η Κοκκινοσκουφίτσα έφταιγε

Όπως διαβάζουμε στο σχετικό δελτίο Τύπου:
Μια νέα έκδοση του Μανδραγόρα κυκλοφόρησε στις 8 Μαρτίου 2026 με αφορμή τη Μέρα της Γυναίκας. Οι αφηγήτριες-αφηγητές (ποιήτριες-ποιητές) Κλεονίκη Δρούγκα, Χάρης Μελιτάς, Αλεξάνδρα Μπακονίκα και Θανάσης Μπιλιλής, με την ταυτόχρονη ένθεση φωτογραφιών της Δέσποινας Αποστολίδου και του Στέλιου Κατερίνη, μιλούν για τη βία κατά των γυναικών. Φαινόμενα που αποκτούν διαστάσεις στη χώρα μας αλλά και σε όλον τον κόσμο. Πλήττει γυναίκες όλων των ηλικιών, κοινωνικών τάξεων και εθνικοτήτων. Δικαιολογημένη η αντίδραση όλων. Δικαιολογημένη η ενεργοποίηση των ανθρώπων της τέχνης που προχωρούν σε μια συλλογική πράξη αντίδρασης καταθέτοντας τη δική τους συμβολή μέσω ενός νέου βιβλίου του Μανδραγόρα.

Στο βιβλίο είναι τυπωμένοι και QR codes, που παραπέμπουν σε δύο τραγούδια του Θ. Μπιλιλή, ο οποίος, όπως διαβάζουμε στο αυτί του βιβλίου... «είναι αριστούχος διδάκτωρ του τμήματος Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου, ενώ ειδικεύεται στην αυτοσχεδιαστική πιανιστική πράξη και τη μουσική συνοδεία στον βωβό κινηματογράφο, στην Ελλάδα και το εξωτερικό». Τα τραγούδια υπάρχουν και στο YouTube…
https://www.youtube.com/watch?v=Cu_sX3s47Vc
https://www.youtube.com/watch?v=vmljuZ0Kx0g
Επαφή: https://mandragoras-magazine.gr/

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 766

25/9/2026
>>Με μέτρια υγεία και με τουλάχιστον περίεργη συμπεριφορά –διαβάστε τι γράφει ο Michael Bloomfield στο βιβλίο «Με τον Big Joe Williams»– ο σημαίνων αυτός αρμονικίστας θα έλθει ξανά στο προσκήνιο μ’ εκείνο το σέσιον του ’61 (στη Νέα Υόρκη). Έχοντας δίπλα του τον Memphis Slim στο πιάνο και τον Arbee Stidham στην κιθάρα, ο Jazz Gillum θα ερμηνεύσει για τελευταία φορά, ανάμεσα σε άλλα, και το στάνταρντ «Key to the highway» (το είχαν πει παλαιά οι Charlie Segar και Big Bill Broonzy και τα πιο νέα χρόνια οι Steve Miller Band, Derek and The Dominos και δεκάδες άλλοι). Ο Jazz Gillum θα πυροβοληθεί σ’ έναν καυγά και θα πεθάνει στις 29 Μαρτίου 1966.<<

Για τον Jazz Gillum θα διαβάσεις στις σελίδες 60-61 του «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026].

23/9/2026
>>Ο δίσκος κυκλοφόρησε σε κόκκινο βινύλιο τον Οκτώβριο του 1973, έναν μήνα πριν από την εξέγερση του Πολυτεχνείου.<<

... κι έγραφε πάνω το label Μεταξουργείο Χώρος Θεάματος (γέλιο). Θέλουν να γράψουν και για τον Νεγρεπόντη... Τι του λείπει του ψωριάρη; Φούντα με μαργαριτάρι...

22/9/2026
Ευχαριστώ όλες και όλους για τις ευχές, για το δισκορυχείον. Δεν θυμάμαι να έχω ξαναποστάρει Far Cry, οπότε το κάνω τώρα και σας το αφιερώνω...
https://www.youtube.com/watch?v=IfXWtRO6er4&list=RDIfXWtRO6er4&start_radio=1

21/9/2026
Μετά από περίπου 14 μήνες κυκλοφορίας αυτό το βιβλίο μου «Το ροκ, ελληνικό ροκ, κοινωνία και πολιτική στη μακρά δεκαετία του ’60 (μία αντι-ανάγνωση)» είναι πλέον εξαντλημένο στην πηγή – στην αποθήκη του Όγδοου δηλαδή. Υπάρχουν μόνο, διαθέσιμα, όσα αντίτυπα βρίσκονται αυτή τη στιγμή στα βιβλιοπωλεία. 

Ένα βιβλίο ογκώδες, πεντακοσίων σχεδόν σελίδων, με πάνω από 210.000 λέξεις, που πουλήθηκε και πουλιέται ακόμη σε πολύ καλή τιμή, αρκετά κάτω από εκείνη που θα μπορούσε να πουλιέται λόγω του όγκου του, και το οποίο έχει γράψει ήδη ιστορία, στα θέματα με τα οποία καταπιάνεται. Αυτό μου λένε και σήμερα άνθρωποι που το αγόρασαν, που το διάβασαν και που το ξανανοίγουν με την πρώτη ευκαιρία. Σας ευχαριστώ όλους.

20/9/2026
Ένα από τα κορυφαία σάουντρακ του ελληνικού κινηματογράφου. Τρομερό! Κρίμα να μην υπάρχει σε βινύλιο μ’ ένα σωστό εξώφυλλο. Άκου στα σχόλια. Ξαρχάκος / 1963...

19/9/2026
Μια ιδιαίτερη περίπτωση, που κινήθηκε και κινείται συχνά στο μεταίχμιο blues και ρεμπέτικων είναι ο κιθαρίστας Δημήτρης Μυστακίδης. Αναφέρομαι στους δίσκους του “Amerika”, «Εδώ & Εκεί» και «Μόρσο», για τους οποίους κάνω λόγο στο επίμετρο του νέου βιβλίου μου, που εξετάζει την επικοινωνία blues και ρεμπέτικου στο πέρασμα των χρόνων.

18/9/2026
Η Ελλάς χωρίς ερείπια. Μέγας Ξαρχάκος. Βλέπω και Γιούλη Σταμουλάκη εδώ, και Γιώργο Εμιρζά ή μου φαίνεται; Οπότε το κλιπ πρέπει να ’ναι από άλλη γνωστή ταινία...
https://www.youtube.com/watch?v=MNaZ-5fuWSM

18/9/2026
Κβαντική ιατρική...
https://www.youtube.com/watch?v=fE20p83Gg1g

ο ΘΑΝΑΣΗΣ ΜΗΝΑΣ γράφει στην «Εποχή» για το «Βlues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο»

Φώντας Τρούσας, Blues. Η μαύρη αναβίωση στα 60s (Τα ονόματα που επηρέασαν το λευκό blues, το folk και το rock), εκδόσεις Όγδοο, 2026 

Όταν οι λευκοί ανακάλυψαν το μπλουζ
Στα τέλη της δεκαετία του ’50, το μπλουζ, «η πιο αμερικανική λαϊκή τέχνη», όπως την έχει χαρακτηρίσει ο Κιθ Ρίτσαρντς, θεωρείτο μια ξεχασμένη ιστορία στις ΗΠΑ και οι μουσικοί του, ειδικά αυτοί της προπολεμικής περιόδου, βρίσκονταν στην αφάνεια. Νεότερα μουσικά είδη όπως η ποπ και το ροκ εν ρολ είχαν κερδίσει τα μεγάλα ακροατήρια∙ η κοινότητα των Αφροαμερικανών είχε ομοίως στραφεί στο πιο ανάλαφρο ριθμ εν μπλουζ και στην εκκολαπτόμενη σόουλ μουσική που επικοινωνούσε πιο άμεσα με τα γκόσπελ. Όπως έχει δηλώσει σε ντοκιμαντέρ ο Μπ. Μπ. Κινγκ, «στα πρώτα χρόνια του ’60, για τους μαύρους που ζούσαν στις μεγάλες πόλεις, η λέξη μπλούζμαν σήμαινε έναν γέρο, βίαιο και μπεκρή μουσικό μιας άλλης εποχής».

