Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2018

ALPHA STRATEGY από τις μέρες των Birthday Party

Οι Alpha Strategy είναι ένα ροκ ή καλύτερα πανκ-ροκ κουαρτέτο από το Τορόντο που αποτελούνται από τους Rory Hinchey φωνή, συνθέσεις, James McAdams κιθάρες, Evan Sidawi ντραμ-κιτ και Dan Edwards μπάσο. To The Gurgler, που κυκλοφορεί σε LP, CD και digital από την πολωνική εταιρεία Antena Krzyku είναι το τρίτο άλμπουμ τους (όλα διατίθενται και από το bandcamp τους) και αυτό που στα δικά μου αυτιά ακούγεται ακόμη πιο… απονενοημένο και αποστασιοποιημένο – κι ας υπολείπεται σε ένταση των υπολοίπων.
Οι Καναδοί παίζουν punk-rock των early 80sok, και με κάποια σημερινά στοιχεία–, το οποίο έχει τη βάση του στον ήχο των Birthday Party. Υπάρχει, δηλαδή, αυτή η ακραία και κάπως σπαραχτική ερμηνεία από τον Hinchey, όπως υπάρχουν και όλες εκείνες οι ρυθμικές δομές, που έδωσαν ισχυρή υπόσταση σε ανάλογα γκρουπ, εκείνη την εποχή, σε όλο τον κόσμο (ο λόγος, περαιτέρω, για τους Έλληνες Yell-O-Yell, που, επίσης, μας τους θυμίζουν οι Alpha Strategy).
Έχοντας, σε συμφωνία με τις μουσικές και τις ερμηνείες, και μια σειρά από στίχους, που εκφράζουν αυτήν ακριβώς την εσωτερική ένταση και απόγνωση (στο επίπεδο των σχέσεων, προσωπικών τε και κοινωνικών), οι Alpha Strategy δίνουν ένα άλμπουμ σωστά διατυπωμένο και με λίγες δυνατότητες ηχητικής ή άλλης διαφυγής – κάτι, που, σε κάθε περίπτωση, επιβάλλεται σε τέτοιου τύπου ακούσματα.
Η ηχογράφηση και η μίξη από τον Steve Albini, όπως και το master από τον Bob Weston (αμφότεροι έχουν δουλέψει για κόσμο και κοσμάκη – για τον Albini, φυσικά, είναι πιο γνωστό) δημιουργούν, συν τοις άλλοις, και τις τεχνικές προϋποθέσεις, ώστε το “The Gurgler” να καταστεί από την αρχή… πέτρα που (κατρα)κυλάει μόνο με το ζόρι. (Για καλό το λέμε αυτό).
Επαφή: www.antenakrzyku.pl

Τρίτη, 17 Ιουλίου 2018

ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΔΗΜΑΣ μια τιμή στον ερωτικό λόγο

