ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΕΡΕΡΗΣ jazz με άξονα την ελληνική παράδοση

Ο πιανίστας της jazz και ethnic-jazz σκηνής Γιώργος Μπερερής (Yiorgos Bereris) μας είναι γνωστός και από τις πιο προσωπικές ηχογραφήσεις του, μα και από την παρουσία του στο γκρουπ Merem, για ένα δίσκο του οποίου είχαμε γράψει εδώ στο blog το 2023.

Το νέο άλμπουμ του Μπερερή αποκαλείται “Sea in Common” (2026), είναι δικής του παραγωγής, με μερική οικονομική κάλυψη από το ολλανδικό ίδρυμα amarte fonds, και περιλαμβάνει οκτώ νέες συνθέσεις του, τις οποίες αποδίδουν πέντε μουσικοί. Σημειώνουμε τα ονόματά τους: Yiorgos Bereris πιάνο, Lambros Papanikolaou κοντραμπάσο, Ektoras Remsak ντραμς, Yvonne Melissa βιολί, βιόλα και Caner Malkoç κλαρινέτο.
Το άλμπουμ του Μπερερή είναι πολύ καλό και τεχνικά ακούγεται, όπως πρέπει – σαν μία πρώτης τάξεως παραγωγή εννοούμε. Οι συνθέσεις, που καταγράφονται εδώ, είναι εύγλωττες, ευφραδείς, λυρικές, συναισθηματικές και όσον αφορά τα επιμέρους ηχοχρώματά τους αρκετά προσεγμένες, με πολλές και ωραία ενταγμένες αναφορές, πρώτα και κύρια, από την ελληνική παράδοση. Δεν είναι τυχαία, εξάλλου, η εκτίμηση που τρέφει ο Μπερερής για συνθέτες όπως ο αείμνηστος Κυριάκος Σφέτσας, ο οποίος υπογράφει κιόλας ένα σημείωμα για τον Μπερερή στο triple folded digipak.
To “Sea in Common” είναι, οπωσδήποτε, συμπαγές σαν άκουσμα, έχει ενότητα ύφους, ουσιαστικές συνθέσεις που δεν καταχρώνται τον χρόνο, δημιουργικά παιξίματα και μια φαινομενική απλότητα, όσον αφορά την εξέλιξή του, που υποκρύπτει, όμως, σοβαρή δουλειά σε όλα τα επίπεδα.
Επαφή: https://open.spotify.com/album/6mkMSK1325cSWKwJr3G5g8

το ελληνικό τραγούδι είναι εδώ, μέσα από μια σειρά νέων αξιόλογων δίσκων – η έντεχνη προσέγγιση κυριαρχεί και βεβαίως ο ελληνικός στίχος

Δίσκοι βινυλίου ελληνικού, ελληνόφωνου τραγουδιού εξακολουθούν να κυκλοφορούν σε καλούς ρυθμούς, αναλογιζόμενοι την εποχή. Βεβαίως υπάρχουν και on line/ψηφιακές αποτυπώσεις για όλες και όλους, αλλά τα LP ή τα CD, όπως και να το κάνουμε, έχουν άλλη γοητεία. Φυσικά, απευθύνονται σε πολύ λιγότερο κόσμο, αλλά αυτό δεν έχει να κάνει με την ποιότητά τους – που διαθέτει σχεδόν πάντα πολύ καλά στάνταρντ.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΩΣΤΟΓΙΩΡΓΗΣ / ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΙΣΙΝΝΙ: Το Φως που Μέσα μας Κυλά [Nyktimelos Ηχογραφήσεις, 2026]
«Το Φως Που Μέσα μας Κυλά» είναι μια συμπαθητική προσπάθεια ελληνόφωνης pop με νόημα, lo-fi κατασκευής, που πατά σε συγκεκριμένες διαδρομές του παρελθόντος, δίχως να ξεπατικώνει, όμως, χθεσινές φόρμες. Υπάρχει περισσότερο μια αίσθηση τού να δημιουργηθεί κάτι με αρχή, μέση και τέλος, που να παραπέμπει στην ελαφρότητα του Γιάκοβλεφ, του Πλέσσα ή του Λαβράνου – με την σημερινή... Μαίρη Λω ή Τζένη Βάνου να ονομάζεται Κατερίνα Σισίννι.
Ο Γιώργος Κωστογιώργης είναι ο συνθέτης των τραγουδιών του άλμπουμ «Το Φως Που Μέσα μας Κυλά», όπως και ο βασικός στιχουργός των έντεκα τραγουδιών που ακούγονται εδώ, αφού τα εννέα έχουν δικά του λόγια – υπάρχει, ακόμη, ένα τραγούδι σε στίχους Ασημάκη Πανσέληνου κι ένα μελοποιημένο ποίημα του Ναπολέοντος Λαπαθιώτη.
Τα τραγούδια, που είναι αποκλειστικά ερωτικού περιεχομένου, και άρα κινούμενα ακόμη πιο έντονα προς μία pop θεματική, είναι ευφάνταστα ή, εν πάση περιπτώσει, είναι γραμμένα με μια τέτοια προοπτική. Να δημιουργούν, καθώς τ’ ακούς, ένα περιβάλλον ωραιότητας, απλότητας, ζωντάνιας και βασικά καλής διάθεσης, δίχως να εκβιάζονται καταστάσεις. Θα έλεγα δε, με τη σειρά, πως η Σισίννι είναι το «πρώτο βιολί» του δίσκου, ενώ μετά τοποθετώ τις ευχάριστες ενοργανώσεις (με πολύ ωραία χρήση των keyboards), πιο μετά τις συνθέσεις και τελευταία τα λόγια (που γενικώς θέλουν ακόμη περισσότερη δουλειά).
Μπορεί στο «Φως Που Μέσα μας Κυλά» να μην βρίσκεις «μεγάλα τραγούδια», από ’κείνα που θα τα θυμάσαι και μετά από καιρό, βρίσκεις όμως τραγούδια, pop, τα οποία έχουν ελληνικά λόγια, που δεν σε προσβάλλουν σαν ακροατή, αφήνοντας μιαν απλότητα και μιαν ειλικρίνεια να σκορπίζονται και να γεμίζουν το δωμάτιο («Όχι μην», «Καμάρα Καλλιμάρμαρο», «Θαλασσοπούλια»).
Κάτι συμβαίνει εδώ, είναι σίγουρο αυτό, με τον Κωστογιώργη να προχωράει εκείνα που μας είχε υποσχεθεί με το άλμπουμ του «Τα Άνανθα Χρόνια μου», το 2023, έχοντας, όμως, κι άλλο δρόμο να διανύσει στο πεδίο. Αρκεί να μείνει πιστός στο όραμά του, να επιμείνει και να δουλέψει πάνω σ’ αυτό.
Επαφή: https://open.spotify.com/album/4bJGiwg9ryjdFtjI7ttMP7
 
Το όλον εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/elliniko-tragoydi-einai-edo-mesa-apo-mia-seira-neon-axiologon-diskon