Οι μαύροι μουσικοί και το περιθώριο
Ώσπου στις αρχές του ’60 το μπλουζ άρχισε να επιστρέφει, με αποτέλεσμα στο δεύτερο μισό της ίδιας δεκαετίας, όχι μόνο να έχει καταστεί ξανά ένα απολύτως αξιοσέβαστο μουσικό είδος, αλλά και να επηρεάζει δυναμικά τις νέες τάσεις. Για παράδειγμα, η επίδρασή του στη διαμόρφωση του ροκ της Αντικουλτούρας της Δυτικής Ακτής είναι αδιαμφισβήτητη. Μπάντες όπως οι Grateful Dead ή οι Big Brother & the Holding Company δεν ξεκίνησαν ως «ψυχεδελικές», αλλά ως παρέες λευκών που ήθελαν αρχικά να παίξουν τα μπλουζ των μαύρων∙ η ψυχεδέλεια προέκυψε στην πορεία και ειδικά μετά τους πειραματισμούς των μελών τους με το LSD.
Στις ΗΠΑ, στην αναβίωση του μπλουζ στις αρχές της δεκαετίας του ’60 πρωτοστάτησαν διάσπαρτοι πυρήνες λευκών διανοούμενων (Ντέιβ Βαν Ρονκ), λαογράφων-ερευνητών (Άλαν Λόμαξ), μικρομεσαίων δισκογραφικών εταιρειών (Delmark, Folkaways, Prestige, Arhoolie κ.ά.) και βεβαίως μεμονωμένων μουσικών (Πολ Μπάτερφιλντ, Μαικ Μπλούμφιλντ, Νικ Γκραβενίτης) οι οποίοι επιζήτησαν να μάθουν την τέχνη τους απευθείας από τους ίδιους τους Δασκάλους. Την ίδια ώρα, στην Αγγλία πυρήνες νεαρών προερχόμενων κυρίως από την εργατική τάξη άκουγαν τους λιγοστούς δίσκους μπλουζ που έφταναν στη χώρα από τις ΗΠΑ και, ενθουσιασμένοι, σχημάτιζαν τις δικές τους μπάντες –οι οποίες τα επόμενα χρόνια θα πρωτοστατούσαν στην εποχή του θρυλικού Swinging London. Το ενδιαφέρον για τους παλιούς μουσικούς του μπλουζ αναζωπυρώθηκε, μάστορες όπως ο Μπιγκ Μπιλ Μπρούνζι και ο Σόνι Μπόι Γουίλιαμσον ΙΙ προσκλήθηκαν στην Αγγλία για συναυλίες, συχνά με τη συνοδεία ντόπιων συγκροτημάτων όπως οι Animals και οι Yardbirds.
Όπως σημειώνει στον πρόλογό του ο Φώντας Τρούσας, «τους παροπλισμένους εκείνους τραγουδοποιούς σχεδόν πάντα τους ανακάλυπταν λευκοί blues-θιασώτες (ερευνητές, δημοσιογράφοι, συλλέκτες κ.ά.) φέρνοντάς τους ξανά στην επικαιρότητα –δίχως τούτο να σημαίνει ότι τους καθιστούσαν mainstream. Μπορεί με τα τραγούδια και τις ηχογραφήσεις τους οι μαύροι μουσικοί να επηρέασαν βαθιά και επί της ουσίας το νέο blues, το folk, το rock και το blues-rock (σε Αμερική, Βρετανία και όπου αλλού) στη δεκαετία του ’60, αλλά οι ίδιοι τις πιο πολλές φορές παρέμεναν στο περιθώριο».
Η δομή του βιβλίου
Το βιβλίο του Τρούσα αποτελείται ως επί το πλείστον από κείμενα που είχαν δημοσιευθεί σε αρχική μορφή στη στήλη «Blues Revival», στο περιοδικό Jazz & Τζαζ, από τον Οκτώβριο του 2001 έως τον Φεβρουάριο του 2004. Είναι όμως ξαναδουλεμένα και εμπλουτισμένα με νέα βιογραφικά και δισκογραφικά στοιχεία ενώ έχουν προστεθεί και νέα κείμενα.
Όσον αφορά τη δομή του βιβλίου, είναι οργανωμένο σε λήμματα, ακολουθώντας αλφαβητική σειρά με βάση το αληθινό επώνυμο του καλλιτέχνη. Στο τέλος κάθε κειμένου παρατίθεται επιλεκτική, αλλά αρκούντως περιεκτική δισκογραφία για τον κάθε μουσικό που εξετάζεται.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://epohi.gr/articles/otan-oi-leykoi-anakalypsan-to-mployz/

ο ΗΛΙΑΣ ΖΑΪΚΟΣ γράφει για το «Βlues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο»

Από χθεσινή ανάρτηση του Ηλία Ζάικου στο facebook:

«Διάβασα (επιτέλους!) το βιβλίο του Φώντα Τρούσα "BLUES Η μαύρη αναβίωση στα 60ς". Με μεγάλο ενδιαφέρον, χαρά και μπόλικη συγκίνηση, καθώς πολλοί από τους πρώτους δίσκους που αγόρασα προέρχονται από την εποχή την οποία εξετάζει η έκδοση. Βρήκα αρκετά ονόματα για τα οποία είχα ολοκληρωτική άγνοια, πληροφορίες και στιγμιότυπα που πλούτισαν τις γνώσεις μου κι επέκτειναν τον ορίζοντα μιας διαρκούς ενασχόλησης. Το λέω, γιατί αν αυτό συνέβη σε μένα που αφιέρωσα τη ζωή μου στο blues, φανταστείτε τι φάρος και οδηγός μπορεί να είναι τούτο το βιβλίο για κάποιον που ξεκινά να ερευνά αυτή τη μουσική. Το καλύτερο όμως, ο Τρούσας το κρατούσε για το τέλος. Το επίμετρο, με τίτλο "Blues & Ρεμπέτικο", είναι κατά την άποψη μου ένα συγκλονιστικό κείμενο, με ονόματα, ιστορίες, αφηγήσεις και αναλύσεις που σε αφήνουν άναυδο με την περιεκτικότητα που διαθέτουν. Δίχως φλυαρίες, πλατειασμούς και περιττολογία, ανθολογία πραγματική. Εκτός των άλλων, ο Τρούσας κάνει και αυτό που λέμε "βρώμικη" δουλειά, αφιερώνει αμέτρητες ώρες για συλλογή και καταγραφή στοιχείων και γεγονότων, για να τα παίρνουν πολλές φορές έτοιμα στο πιάτο διάφοροι καλοθελητές και δημοσιογραφίσκοι της σειράς να κάνουν τους μάγκες. Σαν υστερόγραφο, τον ευχαριστώ προσωπικά για την τιμή να αναφέρεται το όνομα μου σε κάποιο σχόλιο του, δίπλα σε κείνα των μεγαθηρίων. Για μουσικούς και φιλόμουσους, βιβλίο-διαμάντι». 
https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=pfbid0ssVpKqSRYLac3DKQECZ8t2mtViFSiXpBfZ8SsiCtEg99TV9hG9MNcZ6QCwSRRscQl&id=61571847277376

17 ΧΡΟΝΙΑ ΔΙΣΚΟΡΥΧΕΙΟΝ

Πέρασαν ακριβώς 17 χρόνια από την πρώτη-πρώτη ανάρτηση του δισκορυχείου – και άρα σήμερα έχουμε γενέθλια. Το δισκορυχείον συνεχίζει να υπάρχει, να ενημερώνεται και να παρουσιάζει δίσκους, βιβλία, ταινίες και ό,τι άλλο ενδιαφέρον. Το αισιόδοξο είναι πως το blog, διατηρώντας πάντα την ανεξαρτησία του και δίχως να προβάλλει διαφημίσεις, ανεβαίνει σε επισκεψιμότητα. Πλέον αριθμούμε περισσότερα από 8.200.000 «χτυπήματα» μέσα σ’ αυτή την 17ετία, έχοντας κάνει σχεδόν 7.000 αναρτήσεις. 

