TURBOFLOW3000 ένα δεύτερο εξίσου καλό άλμπουμ

Trap-άρουν κιόλας στο “presents: BASSOKATARAH” [Veego Records, 2025] οι Turboflow3000 ανάμεσα σε πολλά άλλα. Το ακούς στο εισαγωγικό “Fomofomofomo”, αλλά πολύ γρήγορα το electro παίρνει κεφάλι παρά το γεγονός πως το ραπάρισμα συνεχίζει να υπάρχει (“Eimaste mazi”). Κυριαρχεί κι εδώ ο κοινωνικός και ο ερωτικός στίχος, όπως και στο παλαιότερο άλμπουμ τους «Ούφο», ελληνικός πάντα, και πάντα καλοφτιαγμένος και σινιαρισμένος. Αυτό το ακούς στο A3 “Glikia katastrofi”, ένα κομμάτι που σε πιάνει από τα μούτρα, όπως λέμε, αφού σε παγιδεύει, με το πολύ δυνατό flow του, στη ροή και την εξέλιξή του. Λίγο πριν από το τέλος της πρώτης πλευράς υπάρχει το “Mia therapeia”, ένα πολύ καλό electro, που διαθέτει και ωραία female vocals και πάντα σωστή χρήση των πλήκτρων και των κιθαρών. To A5 “Ola pseftika”, με τη συμμετοχή και της Καλλιόπης Μητροπούλου σε φωνή και βιολί είναι ένα δυνατό χορευτικό track, που εμπεριέχει και ραπάρισμα, με πάντα ωραία λόγια και γενικότερα άξια διαχείριση, που δείχνει ότι οι Turboflow3000 παραμένουν (το λέω και σε σχέση με το «Ούφο») ένα από τα καλύτερα electro σχήματα αυτή τη στιγμή στη χώρα.

Ποιοι γράφουν τα τραγούδια στο “BASSOKATARAH”; Οι Deezy και Primal διαβάζουμε στο back cover, ενώ στο innersleeve υπάρχουν αναγραμμένα (εκτός από τους στίχους) και τα ονόματα των guests (σε φωνές, κιθάρες, μπάσο και ό,τι άλλο – υπάρχει και φλάουτο κάπου).
Β Side και το “Adrenalini” στο πικάπ, το πιο... βερμπαλιστικό track του LP, ένα αφηγηματικό (spoken word) με γερή εκφορά (και) από τον PIEV, που ακούγεται κάποιος παλιομοδίτικο, αλλά αυτό δεν αποτελεί μειονέκτημα. Πολύ καλό είναι και το “Magiko tetradio” (ένα από τα ωραιότερα του δίσκου), επίσης με βαρύ λεκτικό οπλοστάσιο, που στέκεται ξανά άψογα, μέσα από την electro διάπλασή του (late 80s-early 90s το ηχητικό απόσταγμα κι εδώ, αλλά... no problem). Στη θέση Β3 έχουμε το “Koritsi simfora”, με τη συμμετοχή της VASSIŁINA στα vocals, ένα από τα πιο funky κομμάτια του LP και με στίχους σαν και τούτους: «Ψάχνεις έμπνευση στον πόνο / πιο κλισέ κι από τον τόνο / όταν σου είπε εκείνος “see you around” / και στο στέιτζ στην Αθήνα / φως γκλίτερ και ευθυμία / μα εσύ λες “θα πεθάνω μετά”». Στο “Nixtoluludo ton Avgusto” υπάρχει ο PAN PAN στη φωνή, με το βαθύ electro-pop να εξακολουθεί να αποτελεί το καλύτερο ηχητικό απόσταγμα των Turboflow3000. Ο δίσκος θα ολοκληρωθεί με τον “Vasilia tu underground”, με το φλάουτο να δίνει άλλη αίσθηση στο κομμάτι, κάπως folky, στο πρώτο τουλάχιστον μέρος, γιατί μετά η υπόθεση αγριεύει.
Δεύτερος εξ ίσου καλός δίσκος με τον πρώτο τους ή και καλύτερος ακόμη για τους Turboflow3000 και πάμε γι’ άλλα.
Επαφή: https://turboflow3000.bandcamp.com/album/bassokatarah

THE SEX BEAT οι ευτυχισμένες μέρες του 1985-89

Τους SeΧ BeΑΤ –είχαν δημιουργηθεί στο Ηράκλειο, στο μέσο της δεκαετίας του ’80–, τους θυμάμαι από εκείνη την εποχή, της garage punk αναβίωσης και γενικώς του ξανανιώματος του rock, που ερχόταν και πάλι πυρωμένο στην καθημερινότητά μας, με την προωθητική δύναμη που ενσωμάτωνε από τα sixties. Μάλιστα είχα αγοράσει, τότε, και τη μία από τις τρεις κασέτες των SeΧ BeΑΤ, την “Let It Out” (1987) από το mail order του Rollin’ Under και ακόμη θυμάμαι πως μου είχε αρέσει (σε πρώτο χρόνο). Τούτο έχω την ευκαιρία να το επιβεβαιώσω, τώρα, μέσω του ανεξάρτητου CD “Happy Days / 12 tracks from the tapes (1985-1989)” [Dreamtown Works], που κυκλοφόρησε το 2024 και που έφερε πάλι στο φως, και στη μνήμη μου, εκείνα τα παλιά τραγούδια των SeΧ BeΑΤ, που, χοντρικά, εξακολουθούν να δουλεύουν καλά ή και πολύ καλά, παρά τα αναμενόμενα ηχογραφικά θέματα. Θέλω να πω πως οι παλαιές κασέτες ξανάνιωσαν, με το νέο mastering να επιχειρεί, και να κατορθώνει, να μεταφέρει όλη εκείνη τη δύναμη και την κάψα των SeΧ BeΑΤ – όπως αυτή τέλος πάντων θα αποτυπωνόταν σε «δυναμίτες» σαν τους “Last chance” και “Wasted” (από την κασέτα “Let It Out”).

Δεν ήταν όμως μόνον αυτοί, κι εκείνη κασέτα, καθώς και τα υπόλοιπα tracks έχουν ενδιαφέρον, επιλεγμένα βασικά από τις δύο πρώτες κυκλοφορίες του γκρουπ, την “SeΧ BeΑΤ 01” (1985) και την “Don’t Take Chances with The SeΧ BeΑΤ” (1986). (Επισημαίνω, εδώ, το γεγονός πως τα δέκα από τα δώδεκα κομμάτια του CD προέρχονται από τις κασέτες των ετών 1985-1987, ενώ δύο είναι γραμμένο το 1989).
Φυσικά και από τις άλλες κασέτες, όπως και από το τελευταίο σέσιον των SeΧ BeΑΤ, μπορείς να βρεις καλά τραγούδια στο “Happy Days”, και τέτοια είναι, για παράδειγμα, τα “Simple as lies”, “Keep the day mine”, “(Take just another) chance” και “The way to the top”.
Εκείνο που πρέπει να πω είναι πως, υπό άλλες συνθήκες, οι SeΧ BeΑΤ θα μπορούσε να διαπρέψουν στο τότε ελληνικό σκηνικό, πλασαριζόμενοι δίπλα στα υπόλοιπα και πιο γνωστά σχήματα της εποχής, σαν τους Last Drive, τους Mushrooms κ.λπ., με τσαμπουκά και με άνεση. Το λέω, γιατί αν βρίσκονταν σε μια πιο επαγγελματική σειρά όλα θα βελτιώνονταν ακόμη περισσότερο, και οι κάποιες αδυναμίες τους εύκολα θα αμβλύνονταν.
SeΧ BeΑΤ ήταν τότε οι Babis Laskaris κιθάρα, φωνή, μπάσο, λόγια, συνθέσεις, Sfuck ντραμς, φωνή και Psilos μπάσο, με όλες τις ηχογραφήσεις να έχουν γίνει στο Ηράκλειο στο διάστημα καλοκαίρι 1985-άνοιξη 1989.
Επαφή: https://www.facebook.com/haralambos.laskaris.5?locale=el_GR

ΜΟb για το άλμπουμ τους “II”

To “II” [Veego Records, 2025] των MOb (Μάριος Βαληνάκης σαξόφωνα, εφφέ, σύνθια, Αλέξανδρος Δελής μπάσο, Παναγιώτης Κωστόπουλος ντραμς) είναι ένα ενδιαφέρον άλμπουμ, με πολλές και διάφορες επιρροές, που ναι μεν είναι αφομοιωμένες, αλλά δεν λειτουργούν, συνολικά, με τον τρόπο που θα έπρεπε, προκειμένου ο δίσκος να κυλήσει σε μια συγκεκριμένη γραμμή. Χρειάζεται ξεκαθάρισμα, θέλω να πω, και επικέντρωση σε συγκεκριμένες αισθητικές περιοχές, ώστε εκείνο που παράγεται τελικά να έχει ένα χρώμα – και όχι πολλά.