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 738

18/7/2026
Απόψε το βράδυ (23:00 – 24:00) θα είμαι καλεσμένος του Θανάση Μήνα και της εκπομπής του “Inner City Blues” στον ραδιοφωνικό σταθμό «Στο Κόκκινο 105,5», για να μιλήσουμε για το νέο βιβλίο μου «Blues: Η μαύρη αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026].
[στη φωτό τρεις εκδόσεις του θρυλικού live στην Maxwell Street του Σικάγου του Robert Nighthawk, στις εταιρείες Rounder,, Bullseye και Catfish, για τις οποίες γράφω στο βιβλίο]

17/7/2026
Ήταν πολύ όμορφη, ήταν κούκλα, ήταν σταρ. Είχε σπουδάσει ηθοποιία και με τέτοια εμφάνιση θα μπορούσε να διαπρέψει στην οθόνη, αλλά προτίμησε να λέει το πρόγραμμα της τιβί. Το οποίο σημειωτέον κόπηκε από την ιδιωτική τηλεόραση, επειδή θεωρήθηκε «πολυτέλεια». Αλλά ρε φίλε αυτές οι μικρές «πολυτέλειες» είναι που κάνουν τη διαφορά, και σε κάνουν να ξεχωρίζεις από τη σαβούρα. Τη θυμάμαι φυσικά από τα έιτις, μ’ εκείνα τα απερίγραπτα χτενίσματα, κάπου ανάμεσα σε Eddie Van Halen και David Coverdale, αλλά μάγκα μου τα σίξτις ήταν άλλη φάση. Άλλο επίπεδο. Τι να κλάσουν τα έιτις μπροστά στα σίξτις? Ήταν και νεότερη βέβαια τότε. Όσοι τη θυμούνται έτσι είναι τυχερότεροι, λοιπόν, κι ας είναι σήμερα γερόντια στα 80φεύγα τους. Νάκυ Αγάθου RIP.

[η φωτογραφία είναι σπάνια –μην τολμήσει να την βουτήξει κανείς, γιατί θα του κόψω τον κwλο– είναι μόνο για τους φίλους και τις φίλες μου εδώ μέσα]

17/7/2026
Η γραμμή του καθεστώτος, με απλά λόγια, συνοψίζεται στο εξής. Δεν απολογούμαστε σε κανέναν κερατά, κι αν κατά λάθος μάς πιάσετε στο στόμα σας τότε ζητάτε πάραυτα συγγνώμη.

17/7/2026
Όχι μόνο τα πολύ γνωστά ονόματα της μαύρης αναβίωσης του blues στα σίξτις σαν τους Son House, Lightnin’ Hopkins, Skip James κ.λπ. παρουσιάζονται στο νέο βιβλίο μου «Blues: Η μαύρη αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], μα ακόμη και τα εντελώς άγνωστα και επισκιασμένα, σαν τον πιανίστα Barrelhouse Buck McFarland για παράδειγμα – με το ένα και μοναδικό LP του, στην Folkways, το 1961.

[γράφουμε για πράγματα, με τα οποία κατατριβόμαστε χρόνια, έχοντάς τα ακούσει στα πικάπ πρώτα-πρώτα - ξέρουν όσοι και όσες ξέρουν τι σημαίνει αυτό]

16/7/2026
Αληθινοί ποδοσφαιριστές, όχι biomechanoids και ο σαγόνιας με το παπάκι...

16/7/2026
To Σάββατο το βράδυ (23:00 - 23:59) θα είμαι καλεσμένος του Θανάση Μήνα και της εκπομπής του “Inner City Blues” στον ραδιοφωνικό σταθμό «Στο Κόκκινο 105,5», για να μιλήσουμε για το νέο βιβλίο μου «Blues: Η μαύρη αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026]. Να 

μας ακούσετε...

15/7/2026
Η μαρφινολογία με ενοχλεί σφόδρα – κοινώς τη σιχαίνομαι. Και δεν αναφέρομαι εδώ στο τι κάνει η αστυνομία (θα δούμε τι πουλιά έχει πιάσει κι αυτή, αν έχει πιάσει κάτι), αλλά στον τρόπο που παρουσιάζεται ένα παλαιό περιστατικό από τα καθεστωτικά μίντια.
Η λογική της επαναφοράς των σκηνών με τις φωτιές, τους καπνούς κτλ., όπως και όλος αυτός ο χυδαίος βερμπαλισμός, που ξαναρίχνει στην αδηφάγα αρένα της καθημερινότητας, 16 χρόνια μετά, τους νεκρούς του 2010 (δεν τους αφήνουν να ησυχάσουν), είναι του τύπου... προσέξτε τι θα ψηφίσετε στις επόμενες εκλογές, γιατί αλλιώς θα σας κάψουν οι αριστεροί.
Υπενθυμίζω πως τα ίδια, ακριβώς, έκανε κι η χούντα το 1967 (δίχως εκείνη να έχει την αγωνία των εκλογών), επισείοντας, 20 χρόνια αργότερα, τα... όργια των εαμοσλαύων.
Παλιά μου τέχνη κόσκινο.

15/7/2026
Δεν βλέπω τηλεόραση εδώ και πολλά χρόνια, αλλά είμαι σίγουρος, και σε σχέση με τη Μάρω Κοντού, πως στο γυαλί παίζονται σε εμπλοκή όλες αυτές οι ναι μεν διασκεδαστικές αλλά σίγουρα μικροαστικές σαχλαμαρίτσες του ’60 (τύπου σωφερίνας να πούμε και άλλα τέτοια ανάλογα, με τον Κωνσταντάρα και λοιπά), που περιφέρουν, από σπίτι σε σπίτι, αυτό το κλίμα της χαζοχαρούμενης νοσταλγίας, που έχει τον τρόπο να σε υπνωτίζει μέσα από τις αέναες επαναλήψεις, περνώντας σου μια αίσθηση ψεύτικης θαλπωρής και μακαριότητας.

Και όμως υπάρχουν 3-4 ταινίες, όλες σε σκηνοθεσία του Κώστα Ανδρίτσου (να, άλλος ένας υποτιμημένος έλληνας σκηνοθέτης), που είναι πολύ πιο ουσιαστικές και στις οποίες η Κοντού παίζει κόντρα ρόλους (συνήθως καμπαρετζούδες, πόρνες και λαϊκά κορίτσια), με τον Φούντα σχεδόν πάντα δίπλα της, και με σάουντρακ λαϊκές μουσικές και τραγούδια (και λίγο τζαζ απ’ όσο θυμάμαι).
Εντάξει, αυτά τα κοινωνικά δράματα δεν έχουν τη ρώμη των αντίστοιχων ιταλικών της περιόδου (του Σκόλα ή του Ρίζι), με τη Λόρεν και τον Μαστρογιάνι, από τα οποία είναι επηρεασμένα, είναι όμως αρκετά καλά (για τα ελληνικά κινηματογραφικά δεδομένα του ’60), βγάζοντας πολλές φορές μια γνήσια λαϊκότητα, που δεν συνάδει, όπως φαίνεται, με τη γλίτσα των μεγαλο-καναλιών της τιβί – δεν βάζουν φωτιά στα Σαββατόβραδα. Λέω για ταινίες τύπου «To Κάθαρμα», «Ο Κράχτης», η «Κραυγή», «Οι Στιγματισμένοι» κ.λπ. στις οποίες η Κοντού είναι ουσιαστική (μέσα σ’ ένα συνολικότερο πλαίσιο, που δουλεύει και αληθεύει)

ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΩΣΤΑΣ το νέο άλμπουμ του λαουτίστα

Για τον λαουτίστα Βασίλη Κώστα (Vasilis Kostas) έχουμε γράψει τουλάχιστον δύο φορές στο δισκορυχείον, βασικά για τα κοινά άλμπουμ του με τον αείμνηστο Πετρολούκα Χαλκιά – λέμε για τους δύο τόμους “The Soul of Epirus” (από το 2019 και το 2023). Στην κριτική για τον δεύτερο απ’ αυτούς σημειώναμε για τον Κώστα... πως έχει μεταπτυχιακό από το Berklee College of Music, ενώ ανάμεσα στα πολλά (μουσικά) που κάνει καταγράφεται και η παρουσία του στους Global Messengers, του διάσημου παναμέζου πιανίστα της jazz και της latin-jazz Danilo Pérez.. και ότι, περαιτέρω... ο Κώστας έζησε για χρόνια στην Αμερική, ενώ τώρα έχει για βάση του την Ελλάδα, διδάσκοντας λαούτο στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, παρουσιάζοντας ταυτόχρονα την ελληνική μουσική και τα δικά του projects σε συναυλιακούς χώρους και ακαδημαϊκά ιδρύματα στις ΗΠΑ και διεθνώς. Τα γράφουμε-επαναλαμβάνουμε όλα τούτα παίρνοντας αφορμή από το πιο νέο, προσωπικό αυτή τη φορά, CD του Βασίλη Κώστα, που αποκαλείται “Léna” [Artsyndesis / General Music, 2026] – ένα άλμπουμ δέκα δικών του συνθέσεων και διάρκειας περίπου μίας ώρας, που είναι αφιερωμένο στη μνήμη της μητέρας του.

Οι σπουδές του Κώστα στο εξωτερικό, η επαφή του με μέλη της διεθνούς jazz και ethnic-jazz σκηνής και βεβαίως το ταλέντο του και οι γνώσεις του πάνω στο συνταίριασμα των παραδόσεων τού παρέχουν την άνεση να δημιουργήσει ένα άλμπουμ, πλημμυρισμένο από τις δικές του αναφορές-επιρροές, που μετουσιώνονται σε μια σειρά ελκυστικότατων συνθέσεων. Συνθέσεις... σύνθετες, απαιτητικές, δαιδαλώδεις κάποιες φορές, με τις μελωδίες να στριφογυρνούν γύρω από τα κέντρα ισορροπίας τους, φέρνοντας στη μνήμη τους τρόπους των μουσικών της ανατολικής Μεσογείου και ήχους σαν εκείνους του Rabih Abou-Khalil, του Anouar Brahem κ.λπ. – προσαρμοσμένους βεβαίως προς τη δική μας αισθητική πραγματικότητα, αφού οι αναφορές στην εγχώρια δημοτική παράδοση είναι εκείνες που υπερτερούν.
Και τα πιο μεγάλα κομμάτια σε διάρκεια όπως είναι το 13λεπτο “Kalesma”, αλλά και τα μικρότερα, σαν το 6λεπτο “Eliocharis” ή το 3λεπτο “Andi and Danielle’s dream”, έχουν τον τρόπο να διαμορφώνουν το δικό τους ηχητικό περιβάλλον και βεβαίως να ελκύουν με τις άλλοτε ζωηρές και άλλοτε μινόρε μελωδίες τους.
Προφανώς και η συμβολή των πολλών και καλών μουσικών που συμμετέχουν στην ηχογράφηση (Σωκράτης Σινόπουλος, Αιμιλία Χαλκιά, Ian Ashby, George Lernis κ.ά.) είναι καίρια, όσον αφορά το τελικό edit του CD (με το, συν τοις άλλοις, πολύ περιποιημένο digipak).
Επαφή: https://lenaalbum.bandcamp.com/album/l-na

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΤΣΑΚΝΗΣ-ΜΑΡΙΑΝΙΝΑ ΚΡΙΕΖΗ ανέλπιστη θεατρική μουσική και τραγούδια από το 1998

Ένα ανέλπιστο άλμπουμ έχουμε εδώ, στο οποίο καταγράφεται η θεατρική μουσική και τα τραγούδια, που έγραψαν ο Διονύσης Τσακνής και η Μαριανίνα Κριεζή (1947-2022) για το θεατρικό έργο του Δημήτρη Ψαθά «Μαντάμ Σουσού», που είχε ανεβεί στο Θέατρο Βρετάνια τη σεζόν 1998-1999, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου. Βασικοί πρωταγωνιστές ήταν η Άννα Παναγιωτοπούλου (1945-2024), σ’ ένα ρόλο που σημάδεψε, ως γνωστόν, την καριέρα της, ο Σταύρος Παράβας (1935-2008) και ο Νίκος Γαλανός (1945-2025). Μου κάνει εντύπωση το γεγονός πως για μια τέτοια παράσταση είχε γραφτεί τόση μουσική από τον Τσακνή, κάτι, που, πιθανώς, να προσέδιδε σ’ αυτήν (στην παράσταση εννοώ) χαρακτηριστικά μιούζικαλ. Δεν ξέρω, δεν την είχα δει.

Ο δίσκος, που καταγράφει τις μουσικές και τα τραγούδια για την «Μαντάμ Σουσού» [Όγδοο Music, 2025], σ’ ένα βινύλιο, σχεδόν τριάντα χρόνια αργότερα, έχει ασυζητητί ιδιαίτερο νόημα – βασικά γιατί, εδώ, έχουμε να κάνουμε με ένα άκρως ενδιαφέρον υλικό απ’ όποια πλευρά και να το δεις. Και συνθετικά, με τον Τσακνή να δανείζεται με δημιουργικό τρόπο στοιχεία από την καντάδα, το ρεμπέτικο και το «έντεχνο» τραγούδι, το βαλς, το τάνγκο, την τζαζ κ.λπ., και με την Κριεζή να χρησιμοποιεί αυτόν τον ιδιαίτερο λόγο της προκειμένου να περιγράψει τις ευτράπελες ή όχι και τόσο καταστάσεις του θεατρικού έργου (έπρεπε, οπωσδήποτε, να υπάρχει ένθετο με τους στίχους της στο δίσκο).
Ο Παράβας σαν ερμηνευτής είναι πολύ καλός έως και συγκινητικός θα έλεγα στο «Ο χωρισμός-Το παράπονο του Παναγιωτάκη», ενώ και τραγούδια σαν το «Η βροχή στο Βούθουλα και στο Κολωνάκι», με την Παναγιωτοπούλου και τον θίασο, ξεχωρίζουν άμεσα για την ευρηματικότητά τους.
Τώρα, το γεγονός πως όλο αυτό το ηχητικό υλικό τυγχάνει της παρουσίας και της συμμετοχής τόσο πολλών και καλών μουσικών (Δημήτρης Μπαρμπαγάλας, Μιχάλης Μουστάκης, Μίμης Ντούτσουλης, Θύμιος Παπαδόπουλος, Γιάννης Μπιθικώτσης, Γιώργος Μαγκλάρας κ.ά.) είναι κάτι που συμβάλλει ακόμη περισσότερο στην αξία της δισκογραφημένης «Μαντάμ Σουσού».
Επαφή: https://ogdooshop.gr/%CE%92%CE%B9%CE%BD%CF%8D%CE%BB%CE%B9%CE%B1/Madam_Sousou