Αυτό το CD, το «Τα όνειρά μου έχουν βγει» του Ανδρέα Παπαδήμα, που κυκλοφόρησε στο τέλος του ’17 από το Μετρονόμο, αποτελεί μία από τις πιο μεγάλες εκπλήξεις του τελευταίου καιρού στο χώρο του ελληνικού τραγουδιού – του «έντεχνου» ελληνικού τραγουδιού. Ακούγοντάς το σκέφτομαι πολλά και ανάμεσά τους το πόσο έχει λοιδορηθεί το «έντεχνο» από το… ξενόφερτο κατεστημένο. Του ροκ, της τζαζ, της ποπ, της… χύδην ποπ. Και όμως ένα καλό «έντεχνο» άλμπουμ –και λέμε το προφανές– δεν είναι λιγότερο καλό από ένα καλό άλμπουμ οποιουδήποτε άλλου είδους. Το να λειτουργείς με ρετσέτες, διαγράφοντας δίχως συστολή, είναι εύκολο. Το να εγκαλείς, όμως, την ψεύτικη συνείδησή σου, που σε θέλει βαρύ κι ασήκωτο πεπόνι, κι όχι... εκείνο το παιδάκι που νειρόταν μοναχό του στην ακροποταμιά, απαιτεί πιο ισχυρά κότσια. Ας τα ψάξουμε. Και ας τα βρούμε…
Έχω τη γνώμη πως δεν υπάρχει, σήμερα, πιο δύσκολο από το να προτείνει κάποιος έναν ερωτικό δίσκο μιας κάποιας σημασίας. Έναν δίσκο με ερωτικά τραγούδια εννοώ, που να μην είναι γραμμένα στο πόδι, που να έχουν εντός του τη βάσανο της δημιουργίας, την αγωνία να πεις το χιλιοειπωμένο μ’ ένα δικό σου τρόπο, που να αρνείται το ευτελές και το κοινότοπο. Είναι δύσκολο… στο τραγούδι. Πιο δύσκολο απ’ ό,τι άλλο. Από το να βγάλεις μια ερωτική ποιητική συλλογή π.χ. ή να συνθέσεις κάτι, μεγαλόπνοο, με θέμα τον έρωτα. Ακούγονται, πλέον, όλα τόσο κοινά και αναμενόμενα, τόσο πανομοιότυπα, ώστε να αναγκάζεσαι να σκεφτείς το χειρότερο. Πως ο έρωτας στα… χρόνια της χολέρας, μοιάζει να αλληλο(εξαρτάται) από τα επώδυνα κοινωνικοπολιτικά. Να δυναστεύεται και να ποδηγετείται. Αλλιώς δεν εξηγείται τέτοια απουσία ερωτικού λόγου και κυρίως τέτοια απουσία εράσμιου ερωτικού λόγου.
Θέλω να μιλήσω με ενθουσιασμό για το λόγο του Ανδρέα Παπαδήμα. Τον τριπλό λόγο του ως τραγουδοποιού (γιατί το σύνολο έχει νόημα). Τον ερμηνευτικό, που ακούγεται ιδανικός στ’ αυτιά μου. Ψηλά τοποθετημένος, με το πρέπον λυγμικό στοιχείο, την καθαρότητα και την ευλυγισία που χρειάζεται, για να πλεύσεις μέσα στο ακαθόριστο. Τον συνθετικό λόγο του, που αποτελείται από άψογες μελωδίες, ωραία επεξεργασμένες, που στριμώχνονται όμως μέσα στα όρια μιας ιδιωτικής παραγωγής τού (δύσκολου) καιρού μας (τι καλά που θα ήταν, αν είχαμε μία πλήρη ενορχήστρωση, με κάθε απαραίτητο αληθινό όργανο, άνευ προγραμματισμών και τα τοιαύτα). Και βεβαίως τον στιχουργικό λόγο του, που είναι εδώ σχεδόν το παν. Ο Παπαδήμας έχει τον τρόπο να εμφανίζει το ουσιαστικό της ερωτικής γραφής, χωρίς να καταφεύγει σε λεκτικούς ακροβατισμούς. Εντυπωσιάζει, με άλλα λόγια, με τη διατύπωσή του και με το μέτρο αυτής ακριβώς της διατύπωσης. Ο στόχος θα είναι πάντα εκεί, ψηλά, αμετακίνητος, και το ανέβασμα προς εκείνον θα απαιτεί μόνο την ύπατη των αρετών, την ταπείνωση – την τήξη τού δικού σου εγώ μέσα στο εμείς των άλλων. 
«Διαβάζω σ’ έναν πάπυρο / το ρόλο που μου γράψανε να παίξω / Ζωή καθώς αντάλλασσα / την έμαθα τη μοίρα μου απ’ έξω / Στον κόσμο αυτόν τον άκληρο / ο κλήρος έχει πέσει κάπου εντός μου / Στου έρωτα το άπειρο / μου φαίνομαι απλώς ένας γνωστός μου»
Μην αμελήσετε αυτό το άλμπουμ.
Επαφή: www.metronomos.gr

Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2018

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 108

15/7/2018
Ο τελικός κρίθηκε στο πρώτο ημίχρονο, με τα δύο χαριστικά γκολ που έδωσαν οι Κροάτες (το αυτογκόλ και το πέναλτι). Τραγικοί οι τερματοφύλακες. Πιο τραγικός ο Κροάτης που είχε λάθος θέσεις σχεδόν σε όλα τα σουτ των αντιπάλων – κάποια στιγμή, μάλιστα, σ’ ένα γύρισμα αμυντικού του, στο πρώτο ημίχρονο, πέρασε η μπάλα κάτω από τα πόδια του. Ακόμη πιο τραγικό, όμως, ήταν το ανύπαρκτο κέντρο άμυνας της Κροατίας. Καφενείο. 
Αποτελεσματικοί οι Γάλλοι. Μια ομάδα με τη δύναμη και με τα σωματικά προσόντα της Γαλλίας, που παραχωρεί παρά ταύτα γήπεδο και κατοχή μπάλας, πολύ δύσκολα θα χάσει στη σημερινή εποχή (με την απουσία των κάθετων μπαλιών από τα ανύπαρκτα «δεκάρια»). 