Το άλμπουμ ανοίγει κάπως... τριπχοπάδικα, μ’ ένα γρήγορο και έντονο track (“Tipping point”), με φωνή κάπου ανάμεσα σε spoken word και ραπάρισμα, με γεμίσματα από τα πλήκτρα και το σαξόφωνο (μετά από τη μέση). Το “333”, όπως αφήνει να εννοηθεί και ο τίτλος του, είναι ένα μονότονο, επαναληπτικό κομμάτι, με kraut ρίζες (Neu! δηλαδή), για να αποκτήσει μετά από τη μέση, μία περισσότερο και πάντως ωραία electro-pop αίσθηση, διατηρώντας την χορευτικότητά του. Το “Utu and sin” είναι αργό στην αρχή, διαθέτει στοιχεία chill out, αλλά στην πορεία ανεβάζει στροφές, διαθέτοντας breaks από πλήκτρα-μπάσο, όπως και ντραμιστικό σφυροκόπημα, μαζί με μια έρπουσα μελωδία, που του προσθέτει σε kraut χάρη. Η Side A θα κλείσει με το “Encounters” ένα χιπχοπάδικο κομμάτι, που είναι μάλλον το λιγότερο ενδιαφέρον της πλευράς.
Η Side B θα ξεκινήσει με το “Fall”, που σαν σύνθεση είναι lush, με ωραίο μπάσο-ντραμς, και... τεχνητά φωνητικά από το υπερπέραν. Ωραίο για άνοιγμα (δίσκου ή έστω πλευράς). Το “Echoing”, που ακολουθεί, είναι το πιο afro κομμάτι του “II” και προσωπικά ανακαλεί στη μνήμη μου νοτιο-αφρικανική τζαζ (και δεν ευθύνονται γι’ αυτό μόνον οι ήχοι από mbira ή κάτι ανάλογο τέλος πάντων). Το “II” των MOb θα ολοκληρωθεί με το 7λεπτο “The listener”, που περιέχει και samples με τη φωνή του Yusef Lateef, ένα ας το πούμε «πνευματικό» track, που είναι σίγουρα το καλύτερο του δίσκου. Ενός δίσκου οπωσδήποτε ενδιαφέροντα, αν και κάπως «μπερδεμένου».
Επαφή: https://mobtrio.bandcamp.com/album/ii

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 699

1/2/2026
Αν υπάρχουν ταινίες που να μπορούν να αναθερμάνουν την αγάπη των παλαιότερων για το blues ή να το γνωρίσουν στους νεότερους εγώ τις υποστηρίζω με χίλια – και ας μην μετράνε και τόσο σαν ταινίες. Και αυτό το λέω ανεξάρτητα από τα όσκαρ, τις 16 υποψηφιότητες και όλες τις υπόλοιπες αμερικανιές.
Can't Win for Losin' • Tierinii Jackson • Cedric Burnside • Sinners Movie
https://www.youtube.com/watch?v=ZiOMc3QVrRk&list=RDZiOMc3QVrRk&start_radio=1

30/1/2026
 «Ο δίσκος έγινε στη Minos και ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου ήταν αυτός που έπεισε την εταιρεία να τον κάνει, άσχετα αν αυτός τελικά δεν πούλησε τίποτα. Αν δεν μεσολαβούσε ο Παπακωνσταντίνου δεν θα γινόταν ποτέ. Αποκλείεται η εταιρεία να διέθετε 2 εκατομμύρια, όσο δηλαδή στοίχισε η παραγωγή, για να πουλήσει 600 περίπου αντίτυπα. Δεν θα το έκανε ποτέ. Ο Μάτσας όταν άκουσε τον Χρονοναύτη και όταν του είπε ο Παπακωνσταντίνου ό,τι του είπε, άκουσε πέντε πράγματα, πέντε δείγματα και είπε ότι “αυτόν τον δίσκο τον προορίζω για το εξωτερικό”. Έκτοτε καμία ενέργεια δεν έγινε. Μάλιστα, στα δικαιώματα που πήρα, στις καρτέλες της εταιρείας, γράφει ότι πουληθήκανε 602 δίσκοι στην Ελλάδα και ένας στο εξωτερικό. Ένας πήγε έξω. Έτσι λέει η εταιρεία, έτσι λέει και η ΑΕΠΙ. Ότι πήγε ένας δίσκος στο εξωτερικό και όλοι οι υπόλοιποι είναι στην Ελλάδα. Ενώ άλλα λέγαμε στην αρχή, στο τέλος γίνανε άλλα. Δηλαδή θάφτηκε ο Χρονοναύτης τελείως, για να βγει, στο τέλος, στο περιθώριο. Όχι μόνο προώθηση δεν έγινε, αλλά ούτε καν διανομή στην Ελλάδα. Αν πας σ’ ένα οποιοδήποτε δισκοπωλείο κεντρικό δεν θα τον βρεις τον δίσκο».
[Κώστας Γανωσέλλης – από συνέντευξη εποχής]

Τον «Χρονοναύτη» τον αγόρασα με το πού βγήκε, το 1983-84 (ήμουν ο ένας από τους... 602). Και μάλιστα είχα αγοράσει και το βινύλιο και την κασέτα. Τον άκουγα αρκετά εκείνη την εποχή και θυμάμαι πως μου άρεσε. Είχε απ’ όλα μέσα. Τζαζ, ροκ, έθνικ, classic κ.λπ. Έφερνε στη μνήμη μου κάτι από ύστερους Yes, Patrick Moraz, UK… ύστερο progressive τέλος πάντων. Πρέπει, εν τω μεταξύ, να είναι ο δίσκος με τα περισσότερα ηχογραφημένα κρουστά στην ελληνική δισκογραφία – καθώς ακούγονται πάνω από 20! Και με πολλά keyboards βέβαια.
Πιο πολύ απ’ όλα, όμως, μου άρεσε το τραγούδι που έλεγε ο Παπ. σε στίχους του αείμνηστου Βασίλη Ζαρούλια. Ήταν το καλύτερο τραγούδι που είχα ακούσει από τον Παπ. εκείνα τα χρόνια. Και επειδή το άκουσα και τώρα, νομίζω πως είναι ένα από τα ελάχιστα δικά του εκείνης της φάσης που μπορώ ν’ ακούσω και σήμερα (μαζί με ένα-δύο από το «Φοβάμαι»).
Και το ωραίο εξώφυλλο ήταν, επίσης, του Ζαρούλια. Που θα έβγαζε κι αυτός το δικό του πολύ καλό LP «Ώρα Μηδέν» το ’84. Με τον οποίο Ζαρούλια συζητούσαμε, στο σπίτι του, κάπου στον περιφερειακό του Φιλοπάππου, για να βγει η «Ώρα Μηδέν» με το σωστό ρημίξ, αλλά τελικά δεν κατέστη δυνατό...
Αναμνήσεις και κυρίως απώλειες...

30/1/2026
To περιοδικό "ΤΖΑΖ" υπήρξε το πρώτο τζαζ περιοδικό, που κυκλοφόρησε ποτέ στη χώρα. Για την ιστορία του θα διαβάσετε στις σελίδες 362-364 του "100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ" [Όγδοο, 2025], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία...

29/1/2026

Κάπως έτσι ήταν τα πράματα (και τώρα, δηλαδή, δεν πιστεύω ότι είναι καλύτερα). Ο Κώστας Γανωσέλλης τα είχε γράψει αυτά...