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 737

15/7/2026
Γιατί το blues είναι η μήτρα του rock και γιατί το rock γρήγορα ξεπέρασε αυτή τη συντριπτική επιρροή, φτιάχνοντας το δικό του λεξιλόγιο, δίχως να λησμονήσει ποτέ την ταπεινή καταγωγή του. Και κάτι ακόμη. Δεν έχω συναντήσει ποτέ έλληνες μουσικόφιλους, που να γουστάρουν το blues και να μη γουστάρουν, ταυτοχρόνως, και το ρεμπέτικο. (Το αντίθετο, όμως, συμβαίνει. Ξέρω ανθρώπους που τρελαίνονται για το ρεμπέτικο, αλλά με το blues δεν έχουνε καμία σχέση).

[σε όλα τα βιβλιοπωλεία – κανονικά και ηλεκτρονικά]

14/7/2026
Ένα δεύτερο στη σειρά ποστ για τον σπουδαίο τραγουδοποιό Γιώργο Σταυρακάκη, που μας άφησε σήμερα χρόνους. Απολαύστε το “Famous blue raincoat” του Leonard Cohen σε μία πρώτης τάξεως ελληνόφωνη διασκευή...
https://www.youtube.com/watch?v=XxRN5SPa-NY

14/7/2026
Η κακή είδηση της ημέρας. Ένας από τους 2-3 πιο αξιόλογους έλληνες τραγουδοποιούς της τελευταίας 25ετίας, ο Γιώργος Σταυρακάκης (ήταν και ποιητής), έφυγε από τη ζωή στα 66 χρόνια του. Με τον Σταυρακάκη ήμασταν φίλοι εδώ μέσα, ενώ είχαμε γνωριστεί και από κοντά. Ένας απόλυτα σεμνός και ευγενής άνθρωπος. Έχω γράψει πολλές φορές γι’ αυτόν, και κάποια στιγμή θα ξαναγράψω. Εν ειρήνη...
https://www.youtube.com/watch?v=gh1oHFCF6Mo&list=RDgh1oHFCF6Mo&start_radio=1

14/7/2026
>>Να θυμίσω ακόμη πως o Blind Gary Davis επηρέασε δεκάδες μουσικούς (Bob Dylan, Davy Graham, Bert Jansch, Taj Mahal, Ry Cooder, Tom Rush, Janis Joplin, Jorma Kaukonen, Jackson Browne, Keith Richards κ.ά.) και πως τα τρία άλμπουμ της Prestige / Bluesville, που προτείνονται παρακάτω, είναι τα απόλυτα must have ενός πολύ σημαντικού κιθαρίστα και τραγουδοποιού με έργο αληθινό και διαρκώς σε πρώτη ζήτηση.<<

O Blind Gary Davis στο πιο νέο βιβλίο μου "Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο" [Όγδοο, 2026] και εδώ δίσκοι και cd του στις εταιρείες Prestige / Bluesville, Document και Transatlantic

13/7/2026
Επιχειρώ να δω τη συνέντευξη του ανεψιού. Έχω δει τα πρώτα δύο μέρη, σε δύο μέρες, αλλά με δυσκολία θα προχωρήσω στα υπόλοιπα. Έχω... και κουραστεί, και δυσανασχετήσει. Προσπαθώ να διακρίνω τα όρια και τους φραγμούς του ατόμου, αλλά δυσκολεύομαι. Δεν ξέρω αν πρόκειται για μακιαβελική περίπτωση, αλλά φρονώ πως τέτοια άτομα θα διέπρεπαν ως μυστικοσύμβουλοι σε ευρωπαϊκά, ολοκληρωτικά καθεστώτα του μεσοπολέμου. Θα άφηναν εποχή. Αν οι σημερινές δημοκρατίες έχουν ανάγκη από άτομα με τέτοιου τύπου ικανότητες μάλλον θα πρέπει να αρχίσεις να φοβάσαι (για τις δημοκρατίες). Να σκέφτεσαι, εννοώ, για το μαύρο μέλλον τους, και για το πώς οι οργουελικές και χαξλεϋκές φαντασιώσεις, τις οποίες διαβάζαμε παιδιά, θα ωχριούν μπροστά τους.
(δεν θέλω να πω κάτι ιδιαίτερο για τον ακατάλληλο οικοδεσπότη – και για τον καθόλου εποικοδομητικό ρόλο που παίζει στη συζήτηση – με κρύα αστεία, σαχλαμαρίτσες, χαχαχά και χουχουχού δεν ρίχνεις φως στο τούνελ)

13/7/2026
Η εκτέλεση του 20χρονου στο Άργος δεν διαφέρει σε τίποτα από εκείνη του Γρηγορόπουλου. Ίσα-ίσα είναι ακόμη πιο ειδεχθής (βάσει όσων έχουν δημοσιευθεί), κι ας μην έγινε χειμώνα σε πεζόδρομο στα Εξάρχεια, αλλά καλοκαίρι πάνω σε μια μάντρα ενός μαγαζιού, κι ας μην ήταν κάτοικος ΒΠ ο δολοφονημένος, αλλά μιας μικρής επαρχιακής πόλης, κι ας μην ήταν αναρχικός, αλλά αυτιστικός.

13/7/2026
Στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026] γράφω για θέματα, με τα οποία κατατρίβομαι δεκαετίες, διαβάζοντας βιβλία ξένα και ελληνικά, ακούγοντας βινύλια και cd, και μελετώντας, σκεπτόμενος πάνω σε γεγονότα και καταστάσεις. Το βιβλίο είναι γραμμένο με ελάχιστο έως καθόλου ίντερνετ, και, εννοείται αυτό, με την παντελή απουσία ΑΙ. Κάθε βιβλίο δικό μου, έτσι και το συγκεκριμένο, ανήκει στον αναλογικό κόσμο. Να το ξέρετε αυτό.

Εδώ βλέπετε μερικά LP του σπουδαίου Big Joe Williams, που τράβηξα από τη δισκοθήκη (θα μπορούσα να βάλω και cd και βιβλία στη φωτό, αλλά θα ήταν too much) στις εταιρείες World Pacific, Arhoolie (2), Storyville και RCA.