Τα νούμερα είναι μεγάλα για το χώρο που κινείται το blog – κάτι που σημαίνει πως αποτελεί μια σταθερά στα διαβάσματα των μουσικόφιλων και όλων των υπολοίπων αναγνωστών. Όσο υπάρχει όρεξη και κουράγιο θα συνεχίζω... Αυτό, μετά από τόσα χρόνια, μπορώ να το υποσχεθώ.

Ευχαριστώ όλους τους αναγνώστες και τις αναγνώστριες, νέους και παλαιότερους, που περνάνε σταθερά από ’δω, όπως κι εκείνους που περνάνε μια στο τόσο ή από σπόντα, ελπίζοντας, πάντα, πως όλοι κάτι θετικό θα αποκομίζουν.

REALIST στην αυλή ψυχιατρείου

Όπως διαβάζω στο σχετικό δελτίο Τύπου, που μου έστειλε το συγκρότημα και το οποίο αναπαράγω, επειδή μεταφέρει άγνωστα (ευρύτερα) ιστορικά στοιχεία:
«Οι Realist είναι ένα punk συγκρότημα με ελληνικό στίχο και έδρα τη Θεσσαλονίκη. Τα μέλη του συγκροτήματος είναι οι: Γιάννης “Έλμερ” Γερακιός φωνή, στίχοι, Λευτέρης Αγγελής κιθάρα, Γρηγόρης Μαρινίκας μπάσο και Γιώργος Γκουλγκουντίνας τύμπανα. Τα μέλη των Realist συμμετείχαν στην πρώτη γενιά των punk και heavy metal συγκροτημάτων στις δεκαετίες του ’80 και ’90 (Μπέστε Σκύλοι Αλέστε, Χαοτική Απειλή, Πανικός, Μάστιγα, Καταδίκη, Stallung 7, ΣΥ.ΧΑ.ΜΑ., Ghouls) και συνέχισαν τη μουσική τους πορεία μέχρι και σήμερα σε συγκροτήματα punk, post-punk και alternative rock (Remain in Light, Expired, Love Underground, The Accureacy, Full Orange Moon, Penetration Society). Παρόλο που το συγκρότημα δημιουργήθηκε τον Οκτώβριο του 2023, το όνομα Realist έχει τη δική του ιστορία στο punk της Θεσσαλονίκης. Το 2013, με άλλη σύνθεση και με μόνο κοινό μέλος τον Γιάννη “Έλμερ” Γερακιό στα τύμπανα, κυκλοφόρησε μαζί με τα συγκροτήματα Μάστιγα και Καταδίκη την ιστορική συλλογή punk κομματιών “Η Τιμή Της Σιωπής”. Ο πρώτος δίσκος LP των Realist, με τη σημερινή τους σύνθεση, με τίτλο “Στην Αυλή Ψυχιατρείου” με 16 κομμάτια (κυρίως καινούρια, αλλά και διασκευές) κυκλοφόρησε σε ψηφιακή μορφή στο bandcamp τον Αύγουστο του 2025 και σε βινύλιο τον Ιούνιο του 2026 από την Music Kitchen».

Εκείνο που ακούω στο LP «Στην Αυλή Ψυχιατρείου» [music kitchen, 2026] και προέχει να το γράψω είναι πως οι Realist είναι ένα πολύ πειστικό ελληνικό πανκ συγκρότημα. Η πειστικότητα έχει να κάνει με τα πάντα. Κατ’ αρχάς με τον ήχο τους, που είναι αψύς, στιβαρός, δυνατός και πλούσιος σε vibes, βεβαίως με τον στίχο τους που είναι απόλυτα κοινωνικοπολιτικός, εστιάζοντας και σε ευρύτερα ζητήματα, μα και σε πιο «ειδικά», που έχουν να κάνουν με τη λειτουργία του ροκ εν ρολ ή του πανκ στα καθ’ ημάς, οπωσδήποτε με τη φωνή του μπροστάρη τραγουδιστή Γιάννη “Έλμερ” Γερακιού, ο οποίος ακούγεται χωρίς να χάνεις λέξη και άρα (χωρίς να χάνεις) και το νόημα όλων όσων λέει, και σίγουρα με την ηχογράφηση-παραγωγή, που βοηθάει τα παιξίματα και τη γενικότερη αύρα του γκρουπ να περνάνε όπως πρέπει στο βινύλιο.
Και τούτο. Το «Στην Αυλή Ψυχιατρείου» περιλαμβάνει δέκα έξι κομμάτια (οκτώ και οκτώ ανά πλευρά) τα οποία κυλάνε με φοβερή ενότητα, καθώς η διαδοχή από το ένα στο άλλο γίνεται τελείως φυσικά και ανεπαίσθητα. Το λέω αυτό και υπό την έννοια πως δύσκολα μπορείς να επιλέξεις κάποια τραγούδια των Realist ως τα «καλύτερα», καθότι όλα κινούνται σ’ ένα υψηλό επίπεδο. Τα περισσότερα tracks του δίσκου είναι πρόσφατα, αλλά υπάρχει και παλαιό υλικό εδώ από τις μέρες της Χαοτικής Απειλής (1987), της Μάστιγας (1991), των Αδιέξοδο (1982-86), των ίδιων των Realist (1998) κ.λπ.
Μην αμελήσετε, άμα γουστάρετε σύγχρονο ελληνικό πανκ, με στίχο και με γενικότερη στάση και συνείδηση που να καίνε.
Επαφή: https://realist2023.bandcamp.com/album/-

το βιβλίο του Σταύρου Γ. Καρτσωνάκη για τον ερμηνευτή και τραγουδοποιό ΘΕΜΗ ΑΝΔΡΕΑΔΗ – η ζωή, οι δίσκοι, τα κέντρα που τραγούδησε ο καλλιτέχνης και άλλα πολλά, γραμμένα με ουσιαστικό τρόπο

Ο Θέμης Ανδρεάδης αποτελεί μία ξεχωριστή, μία πολύ ειδική περίπτωση για το ελληνικό τραγούδι. Από τότε που εμφανίστηκε πιο δυνατά, με live και δισκογραφία, στην αρχή της δεκαετίας του ’70, μέχρι και σήμερα, 55 χρόνια αργότερα, η φήμη του δεν έχει σβήσει. Και το τονίζω αυτό παρά το εικοσαετές κενό (από την αρχή των 90s έως την αρχή των 2010s), που εμφανίζει η διαδρομή του.
Ίσα-ίσα, εκείνο που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια είναι να επαναπροσδιορίζεται η προσφορά του, καθότι και ο ίδιος έχει ξαναβγεί στο προσκήνιο με νέα και παλαιά τραγούδια, με τον κόσμο, νεότερους και παλαιότερους ακροατές, να ξανακοιτούν και να σχολιάζουν (ευμενώς εννοείται) την περίπτωσή του. Σ’ αυτή τη φάση της επαναφοράς του Ανδρεάδη στα μουσικά μας πράγματα το βιβλίο του Σταύρου Γ. Καρτσωνάκη «Θέμης Ανδρεάδης / Σαν Ξαφνικό Ταξίδι / Θεμιτά και αθέμιτα του μουσικού του βίου» [Μετρονόμος, 2026] παίζει σημαντικό ρόλο.