29/1/2026

Το 1985 είχα τη φαεινή ιδέα να πάω στον Νάκα, για να μάθω όργανο. Ξεκίνησα, έχοντας δίπλα μου τα πρώτα βασικά βιβλία του Κώστα Γανωσέλλη. Το πάλεψα κανα χρόνο, ίσως λίγο παραπάνω, αλλά τα παράτησα. Δεν έφταιγε ο Νάκας, ούτε φυσικά τα βιβλία του Γανωσέλλη, που ήταν ιδανικά - έτσι ευκολοδιάβαστα όπως ήταν.
Εκείνος ο χρόνος στον Νάκα, μου είχε δώσει να καταλάβω πως ο συνθέτης είναι το πιο... ανώδυνο πράγμα στον κόσμο. Χωρίς να ξέρεις επί της ουσίας κάποιο όργανο μπορείς να λες... συνέθεσα αυτό. Ας είναι μια μ@λακία και μισή. Σε 2-3 μήνες, θέλω να πω, συνέθετα σ’ ένα κίμπορντ της Yamaha, και αυτό που άκουγα στεκόταν. Ψευτοστεκόταν εννοώ.
Ο συνθέτης είναι ένα τελείως υποκειμενικό πράγμα, που δύσκολα μπαίνει σε κριτήρια. Κάνει ο άλλος ό,τι του κατέβει κι έχει κάθε δικαίωμα να αυτο-αποκαλείται συνθέτης. Δεν μπορείς να τον πείσεις για το αντίθετο. Μάλιστα, μπορεί να ηχογραφείς κιόλας (αν και εγώ δεν το επιχείρησα ποτέ αυτό).
Αντιθέτως ο οργανοπαίκτης υπόκειται σε κάποια κριτήρια. Και βασικά τον άσχετο τον αντιλαμβάνεται ο πας τις. Κι ένας που δεν έχει πιάσει ποτέ κιθάρα στα χέρια του αντιλαμβάνεται αμέσως ποιος είναι ο... γκασμάς. Και ο... γκασμάς πολύ δύσκολα θα πάρει την απόφαση να εκτεθεί. Θα πρέπει να είναι τελείως θρασύς.
Το να μάθεις να παίζεις σωστά ένα όργανο απαιτεί στρώσιμο κwλου. Απαιτεί μελέτη, ώρες σκυψίματος πάνω του, διάβασμα. Το να συνθέσεις, όμως, δεν απαιτεί απολύτως τίποτα. Όλα επαφίενται στον πατριωτισμό του καθενός. Υπάρχουν και στυλ σαν τα avant, noise, improv, experimental κτλ. μέσα στα οποία μπορούν να παρεισφρήσουν οι γκασμάδες και να μην τους πάρει κανένας χαμπάρι.
Τώρα αυτό συμβαίνει και με την ποπ. Ούτε εκεί τους παίρνουν χαμπάρι, όσοι τους ακούνε...
[στη μνήμη του Κώστα Γανωσέλλη]
[δυστυχώς δεν έχω μαζί μου τα βιβλία του, για να τα δείξω – και ούτε βρήκα τις mid-80s εκδόσεις στο ίντερνετ]
[μάλλον θα κάνω και δεύτερο ποστ για τον Γανωσέλλη]
[το έκανα και το δεύτερο ποστ - και ίσως κάνω και τρίτο]

29/1/2026
>>"Είμαστε εμείς, που δίναμε το στίγμα της μουσικής μας ταυτότητας σ’ όλη την Ελλάδα, παίζοντας jazz κι επιτυχίες της εποχής. Εποχή sixties, night club, ραντεβού, βερμουτάκι, parties, βλέμμα αληθινά ερωτευμένο. Η εποχή της αθωότητας. Με παρέσυρε ο φίλος μου Κώστας Γιαννίκος ν’ αποτυπώσουμε σε CD ό,τι διασώθηκε από τις νεανικές μας φιλοδοξίες. Καταξιωμένοι, σήμερα, όλοι οι παλιοί μου φίλοι-συνεργάτες, με πρώτο και καλύτερο τον Βαγγέλη Παπαθανασίου, που το μεγάλο του ταλέντο φαινόταν στους αυτοσχεδιασμούς του σ’ ένα όργανο που δεν ήταν δικό του, όπως το βιμπράφωνο. Ο Τίτος Καλλίρης στην κιθάρα, ο “γερόλυκος” της ελληνικής jazz. Ο Ρήγας Σαριτζιώτης στα πνευστά, που τον ήχο του επαίνεσε ο Stan Getz. Ο Γιώργος Λαβράνος στα drums. Ρυθμικός στυλοβάτης του συγκροτήματος, μαζί με τον Κώστα Σκόκκο στα κρουστά. Μπασίστες, που θα τους ζήλευαν πολλοί jazzmen, όπως ο Νίκος Τσεσμελής ο “τσικός” και ο Νίσος Πανταζής. Τους ευχαριστώ όλους από καρδιάς, που με δέχτηκαν σαν leader τους."<<

O Γιώργος Θεοδοσιάδης στο "100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ" [Όγδοο, 2025] σελ. 166-168

28/1/2026
Θυμήθηκα έναν παλιό γείτονά μου, χουντοπρόσκοπο, που όποτε έβλεπε Ριζοσπάστη τον άνοιγε για να διαβάζει το πρόγραμμα της τηλεόρασης...

28/1/2026
>>Έτσι, από τις 14 Σεπτεμβρίου 1980, με την έναρξη δηλαδή της νέας... σχολικής χρονιάς, και κάθε Κυριακή, από τις 5:30 έως τις 8:00 το βράδυ, θα παρέδιδε μαθήματα αυτοσχεδιασμού ο πιανίστας Μάρκος Αλεξίου, που τότε συμμετείχε στο συγκρότημα Sphinx, παίζοντας πιάνο και με το συγκρότημα του Γιώργου Κατσαρού, στην εκπομπή ταλέντων «Να η Ευκαιρία». Όπως έγραφε ο ίδιος ο Μπαράκος στο περιοδικό «ΤΖΑΖ» [τεύχος #10, Μάιος-Ιούλ. ’80] (απίστευτα και πρωτάκουστα πράγματα):
«Το σύστημα του Μάρκου Αλεξίου, απόρροια πολυετούς μελέτης και διδασκαλικής πείρας, πέρα από την εκμάθηση των βασικών κανόνων, η άγνοια των οποίων καθιστά προβληματική την επικοινωνία των μουσικών, έχει σαν σκοπό να δώσει στους μουσικούς την ικανότητα να μπορούν να εκφράζονται ελεύθερα, να συνθέτουν και να ενορχηστρώνουν. Στα μαθήματα θα μπορούν να συμμετάσχουν όχι μόνο μουσικοί, ανεξαρτήτως οργάνου, αλλά και ακροατές, που θέλουν να βελτιώσουν την κρίση τους και να πολλαπλασιάσουν το ενδιαφέρον και την απόλαυσή τους».<<

Για τον Μάρκο Αλεξίου (από Sphinx κ.λπ.), έναν από τους κορυφαίους πιανίστες της τζαζ στην Ελλάδα, θα διαβάσεις σε πολλές σελίδες του "100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ" [Όγδοο, 2025] και σε πολλά διαφορετικά κεφάλαια.

27/1/2026
Όπου ο φτωχός κι η μοίρα του – και για τα δύο δυστυχήματα.
Στην Ελλάδα του 2026 και της ψευτοανεργίας του 8% γυναίκες αναγκάζονταν να δουλεύουν γερμανικά νούμερα, για να μπορέσουν να τα βγάλουν πέρα και να προσθέσουν κάτι τι στο όποιο μικρο-εισόδημά τους.
Άφραγκοι φίλαθλοι θέλανε να πάνε στη Λυών μέσω Ρουμανίας, λόγω Σένγκεν λέει (αν είναι δυνατόν!), όταν μπορούσαν να πάνε με καράβι από Ηγουμενίτσα μέχρι Ανκόνα και από κει, από τις ασφαλείς δρομάρες της Ιταλίας και της Γαλλίας, να φτάσουνε στον προορισμό τους – απλά και σίγουρα, σαν άνθρωποι.
Η ξεφτίλα της Ελλάδας του 2.0, της... ανάκαμψης και της ανθεκτικότητας.

τα ελληνικά άλμπουμ των LOS TRE και του VESLEMES είναι από τα ωραιότερα του τελευταίου καιρού - κυκλοφόρησαν προς το τέλος του 2025 και δείχνουν το υψηλό επίπεδο της εγχώριας σκηνής

Προς την περίοδο των γιορτών κυκλοφόρησαν πολλοί ελληνικοί δίσκοι (πάντα έτσι συμβαίνει). Οι εταιρείες και τα ανεξάρτητα labels επιχειρούν να εκμεταλλευτούν το καταναλωτικό κλίμα, τροφοδοτώντας με παραγωγές τους την αγορά. Αποτέλεσμα τούτου είναι στις λεγόμενες λίστες με «τα καλύτερα», που ετοιμάζονται στο τέλος κάθε χρονιάς, πολλά απ’ αυτά τα άλμπουμ να απουσιάζουν (αναφέρομαι, προφανώς, στα ωραιότερα εξ αυτών) είτε επειδή δεν έφτασαν εγκαίρως στα αυτιά των μουσικών συντακτών είτε γιατί πάνω στη σπουδή της δουλειάς δεν προσέχθηκαν όπως θα τους άξιζε. Βασικά, ποτέ δεν είναι αργά για ν’ ακούσεις και να ξανακούσεις ή για να ανακαλύψεις «τα καλύτερα» του 2025 ή οποιασδήποτε άλλης χρονιάς και οι δίσκοι των Los tre και του Γιάννη Βεσλεμέ είναι σίγουρα απ’ αυτούς...