11/7/2026
Πάντα τον είχα για ηθοποιό(?) της πλάκας (στο στυλ παπαδόπουλου και χειρότερος), παντελώς αδιάφορο, και αποδεδειγμένα άσχετο σε γενικότερα θέματα. Τώρα απέδειξε πως είναι και γελοίος χατζηαβάτης.

11/7/2026
>>Το πολυνομοσχέδιο «ξαναγράφει» τους μισθούς στην Εκκλησία: Αυξήσεις έως 95% για τους ιεράρχες<<
>>Γενναίες (προεκλογικές) αυξήσεις από 50% έως 90% στους δικαστές<<
>>Αυξήσεις στις αποδοχές δημάρχων, αντιδημάρχων και περιφερειαρχών<<
Ειδικά οι περιφερειάρχες και οι δήμαρχοι που, χοντρικά, με τα δήθεν έργα τους, έχουν βρωμίσει και διαλύσει τις πόλεις μας, θα έπρεπε να τα βάζουν απ’ την τσέπη τους - όχι να τους πληρώνουμε κιόλας. Κατά τα λοιπά... κοτζαμπάσηδες, πασάδες και σεβάσμιοι δεσποτάδες κυβερνούσανε τη χώρα, καλή ώρα...

11/7/2026
Στη φωτογραφία βλέπουμε, πάνω αριστερά, τον Ηλία Πετρόπουλο και κάτω, δεύτερο από αριστερά, τον πιανίστα-αυτοσχεδιαστή-συγγραφέα Σάκη Παπαδημητρίου. Ποιοι είναι οι άλλοι και οι άλλες και πώς σχετίζονται με το νέο βιβλίο μου «Blues: H Mαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026];

10/7/2026
>>Το σωματάκι του λειτουργεί μόνο με μηχανήματα, λέει η μητέρα του 20χρονου που πυροβόλησαν οι αστυνομικοί στο Άργος. «Βγάλανε δύο σφαίρες οι γιατροί, τρεις μένουν στο μυαλό» δηλώνει η μητέρα - Ο 20χρονος «έχει αυτισμό, αναπηρία 89%» λέει<<
Δολοφόνοι έβαλαν κατά παιδιού 20 χρονών, δίχως φίλους, που επιχειρούσε να βρει ένα νόημα στη δύσμοιρη ζωή του μέσα από τ’ αυτοκίνητα, και τα αφεντικά τους επιχειρούν να εξιλεωθούν αποψύχοντας κατεψυγμένες συλλήψεις για μια παλιά δεκαεξάχρονη υπόθεση. Το τάιμινγκ που διάλεξαν, για να ρίξουν στάχτη στα μάτια της κοινωνίας, δείχνει, απλώς, τον απάνθρωπο τρόπο σκέψης - και δράσης τους προφανώς.

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ Το Μικρό Μοναστηράκι

O Σταμάτης Κραουνάκης δεν είναι πρωτοφανέρωτος σαν συγγραφέας, όμως το πιο πρόσφατο βιβλίο του, που έχει τίτλο «Το Μικρό Μοναστηράκι» [Όγδοο, 2026], είναι εκείνο που αποτυπώνει στο χαρτί, τούτη τη στιγμή, καλύτερα και πιστότερα απ’ ό,τι άλλο, την ψυχική ιδιοσυγκρασία του, το ταμπεραμέντο του, τον τρόπο σκέψης του και βεβαίως τον τρόπο μέσω του οποίου, αυτή ακριβώς η σκέψη, μετατρέπεται σε κείμενο. Το τονίζουμε αυτό το τελευταίο, επειδή η γραφή του Κραουνάκη είναι ιδιαίτερη και ιδιόμορφη. Γιατί συμβαίνει αυτό; Προφανώς, γιατί ο ίδιος έχει δημιουργήσει ένα προσωπικό γραπτό στυλ, επηρεασμένο από ποικίλα γλωσσικά μορφώματα τα οποία έχει βιώσει στο πέρασμα της ζωής του. Και λαϊκά, έως και λούμπεν λαϊκά, με στοιχεία δανεισμένα από τις διάφορες αργκό, μα και εκλεπτυσμένα αστικά, κολωνακιώτικα να τα πούμε, που έχουν να κάνουν με συγκεκριμένες κοινωνικές διαδρομές, αποτυπωμένες, εν πολλοίς, και στα τραγούδια του – που είναι, προφανώς, πιο γνωστά.

«Το Μικρό Μοναστηράκι» περιλαμβάνει μικρο-κείμενα του Κραουνάκη, που δεν είναι και τόσο μικρά ανά φάσεις, γραμμένα, κατά πρώτον, για το facebook –το παλαιότερο προέρχεται από τις 17 Μαρτίου 2011 και το πιο πρόσφατο από το τέλος του 2025, με τα απείρως περισσότερα να αφορούν, πάντως, τα τελευταία έξι χρόνια–, τα οποία περιγράφουν όψεις και διαστάσεις της καθημερινότητας του συνθέτη-τραγουδοποιού. Μια καθημερινότητα, που άλλοτε είναι προσωπική και άλλοτε δανείζεται αφορμές απ’ όσα συμβαίνουν ευρύτερα, στο κοινωνικοπολιτικό επίπεδο. Ένα δείγμα από το ποστ «Εδώ Πολυτεχνείο» (17/11/2021). Καυστικός ή και ανελέητος ορισμένες φορές, αλλά σε κάθε περίπτωση Κραουνάκης...

Και κάτι από το δελτίο Τύπου, που έχει αξία:
«Το βιβλίο του Σταμάτη Κραουνάκη “Το Μικρό Μοναστηράκι” αποτελεί μια ανθολογία κειμένων που γράφτηκαν σε διάστημα σχεδόν δέκα ετών. Γεννημένα μέσα στην καθημερινότητα, διαθέτουν μια σπάνια ζωντάνια που συνδυάζει την αμεσότητα του προφορικού λόγου με τη δύναμη του γραπτού. Άλλοτε τρυφερά, άλλοτε σατιρικά, συχνά βαθιά ποιητικά, ξεχειλίζουν από ανθρωπιά, χιούμορ, συγκίνηση και μια ρέουσα γλώσσα, αναγνωρίσιμη από την πρώτη κιόλας φράση. Μέσα στις σελίδες του βιβλίου παρελαύνουν γεγονότα και πρόσωπα, αγαπημένοι φίλοι και σύντροφοι ζωής, συναυλίες, θέατρα, πολιτικές παρατηρήσεις, αιχμηρές κριτικές, καθημερινές ιστορίες, η φύση, τα ζώα, η λογοτεχνία, η πίστη στον άνθρωπο, η φιλία και ο έρωτας. Ένα πολύχρωμο σύμπαν όπου το προσωπικό γίνεται συλλογικό και το στιγμιαίο αποκτά διάρκεια. Ο Σταμάτης Κραουνάκης πλάθει δικές του λέξεις, ανακατεύει λαϊκές εκφράσεις, ιδιωματισμούς, χιούμορ και λυρισμό, δημιουργώντας ένα προσωπικό γλωσσικό ιδίωμα που δύσκολα συγχέεται με οποιοδήποτε άλλο. Παρατηρεί, θυμώνει, σαρκάζει, συγκινείται, αφηγείται και, πάνω απ’ όλα, αγαπά. Αγαπά τους ανθρώπους, τις λέξεις, το τραγούδι, την Ελλάδα των αντιφάσεών της και τη ζωή όπως ξεδιπλώνεται μπροστά του. Στέκεται με συνέπεια στο πλευρό όσων βρίσκονται στο περιθώριο, των αδύναμων, των αποκλεισμένων και των διαφορετικών, ενώ δεν διστάζει να υψώσει τη φωνή του απέναντι σε κάθε μορφή αδικίας, βίας ή κατάχρησης εξουσίας. Ανακαλεί καθοριστικές στιγμές της νεότερης ελληνικής ιστορίας, τις οποίες έζησε ο ίδιος ως νέος άνθρωπος, μετατρέποντας τη μνήμη σε ζωντανή αφήγηση και συνδέοντας το προσωπικό βίωμα με τη συλλογική εμπειρία μιας ολόκληρης κοινωνίας».
Επαφή: https://ogdooshop.gr/%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1/To_Mikro_Monastiraki