Ο Καρτσωνάκης μας είναι γνωστός από το πολύ καλό βιβλίο του για τον Νίκο Γκάτσο, που κυκλοφόρησε το 2022 (δες κι εδώ https://www.lifo.gr/culture/vivlio/biblio-toy-stayroy-g-kartsonaki-gia-ton-niko-gkatso), επιβεβαιώνοντας, και με την εργασία που παραδίδει για τον Ανδρεάδη, τη σοβαρότητα με την οποία αντιμετωπίζει, κάθε φορά, το θέμα του.
Ο βασικός τρόπος δουλειάς του Καρτσωνάκη συνοψίζεται στα εξής. Πρωταρχική πλήρη γνώση της πορείας και της δισκογραφίας του καλλιτέχνη –εν προκειμένω του Θέμη Ανδρεάδη–, με τον οποίον αποφασίζει να ασχοληθεί. Γνώση του κοινωνικοπολιτικού κλίματος της εκάστοτε εποχής, εντός της οποίας αναπτύσσει τις δραστηριότητές του ο καλλιτέχνης. Γνώση του δημοσιογραφικού υλικού εποχής, που τοποθετεί τον καλλιτέχνη στον πραγματικό χρόνο, και όχι σε κάτι ιδεατό. Επαφή με τους βασικούς συνεργάτες του καλλιτέχνη, οι οποίοι έρχονται να επεξηγήσουν, σήμερα, ποικίλα μυστικά του χθες. Επαφή με τον ίδιο τον τιμώμενο, που έρχεται να συμπληρώσει λεπτομέρειες, περιστατικά και άλλα διάφορα, και τα οποία είναι σε θέση να τα ντοκουμεντάρει και, άρα, να τα αποδεχθεί ο συγγραφέας. Κινούμενο σ’ ένα τέτοιο σκηνικό, λοιπόν, το «Σαν Ξαφνικό Ταξίδι» δεν μπορεί παρά να αποτελεί ένα βιβλίο αναφοράς, για τον Θέμη Ανδρεάδη κατ’ αρχάς, μα και γενικότερα σε σχέση με το πώς γράφεται μια σωστή μουσική βιογραφία.
Το βιβλίο αναπτύσσεται γραμμικά και αν εξαιρέσεις τα πρώτα δύο κεφάλαια –«Η πρώτη δεκαετία (1950-1960)» και «Πρώιμα καλλιτεχνικά βήματα. Στις μπουάτ του ’60»– τον άξονα καταγραφής τον προσδιορίζει, κάθε φορά, η δισκογραφία, που, για τον Θέμη Ανδρεάδη, ξεκινά το 1972. Πριν, όμως, έχουν υπάρξει άλλα...
Θέλω να πω πως το βιβλίο ξεκινά με το πώς μεγαλώνει σε μια λαϊκή γειτονιά της Αθήνας, όπως ήταν η Καλλιθέα του ’50, ο Ανδρέαδης, και βεβαίως με το πώς έφηβος ακόμη, στο μέσο του ’60, «μπλέκει» πιο ουσιαστικά με τη μουσική, σπουδάζοντας κιθάρα δίπλα στον Νότη Μαυρουδή και κάνοντας εντύπωση στα «Χαρούμενα Ταλέντα» του Γιώργου Οικονομίδη, το καλοκαίρι του ’66.
Από ’κει και πέρα είναι η πορεία του στις μπουάτ, όπως στα Ταβάνια (συνεργασίες με τους/τις Αρλέτα, Μάρθα Οικονομοπούλου ή Mingrelia, Χρήστο Λεττονό), την Παράγκα (με Πάνο Σαββόπουλο, Μιχάλη Βιολάρη, Καίτη Χωματά) και την Αυλαία (με Βασίλη Παπακωνσταντίνου), πριν ο Ανδρεάδης ντυθεί στα χακί τον Γενάρη του ’69. Όμως και τότε, εκμεταλλευόμενος τις άδειες του, ο τραγουδοποιός θα βρισκόταν στους αγαπημένους χώρους του (τις μπουάτ εννοώ), δίνοντας την ψυχή του. Όλα αυτά έως το καλοκαίρι του ’71, όταν θα απολυθεί... Και είναι εδώ όπου ξεκινάει το επόμενο κεφάλαιο του βιβλίου «Με τον Γιάννη Μαρκόπουλο στη Λήδρα», το οποίο αφορά τις καθοριστικές σεζόν 1971-72 και 1972-73.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/vivlio/i-zoi-oi-diskoi-kai-ta-kentra-poy-tragoydise-o-themis-andreadis

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 765

19/9/2026
Σήμερα και αύριο τις τελευταίες δύο ημέρες του 54ου Φεστιβάλ Βιβλίου, στο Πεδίο του Άρεως, μπορείτε να επισκεφθείτε το περίπτερο του Όγδοου (181-182), για να ξεφυλλίσετε και γιατί όχι να αγοράσετε τα τρία βιβλία μου (αναφέρομαι στις φίλες και τους φίλους, που δεν τα έχουν προμηθευτεί) και τα οποία βρίσκονται ακόμη σε κυκλοφορία. Τα ελάχιστα αντίτυπα από το «Ροκ, ελληνικό ροκ, κοινωνία & πολιτική στη μακρά δεκαετία του ’60», καθώς και τα «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» και «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο». Οι ώρες λειτουργίας του φεστιβάλ είναι: Σάββατο 18:00-23:00 / Κυριακή 10:30-15:00 και 18:00-22:30.

19/9/2026
Μια ιδιαίτερη περίπτωση, που κινήθηκε και κινείται συχνά στο μεταίχμιο blues και ρεμπέτικων είναι ο κιθαρίστας Δημήτρης Μυστακίδης. Αναφέρομαι στους δίσκους του “Amerika”, «Εδώ & Εκεί» και «Μόρσο», για τους οποίους κάνω λόγο στο επίμετρο του νέου βιβλίου μου, που εξετάζει την επικοινωνία blues και ρεμπέτικου στο πέρασμα των χρόνων.

18/9/2026

Η Ελλάς χωρίς ερείπια. Μέγας Ξαρχάκος. Βλέπω και Γιούλη Σταμουλάκη εδώ, και Γιώργο Εμιρζά ή μου φαίνεται; Οπότε το κλιπ πρέπει να ’ναι από άλλη γνωστή ταινία...
https://www.youtube.com/watch?v=MNaZ-5fuWSM

18/9/2026
Κβαντική ιατρική...
https://www.youtube.com/watch?v=fE20p83Gg1g

17/9/2026
Μια δήθεν χορωδία, αποτελούμενη από μερικά άτομα που βρέθηκαν στο στούντιο, με το tape να παίζει τρεις φορές σε διαφορά φάσης και με το volume να ανεβοκατεβαίνει όχι όπως να ’ναι, αλλά δίνoντας το σωστό αρμονικό αποτέλεσμα κατά την τελική μείξη. Να μην ακούς «χάος», αλλά να σου δημιουργείται η πεποίθηση (που είναι ψευδαίσθηση) ότι βρίσκεσαι σε αληθινή διαδήλωση, που έχει βάθος, με τον κόσμο να τραγουδάει. Στέλιος Γιαννακόπουλος ο μάγος ηχολήπτης. Μάνος Λοΐζος, 44 χρόνια μετά... Το τραγούδι δεν το βάζω για την τεχνική αριστοτεχνία του, αλλά και γιατί με εκφράζει και σήμερα – το λέω, για να μη νομιστεί κάτι άλλο.
https://www.youtube.com/watch?v=W-SdqXbtN0g