LOS TRE: Taha Mu [Private Pressing, 2025]
Οι Los tre, τους οποίους αποτελούν οι Άγγελος Αγγελίδης κιθάρες, Βασίλης Παπασταμόπουλος μπάσο, Λέανδρος Φράτνικ ντραμς και Άγγελος Πολυχρόνου κρουστά, είναι ένα γκρουπ που υπάρχει από το 2012, έχοντας πολύ καλή και στιβαρή δισκογραφία, με το πιο πρόσφατο LP του να αποκαλείται “Taha Mu” – ένα ηλεκτρικό άλμπουμ, το οποίο δεν είναι εύκολο να το προσδιορίσεις με λίγες λέξεις. Έχει πάντως δικό του χρώμα, ύφος και κυρίως ενότητα, παρά τις πολλές και διαφορετικές αναφορές του.
Το πρώτο track, το “Taha mu”, συνδυάζει blues, afrobeat και oriental στοιχεία, και σαν lead track «κρατάει» όλο αυτό το μυστήριο, που χαρακτηρίζει τους Los tre σαν σχήμα. Στο επόμενο “Ike ohi” το funk δείχνει να κυριαρχεί σ’ ένα άλφα επίπεδο, αλλά το κομμάτι... ρεμπετοφέρνει, διαθέτει όργανο από τον Κωστή Χριστοδούλου (aka Pragma) και σόλο κιθάρα σε ανατολίτικο ύφος. Πολύ καλό είναι και το “Ela m’de”, εκεί όπου η βασική φόρμα είναι το δυτικο-αφρικανικό highlife με την κιθάρα να σπέρνει, και με τα πλήκτρα να φορτώνουν στο background. Η πλευρά θα κλείσει με το πολύ καλό 7λεπτο “Oute kan”, που κινείται κάπου ανάμεσα σε Tinariwen και Orchestra Baobab, για να αποκτήσει, μετά το 4:30, περισσότερα proggy γνωρίσματα, φέρνοντας στη μνήμη μου το LP “Released” (1971) των Βρετανών Jade Warrior. 

Το κομμάτι που ανοίγει την δεύτερη πλευρά, το “Bamako-Katapola”, είναι ένα πολύ ωραίο αποικιακού (δηλαδή δυτικο-αφρικανικού) τύπου blues, με το “A kala” να ακούγεται στ’ αυτιά μου περισσότερο παιγνιδιάρικο (ένα ανακάτεμα από ελληνικά, funky, oriental και anadolu στοιχεία). Λίγο πριν από το τέλος και οι Los tre μας ταξιδεύουν για μιαν ακόμη φορά με το έξτρα groovy “Isa pu”, που είναι funky ασυζητητί, με ωραίο όργανο (από τη μέση και μετά), ζηλευτές πενιές κι ένα ρυθμικό τμήμα όλο φωτιά, σ’ ένα στυλ T.P. Orchestre Poly-Rythmo (η ιστορική τοπ μπάντα από την Cotonou του Benin). Το “Taha Mu” θα κλείσει με το “Eke ti”, ένα μονότονο κάπως track, με oriental και anadolu αφήγηση. 

Ο δίσκος των Los tre είναι απολαυστικός – δεν το συζητάμε αυτό. Τα παιδιά τα έχουν «δουλέψει» όλα αυτά τα ηχοχρώματα που παρουσιάζουν, με αποτέλεσμα οι συνθέσεις τους να βγαίνουν φυσικές και όχι «τραβηγμένες». Μεγάλο πράγμα αυτό, αν θέλεις να λέγεσαι... μεγάλο γκρουπ. 

Επαφή: https://lostre.bandcamp.com/album/taha-mu

Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/ta-ellinika-almpoym-ton-los-tre-kai-toy-veslemes-einai-apo-ta-oraiotera-toy

LOST BODIES hot stories

Στο νέο άλμπουμ (2LP) των Lost Bodies (μια χαλαρή ομάδα μουσικών και απαγγελτών υπό τον Θάνο Κόη ως γνωστόν) πρωταγωνιστούν εξίσου τα λόγια και η μουσική. Θέλω να πω πως το μουσικό κομμάτι δεν είναι υποδεέστερο και πως έχει καταβληθεί προσπάθεια τα δεκατέσσερα tracks του δίσκου να δημιουργούν ένα ενιαίο πλαίσιο – παρά τα διαφορετικά κείμενα και τις διαφορετικές μουσικές προσεγγίσεις.

Το ατού του “Hot Stories” [D.I.Y. Airlines, 2025] παραμένουν, πάντως, οι απαγγελίες του Κόη –αν και ακούω τη φωνή του κάπως διαφορετική σε ορισμένα κομμάτια, πιο «καλλιεργημένη» και όχι μ’ εκείνη την «ξέρα» και τη δύναμη των παλαιότερων δίσκων, πιθανώς γιατί οι εγγραφές συνέβησαν σε διαφορετικές εποχές– με τις μουσικές να επιχειρούν να συνοδεύσουν το λόγο, με καλά ή και πολύ καλά αποτελέσματα.
Συνθέτουν διάφοροι άνθρωποι εδώ (Νίκος Βελιώτης, Βασίλης Παπασταμόπουλος, Ίριδα Ασημακοπούλου, Κωσταντής Μιχαήλ, Λέανδρος Φράτνικ, Σήλια Τσιούφη,
João Castro Pinto κ.ά.) κομμάτια στα οποία άλλοτε κυριαρχεί το beat, άλλοτε τα πιο indie rock ηχοχρώματα, άλλοτε οι «ατμόσφαιρες», άλλοτε τα avant έγχορδα, άλλοτε το punk και το noise rock, άλλοτε η jazz/blues κ.λπ. Υπάρχει ποικιλία, που είναι υποταγμένη ταυτοχρόνως σε μια ροή, που αποκτά περαιτέρω νόημα (δηλαδή καθοριστικό νόημα) από τα λόγια που ακούγονται.
Κοντολογίς, ο Κόης διαβάζει / απαγγέλλει κείμενα και δικά του, μα και των Refaat Alareer (παλαιστίνιος ποιητής), Δημήτρη Γιαννουκάκη, Μάικλ Άσκιν, R.D. Laing, Peter Handke, Sarah Kane κ.ά., κατορθώνοντας να δημιουργήσει δυνατές και υποβλητικές καταστάσεις (ιδίως με το «Βρίζοντας το κοινό / Κραυγές βοήθειας» του Handke στην τρίτη πλευρά, με το «Αν δεν ήταν» του Άσκιν στην δεύτερη και με τα «Ο έρωτας» του João Cabral de Melo Neto και «Καθρέφτης» του Κόη στην τέταρτη).
Δίσκος, για τους φίλους των Lost Bodies, που δεν είναι λίγοι, και για όσους νεότερους αρέσκονται στις ηχητικές περιπέτειες, επιθυμώντας ν’ ακούσουν κάτι διαφορετικό.
Επαφή: https://www.facebook.com/p/LOST-Bodies-100063312304128/?locale=el_GR

THE DIONYSIANS να κάψουμε το χθες

Οι Dionysians είναι ένα ντουέτο το οποίο αποτελούν ο Κώστας Μηλιαράς, φωνή, κιθάρα, μπάσο, ντραμς, κρουστά, φυσαρμόνικα (γνωστός από τους Polaroid Buffalo Club) και o Γιώργος Παπακώστας φωνή, farfisa, κιθάρα, με το «Να Κάψουμε το Χθες» [Veego Records, 2025] να αποτελεί το πρώτο άλμπουμ τους. Ο τίτλος είναι ειρωνικός προφανώς, αν δεν είναι... άστοχος, γιατί οι Dionysians υπάρχουν μόνο και μόνο γιατί... υπάρχει το χθες. Θέλω να πω πως το garage punk που παίζουν έχει καθαρά σίξτις αναφορές, Seeds ας πούμε – κάτι που δεν κρύβεται προφανώς και στα έντεκα tracks του δίσκου. Εκείνο, δε, που διαφοροποιεί τους Dionysians από άλλα γκρουπ της αναβίωσης του garage, παλαιότερα και νεότερα, είναι πως τραγουδούν στα ελληνικά.