FRAYE ελληνικά ηλεκτρονικά από το Λονδίνο

Ο Fraye, όπως μαθαίνουμε από το bandcamp, έχει έδρα το Λονδίνο (Έλληνας είναι ο άνθρωπος) και εξερευνά τα τελευταία 20+ χρόνια electro-ambient ηχοτοπία. Γνωστός ως Theodore, Hey Marla κ.λπ., ο Fraye (ως Fraye) έχει τώρα ένα πρώτο CD σε κυκλοφορία, που αποκαλείται “Dark Triad” [Same Difference Music, 2026].

Δεν θα το αποκαλούσα πάντως «σκοτεινό» το “Dark Triad”, σαν άκουσμα, παρ’ όλο το γενικώς σκοτεινό εξώφυλλο. Οι μελωδίες του Fraye έχουν μιαν άπλα, δεν είναι πάντα μινιμαλιστικές, αλλά ταυτοχρόνως δεν είναι και από αυτές που μένουν, καθαρά, στο νου σου. Ακούγονται άνετα ναι μεν, μα κάπως σαν χυλός δε. Κάποιες είναι όντως περιβαλλοντικού τύπου (“seaglass”), άλλες φέρνουν κάπως προς το θάμπος της Hania Rani (“hand”, “sense”, “summer sadness”) (μια μεγάλη ύστερη επιρροή, φρονώ, για τον Fraye), άλλες μοιάζουν κάπως σαν εισαγωγές σε post-rock (“companion”), άλλες είναι περισσότερο ambient-experimental (“embers”), άλλες είναι περισσότερο λυρικές (“leaping”), άλλες έχουν πιο έντονες παρελθοντικές αναφορές [“embers (part II)”] κ.λπ.
Γενικώς υπάρχει ποικιλία στο “Dark Triad”, που βοηθά στην ακρόασή του – και γιατί όχι και στην απόλαυσή του εν τέλει.
Επαφή: https://fraye.bandcamp.com/album/dark-triad

ο ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΟΓΚΑΛΙΔΗΣ είχε μεγάλη ιστορία στη μουσική και τη δημοσιογραφία – συνδέθηκε με τη Θεσσαλονίκη, με το ραδιόφωνο, την τηλεόραση και τις φεστιβαλικές εκδηλώσεις της πόλης

Όσοι και όσες μεγαλώσαμε στις παλαιότερες δεκαετίες και ασχοληθήκαμε, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, με τα «ξένα τραγούδια» γνωρίζουμε οπωσδήποτε το όνομα του Λευτέρη Κογκαλίδη – αυτού του αφοσιωμένου ανθρώπου της μουσικής, που θα έφευγε από τη ζωή την 1η Ιουνίου 2026 στα 83 χρόνια του.
Ο Κογκαλίδης, μαζί με τον Νίκο Μαστοράκη και τον Γιάννη Πετρίδη, από τη δεκαετία του ’60 ήδη, θα έβαζαν ως στόχο τους τη διάδοση της αγγλόφωνης (και γαλλόφωνης και ιταλόφωνης) ποπ στη χώρα μας, δημιουργώντας μέσα από τις ραδιοφωνικές εκπομπές και τα κείμενά τους, στα περιοδικά και τις εφημερίδες, τις πρώτες ομάδες των fans (βασικά της «χρυσής νεολαίας») των μεγάλων ερμηνευτών-ερμηνευτριών και των συγκροτημάτων της αλλοδαπής. Είναι σαφές, θέλω να πω, πως η διάδοση της ποπ και του ροκ, στα σίξτις και τα σέβεντις αρχικά (ας μείνουμε σ’ αυτές τις δύο δεκαετίες), τους οφείλει πολλά. Ο Κογκαλίδης, εν αντιθέσει με τους άλλους δύο, που ήταν Αθηναίοι, είχε ως βάση του τη Θεσσαλονίκη, και το γεγονός πως συνδέθηκε όσο κανένας άλλος με τη μουσική ιστορία της πόλης είναι κάτι που, ασφαλώς, τον ξεχωρίζει.
Έτσι, μπορεί να ξεκινά το 1962 από τις εφημερίδες της Μακεδονίας, όπως τον «Ελληνικό Βορρά», με το λεγόμενο «καλλιτεχνικό ρεπορτάζ», αλλά γρήγορα ο Κογκαλίδης ξανοίγεται και στα ποπ έντυπα των Αθηνών, την εφημερίδα «Δισκοθήκη» του Νίκου Μαστοράκη αρχικά και το περιοδικό «Μοντέρνοι Ρυθμοί» του Θανάση Τσόγκα στη συνέχεια, γράφοντας ανταποκρίσεις από τη Θεσσαλονίκη, και παρουσιάζοντας όλη τη μοντέρνα καλλιτεχνική κίνηση της συμπρωτεύουσας (τα κλαμπ, τα σχήματα, τους έλληνες και ξένους τραγουδιστές που εμφανίζονταν εκεί κ.λπ.).
Ο Κογκαλίδης διάβαζε ξένο Τύπο από τότε κι ήταν ενημερωμένος για διάφορα θέματα, μεταφέροντας στα κείμενά του πληροφορίες που δεν ήταν εύκολο να τις συλλέξει και να τις αξιολογήσει ο οποιοσδήποτε. Αναφερόμαστε στο μέσο της δεκαετίας του ’60, μια πολύ πρώιμη εποχή για την ποπ στην Ελλάδα, όταν όλα κινούνταν «στο περίπου» και ήταν, σίγουρα, αδιαμόρφωτα.
Για παράδειγμα, ο Κογκαλίδης ήταν ο πρώτος που είχε γράψει στην Ελλάδα, τον Αύγουστο του ’65, στους «Μοντέρνους Ρυθμούς», πως η γιάνκα, όπως την λέγαμε εδώ, ήταν φινλανδική και αυτό, προσωπικά, του το έχω πιστώσει, αναφέροντάς το και στο βιβλίο μου «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60» [Όγδοο, 2025] στο σχετικό κεφάλαιο. Επίσης έδινε διάφορες πληροφορίες του τύπου «το νέο κασσέ των Μπητλς είναι 1.500.000 δρχ. για κάθε εμφάνισι», «για μια εμφάνισι στην Σάντα Μόνικα ο Μπομπ Ντύλαν έλαβε 300.000 δρχ.», «ο Λούι Άρμστρονγκ και η ορχήστρα του παίρνουν 120.000 δρχ.» (λιγότερα απ’ όλους ο «πρεσβευτής» της τζαζ), που συνδέονταν (οι πληροφορίες) με την υλικότητα των μουσικών δρωμένων το καλοκαίρι του ’65 και την οικονομική αποτύπωση των «αστέρων» στη μπίζνα της εποχής.