ΣΩΚΡΑΤΗ Λ. ΣΚΑΡΤΣΗ το έργο και η διαδρομή του

Προσφάτως (Δεκέμβριος 2025) κυκλοφόρησε ένα βιβλίο για τον πατρινό ποιητή, λογοτέχνη και ομότιμο καθηγητή του Πανεπιστημίου Πατρών Σωκράτη Λ. Σκαρτσή (19 Ιουν. 1936-18 Δεκ. 2024) από τις εκδόσεις Μανδραγόρας, που έχει τίτλο «Ταξίδι ζωή στην άπλα των πραγμάτων / Το έργο και η διαδρομή του Σωκράτη Λ. Σκαρτσή». Όπως διαβάζουμε στο σάιτ του εκδοτικού οίκου:
«Ο Σωκράτης Λ. Σκαρτσής, ενεργός στα Γράμματα για περισσότερα από 60 χρόνια και μέχρι το τέλος της ζωής του, το 2024, άφησε πίσω του ευρύ έργο στη λογοτεχνία, τη μετάφραση και τη θεωρία της λογοτεχνίας: 300 περίπου βιβλία, ποιητικά (και πεζά), για τη γλώσσα, τη θρησκειολογία, τη λογοτεχνική λαογραφία, την πολιτισμική ανθρωπολογία, και μεταφράσεις από διάφορους λαούς και εποχές. Εξέδωσε 14 περιοδικά, ανάμεσά τους τα ιστορικά περιοδικά Όστρακο και Υδρία, και ήταν ιδρυτής και διευθυντής επί σειρά ετών των Εκδόσεων του Πανεπιστημίου Πατρών. Ήταν ο εμπνευστής και ιδρυτής της πρωτοποριακής διεθνούς φιλολογικής συνάντησης με την ονομασία Συμπόσιο Ποίησης (1981-2018), το οποίο παρέμεινε για σχεδόν 40 χρόνια ένας από τους μεγαλύτερους λογοτεχνικούς θεσμούς της χώρας. Σ’ αυτό τον τόμο παρουσιάζονται τα κείμενα της εκδήλωσης προς τιμή του που πραγματοποιήθηκε από τη Λογοτεχνική Παρέα Πάτρας, τους φίλους και μαθητές του, στις 5 Μαΐου 2025 στην κατάμεστη αίθουσα της Αγοράς Αργύρη, στην Πάτρα, καθώς και ο χαιρετισμός που απηύθυνε ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου Πατρών, καθηγητής κος Χρήστος Μπούρας. Προεισαγωγικά παρατίθεται σύντομο απόσπασμα από την ανέκδοτη Αυτοβιογραφία του Σ. Λ. Σκαρτσή. Δέκα τέσσερεις διακεκριμένοι μελετητές, λογοτέχνες και πανεπιστημιακοί καθηγητές αναφέρονται στο έργο, στην προσωπικότητα του Σ. Λ. Σκαρτσή καθώς και στην προσφορά του στα Γράμματα. Επίσης στην πορεία του στο Πανεπιστήμιο Πατρών και στο Συμπόσιο Ποίησης, έναν από τους μακροβιότερους και σημαντικότερους πολιτιστικούς θεσμούς της χώρας, του οποίου υπήρξε εμπνευστής, ιδρυτής και βασικό μέλος της Οργανωτικής Επιτροπής. Στο καταληκτικό κείμενο του τόμου γίνεται αναφορά στη δημιουργία της Λογοτεχνικής Παρέας Πάτρας, της τελευταίας πολιτιστικής κίνησης από τις πολυάριθμες που οργάνωσε στην πορεία της ζωής του, επίσης στην προϊστορία της έκδοσης του βιβλίου Δώδεκα γραφές για την ανάγνωση, εκδόσεις Φαρφουλάς, Μάρτιος 2025 από μέλη της, με τη συμμετοχή του Σ. Λ. Σκαρτσή. Στον τόμο περιλαμβάνεται σύντομη ανθολόγηση από την ποίηση του Σ.. Λ. Σκαρτσή από μέλη της Λογοτεχνικής Παρέας Πάτρας η οποία προετοιμάστηκε για τις ανάγκες της εκδήλωσης. Επίσημη ιστοσελίδα Σ. Λ. Σκαρτσή: https://www.skartsis.com/ / Ξένη Σ. Σκαρτσή, Στεφανία Σ. Σκαρτσή, Κώστας Κρεμμύδας».

Για τη λογοτεχνική ζωή της Πάτρας ο Σκαρτσής υπήρξε «φάρος» για περισσότερο από 60 χρόνια, με εκατοντάδες μαθητές (με όλες τις έννοιες), καθότι υπήρξε φιλόλογος στη μέση εκπαίδευση και βεβαίως ποιητής-λογοτέχνης-μεταφραστής-δοκιμιογράφος με μεγάλο «κύκλο» και τεράστια συγγραφική παρουσία. Στον τόμο αυτόν συγκεντρώνονται κείμενα φίλων και μαθητών του, όπως προαναφέρθηκε, δηλαδή των Σωτήρη Π. Βαρνάβα, Αλέξη Ζήρα, Γιώργου Καραχάλιου, Άννας Κατσιγιάννη, Κώστα Κρεμμύδα, Κατερίνας Κωστίου, Βασίλη Λαδά, Σάββα Μιχαήλ, Χρήστου Ι. Μπούρα, Κωνσταντίνου Ραβάνη, Κώστα Σπαρτινού, Έρσης Σωτηροπούλου, Σ. Ν. Φιλιππίδη, Αλέξανδρου Φωσταίνη και Βασίλειου Χριστόπουλου, τα οποία καταγράφουν και την προσωπική σχέση που είχαν μαζί του (όλοι οι προαναφερόμενοι), μα και ευρύτερα το έργο και τις απόψεις του, για την ποίηση, τη γλώσσα κ.λπ.
Χοντρικά, πρόκειται για ένα άψογο βιβλίο, που λειτουργεί και με την έννοια του επιμνημόσυνου, μα και ως μια πολύ καλή εισαγωγή στο έργο του Σωκράτη Λ. Σκαρτσή, για όποιον-α θελήσει να «βουτήξει» σε αυτό και να το μελετήσει.
Επαφή: https://mandragoras-magazine.gr/

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 764

17/9/2026
Τα εγγλέζικα βιβλία της Studio Vista, με την επιμέλεια του Paul Oliver, που τυπώθηκαν στην αρχή των 70s, θεωρούνται πολύ βασικά στην blues βιβλιογραφία – και τα τιμούν, ως αναφορές, σχεδόν όλοι οι blues γραφιάδες. Είναι φτιαγμένα από ανθρώπους που ξέρουν για τι γράφουν και αποτελούν, και για μένα, διαχρονική πηγή πληροφόρησης. 

Στη φωτό βλέπουμε τρία απ’ αυτά, το “The Blues Revival” του Bob Groom, το “Crying for the Carolines” του Bruce Bastin και το “Deep South Piano / The Story of Little Brother Montgomery” του Karl Gertz zur Heide. Και τα τρία αυτά βιβλία τα χρησιμοποίησα, όταν έγραφα το «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» ['Ογδοο, 2026].

16/9/2026
Αυτή η λαϊκή φωτογραφία έχει και κάτι το τρομακτικό συνάμα (τα άτομα, το μπλε, τα χέρια πάνω στο κεφάλι...). Αντιλαμβάνεστε από πότε είναι. Βλέπετε τα πορτρέτα στον τοίχο. Και όμως... όλοι τούτοι οι παρακμιακοί «κοιμισμένοι» ωχριούν μπροστά στους σημερινούς κυριλέ απατεώνες.

16/9/2026
>>Ο Lacey από πολύ νωρίς θα σταματήσει, επίσημα, να παίζει και να ερμηνεύει blues, καθώς θα αφοσιωθεί στη θρησκεία. Θα γίνει πάστορας στην Εκκλησία των Βαπτιστών και θα εγκατασταθεί στη Δυτική Ακτή, εκεί όπου θα τον ανακαλύψει ο David Evans προς το 1966.<<

[για τον Rube Lacey, μια μυθική φιγούρα του blues θα διαβάσεις στο "Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο", που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία από το Όγδοο]

15/9/2026
Του την είπε τη λέξη... σε σκηνικό christmas time και με λίγο από... προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε.

https://www.youtube.com/watch?v=H7sVBVCJLBI&list=RDH7sVBVCJLBI&start_radio=1

15/9/2026
Βλέπεις 70άρηδες και 80άρηδες που μοιάζουν 60άρηδες, και 18χρονους που μοιάζουν 25χρονοι και 30χρονοι. Σαραντάρες μοιάζουν με 20άρες, 50χρονοι γυμνάζονται λες και θα πάνε στους ολυμπιακούς αγώνες, 60χρονες φωτογραφίζονται με μπικίνια για να μας δείξουν τις «φέτες τους», λες και θα βγουν στα καλλιστεία, και 60χρονοι μας δείχνουν τους μύες και τα «ποντίκια» τους λες κι είναι αρσιβαρίστες. Μας έχουν πρήξει τα @@ με τα τάι τσι, την ευζωία, την αυτοβελτίωση, την ενδυνάμωση κι ένα σωρό μ@λακίες, περνώντας υπόγεια την... πεποίθηση πως αν δεν ζήσεις... 200 χρόνια είναι γιατί, εσύ, δεν ακολούθησες τις προτροπές τους.
Ίσα ρε χαμούρες... Τις πέντε δεκάρες που έχουμε, δεν τις έχουμε για τα μούτρα σας...