14/7/2018 
Έκοψαν 28 εκατομμύρια κατ’ απαίτηση των Γερμανών από τον προϋπολογισμό τού Εθνικής Αμύνης, που σημαίνει… τέρμα τα στουπιά και τα γράσα, με τις καναδέζες να σαπίζουν στους όρχους για κανα εξάμηνο, προκειμένου να ρεφάρουν οι τοκογλύφοι τη χασούρα από τη μη αύξηση του ΦΠΑ στα παραμεθόρια νησιά. Το γλεντάμε…  

14/7/2018 
Έχουμε αφήσει την αποκάλυψη και τη διαχείριση των παρασκηνίων του δικού μας Χόλιγουντ σε χέρια ακατάλληλων. 
Μέχρι να βρεθεί, αν ποτέ, ο Έλληνας Kenneth Anger, για να τραβήξει τις κουρτίνες και να δει πίσω από τα στρας του… παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου όχι με την περιέργεια του κουτσομπόλη και με τη διαστρεβλωτική ματιά του σκανδαλοθήρα, αλλά με την κοφτερή ματιά ενός μποέμ, που έλκεται από το weird, θα αρκούμαστε στις στάγδην χοντροκοπιές των κίτρινων tabloids. 

12/7/2018 
ΤΑΛΕΝΤΑ… 
Αληθινά ταλέντα στο σημερινό ποδόσφαιρο δεν βρίσκεις, γιατί τα ταλέντα αναδύονται και αναδεικνύονται μόνο μέσα από τις αλάνες, που δεν υπάρχουν πια, και όχι από τα 5Χ5.
Οι μεγαλύτεροι καταστροφείς ταλέντων στο σύγχρονο ποδόσφαιρο είναι οι γονείς (ή έστω η κοινωνία, αν το «γονείς» ακούγεται βαρύ) και φυσικά οι προπονητές. Είναι όσοι μαντρώνουν, δηλαδή, τα παιδιά τους σε ομάδες από τα πέντε τους και από τα δέκα τους (για να πάρουν το καλό το δρόμο και να μην μπλέξουν με τα… ναρκωτικά - πίσω έχει η αχλάδα την ουρά), με τους προπονητές να πετσοκόβουν, από την αρχή, οποιαδήποτε δημιουργική φαντασία και πρωτοβουλία. Συστήματα και τρίχες κατσαρές. Λες και το ποδόσφαιρο είναι η... πολιορκία της Τροίας. Το παιδί αν δεν αυτενεργήσει, αν δεν αφεθεί ελεύθερο στο χωράφι, να στηριχτεί στην εξυπνάδα και στη φαντασία του, προκειμένου να φτάσει στο γκολ, θα μετατραπεί σταδιακά σ’ έναν αδιάφορο αναλώσιμο. Σαν αυτά τα χαϊβάνια, που βλέπουμε στο Μουντιάλ…
Ποδόσφαιρο νέων ανθρώπων, παιδιών του σχολείου εννοώ, με προπονητές πάνω από το κεφάλι τους από την αρχή είναι υπονόμευση και καταστροφή κάθε πηγαίου ταλέντου.

DINOSAUR και HESS IS MORE τα νέα άλμπουμ τους στην εκλεκτική βρετανική Edition Records