O Λευτέρης Κογκαλίδης κρατά το άλμπουμ των Eric Burdon and War “The Black Man’s Burdon”, συζητώντας με τον Burdon στο MIDEM των Καννών, τον Γενάρη του ’71 

Τον Λευτέρη Κογκαλίδη μπορεί να μην τον γνώριζα από κοντά, όμως άφηνε σχόλια από παλιά στο blog μου «δισκορυχείον» (κάτι που θα με εξέπληττε θετικά σε σχέση με την άνεσή του να σχολιάζει σ’ ένα ταπεινό ιστολόγιο), ενώ σχολίαζε και στις αναρτήσεις μου στο fb, καθώς εκεί ήμασταν φίλοι. Τον εκτιμούσα (σίγουρα) και με εκτιμούσε (έτσι νομίζω) – παρότι μια-δυο φορές είχαμε διαφωνήσει και για μουσικά ζητήματα, μα και για πολιτικά, που πάντα παρεισφρέουν στις κουβέντες, καθώς ο Κογκαλίδης, όπως και οι περισσότεροι συνομήλικοί του, που ασχολούνταν με την ποπ στα σίξτις, ήταν συντηρητικός.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/o-leyteris-kogkalidis-eihe-megali-istoria-sti-moysiki-kai-ti-dimosiografia

φίλοι αναγνώστες για τα βιβλία μου

Γιώργος Γιαννόπουλος
Το επίμετρο στο βιβλίο είναι πολύ ενδιαφέρον, γιατί καταγράφει, με αναφορές σε πηγές και ηχογραφήσεις, πώς εξελίχθηκε στην Eλλάδα αυτή η –κατ εμέ αυτοεκπληρούμενη αναδρομικά– συσχέτιση blues / ρεμπέτικου, όπως και περιλαμβάνει διάφορες καίριες επισημάνσεις που δείχνουν ότι αυτή η αναλογία είναι αρκετά αυθαίρετη και ρομαντικοποιημένη, και εν πολλοίς σχετίζεται με τις αντίστοιχες, τοπικές, κοινωνικές εξελίξεις στην περίοδο των αναβιώσεων.

Μεταξύ αυτών και μια καίρια επισήμανση για την μεταφυσική πίστη για λύτρωση στα μπλουζ (λόγω της καταγωγής από θρησκευτική ουσιαστικά μουσική), σε αντιδιαστολή με τα μηδενιστικά για το χάρο, και τον άδη, στα ρεμπέτικα (παραπέμπουν και στην αρχαιοελληνική αντίληψη για τον κάτω κόσμο), όπως και το ότι μπλουζ υπήρξε και εκτός άστεως, και αφορούσε μια ολόκληρη φυλή ανεξαρτήτως ατομικών επιλογών, σε αντίθεση με το ρεμπέτικο που είναι έκφραση περιθωρίου του άστεως (που αναπτύχθηκε βέβαια, νομοτελειακά, και μπλουζ αντίστοιχο, σε δεύτερο χρόνο, και από εκεί οι όποιες απόψεις περί συγγένειας).

Jim Dylan
Παρεληφθη!! Καλοταξιδο.

Jimmy Musicfan
Some great jazz books from my collection!

Aeipote Panta
(δύο φωτογραφίες)

Spyros Tyreas

Ωραία ξεκινήσαμε... Ανυπομονησία για τη συνέχεια. 

(δύο φωτογραφίες) 

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 736

10/7/2026
Στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που τώρα υπάρχει παντού (κανονικά και ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία) δεν θα διαβάσεις μόνο για τα γνωστά ονόματα, αλλά και για τα τελείως επισκιασμένα ή και άγνωστα ακόμη, όπως για τον John Henry Barbee για παράδειγμα, με την ελάχιστη δισκογραφία, που είχε ηχογραφήσει για πρώτη φορά το 1938, για να τον επαναφέρει, για λίγο, στο προσκήνιο ο Willie Dixon στην αρχή των 60s. Ιστορίες με τη δική τους σημασία...

9/7/2026

Πάολα, 1986. Έπαιζε κι ο Κοντραφούρης πιάνο σ' αυτούς τους ροκαμπιλάδες...
https://www.youtube.com/watch?v=3N6NVZ2ZjQ4&list=RD3N6NVZ2ZjQ4&start_radio=1

9/7/2026
Για τον Arthur “Big Boy” Crudup, τον «πατέρα του rock ’n’ roll» –καθότι τα δικά του “That’s all right”, “So glad you’re mine” και “My baby left me” τα είπε ο Elvis– και που συνεργάστηκε με μέλη των Βρετανών Manfred Mann-McGuiness Flint, θα διαβάσεις διάφορα στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s», που κυκλοφορεί τώρα σε όλα τα βιβλιοπωλεία από το Όγδοο..

8/7/2026

Εν τω μεταξύ, και εξ όσων έψαξα, ποτέ δεν είπε ο Κοντονής ότι ο Τσίπρας πήρε λεφτά για να ψηφίσει τους ποινικούς κώδικες – όπως ισχυρίστηκε, φτύνοντας, το μαντρόσκυλο. Λυπάμαι, δε, για τους δημοσιογράφους, που ακούνε κάποιον να λέει κάτι τόσο βαρύ και δεν του λένε... πότε το είπε αυτό, βρες το μας τώρα (VAR επί τόπου). Ακούνε και κοιτάνε με τόσο δέος λες κι έχουν απέναντί τους τον Εσταυρωμένο.

8/7/2026
O Robert Pete Williams υπήρξε μία μυθική φιγούρα του blues revival στα σίξτις. Στο νέο βιβλίο μου «Βlues: Η μαύρη αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο», που βγήκε από το Όγδοο, γράφω πολλά γι’ αυτόν σε σχέση με την ανακάλυψή του κ.λπ. Στη φωτό βλέπουμε τέσσερις δίσκους του στις εταιρείες Arhoolie, Takoma, Ahura Mazda και Blues Beacon, μαζί με το βιβλίο. 