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΠΑΚΟΓΚΟΣ τα δύο πιο πρόσφατα βιβλία του

Στο οπισθόφυλλο του πιο νέου βιβλίου του ποιητή Κωστή Παπακόγκου, που έχει τίτλο «Νότος» [Μανδραγόρας, 1/2026] διαβάζουμε:
«Ο Κωστής Παπακόγκος γεννήθηκε το 1936 στο Παχτούρι της κεντρικής Πίνδου κι απ’ τα µέσα της δεκαετίας του ᾿60 µένει µόνιμα στη Στοκχόλμη. Εξέδωσε ως τώρα 36 βιβλία, ποιητικά και πεζογραφικά, σε διάφορες γλώσσες. Την εποχή της εφτάχρονης στρατιωτικής τυραννίας δηµοσίευσε πλήθος διαφωτιστικά άρθρα και δοκίµια για την κατάσταση στην Ελλάδα στο σκανδιναβικό Τύπο. Ταυτόχρονα υπήρξε µέλος της οµάδας των αντιδικτατορικών εκδόσεων “Τα τετράδια του Ρήγα”, που τα έντυπά τους κυκλοφορούσαν σε όλο τον κόσμο. Το 1975 εκδόθηκε στα σουηδικά το βιβλίο του “Καπετάν Άρης” κι αμέσως μετά τα “Γράμματα για τον Άρη” και “Ο μαχητής και τ’ αστέρι” – τριλογία που έκανε γνωστή την ελληνική Εθνική Αντίσταση στη Σκανδιναβία. Το 2004 εκδόθηκε και το επικό του έργο “Καπετάν Μάρκος-Ο εμφύλιος πόλεμος στην Ελλάδα 1045-1949” με το οποίο ολοκληρώθηκε στο Βορρά η εικόνα για τη δεκάχρονη αιματηρή τραγωδία της χώρας».

Σε σχέση με τον «Νότο» διαβάζουμε στο «αυτί» του βιβλίου:
«Ο “Νότος” εκδόθηκε πριν από εξήντα χρόνια στην Αθήνα, τον Ιούνη του 1966 σε πεντακόσια είκοσι αντίτυπα. Τούτη η δεύτερη εκτύπωσή του συμπίπτει με τη συμπλήρωση ενενήντα χρόνων απ’ τη γέννηση του Κωστή Παπακόγκου κι εβδομήντα από την παρουσία του στην ποίηση , το 1956, με τη συλλογή του “Ο Ασταύρωτος”. Τα σαράντα ποιήματα του “Νότου” –ένα απ᾽ αυτά είναι σύνθεση οχτώ τμημάτων– ξανακοιτάχτηκαν και στα μακροσκελή ελευθερόστιχα, λόγω των πυκνών τους εικόνων και νοημάτων, έγινε κάποιο άνοιγμα σε στροφές. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός του προλόγου από τον Νίκο Καρούζο, το οποίο αποτελεί μοναδική εισαγωγή σε λυρικό βιβλίο που είχε κάνει ο ποιητής στη ζωή του».
Και από το δελτίο Τύπου:
«Η ποίηση του Κωστή Παπακόγκου, με τον πηγαίο και σφριγηλό λυρισμό της, μας επαναφέρει στην ιστορία της ελπιδοφόρας –παρά τη βαρβαρότητα των χρόνων (και πότε δεν ήταν βάρβαροι οι καιροί;)– δεκαετίας του ’60. Όπως στο ποίημα “Άνοιξη” με τους στίχους: “Και οι χτύποι σου σαν ώρες ερωμένης / στης πόλης το παλιό εκκρεμές / σηκώνουν μες στις εποχές / αηδόνια και περίστροφα!..”. Στους αγώνες ανεξαρτησίας των λαών από τους Ευρωπαίους αποικιοκράτες, όπως διαβάζουμε στο ποίημά του “Ο άλλος Νότος”. Μια ωδή στον ηγέτη της ανεξαρτησίας και πρώτο δημοκρατικά εκλεγμένο πρωθυπουργό της Δημοκρατίας του Κονγκό Πατρίς Λουμούμπα που βασάνισαν κι εκτέλεσαν στις 17.1.1961, στα 35 του, Βέλγοι αποικιοκράτες και πράκτορες της CIA:
“Σήμερα τουφεκίζουνε το μέλλον. Ένα πουλί / μπαίνει το χάραμα στον τρόμο / καθώς τα ουράνια σ’ αγκαλιάζουν / να σε τυλίξουν στην τρισάγια τους σινδόνη. / Γυρίζουνε στους θρήνους οι αδερφοί σου / με δακρυσμένα μάτια που γυαλίζουν / και πάλι σα νομίσματα στους άσπρους. / Κι εσύ, λιόλουστε ποιητή Πατρίς Λουμούμπα, / άχραντο  δισκοπότηρο του Νότου, / την ανθρωπότητα μεταλαβαίνεις / με σώμα κι αίμα που σπιθοβολάει ειρήνη / όπως το μαύρο ασήμι του λαού σου…”».

Το δεύτερο βιβλίο του Κωστή Παπακόγκου έχει τίτλο «Τρυποφράχτες / Αφορισμοί» [Μανδραγόρας, 7/2025] και όπως διαβάζουμε στο αυτί:
«Οι Τρυποφράκτες είναι η δεύτερη συλλογή αφορισμών του Κωστή Παπακόγκου, μετά τα “Πικροκέρασα῎ που εκδόθηκαν το 2023. Εντάχθηκε κι αυτό το βιβλίο στη σειρά απάντων των λυρικών του που ο Μανδραγόρας άρχισε την έκδοσή τους το 2008. Ακολουθήθηκε κι εδώ παρόμοια τυπογραφική κατάταξη με την προηγούμενη συλλογή. Τα κείμενα χωρίστηκαν σε ενότητες όπου η κάθε μια φέρνει ως τίτλο της τη χρονολογία που γράφτηκε – δηλαδή 2016, 2017, 2018. Δεν έγιν’ επίσης καμιά θεματική ταξινόμηση – πράγμα σχεδόν αδύνατο για μια πανσπερμία 777 αφορισμών που περιέχει τούτο το βιβλίο. Όλα ακολούθησαν τον ρου της γραφής τους που έλαχε πότε ανορθόδοξες συγκυρίες και πότε νομοταγείς να συμβιώνουν δίπλα-δίπλα. “Έχει τη γοητεία της και η τάξη της αταξίας”, όπως κάποτε το έχει πει και ο ίδιος τους ο συγγραφέας».
Δείγματα αφορισμών του Κωστή Παπακόγκου:
- Οι τρέλες που ’κανα στη νιότη και μου ’διναν χαρά, ξεχάστηκαν. Μου ’μειναν μόνο εκείνες που δεν έκανα – κι αυτές μου δίνουν πίκρα.
- Όταν άκουσα γάιδαρο να γκαρίζει τα μεσάνυχτα, μου ’γινε ψυχοπλάκωση η ερωτική λαχτάρα.
- Η καλύτερη ερωτική περίοδος είναι στην αρχή μιας σχέσης, όταν δε γνωρίζει καλά ο ένας τον άλλο – αλλά τον φαντάζεται και τον ζει όπως τον θέλει να ’ναι.
- “Παντρειά” και “δηλητήριο” έχουν την ίδια λέξη στη Σουηδία – γι’ αυτό και οι Σουηδοί τα φόρτωσαν στον κόκορα τα κωλόπανα του μπέμπη.
- Πέρασα όλον μου το βίο στο σκοτάδι, μα τώρα ήρθε η ώρα ν’ ανάψω κι εγώ το καντηλάκι μου – έγινα λαδικό.
- Μπροστά σε μια κλειστή και σε μια ανοιχτή πόρτα, με σπρώχνει ο πειρασμός να μπω απ’ το φεγγίτη.
- Όλοι έχουν καρδιά – όχι όμως στο ίδιο μέρος.
- Αν είχαν τα ποντίκια κινητά τηλέφωνα οι γάτες θα τα ’πιαναν στον ύπνο.
Επαφή: https://mandragoras-magazine.gr/