DINOSAUR: Wonder Trail [EDN1111, 2018]
Οι Βρετανοί Dinosaur δεν πρέπει να είναι τελείως άγνωστοι στο ελληνικό κοινό, αφού όσοι είναι πολύ μέσα στα τζαζ πράγματα θα πρέπει να θυμούνται την παρουσία τους πέρυσι στην Πάτρα, στο φεστιβάλ Jazz + Πράξεις 2017. Με leader την τρομπετίστα και συνθέτιδα Laura Jurd (κατέκτησε τον τίτλο BBC New Generation Artist 2015-2017), τον Elliot Galvin στα πλήκτρα και τους Conor Chaplin-Corrie Dick σε μπάσο-ντραμς, οι Dinosaur κυκλοφόρησαν, το 2016, το άλμπουμ “Together, As One” στην Edition Records, τυγχάνοντας ευρείας αναγνώρισης. Τώρα, με το παρόν “Wonder Trail”, είναι μάλλον σίγουρο πως θα ξεπεράσουν τις προσδοκίες των ακροατών τους.
Η μουσική των Dinosaur στηρίζεται οπωσδήποτε στα πλήκτρα (στα σύνθια για την ακρίβεια), βεβαίως στην τρομπέτα της Jurd (που συνθέτει, περαιτέρω, όλο το υλικό του γκρουπ), μα ακόμη και στο ξεχωριστό rhythm section, ενώ φέρνει χοντρικά στη μνήμη ποικίλες φάσεις του fusion παρελθόντος (ηλεκτρικός Miles, Toshinori Kondo κ.λπ.), δίχως τούτο να σημαίνει πως η μπάντα δεν ακούγεται «σύγχρονη» (εννοώντας πως εκμεταλλεύεται και την τεχνολογία και το ταλέντο των μελών της, προκειμένου να παρουσιάσει ένα άλμπουμ με… λειτουργικό στόμφο).
Ναι… τα πλήκτρα δίνουν μιαν αίσθηση «υπερβολής» στο άκουσμα, δίχως τούτο να σημαίνει πως το ξεστρατίζουν και από τις βασικές ράγες του. Το λέμε, γιατί οι συνθέσεις τής Jurd στοχεύουν στην απλότητα (μελωδική, αρμονική, ρυθμική), κάτι που προσφέρει στο “Wonder Trail” μιαν «άνεση», που δεν τη συναντάς, συχνά, στα σύγχρονα σχήματα. Περαιτέρω θα εντόπιζα και τα συχνά «ανεβάσματα» στην ένταση, ενίοτε στα όρια του rock, όπως και τα ηχητικά αποτυπώματα των αλήστου μνήμης computerized 80s, που δεν ακούγονται πάντως ούτε ξεκάρφωτα, ούτε σώνει και καλά μιας… vintage λογικής. Και το λέμε τούτο, γιατί εκείνο που βγαίνει πάνω απ’ όλα είναι η ποιότητα των συνθέσεων της Jurd και όχι τα επιμέρους… τρυκ, ώστε να παρουσιαστούν αυτές με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο.
Ταξιδεμένοι πραγματικά ή εικονικά (ή και τα δύο, για να είμαστε ok) οι Dinosaur ξέρουν να εμφυτεύουν στις μουσικές του και πολλά folk / world στοιχεία (βασικά της ευρείας Ανατολής… και δικά μας ακόμη), προτείνοντας κομμάτια που καρφώνονται αμέσως στη μνήμη σου, όπως το “Forgive, forget” ή το “Set free”, που αποτελούν αμφότερα γονιμότατα σημερινά crossovers, με βάση την jazz και με κορμό και κλαδιά, που απλώνονται προς πάσα κατεύθυνση.
Ένα... πολύ παραπάνω από «ενδιαφέρον» άλμπουμ.
HESS IS MORE: 80 Years [EDN1102, 2017]
Ηλεκτρονικό project του Δανού Mikkel Hess, που έχει ήδη 15ετή δισκογραφική παρουσία και συνεχίζει, το Hess is More φιλοδοξεί να είναι το… κάτι άλλο στο χώρο της σύγχρονης jazz. Jazz; Κάπως έτσι πρέπει να το πούμε, παρότι, εδώ, την jazz, την ψάχνεις συχνά με το φακό.
Ο Mikkel Hess λοιπόν, που χειρίζεται ντραμς, πλήκτρα, μπάσο, κιθάρα, ενώ κάνει και φωνητικά, έχοντας δίπλα του τον πολύ Tom Harrell τρομπέτα, τον Matt Parker πνευστά και ακόμη πληκτράδες, μπασίστες και προγραμματιστές, συν τους East Coast Inspirational Singers, που έχουν φανερή και καθοριστική παρουσία στο τελικό αποτέλεσμα.
Εντάξει, οι μουσικές του Hess είναι ενδιαφέρουσες, δεν υπάρχει λόγος, και όσο και να τις δυναστεύει αυτή η… drum και bass ηχοπλοκή έχουν να επιδείξουν και ωραίες μελωδίες και «έξυπνες» electro παρεμβάσεις, ακόμη και kraut-άδικες (τύπου Neu!) παρεμβολές (άκου ας πούμε την εισαγωγή στο πρώτο μέρος του “Its backwards no matter what I do”) – φαντάζουν και είναι δηλαδή αρκετά ψαγμένες, κάτι που μόνο credits επιδαψιλεύει στο Δανό.
Μάλιστα, εδώ, υπάρχει κι ένα κομμάτι, το 9λεπτο “Chopin”, που είναι πραγματικά καλό, προτείνοντας eighties, για να μην πω ακόμη και seventies electro patterns, που φέρνουν στη μνήμη μου Tangerine Dream της εποχής ή ακόμη και Enigma. Ή μάλλον όχι Enigma – να μην πω γι’ αυτούς και να μιλήσω καλύτερα για τον «πατέρα» τους, τον Juan Carlos Calderón.
Γι’ αυτό την αποκάλεσα «εκλεκτική» την Edition στον τίτλο. Τούτα τα δύο άλμπουμ, που παρουσιάσαμε εδώ, επιβεβαιώνουν εντελώς το χαρακτηρισμό.
Η Edition Records εισάγεται στην Ελλάδα από την AN Music