Ακούγοντας τον δίσκο στην αρχή, ή και τώρα ακόμη, μετά από την τρίτη ακρόαση, κάπως μπερδεύτηκα. Δηλαδή, αρχικώς, μου φάνηκε σαν να κάνουν πλάκα οι Dionysians, σαν να θέλουν να εμφανιστούν ως πιο διαβασμένοι και επικεντρωμένοι... Tonis Sfinos. Εντάξει δεν με πείθουν εντελώς πως δεν κάνουν και πλάκα ανάμεσα (ο τρόπος που τραγουδούν είναι μια πρώτη και βασική αιτία), αλλά από την άλλη δεν γίνεται να παραβλέψεις πως η μουσική τους δεν είναι καθόλου πλακατζίδικη, και κομμάτια σαν τα «Αφερέγγυα φιλιά» και «Διαστροφή» από την πρώτη πλευρά ξεσηκώνουν (ενδιαφέρον είναι και το κάπως frat «Το κορίτσι του βουντού»).
Όμως, αφού αποφάσισαν να κάνουν ένα τόσο εντελώς σίξτις-φιλικό και garage-φιλικό LP, οι Dionysians θα έπρεπε να προσέξουν λίγο παραπάνω και τα λόγια τους – με πιο κοφτές φράσεις και γενικώς με λιγότερη πολυλογία. Επίσης η (στιχουργική) αφέλεια που εμφανίζουν είναι επιτηδευμένη, και αυτό φαίνεται. Πώς θα γινόταν να μην φαίνεται; Μα με το να ήταν οι ίδιοι αληθινά αφελείς – πράγμα δύσκολο. Άρα πού καταλήγουμε; Στο ότι οι στίχοι θα έπρεπε να είναι... σημερινοί.
Η δεύτερη πλευρά ανοίγει με το καλό «Ποτέ ξανά» (που έχει ωραίες κιθάρες), ενώ ενδιαφέροντα είναι επίσης τα «Ηλεκτρισμένα beach bar» και «Φλοράλ πουκάμισο».
Τέλος ο... πανηγυρτζίδικος «Χορός», που κλείνει τον δίσκο, δείχνει έναν επόμενο δρόμο, που θα μπορούσε να βαδίσουν οι Dionysians – αν ήταν «πονηροί» και την ψάχνανε με τα παλιά πανηγύρια στα Μεσόγεια π.χ. (που δεν είναι, όμως, τόσο προφανή στον ήχο τους, όσο είναι το garage). Οι Σπαταναίοι σίγουρα θα έχουν παλιές σέβεντις και έιτις ηχογραφήσεις, για να τις μελετήσουνε.
Επαφή: https://dionysians.bandcamp.com/album/-

GIANNI MIMMO σόλο σοπράνο σαξόφωνο

Ηχογραφημένο σε δύο δόσεις, το 2024-25, στο Μιλάνο και την Πιατσέντσα, το “The Lonesome Thing” [Rosebud Relevant, 2025] είναι το νέο απολύτως προσωπικό CD του σαξοφωνίστα Gianni Mimmo – ενός μουσικού, που έχει παρουσιαστεί πολλάκις στο δισκορυχείον. Σ’ αυτό το άλμπουμ ο Mimmo χειρίζεται το αγαπημένο όργανό του φυσικά, που δεν είναι άλλο από το σοπράνο σαξόφωνο. 

Έχουμε, λοιπόν, ένα σόλο-σαξ μουσικό ταξίδι, κομμένο σε επτά μέρη, όσα είναι και τα tracks του “The Lonesome Thing”. Απ’ αυτά τα επτά tracks τρία αποτελούν διασκευές συνθέσεων του Steve Lacy, του αγαπημένου σαξοφωνίστα του Mimmo (είναι τα “Exceller-Esteem”, “Sideline” και “Sloping patience-Utah”), ενώ ένα, το “A flower is a lonesome thing”, είναι σύνθεση του Billy Strayhorn. Όπως γράφει ο ίδιος ο ιταλός μουσικός στο μέσα μέρος του gatefold:
«Υπάρχει ένα συναίσθημα –το οποίο πολλοί μουσικοί το γνωρίζουν καλά– ότι μέσα στην πράξη του παιξίματος και της μελέτης ενός οργάνου κάποιος βρίσκει, ή ίσως αναγνωρίζει, έναν οικείο και, κατά καιρούς, έναν ολοκληρωτικό χώρο. Μια βαθιά σχέση με το υλικό που έχει στη διάθεσή του. Το ανείπωτο μυστήριο ορισμένων διαστημάτων, ο τρόπος που το χρώμα ενός ήχου λυγίζει σ’ ένα πέρασμα, αυτές οι άλυτες ατέλειες και οι πιασάρικες αυτοσχέδιες φράσεις, που συνεχίζουν να σε καλούν, σαν να κρατούν ακόμα κάτι που δεν μπορείς να φτάσεις – σαν μια απαραίτητη βεβαιότητα ή ένα ερώτημα που έμεινε αναπάντητο».
Το άλμπουμ έχει φυσικά τη σφραγίδα του Mimmo, ενός δεξιοτέχνη του σοπράνου σαξοφώνου, που δεν παραλείπει να στήσει το δικό του ξεχωριστό ηχητικό σκηνικό, εντός του οποίου προβάλλεται και η περιπέτεια, τα ιδιόμορφα φυσήματα και οι προχωρημένες τεχνικές ανάγνωσης μιας μελωδίας, αλλά από την άλλη (το “The Lonesome Thing”) δεν στερείται και μιας κάποιας λαϊκότητας υπό την έννοια πως οι «ακρότητες» είναι απολύτως λελογισμένες, με τις καθαρές και πλούσιες μελωδίες να κυριαρχούν σε κομμάτια όπως το “Sideline” και το “Notturno delle cryptomerie” (ένα από τα ωραιότερα tracks του CD, με ιδιωματικό παίξιμο και ατμόσφαιρα νατουραλιστική).
Επαφή: https://open.spotify.com/album/0Ibn0llmfyfr1ZPqXptbNC

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 698

27/1/2026
Duke Ellington - Τζίμης Μακούλης. Στο "100 Xρόνια Ελληνική Τζαζ / Από το μουσικό θέατρο και το ελαφρό τραγούδι στη σύγχρονη και αυτοσχεδιαστική τζαζ" [Όγδοο, 2025] σελ. 384

26/1/2026
Ο Κώστας Καπνίσης υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους συνθέτες σάουντρακ στη χώρα μας. Σε κάποια απ’ αυτά χρησιμοποίησε πολλά τζαζ στοιχεία, όπως στον «Κατήφορο» για παράδειγμα – γράφοντας παράλληλα και καταπληκτικά τζαζ ή περί την τζαζ τραγούδια. Για όλα αυτά θα διαβάσεις στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] στις σελίδες 153-158.

24/1/2026

Δυο καφενεία, δυο σινεμά, παστέλι, ούζο και παστουρμά
πολλά κορίτσια, λίγοι γαμπροί και το βραδάκι κρύο βαρύ

Λίγο με νοιάζει που μοναχός με τρώει η πίκρα κι ο μαρασμός
στ’ αναρρωτήριο ημέρες τρεις, τώρα με ποιον να πας να πιεις

Το βράδυ βόλτα στο μαχαλά μου ’κλεισε μάτι μια κοπελιά
για ένα φιλί θα θέλει γάμο κι έτσι για πάντοτε τη χάνω

Οι μέρες φεύγουν φεύγει ο καιρός, φεύγουν οι νύχτες μένει ο καημός
κι εσύ να στέκεις πιστός φρουρός, να περιμένεις να ’ρθει ο εχθρός
--------------------
Λόγια φωτιά από τον Κακουλίδη – το αγγελοπουλικό σκηνικό της ΒΔ Μακεδονίας, τα ανομολόγητα ήθη της επαρχίας, η ειρωνεία για το πενταετές «πρόγραμμα προόδου» της χούντας, που θα μας έκανε... Ελβετία του Νότου και τέλος ο φαντάρος στην άκρη του πουθενά, να φυλάει σα μ@λάκας (γιατί αυτό είναι το νόημα)
Κατά τα λοιπά, να ζήσουν οι Σούρδοι!
Εκπληκτικό τραγούδι, απογειωτικό, διονυσιακό!