7/7/2026

Τραγουδάρα από το ’69, με τον Nick Lowe στο ξεκίνημά του (δικό του το κομμάτι) - το άκουγα στα 80s από μια ελληνικής εκτύπωσης συλλογή και ξεχώριζε αμέσως...
https://www.youtube.com/watch?v=vNBMtlOwzRo&list=RDvNBMtlOwzRo&start_radio=1

VICTORY COLLAPSE νέο άλμπουμ κι ένα πολύ ιδιαίτερο εξώφυλλο

Οι Victory Collapse βρίσκονται πολλά χρόνια στα πράγματα, αν και με κενά διαστήματα ανάμεσα. Πάντως τώρα έχουν έτοιμο το τρίτο(;) άλμπουμ τους, που αποκαλείται “Non Player Characters” [Inner Ear, 2026] και που κλείνεται σ’ ένα από τα ωραιότερα, αν όχι στο ωραιότερο εξώφυλλο της ελληνικής σκηνής των τελευταίων ετών – καθώς το έργο της χαράκτριας Βάσως Κατράκη «Ανάκριση» από το 1972 μετατρέπεται σε πόστερ μεγάλου μεγέθους και εννέα μερών, ώστε διπλωμένο να «πιάσει» τις διαστάσεις ενός εξωφύλλου βινυλίου. Οι Victory Collapse δανείστηκαν την ιδέα από το περιοδικό «ανοιχτό θέατρο», το οποίο στο πέμπτο τεύχος του από το τέλος του ’72 είχε το συγκεκριμένο έργο της Κατράκη στο εξώφυλλό του. Εξάλλου από ένα άλλο τεύχος του «ανοιχτού θεάτρου», το πρώτο, από τον Νοέμβριο του ’71, οι Victory Collapse θα δανείζονταν το εξώφυλλο ενός άλλου δίσκου τους, του “Atlas” από το 2015, με τον πρωταγωνιστή της παράστασης “1789” (1970) του Théâtre du Soleil της Ariane Mnouchkine. Υπάρχει, λοιπόν, μια συνέπεια.

Στο “Non Player Characters” Victory Collapse είναι οι K. Baltasis, N. Mardakis, V. Ntzounis, K. A. Varotsos και K. V. Varotsos, μια πεντάδα δηλαδή η οποία είναι υπεύθυνη και για τα οκτώ τραγούδια του δίσκου (τέσσερα ανά πλευρά). Το ύφος του συγκροτήματος είναι το indie-rock, με επιπλέον στοιχεία από το punk / new wave. Οι ίδιοι στο bandcamp τους μπορεί να περιγράφουν τον ήχο τους ως rock, funk rock και post punk, όμως τα βρετανικά late 70s-early 80s είναι εκείνα που χαρακτηρίζουν πιο πολύ τα κομμάτια τους, χωρίς, σε κάθε περίπτωση, να συζητάμε για ένα τυπικό 80s-φιλικό συγκρότημα – παρά το γεγονός πως τραγούδια σαν τα “Fighting someone else’s depression” και “Non player character”, από την πρώτη πλευρά, διαθέτουν βάσεις, που μοιάζει να έρχονται φουριόζες από ’κείνη την εποχή.
Φοβερά είναι και τα πάνκικα “Industry of PhDs” και “Theatre of the absurd”, από τη δεύτερη πλευρά, όπως και το πιο ροκάδικο “Patronizer”, με τους τίτλος των τραγουδιών να δουν και προγραμματικά, σαν τον “Only prisoners have time to read” για παράδειγμα.
Ο συνδυασμός του πρώτης τάξεως εξωφύλλου-αφίσα και των ένα προς ένα, όσον αφορά την ποιότητά τους, τραγουδιών των Victory Collapse, συνηγορούν προς μια κυκλοφορία, που θα την θυμόμαστε για καιρό.
Επαφή: https://victorycollapse.bandcamp.com/album/non-player-characters

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ ένας δίσκος κατά της δηθενιάς και της ντεμέκ πρωτοπορίας

Τρεις γενιές συνεργάζονται σ’ αυτόν τον δίσκο του Όγδοου με τα επτά τραγούδια. Ο στιχουργός Λευτέρης Παπαδόπουλος (γενν. 1935), ο τραγουδιστής Κώστας Μακεδόνας (γενν. 1967) και ο συνθέτης Γιάννης Χριστοδουλόπουλος (γενν. 1983). Γενιές που μεγάλωσαν σε διαφορετικές εποχές, και που μεταφέρουν στο σήμερα διαφορετικές συνιστώσες ζωής, εμπειρίες ή και προσδοκίες.

Οπωσδήποτε είναι ευχάριστο ν’ ακούς, στις μέρες μας, στίχους του Παπαδόπουλου, ενός μάστορα του λόγου, με τη γνωστή και σημαντική ιστορία στο χώρο του ελληνικού τραγουδιού, που υπερβαίνει τα 60 χρόνια. Τα λόγια του Παπαδόπουλου, και εδώ, είναι εκείνα που αναμένει ο καθείς. Απλές εικόνες, με σταθερά και εύληπτα νοήματα, που είναι έτσι ταιριασμένα, από έναν άρχοντα του στίχου, ώστε να μπορούν άμεσα να τραγουδηθούν. Και είναι οι μουσικές του Χριστοδουλόπουλου εκείνες, που κάνουν τους στίχους του Παπαδόπουλου τραγούδια. Εννοώ οι πολύ ωραίες μουσικές ενός ανθρώπου, που έχει πλέον και αυτός την ιστορία του, και, που, προσωπικώς, τον έχω ξεχωρίσει από παλιά. Της σχολής Χατζηνάσιου είναι ο Χριστοδουλόπουλος, και τραγούδια σαν το «Ένα καρφί στον τοίχο» ή σαν το «Αύριο» δεν μπορεί παρά να παραπέμπουν στον καταπληκτικό δίσκο «Πίσω απ’ τη Βιτρίνα» [Lyra, 1981] (των Χατζηνάσιου-Παπαδόπουλου-Τριπολίτη-Κούτρα). Πολύ καλό είναι και το εισαγωγικό «Να κλαις αυτούς που δε δακρύζουνε», όπως και τα ζεϊμπέκικα «Σιγανοψιχάλισμα» και «Άγγελος δραπέτης», δίχως να υστερεί σε νόημα κανένα από τα υπόλοιπα κομμάτια.
Ο Κώστας Μακεδόνας, τέλος, είναι απολύτως πειστικός σε ό,τι τραγουδάει στην «Τραμπάλα» (2026). Η φωνή του παραμένει σε υψηλό επίπεδο, και κάθε τι που ακούμε εδώ σφραγίζεται από τις ερμηνείες του.
Δίσκος κατά της δηθενιάς και της ντεμέκ πρωτοπορίας, φτιαγμένος από ανθρώπους που ξέρουν τι κάνουν, χρησιμοποιώντας παλιές συνταγές που σπάνια αποτυγχάνουν είναι η «Τραμπάλα». Να το πούμε ξεκάθαρα αυτό.
Επαφή: https://ogdooshop.gr/%CE%92%CE%B9%CE%BD%CF%8D%CE%BB%CE%B9%CE%B1/Trabala_Lp