στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026] στη σελίδα 70.

12/10/2026
ανή-κουστα πρωτά-κουστα (ήτανε τότενες για μας)

12/10/2026
Σε σχέση με κάτι που διαβάζω... Η ΕΡΕ δεν ήθελε την τηλεόραση το 1961 και ο υπουργός προεδρίας Τριανταφυλλάκος διαμαρτύρεται στον Καραμανλή, ο οποίος άλλο που δεν ήθελε... Προετοιμαζόταν η βία και η νοθεία, και η τηλεόραση, που θα έπρεπε πάση θυσία να ελεγχθεί, θα ήταν ένα ακόμη βάσανο εκείνο τον καιρό, καθώς θα έβαζε το ραδιόφωνο στο περιθώριο της προπαγάνδας... [Μποστ ανελέητος]

10/10/2026

Τα παιδιά του Μαρξ και της κοκακόλας...

10/10/2026

Αυτά τα αχρεία υποκείμενα, τα διεφθαρμένα μέχρι το κόκαλο, που κυβερνάνε, εκλεγμένα ή μη εκλεγμένα, την Ευρώπη –την οποία θέλουν να αιματοκυλήσουν για να καλύψουν τις πομπές τους και μόνον αυτές– είναι υπεύθυνα για ό,τι συμβαίνει σήμερα στη Γαλλία και σε κάθε άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Είναι υπεύθυνα και για την ακρίβεια, και για τη στεγαστική κρίση, και για την ενεργειακή κρίση, και για το δημογραφικό, και βασικά είναι υπεύθυνα για τον αποδεκατισμό των ονείρων της εναπομείνουσας νέας γενιάς. Το πώς θα απαλλαγούμε από αυτά τα καθάρματα, τους στυγνούς εγκληματίες, είναι το μεγαλύτερο ζητούμενο της εποχής μας.

ALEX O’TOOLE & SIMEON BARTHOLOMEW fully electric-improv από Αυστραλούς

Ο Alex O’Toole και ο Simeon Bartholomew δεν είναι άγνωστοι μουσικοί, καθώς βρίσκονται πίσω από τα αυστραλέζικα συγκροτήματα Captain Kickarse and The Awesomes, Silent Eyes (ο πρώτος) και Seims (ο δεύτερος), για άλμπουμ των οποίων υπάρχουν reviews στο blog. (Για τους Seims, ειδικώς, έχουμε γράψει τρεις φορές, για τους δίσκους τους “V”, “Four” και “3+3.1”, από το 2025, 2021 και 2020 αντιστοίχως).

Στο CD με τον παράξενο τίτλο “n000000000.1” [Bird’s Robe Records, 2026] οι O’Toole και Bartholomew συνεργάζονται, δίχως να είναι επακριβώς καθορισμένο τι κάνει ο καθένας (ο Bartholomew, γενικώς, στους δίσκους μπορεί να παίζει μπάσο, κιθάρες, σύνθια, πιάνο και να προγραμματίζει, ενώ ο O’Toole είναι ντράμερ). Τέλος πάντων αυτοί οι δύο άνθρωποι μπήκαν σ’ ένα στούντιο του Σίδνεϋ (Adversary), για να ηχογραφήσουν εντελώς αυθόρμητα (και αυτοσχεδιαστικά) ό,τι ακούμε στο “n000000000.1”.
Το αποτέλεσμα τους δικαιώνει 100%, καθώς όσα ακούμε στο CD τους είναι αξιολογότατα. Fully electric improv είναι το περιβάλλον τους, που δεν έχει, όμως, καμία σχέση με το fusion, το jazz-rock και τα συναφή. Το άκουσμα τείνει περισσότερο προς το prog, με βασική επιρροή θα έλεγα τους ύστερους King Crimson και άλλα γκρουπ του στυλ, του δεύτερου μισού των seventies. Ιδίως από το μεγάλο κομμάτι “Void” (10:17) και κάτω το “n000000000.1” αποκτά μια άγρια ομορφιά, με tracks σαν τα “I’m not even kidding”, “Cloudbreak” κ.λπ. να κρατάνε το ενδιαφέρον μας σ’ ένα απολύτως υψηλό επίπεδο. Ξεχωριστό CD το δίχως άλλο.
Επαφή: www.birdsrobe.com

PAM RISOURIÉ σε pop, dreamy και shoegaze κατευθύνσεις

Έχουμε ξαναγράψει για τους Παριζιάνους Pam Risourié το 2023, με αφορμή, τότε, το παρθενικό άλμπουμ τους “Days of Distortion”, ενώ τώρα (2026) επιστρέφουμε σ’ αυτούς για το πιο νέο CD τους, που αποκαλείται “I’ll Never Be Human” [Atypeek Music / Shoredive Records / Stellar Frequencies, 2026]. Το άλμπουμ περιλαμβάνει εννέα τραγούδια των γάλλων μουσικών, με αγγλικό στίχο όμως, τα οποία κινούνται σε pop, dreamy και shoegaze κατευθύνσεις.