24/1/2026
>>(…) Η ταινία ξεκινάει με φόρα. Είναι μικρού μήκους και πρέπει να προλάβει να δείξει «τα πάντα», μέσα σε 20 λεπτά. Πόσο απέχει αυτό από τα ατελείωτα πλάνα του κατοπινού Αγγελόπουλου; Η... μέρα με τη νύχτα. Ένα εξωτερικό συνεργείο μιας ραδιοφωνικής εκπομπής, την οποία προσφέρει η εταιρεία δίσκων... Disco-Disc και που έχει τίτλο «Πρόσωπα και ρυθμοί ’67», την έχει στήσει στο Σύνταγμα και κάτω από τους ήχους στρατιωτικών θουρίων, που δημιουργούν μια «εορταστική ατμόσφαιρα» (έτσι ακούμε) –ωραίο το «χώσιμο» του Αγγελόπουλου στη χούντα– προσπαθεί να κάνει τη δουλειά του. Που είναι ποια; Παίρνοντας συνεντεύξεις από τυχαίες περαστικές, η ομάδα της εκπομπής –υπεύθυνος της οποίας είναι ο Νίκος Μαστοράκης, που υποδύεται τον αληθινό εαυτό του στην ταινία– επιχειρεί να συνθέσει το πορτρέτο του «ιδανικού άντρα, όπως το φαντάζεται η σημερινή γυναίκα». Στη συνέχεια θα αναζητηθεί, από το συνεργείο, αυτός ακριβώς ο... ιδανικός άντρας, που είναι κάποιο πρόσωπο τυχαίο, υποτίθεται, επιλεγμένο μέσα από το πλήθος. Αυτός ο τυχαίος, αν πειστεί τελικά να συμμετάσχει στην εκπομπή, θα έχει ως... δώρο μερικές ώρες συντροφιάς με μια σταρ του κινηματογράφου. «Ένα απόγευμα με την Μίρκα Καλατζοπούλου», όπως το ανακοινώνει ο ίδιος ο Μαστοράκης, μέσα στο στούντιο, παρουσία του κοινού. Το συνεργείο (ανάμεσα και η καλή ηθοποιός Λίνα Τριανταφύλλου) θα εντοπίσει έναν τέτοιο... τυχερό άντρα (υποδύεται ο Θόδωρος Κατσαδράμης), ο οποίος είναι ένας τυπικός δημόσιος υπάλληλος, άγαμος και χωρίς κάποια άλλα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Ένας «άχρωμος» τύπος δηλαδή. Το ότι είναι δημόσιος υπάλληλος (το 1967) σημαίνει κατ’ αρχάς ότι δεν είναι κομμουνιστής (το σημειώνω αυτό), και το ότι είναι άγαμος σημαίνει επίσης πως δεν κινδυνεύει να μπλέξει σε τίποτα περιπέτειες, θέτοντας σε κίνδυνο την... οικογενειακή γαλήνη. (Τι ωραία είναι όλα αυτά έτσι, όπως τα σκέφτεται και τα υλοποιεί ο Αγγελόπουλος, και που περνάνε αθόρυβα μέσα από την ταινία, δίχως να τους δίνεις σημασία).(…)<<

[Ένα απόσπασμα από το κεφάλαιο «Βonus Track-Η Εκπομπή», που αναφέρεται στην ταινία «Η Εκπομπή» (1968) του Θόδωρου Αγγελόπουλου]

«Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60 (μία αντι-ανάγνωση)» [Όγδοο, 2025] σελ. 469-474
[last copies]

23/1/2026
>>Όμως και άσχετα (με την τζαζ) περιοδικά θα έγραφαν για τζαζ, σε μια εποχή όπου η συγκεκριμένη μουσική ανακαλυπτόταν από ένα κομμάτι της μεσοαστικής τάξης, που θα τη συνέδεε με την ευζωία, την καλοπέραση, το καλό ποτό και φαγητό, το σικ ντύσιμο και γενικά με μια δήθεν intellectual εναλλακτική στάση σε σχέση με τη διασκέδαση. Είμαι πεπεισμένος πως αυτό έκανε κακό στην τζαζ στην Ελλάδα και στην ελληνική τζαζ μακροπρόθεσμα. Αν για το «Αθηνόραμα» (ήδη από τον Νοέμβριο του 1980 έχει κάνει εξώφυλλο, στο τεύχος #213, τον σαξοφωνίστα Frank Foster, που εμφανιζόταν τότε στο Half Note Jazz Club), την «Βαβέλ», τον «Διάλογο» (το περιοδικό της αμερικάνικης πρεσβείας) ή ακόμη και για το «Περιοδικό» δεν μπορείς να πεις κάτι, για το «ΚΛΙΚ» ή το «max» μπορείς να πεις πολλά... αλλά ο χώρος είναι πολύτιμος και δεν θα το επιχειρήσω.<<

[από το "100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ", που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία από το Όγδοο]

23/1/2026
ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΡΟΚ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤόΣ
>>Αφού ροκ ακουγόταν ακόμη και εντός της Σχολής Ευελπίδων φανταστείτε τι θα γινόταν στα απλά στρατόπεδα και βεβαίως έξω απ’ αυτά! Στο τεύχος #70 των «Μοντέρνων Ρυθμών» [14 Δεκ. 1966] διαβάζουμε σε άρθρο του Σπύρου Καρατζαφέρη:
«Ο Γιώργος (ο αδελφός μου) εδώ και 15 μέρες υπηρετεί την Πατρίδα. Κατετάγη σμηνίτης και βρίσκεται στον Άραξο, όπου κάνει την βασική εκπαίδευσι. Παρ’ όλα τα γυμνάσια, όμως, δεν ξεχνάει τους φίλους του. Σ’ όλα του τα γράμματα μου γράφει θερμούς χαιρετισμούς σ’ όλους τους νέους και ιδιαίτερα στους αναγνώστες των Μοντέρνων Ρυθμών. Επίσης στο τελευταίο του γράμμα γράφει ότι ετοιμάζει για τα Χριστούγεννα ένα καταπληκτικό ρεσιτάλ για τους συναδέλφους του και τους αξιωματικούς του μέσα στη βάσι. Τα συγκροτήματα που θα λάβουν μέρος δεν είναι ακόμη γνωστά. Υποψηφιότητα θέτουν –αν δεν είναι κλεισμένα λόγω εορτών– οι Σάουντς και η Τάμμυ, οι Τζάγκουαρς, οι Ντράγκονς, οι Γαλαξίες κ.λπ.(...) Από τον Άραξο με αγάπη».
Και λίγο πιο κάτω στο ίδιο τεύχος, πάντα από τον ίδιο συντάκτη:
«Επ’ ευκαιρία ο Γιώργος (Καρατζαφέρης) παρακαλεί όποιο συγκρότημα επιθυμεί να λάβη μέρος στην αεροπορική γιορτή των Χριστουγέννων να του τηλεφωνήση (τηλ. 615.944 ΤΡΑΠΕΖΑ ΙΔΕΩΝ), για να ρυθμίσουνε τις λεπτομέρειες».<<
------------------
>>Να και κάτι από τη στήλη του Σπύρου Καρατζαφέρη «Ημέρες και νύχτες της νεολαίας» από το ίδιο τεύχος των «Μοντέρνων Ρυθμών», που μας μαθαίνει πώς είναι δυνατόν μέσα σε εβδομήντα λέξεις να πεις πέντε φορές το όνομα του προϊόντος:
«Μια φίρμα που αγαπάει του νέους είναι η ΕΛΒΙΚΑ. Τι είναι η ΕΛΒΙΚΑ; Μία καταπληκτική καλτσοβιομηχανία, που διαθέτει ειδικό τμήμα παραγωγής καλτσών νεολαίας. Όσοι νέοι και νέες θέλουν να αγοράσουν κάλτσες ΕΛΒΙΚΑ μην ξεχάσουν να κρατάνε και το τεύχος αυτό των Μοντέρνων Ρυθμών. Θα έχουν έκπτωσι 30%. Επίσης, όσοι και όσες ανακαλύψουν ποια από τις μεγαλύτερες σταρ του κινηματογράφου μας φοράει αποκλειστικά κάλτσες ΕΛΒΙΚΑ, θα κερδίσει τρία ζευγάρια νεανικές κάλτσες ΕΛΒΙΚΑ».<<
[τα (ξανα)θυμήθηκα σήμερα με αφορμή το θάνατο του Σπύρου Καρατζαφέρη]
[ξεχνιούνται αυτά?]