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 763

15/9/2026
Πριν από λίγες μέρες κυκλοφόρησε ένα βιβλίο για τον Θανάση Γκαϊφύλλια από τον Μετρονόμο. Λέγεται «Ατέλειωτη Εκδρομή» και έχει την επιμέλεια του Ηρακλή Οικονόμου. Το βιβλίο περιέχει κυρίως κείμενα και στίχους του ίδιου του Γκαϊφύλλια, όπως και γνώμες ανθρώπων που τον γνώρισαν, αλλά περιέχει και μερικά κείμενα που αφορούν το έργο του γραμμένα από τρίτους. Ένα απ’ αυτά είναι και το δικό μου, που έχει τίτλο «Η ροκ περίοδος του ωτοστόπ». 

Στο κείμενο αυτό που είναι πρωτότυπο και που δεν υπάρχει πουθενά αλλού, ασχολούμαι διεξοδικά (5000 λέξεις) με τη ροκ περίοδο του Γκαϊφύλλια, ενός ακρογωνιαίου τραγουδοποιού για την πιο σημαντική περίοδο της ιστορίας του ελληνικού ροκ – εκεί στα early 70s. Τέτοιο κείμενο, τόσο βαθύ, αναλυτικό και με τέτοιες αναφορές (ποιητικές, κοινωνικές κ.ά.) για τον Γκαϊφύλλια της εποχής δεν έχει ξαναγραφτεί. Δεν λέω ότι αξίζει να αγοράσετε το βιβλίο μόνο για το δικό μου κείμενο (προς θεού), αλλά οι φίλοι και οι φίλες που ξέρουν τι δουλειά ρίχνω σ’ αυτά τα θέματα να το έχουν κατά νου

14/9/2026
Βασικά στις εκλογές θα γίνει μάχη ανάμεσα στο σημιτικό πασόκ (που είναι 3-4 κόμματα, φανερά ή κρυμμένα) και το πατριωτικό πασόκ (που είναι άλλα 3-4). Με άλλα λόγια κοντράρονται η επιδέξια δεξιά (η καπάτσα δηλαδή, που κάνει τις δουλειές της δίχως ν' αφήνει ίχνη), με την αδέξια δεξιά (την κακομοίρικη δηλαδή). Την αριστερά δεν την ξυπνάμε...

14/9/2026
Σαν σήμερα, του Σταυρού, πριν από 25 χρόνια πεθαίνει ο Στέλιος, ενώ σήμερα κηδεύεται ο Μαζωνάκης. Και καθώς περνάνε διάφορα από το μυαλό μου σε σχέση με τη λαϊκότητα και με το πώς αυτή μετασχηματίζεται μέσα στις εποχές, επιλέγω ένα τραγούδι με νόημα ενός τρίτου –που είναι η μεταξύ τους γέφυρα, και αυτός με τον οποίον εγώ μεγάλωσα– για τον αποχαιρετισμό...
https://www.youtube.com/watch?v=jt21e30b9XU&list=RDjt21e30b9XU&start_radio=1

12/9/2026
Το τραγούδι παίζει για τους Θέμη Ανδρεάδη, Γιάννη Κιουρκτσόγλου και Σταύρο Καρτσωνάκη (συγγραφέα της βιογραφίας του Θέμη, που κυκλοφορεί από τον Μετρονόμο), τους οποίους είδα και τους τρεις μαζί, στη Γιορτή του Βιβλίου, την περασμένη Τρίτη, όταν πήγα να παρουσιάσω το δικό μου. Τον Θέμη τον είχα γνωρίσει ήδη από κοντά, αλλά τους Κιουρκτσόγλου και Καρτσωνάκη όχι, καθώς μιλούσαμε μόνο από δω μέσα ή μέσω ημέηλ.
[Tι ωραία που θα ήταν να ακουγόταν έτσι ενορχηστρωμένο αυτό το φοβερό τραγούδι του Σαββόπουλου και στο «Περιβόλι...»]
https://www.youtube.com/watch?v=CrbrB0PYhjM&list=RDCrbrB0PYhjM&start_radio=1

o Γιάννης Αλεξίου γράφει για την βραδιά παρουσίασης του «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» την Τρίτη 8 Σεπτ. στο Πεδίο του Άρεως

Φώντας Τρούσας: Ένα βιβλίο για την αναβίωση του blues στα σίξτις και τη σχέση του με το ρεμπέτικο
Γιάννης Αλεξίου / 12 Σεπτ. 2026

Μπροστά σε ένα πολυάριθμο κοινό για τέτοια εκδήλωση, που διψούσε να ακούσει και να μάθει για το Blues από έναν ερευνητή του είδους, τον Φώντα Τρούσα, έγινε η πρώτη επίσημη παρουσίαση του πρόσφατου βιβλίου του «Blues: η μαύρη αναβίωση στα 60s», που συνοδεύεται από το επίμετρο «Blues και Ρεμπέτικο» και που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις του Όγδοου.
Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του 54ου Φεστιβάλ Βιβλίου στην σκηνή «Αρχιμήδης» όπου δίπλα στον συγγραφέα ήταν ο επίσης γνωστός για τις πλούσιες μουσικές γνώσεις του Χάρης Συμβουλίδης, που προλόγισε την έκδοση.