Όπως είχαμε σημειώσει και το ’23... όλα αυτά τα γκρουπ ξεκινάνε από τους End στα late sixties, περνάνε από τους My Bloody Valentine, τους Ride, τους Slowdive και τους Verve, για να φθάσουν σιγά-σιγά στο σήμερα – καθώς το είδος δεν έχει σταματήσει να υπηρετείται και να ηχογραφείται.
Άρα, λοιπόν, δεν έχουμε κάτι πρωτότυπο (και πόσο μάλλον ρηξικέλευθο) εδώ, μα μια πολύ συμπαθητική προσπάθεια αποτύπωσης ενός ουσιαστικού-χαλαρού κλίματος, και με στοιχεία post rock (όπως ακούμε στο 9λεπτο “Quicksands”), ωραία διαμορφωμένο από τους Pam Risourié – που αποδεικνύονται, και με το “I’ll Never Be Human”, «μάστορες» στο στυλ.
Τραγούδια σαν τα “Immer”, “Who am they, who are I?” και μερικά ακόμη μπορεί να τ’ ακούς... μέρα παρά μέρα, αλλά όχι κάθε μέρα, και γι’ αυτό το λόγο μάλλον θα τα αδικήσεις αν, ανώδυνα, τα ξεπεράσεις.
Επαφή: https://www.atypeekmusic.com/,  https://shorediverecords.bandcamp.com/album/ill-never-be-human

νέες παραγωγές έντεχνου τραγουδιού, κι ένα ανέλπιστο δώρο από το χθες – Βιολέτα Ίκαρη, Νάντη Χατζηγεωργίου-Κρέων Κανακάρης και Διονύσης Τσακνής-Μαριανίνα Κριεζή σε θεατρική «Μαντάμ Σουσού» από τα 90s

To έντεχνο τραγούδι αποτελεί ένα πολύ μεγάλο κομμάτι τόσο της γενικότερης μουσικής παραγωγής (θεάματα και live σε κέντρα ή θέατρα, ανοιχτές συναυλίες κ.λπ.), όσο και της δισκογραφίας. Που σημαίνει ότι παράγονται και νέα έντεχνα τραγούδια, από νεότερους δημιουργούς (συνθέτες, στιχουργούς, ερμηνευτές), τα οποία έρχονται να τοποθετηθούν δίπλα στο παλαιό και καταξιωμένο ρεπερτόριο. 

Άννα Παναγιωτοπούλου-Σταύρος Παράβας από την "Μαντάμ Σουσού" (1998-99)

Τα τρία άλμπουμ που παρουσιάζονται στη συνέχεια είναι πρόσφατα, με τα δύο να αφορούν νέες προτάσεις και με το τρίτο να μας ταξιδεύει σχεδόν 30 χρόνια πριν σε μια επιτυχημένη θεατρική παράσταση, η μουσική της οποίας κυκλοφορεί τώρα, για πρώτη φορά, σε βινύλιο.
 
H συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/nees-paragoges-entehnoy-tragoydioy-ki-ena-anelpisto-doro-apo-hthes

hubris. ελβετικό post-rock

Οι hubris. (έτσι γράφουν το όνομά τους, με πεζά και με τελεία στο τέλος) έχουν τη βάση τους στο Fribourg της Ελβετίας, όντας μέλη της post-rock σκηνής εδώ και μια δωδεκαετία. Το συγκρότημα έχει ηχογραφήσει έως σήμερα πέντε δίσκους (ο πέμπτος είναι αυτός, για τον οποίον γίνεται τώρα λόγος) και μέλη του είναι οι: Jonathan Hohl αρχικές συνθέσεις, ενορχηστρώσεις, Lucien Leclerc επιπρόσθετες συνθέσεις, ενορχηστρώσεις, Léo Juston επιπρόσθετες συνθέσεις, ενορχηστρώσεις και Matthieu Grillet ενορχηστρώσεις. Από το πώς αυτοπροσδιορίζονται οι hubris., σε σχέση με το τι ακριβώς πράττουν τα μέλη, γίνεται αντιληπτό πως εδώ προτείνονται, βασικά, συνθέσεις κι ενορχηστρώσεις. Και είναι αλήθεια αυτό – καθώς ακούς το “White Shores” [Private Pressing, 2026] να αναπτύσσεται, μ’ έναν τύπο κι ένα μέτρο, παραπέμποντάς σε σε κάτι ώριμο και γιατί όχι απαιτητικό (για τον αισθητικό χώρο, στον οποίον κινούνται οι Ελβετοί).

Πάντως, και να το πω αυτό από την αρχή, οι κιθάρες και τα πλήκτρα είναι εκείνα που κυριαρχούν στις ενορχηστρώσεις, που γενικώς θα τις χαρακτήριζα αναμενόμενες, ενώ εκείνο που αληθινά ξεχωρίζει στο “White Shores” είναι οι συνθέσεις. Οι hubris. είναι instrumental γκρουπ φυσικά, όπως πάμπολλα του είδους τους, με τα πέντε κομμάτια τους, που καταγράφονται στο παρόν digipak, να είναι κάτι παραπάνω από ενδιαφέροντα, συνδυάζοντας όλα τα βασικά γνωρίσματα του post-rock σ’ έναν απαιτητικό βαθμό. Ωραίες και ολοκληρωμένες μελωδίες, αβίαστα παιξίματα, ενδιαφέρουσες αλλαγές ανάμεσα σε ήσυχα-ατμοσφαιρικά περάσματα και πιο βαριά-επικά ξεσπάσματα, «κινηματογραφικές» απολήξεις, με μια σιγουριά και μια ηρεμία να χαρακτηρίζει τις μουσικές τους απ’ άκρη σ’ άκρη. Δεν τα λες ασήμαντα όλα τούτα.
Επαφή: https://hubrisband.bandcamp.com/album/white-shores