22/1/2026
Σταράτα λόγια (γέλιο)

22/1/2026
>>Η καρατόμησις του κακούργου Χ. Καλαντζή όστις εφόνευσε τον ποιμένα, ούτινος τα πρόβατα ήθελε να κλέψη, και τον υιόν αυτού σπεύδοντα εις το χωρίον να ζητήση βοήθειαν κατέσφαξεν, εγένετο χθες Τετάρτην καθ’ ώραν 6ην πρωινήν, ήτο ψυχρός και έβαινε ταχεί βήματι εις τον τόπον της καταδίκης. Ο παριστάμενος κ. Εισαγγελεύς ανέγνωσε την καταδικαστικήν απόφασιν, το δε πλήθος ηκροάτο μετά νεκρικής σιγής. Ο Καλαντζής μετά μεγίστου θάρρους προ της θανατικής εκτελέσεως απετάνθη προς το παριστάμενον πλήθος και αφού ωμολόγησε το κακούργημά του είπεν ότι η επιβληθείσα εις αυτόν ποινή ήτο δικαία και εσύστησε εις τον παριστάμενον λαόν να απέχη από κακάς στιγμάς, ίνα μη περιέλθη εις ην αυτός θέσιν. Ο Καλαντζής αφού εσύστησεν εις τους ακροατάς του να απέχωσιν από πάσης σχέσεως μετά των Βουλευτών και των Δημάρχων, οι οποίοι γίνονται οι αίτιοι όλων των κακουργημάτων επετέθη και κατά των δικηγόρων. Τους λόγους τούτους ο ρηθείς κακούργος έλεγε μετά μεγίστης συγκινήσεως και πολλούς των παρισταμένων συνεκίνησε μέχρι δακρύων. Μετά τα λεχθέντα υπό του Καλαντζή οι δήμιοι παρέλαβον αυτόν εκουσίως παραδοθέντα και δέσαντες αυτόν εκαρατόμησαν. Το πλήθος συγκεκινημένον εσχολίαζε μετά την καρατόμησιν τους λόγους του κακούργου τους αφορώντας περί των δημάρχων και βουλευτών.
Εν Κερκύρα τη 24 Μαΐου 1891
Τυπογραφείον «Αθηνά»<<

DREAMLINE το νέο LP του ελληνικού σχήματος, που το αποτελούν μουσικοί με ιστορία

Οι Dreamline είναι ένα ελληνικό σχήμα, που υφίσταται από το 2013, αποτελούμενο από μουσικούς με προϊστορία. Το 2015 το συγκρότημα θα κυκλοφορούσε τον πρώτο δίσκο του (“Here and Gone”), το 2016 το “Black Tigers”, το 2017 το “Warning”, ενώ το 2025 θα τυπωνόταν σε βινύλιο και το “Evening Storms” [GRIPEN / B-otherSide records, 2025], που είναι η πιο πρόσφατη δουλειά του. Μέλη των Dreamline, σήμερα, είναι ο George K. (Γιώργος Κουλούρης) μπάσο (από South of No North), ο Fivos (Φοίβος Περγιαλιώτης) ντραμς (από South of No North, Ex Humans), ο Konstantinos Kouzas πλήκτρα (από Metro Decay), ο Housework (Θάνος Βαβαρούτας) κιθάρες, φωνή (από This Fluid, hospital NEON) και ακόμη η Shadowlike, που δεν είναι άλλη από την τραγουδίστρια Marina Skiadaresi.

Οι Dreamline είναι ένα σχήμα με eighties αναφορές, και σε γενικές γραμμές θα μπορούσε να το πεις ακόμη και electro. Φυσικά, στο setting τους δεν έχουν μόνο ηλεκτρονικά όργανα (σύνθια κ.λπ.), μα και ηλεκτρικά, με το κλίμα των τραγουδιών τους να προσιδιάζει μ’ εκείνο συγκροτημάτων όπως οι Shriekback, για παράδειγμα – της εποχής του “Oil and Gold” και ιδίως των πιο «ατμοσφαιρικών» συνθέσεών τους.
Το “Evening Storms” έχει ύφος, οπωσδήποτε, και πολλά επιμέρους χαρίσματα, που συνδέονται με μία κάπως «σκοτεινή» αφήγηση, στηριγμένη στη λιτότητα και την, από ’κει και πέρα, περιγραφή των συναισθημάτων μ’ έναν βαθύ και υποβλητικό τρόπο. Γενικώς, η ηρεμία και οι χαμηλοί τόνοι δεν υποδηλώνουν «αταραξία», μα εσωτερικό παλμό και ένταση, με την ατμόσφαιρα να οικοδομείται προσεκτικά, από τραγούδι σε τραγούδι, παρά τις κάποιες κορυφώσεις – όπως συμβαίνει με το πολύ καλό “Nobody placed nice” ή με το αμέσως επόμενο “The hiding clock”.
Ενδιαφέρον δίσκος, που δεν εκβιάζει την προσοχή του ακροατή, διεκδικώντας την με την αισθητική συνέπεια και την ποιότητά του.
Επαφή: https://www.facebook.com/bothersiderecords

οι electro και ροκ δίσκοι του ΛΟΥΚΑ ΘΑΝΟΥ και των CARMA, από το μέσο των 80s, κυκλοφορούν ξανά – υποτιμημένοι στον καιρό τους, επιζητούν 40 χρόνια αργότερα μια δεύτερη ευκαιρία

Ανεξάρτητες δισκογραφικές εταιρείες υπήρχαν στην Ελλάδα από πολύ παλιά – και η Lyra είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας τέτοιας (μεγάλης) ελληνικής ανεξάρτητης εταιρείας. Όμως, το να τυπώσεις ένα δίσκο, ακόμη και στα έιτις, δεν ήταν εύκολο πράγμα, αν δεν ήσουν ένας από τους βασικούς «παίκτες». Και τούτο, γιατί όλα τα κόστη ήταν ακριβά. Και τα στούντιο, και τα υπόλοιπα τεχνικά, και οι κοπές, και τα τυπογραφικά, ενώ ακόμη και αν έφθανες στο σημείο να τα ξεπεράσεις όλα αυτά, θα υψωνόταν μπροστά σου το τεράστιο εμπόδιο της διανομής. Πώς θα εύρισκες πελατολόγιο και πώς θα μετέφερες τους δίσκους στα δισκάδικα; Πώς θα έπειθες έναν δισκοπώλη να αγοράσει κάτι, που δεν ακολουθούσε τους δρόμους της κλασικής παραγωγής; Όλα δύσκολα.
Παρά ταύτα, στα έιτις, πολλοί ήταν εκείνοι που θα επιχειρούσαν να δημιουργήσουν και να διακινήσουν μικρές παραγωγές – είτε μόνοι τους, σε φάση εντελώς do it yourself και private pressing, είτε ιδρύοντας δισκογραφικές εταιρείες, που θεωρητικά είχαν κάποια πιθανότητα να επιβιώσουν, αντέχοντας τον ανταγωνισμό για ένα, μικρό έστω, διάστημα. Τα παραδείγματα πολλά. Στο χώρο του σκληρού λαϊκού τα πράγματα θα αποδεικνύονταν πιο εύκολα για κάποιες εταιρείες, ήδη από τα τέλος του ’60 και τα σέβεντις, επειδή υπήρχε έτοιμο και πολυπληθές λαϊκό κοινό (χοντρικά το κοινό αυτό έμοιαζε μ’ εκείνο που κατανάλωνε τα μελό της KΛΑΚ Films στα σίξτις) ικανό να στηρίξει τους «δεύτερους» τραγουδιστές και τις τραγουδίστριες, όμως στα πιο περιορισμένα και κυρίως στα πολυ-διασπασμένα κοινά της ποπ και του ροκ τι θα γινόταν; Εκεί τα πράγματα δεν τράβαγαν με τίποτα, γιατί εκτός απ’ όλα τα προηγούμενα θα έπρεπε να ληφθούν υπ’ όψιν η καχυποψία και η προκατάληψη.
Υπήρχε έλλειμμα εμπιστοσύνης, θέλω να πω, για την ελληνική ανεξάρτητη ποπ και ροκ παραγωγή, με αποτέλεσμα πάμπολλοι τέτοιοι δίσκοι της δεκαετίας του ’80 να χαθούν σε πρώτο χρόνο, καθώς θα τους έπαιρναν ελάχιστοι χαμπάρι και ακόμη λιγότεροι θα τους αγόραζαν. Για δύο τέτοιους δίσκους, που ξανατυπώθηκαν προσφάτως, μετά από 40 χρόνια, προσδοκώντας μια ύστερη δικαίωση, θα γράψω στη συνέχεια...