Κυριακή, 15 Ιουλίου 2018

JOHN BAILEY για τη χαρά μιας τζαζ συνεύρεσης

Ο τρομπετίστας John Bailey, που δεν είναι πιτσιρίκος (έχει περάσει τα 50), είναι μια αναγνωρισμένη μονάδα στο αμερικανικό τζαζ κύκλωμα. Και στη δισκογραφία (στο δισκορυχείον υπάρχει μία τουλάχιστον αναφορά σ’ αυτόν, καθώς συμμετέχει στο άλμπουμ τής Allegra LevyLonely City” στην Steeplechase το 2014), αλλά και στο πάλκο. Έχοντας συνεργαστεί με θρύλους όπως οι Buddy Rich, Ray Charles και Ray Barretto είναι λογικό να περιμένεις στην πρώτη του αυτή προσωπική κατάθεση, το άλμπουμ In Real Time [Summit Records, 2018] που άργησε φυσικά, να τον συνοδεύουν άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο τζαζ βετεράνοι – όπως είναι οι Stacy Dillard τενόρο, σοπράνο, John Hart κιθάρα, Cameron Brown μπάσο και Victor Lewis ντραμς, κρουστά. Συνθέτοντας, ο Bailey, και διασκευάζοντας δύο βραζιλιάνικα tracks, ένα του Milton Nascimento κι ένα του Gilberto Gil, προτείνει ένα σετ, που τον αναδεικνύει ταυτοχρόνως και ως συνθέτη αλλά και ως διασκεδαστή (αν υποτεθεί, κι έτσι είναι, πως αυτό το «πρόγραμμα» είναι και για live).
Είτε στα αργά tracks (φοβερή η μπαλάντα τού NascimentoMorro velho” – τραγούδι στην πραγματικότητα, αλλά εδώ ένα smooth standard), που είναι βεβαίως τα απολύτως απαραίτητα, είτε στα πιο σπιντάτα και… εξωτερικώς εντυπωσιακά, ο Bailey φανερώνει τις αρετές του και σαν παίκτης, σε τρομπέτα και φλούγκελχορν, και σαν γενικός… κουμανταδόρος. Κάθε σύνθεσή του, από τις πιο μακριές στο χρόνο, όπως είναι η εισαγωγική “Rhapsody” (διάρκεια 9:10), στις οποίες του παρέχεται η ευκαιρία να αποδείξει και το εκτελεστικό ταλέντο του, αλλά και τον τρόπο του να αναδεικνύει από την αρχή τους εξαιρετικούς σολίστες του (πρώτος εδώ ο ντράμερ Lewis), μέχρι και τις πιο… κοντές (την πεντάλεπτη ταχεία “Stepping up” π.χ.), ένα αποδεικνύεται.
Ο Bailey έκανε ένα άλμπουμ για τη χαρά της «τζαζικής» συνεύρεσής του με τους συνεργάτες του πρώτα-πρώτα – κάτι που, φυσικά, περνάει και στον κόσμο (στους ακροατές του). Το λατινο-βραζιλιάνικο στοιχείο, μαζί με το blues βεβαίως, που αφειδώς παρέχονται στις συνθέσεις τού “In Real Time”, είναι η καλύτερη εγγύηση γι’ αυτό.
Επαφή: www.johnbailey.com