Στην πρώτη καλοκαιρινή βραδιά που φυσούσε ένα δροσερό αεράκι κι έκανε τη νύχτα ομορφότερη οι πληροφορίες, η γνώση και οι συζητήσεις για το Blues έδιναν κι έπαιρναν.
Σίγουρα μια έκδοση που επικεντρώνεται στο Blues έχει ιδιαίτερη βαρύτητα αν λάβουμε υπόψη και το πού βρίσκεται η μουσική αυτή σήμερα στη χώρα μας:
«Το Blues είναι σήμερα σφόδρα υποτιμημένο», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Φ. Τρούσας και ρώτησε το κοινό «Θυμάστε πότε ήρθε τελευταία φορά μπλουζίστας να παίξει στην Ελλάδα;». Οι σποραδικές εμφανίσεις μουσικών του Blues από το 2000 και μετά είναι ενδεικτικό του τι συμβαίνει. «Στην Αμερική υπάρχει το CD ακόμη, γιατί πουλάει το Blues, η Jazz και η Country», επισήμανε ο συγγραφέας για το «υποτιμημένο αυτό μουσικό είδος, που είναι η βάση της αμερικανικής λαϊκής μουσικής».
«Στην Ελλάδα έχει πάρει το Blues στις πλάτες του ο Ηλίας Ζάικος. Ζωντανό το κρατούν επίσης ο Ανδρέας Γκομόζιας, ο Γιώτης Κύτταρης, ακόμη και ο Γιώργος Κοντραφούρης που έχει πει ότι αγαπάει το Blues όσο και την jazz ή και παραπάνω».
Επίσης κάτι ενδιαφέρον: «Στην Ελλάδα έχουν κυκλοφορήσει πάμπολλα βιβλία, από έλληνες συγγραφείς, που έχουν την λέξη μπλουζ στον τίτλο τους (μερικές εκατοντάδες), αλλά μόνο 4-5 αφορούν το Blues σαν μουσική. Ασχολήθηκα με το blues revival, που αφορούσε μουσικούς που βγήκαν έξω από τα πράγματα για πολλά χρόνια και έκαναν άσχετες δουλειές με την μουσική για να επιβιώσουν, οι οποίοι ήρθαν στην επιφάνεια μετά από δεκαετίες, με την αναβίωση του είδους στα 60s», ανέφερε ο συγγραφέας.
«Υπήρξε μια αναμόχλευση για το Blues με όλους αυτούς που άρχισαν να ψάχνουν αυτά τα πρόσωπα, συλλέκτες, εθνομουσικολόγους, θιασώτες, οι οποίοι προσπαθούσαν να πείσουν τους bluesmen ότι είχαν κάνει στα νιάτα τους κάτι πολύ σημαντικό. Έτσι τους έπεισαν να μπουν στα στούντιο και να ξανατραγουδήσουν τα Blues, που ήδη έπαιζαν κάποιοι λευκοί στα κλαμπ. Ασχολούμαι με τους μουσικούς του 1920 και 1930, που βγήκαν μετά από 30-40 χρόνια ξανά στην επιφάνεια. Εμμένω στη δεκαετία του 1960. Οι περισσότεροι είναι άγνωστοι και δεν έχει γραφτεί ποτέ κάτι γι’ αυτούς στην Ελλάδα».
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.ogdoo.gr/politismos/vivlio-theatro-cinema/fontas-trousas-ena-vivlio-gia-to-blues-stin-ellada/

CASSANDRA WILSON (1955-2026): η πορεία της μεγάλης τραγουδίστριας της τζαζ, που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή – στις δεκαετίες του ’90 και του 2000 υπήρξε πρώτο όνομα, προτείνοντας δίσκους που έγραψαν ιστορία

Στη δεκαετία του ’90 η τζαζ επιχειρούσε να επαναπροσδιορίσει το ίχνος της και τραγουδίστριες σαν την Cassandra Wilson βρίσκονταν, με τους δίσκους και τα live τους, στην πρώτη γραμμή του ενδιαφέροντος. Μπορεί και στα έιτις να συνέβησαν πολλά, κυρίως σ’ ένα περισσότερο υπόγειο επίπεδο, αλλά στα 90s η τζαζ θα απασχολούσε ξανά έντονα το μεγάλο κοινό και φωνές, όπως εκείνη της Wilson, θα έκαναν τη μεγάλη διαφορά.

Η Wilson προερχόταν από την προχωρημένη άφρο-νεοϋορκέζικη σκηνή του Μ-base στα 80s (Steve Coleman, Geri Allen, Greg Osby κ.ά.), που είχε να κάνει βασικά μ’ έναν τρόπο αντίληψης της τέχνης γενικότερα, και όχι μόνο της μουσικής, ούτε αναγκαστικά της τζαζ –με περισσότερο «ανοιχτές» επιρροές, όσον αφορά τη μουσική, αρμονική ακρίβεια, ισχυρό ρυθμικό υπόβαθρο και αυστηρούς αυτοσχεδιασμούς που δρούσαν σαν μοντέλα ανάπτυξης των μελωδιών–, όμως ήταν στα 90s, με το που θα πατούσε πόδι (η Wilson) στην εταιρεία Blue Note, όταν θα έκανε εντελώς σαφείς τις επιδιώξεις της.
Αναφέρομαι στον δίσκο της “Blue Light 'Til Dawn” [Blue Note, 1993], στον οποίο η ερμηνεύτρια από τον Μισισιπή, θα παρουσίαζε μια σειρά τραγουδιών, πρωτότυπα και διασκευές, που πατούσαν εξίσου στην τζαζ, στο φολκ και το blues, εμβαθύνοντας με τον δικό της τρόπο σε κάθε τι, και δημιουργώντας, εν πάση περιπτώσει, ένα νέο, ένα δικό της τρόπο αφήγησης, παλαιό και καινούριο μαζί, που θα μπορούσε να αποτελέσει πρόταση. Ναι μεν επιστροφή στις ρίζες της αμερικάνικης μουσικής, αλλά μ’ έναν τρόπο σύγχρονο, που να λαμβάνει υπ’ όψη του την επικοινωνία των επιμέρους υφών κοιτώντας προς το μέλλον.
Με «γεμάτη», βαθιά και δυνατή φωνή, χαρακτηριστικού φαλσέτου, που την κάνει ζεστή και θωπευτική, χωρίς να χάνει ποτέ τα δυναμικά στοιχεία της, η Cassandra Wilson δείχνει πώς, με ποιον τρόπο, τα blues του Robert Johnson (“Come on in my kitchen”, “Hellhound on my trail”) και οι folk-rock-country μπαλάντες της Joni Mitchell και του Van Morrison (“Black crow”, “Tupelo honey”) θα μπορούσε να αποκτήσουν μια νέα υπόσταση, στην εποχή του έντονου ανακατέματος των παραδόσεων και του ηχητικού επαναπροσδιορισμού των πάντων.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/cassandra-wilson-1955-2026-i-poreia-tis-megalis-tragoydistrias-tis-tzaz-poy-efyge

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 762

12/9/2026
Έγινε λόγος και την Τρίτη, στην παρουσίαση του βιβλίου στο Πεδίο του Άρεως, για τον Στέλιο Κουκουναρά – έναν μάλλον άγνωστο συνθέτη της «σοβαρής» μουσικής, που ζει χρόνια στη Γερμανία και ο οποίος έχει γράψει περί blues και ρεμπέτικου στο επίσης άγνωστο βιβλίο του «Λαϊκισμός και Μουσική / Μπλουζ, ροκ, ρεμπέτικο / Τρεις μυθολογίες / Μια αληθινή, δύο κάλπικες» (η «αληθινή» είναι το blues προφανώς, ενώ οι «κάλπικες» είναι το ροκ και το ρεμπέτικο). Το βιβλίο σε βγάζει από τα ρούχα σου με αυτά που γράφει για τα «κάλπικα», αλλά για το blues τα λέει σωστά. Τέλος πάντων εγώ το χρησιμοποιώ το βιβλίο του 90χρονου σήμερα Κουκουναρά στο δικό μου αφήγημα που υπάρχει στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026]

Στη φωτογραφία βλέπετε το βιβλίο του, όπως κι έναν δίσκο του, που δεν έχει καμία σχέση ούτε με το ρεμπέτικο, ούτε με το blues. Τον δίσκο αυτόν τον είχα βρει και στο Μοναστηράκι στα 00s, αλλά επειδή ήδη τον είχα, τότε, δεν τον ξαναγόρασα. Κοίταξα, όμως, στο discogs για λίγο και είδα πως το εν λόγω LP, που είχε βγει στη Γερμανία πριν από το μέσο του ’80 και όχι το 1989, όπως αναφέρεται εκεί (βαριέμαι τώρα να ψάξω, για να το χρονολογήσω ακριβώς), είναι σπάνιο και πουλιέται από κάποιον (από έναν μόνο πουλιέται) 495 ευρώ! Μια γελοία τιμή, για έναν δίσκο άγνωστο μεν, που δεν έχει πουληθεί ποτέ, που τον αγνοούν οι πάντες και που δεν τον ψάχνει κανένας δε.

11/9/2026
11 Σεπτεμβρίου 1973. Πάντα ανοίγω τέτοια βιβλία, μια μέρα σαν κι αυτή...

11/9/2026

Οι Louisiana Red-Στέλιος Βαμβακάρης, βασικοί πρωταγωνιστές της ανάμειξης του blues με το ρεμπέτικο, ήδη από το 1988, στο νέο βιβλίο μου «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026] στις σελίδες 165-200...