LUCAS THANOS: Jazzburger [Veego Records, 2025]
Το “Jazzburger”, ένας δίσκος του Λουκά Θάνου, σάουντρακ για μια ταινία με τον ίδιο τίτλο, που όμως δεν γυρίστηκε ποτέ, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1984, από μια μικρή ανεξάρτητη εταιρεία, τον Δισκογραφικό Συνεταιρισμό Καλλιτεχνών. Ο δίσκος, αν και είχε ενδιαφέρον, δεν θα προξενούσε καμία εντύπωση στον καιρό του, για να επανεκδοθεί και πάλι σε βινύλιο, στο τέλος της περασμένης χρονιάς, από την Veego Records. Ήταν κάτι απρόσμενο...
Ο Θάνος δεν ήταν τυχαίος συνθέτης, καθώς είχε ήδη κάνει ένα σημαντικό έντεχνο άλμπουμ, το «Σάλπισμα» [ΕΜΙ / Columbia, 1978], με τον αείμνηστο Νίκο Ξυλούρη, μέσα από το οποίο θα έβγαινε ένα πολύ μεγάλο και ιστορικό τραγούδι, όπως ήταν «Η μπαλάντα του κυρ’ Μέντιου», σε ποίηση Κώστα Βάρναλη («Χάιντε θύμα, χάιντε ψώνιο / Χάιντε Σύμβολον αιώνιο! / Αν ξυπνήσεις, μονομιάς / θα ’ρτει ανάποδα ο ντουνιάς»), για να επανεμφανιστεί στη δισκογραφία (ο Θάνος) στο διάστημα 1983-1984 με κάποια LP τελείως διαφορετικών αισθητικών κατευθύνσεων.
Κατ’ αρχάς τον συναντάμε στο team του αξιοπρόσεκτου τζαζ LP «Αυταπάτη» [Philips] της Ηδύλης Τσαλίκη, το 1983, ενώ την ίδια χρονιά θα έδινε και τον δεύτερο μεγάλο δίσκο του, την «Αναστροφή» – ένα παράξενο άλμπουμ, με electro, τζαζ-ροκ και προχωρημένα έντεχνα στοιχεία (χωρίς μπουζούκι), που θα τυπωνόταν, τότε, από τον Δισκογραφικό Συνεταιρισμό Καλλιτεχνών. Θυμάμαι διαφημίσεις του Συνεταιρισμού στην κρατική τηλεόραση της εποχής, μέσω των οποίων θα γνωρίζαμε όλοι εμείς, που ενδιαφερόμασταν για τις ιδιαιτερότητες της δισκογραφίας μας, τις συγκεκριμένες εκδόσεις, αναζητώντας τες, στη συνέχεια, στα δισκάδικα. Έτσι είχα αγοράσει και την «Αναστροφή» του Λουκά Θάνου, έναν από τους πιο ενδιαφέροντες ελληνικούς δίσκους του 1983. Ο Συνεταιρισμός, όμως, δεν θα άντεχε πολλά χρόνια – προλαβαίνοντας, πάντως, να εκδώσει καμιά 30αριά LP μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’80. Το “Jazzburger”, το τρίτο άλμπουμ του Λουκά Θάνου από το 1984, ήταν σίγουρα ένα από τα πιο ενδιαφέροντα εκείνης της ανεξάρτητης εταιρείας. 

Το άλμπουμ αυτό, κατ’ αρχάς, δεν είχε καμία σχέση ούτε με το έντεχνο «Σάλπισμα», μα ούτε και με την «Αναστροφή», καθώς ο προσανατολισμός του ήταν περισσότερο ποπ, δηλαδή electro-pop. 

Ο δίσκος άνοιγε με το φερώνυμο track, που είχε αγγλικούς στίχους της Λιάνας Θάνου και τραγούδισμα από την Ηδύλη Τσαλίκη. Synth-pop, με italo feeling, που θα μπορούσε άνετα να διαπρέψει στις ντίσκο της εποχής. (Δεν θυμάμαι να το άκουσα πουθενά τότε, ούτε καν στο ραδιόφωνο). Συνέχεια με το «Δεν ήξερα το μέλλον», σε στίχους Πάγιας Βεάκη, και με την Λιάνα Θάνου, αυτή τη φορά, να τραγουδά (ελληνικά). Πολύ καλή synth-pop, με ωραίους υπαινικτικούς στίχους και ερμηνεία κάπως αιθέρια και romantic, εμποτισμένη με μελωδική nostalgia. 

Στο «Εξάρχεια square» τους (ελληνικούς) στίχους του Άγγελου Προβελέγγιου αποδίδουν οι Λουκάς Θάνος, Λιάνα Θάνου, Ηδύλη Τσαλίκη και Τάκης Σπυριδάκης! Το τραγούδι έχει αλλοπρόσαλλα λόγια, και σαν χρώμα έχουμε πάντα το electro στο πάνω επίπεδο, με το κομμάτι να ακούγεται κάπως σαν reggae-rock. Στο «Για σένα» τους στίχους του Προβελέγγιου αποδίδει η Τσαλίκη. Το κομμάτι είναι μια ερωτική μπαλάντα, που ακούγεται κάπως σαν cheek to cheek μπλουζ, με το πιάνο (Στέφανος Κορκολής) και τα πλήκτρα να κάνουν ωραία δουλειά – σ’ ένα καλό τραγούδι συνολικά. 

Το «Μπρέικ», τελευταίο τραγούδι της πρώτης πλευράς του original LP, και προτελευταίο της reissue, είναι ένα κλασικό italo, με άψογα πλήκτρα και με χαρακτηριστικό (ελληνικό) ραπάρισμα, που, οπωσδήποτε, ακούγεται αρκετά πρωτότυπο (για το 1984 εννοώ). Και στις ντίσκο, φυσικά, θα τα έσπαγε αυτό το track. H πρώτη πλευρά, στην επανέκδοση της Veego, θα ολοκληρωθεί με το “Only one minute”, ένα demo outtake με τη φωνή της Λιάνας Θάνου, που θα άξιζε να είχε ηχογραφηθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο εκείνα τα χρόνια. Καθαρά early 80s φάση, που θα κόλλαγε μια χαρά σε ταινίες με μηχανές και... ναρκωτικά (απ’ αυτές που γυρίζονταν, τότε, στον λαϊκό ελληνικό κινηματογράφο). 

Η Side B του “Jazzburger” του Λουκά Θάνου ανοίγει με το “Set on fire”, σε στίχους του Προβελέγγιου και με τις φωνές των Ρωμύλου Κολάση, Ηδύλης Τσαλίκη και Τάκη Σπυριδάκη. Κι εδώ έχουμε ένα ακόμη italo, και μάλιστα 7λεπτο, που θα μπορούσε να αποδείξει την αξία του, αν και άμα, μόνο πάνω στην ντίσκο-πίστα (η extended διάρκειά του αυτό υπονοεί εξάλλου). Ούτε σ’ αυτό θα δινόταν η ευκαιρία. Στο «Πάψε πια να κλαις» οι στίχοι είναι της Ειρήνης Μάρα και η φωνή της Λιάνας Θάνου. Το τραγούδι παίζει με τα πλήκτρα (μέχρι και μπαρόκ επιρροές υπάρχουν εδώ), με την παιδικού χρώματος φωνή της Θάνου να προσθέτει σε αφέλεια. 

Στο «Για σένα Νάνσυ» (μια άλλη εκδοχή, πιανιστική και acoustic, του «Για σένα» της πρώτης πλευράς) ακούμε τον Λουκά Θάνο να τραγουδά, για πρώτη φορά στο “Jazzburger”, τους στίχους του Προβελέγγιου – με τον παλιό δίσκο να κλείνει με το “Invasion” (το μπαρόκ electro σε instro φάση) και με τον καινούριο (να κλείνει) με το “Jazzburger (early demo outtake)”, έχοντας στη φωνή και τους ελληνικούς στίχους την Λιάνα Θάνου, η οποία δίνει μια άλλη εκδοχή του Α1 τραγουδιού (που ακούγεται, και αυτό, σαν από νεολαιίστικη ελληνική ταινία των early 80s). Να προσθέσω, τέλος, πως το άλμπουμ ηχογραφήθηκε το 1983, στο στούντιο Ηχοτομή, με ηχολήπτη τον σημαίνοντα David Grunstein, που έκανε, αληθινά, πολύ καλή δουλειά. 

Το γεγονός ότι το “Jazzburger” του Λουκά Θάνου ξαναβγαίνει 41 χρόνια μετά, από την Veego Records, το θεωρώ κάπως σαν ένα καπρίτσιο του Αντρέα Μητρέλη (του ανθρώπου πίσω από τη Veego). Ωραία καπρίτσιο... δεν λέω. Μακάρι να το εκτιμήσουν οι... 300 του Λεωνίδα αυτό το LP στη νέα φυσική μορφή του (υπάρχει βεβαίως και η ψηφιακή) και μακάρι να ξαναβγεί και η «Αναστροφή», που είναι σε άλλο στυλ, αλλά το ίδιο ή και περισσότερο αξιόλογη. 

Επαφή: https://veegorecords.bandcamp.com/album/jazzburger-lucas-thanos

Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/oi-electro-kai-rok-diskoi-toy-loyka-thanoy-kai-ton-carma-apo-meso-ton-80s-kykloforoyn