MAGNIFY THE SOUND σε avant-progressive και electronic-progressive περιβάλλοντα

Το νέο, βινυλιακής διάρκειας, άλμπουμ των Νορβηγών Magnify the Sound, που αποκαλείται “Searching for a Quiet Place” [Crispin Glover Records, 2026], είναι το ίδιο καλό, δηλαδή το ίδιο συναρπαστικό, με το προηγούμενό τους, το “Don’t Give Us That Face” από το 2023. Φαίνεται πως οι Trond Engum κιθάρες, ηλεκτρονικά και Carl Haakon Waadeland ντραμς, κρουστά, που είναι τα δύο βασικά μέλη του σχήματος, έχουν εντοπίσει μια ηχητική φόρμουλα, που τους πάει, και πάνω εκεί χτίζουν το δικό τους οικοδόμημα, που είναι γενικώς... εντυπωσιακό. 

Οι μουσικές των Magnify the Sound δεν γνωρίζουν όρια – όπως το είχαμε πει και παλαιότερα, σημειώνοντας πως το... άκουσμα παραπέμπει άλλοτε σε avant-progressive και άλλοτε σε electronic-progressive... έχοντας όμως τώρα και πολλές «μαγικές» folk επιρροές, σε συνδυασμό με δυναμικά και θορυβώδη επικά ντραμιστικά patterns, μαζί με έξτρα αιθέριες φωνές (Tone Åse) και fiddle/Hardanger fiddle (Sturla Eide). Έχει παραμυθένια άκρη το “Searching for a Quiet Place” και τηρουμένων όλων των αναλογιών φέρνει στη μνήμη μου δίσκους του Bo Hansson από τα early seventies. Εκεί κάπου εντοπίζονται οι ρίζες των Magnify the Sound ασχέτως αν σ’ αυτούς θα ανακαλύψεις ένα σωρό επιρροές – ακόμη και υπαινιγμούς από ανάλογους «μαγικούς» δίσκους της ECM ακούω στο έσχατο “You might find a butterfly”, λόγω του βιολιού Hardanger (του εθνικού οργάνου της Νορβηγίας).
Επαφή: https://magnifythesound.bandcamp.com/album/searching-for-a-quiet-place-2

Ένα πολυπόστ για μερικές σημαντικές μουσικές απώλειες του τελευταίου καιρού – Ανάμεσα οι Γιώργος Μαρίνος, Country Joe McDonald, Roy Book Binder, Mike Vernon, John Hammond και Κλέων Αρζόγλου

Το τελευταίο διάστημα έφυγαν από τη ζωή πολλοί άνθρωποι της μουσικής. Καλλιτέχνες με μεγάλη ιστορία, και άλλοι με μικρότερη, που πρωταγωνίστησαν οι περισσότεροι στον τομέα τους μέσα στις δεκαετίες. Δεν θα γράψω για όλους εδώ, γιατί είναι πολλοί, επιλέγοντας να ασχοληθώ κάπως παραπάνω μ’ εκείνους που έπαιξαν έναν πιο σημαντικό ρόλο στα ακούσματά μου (και άρα στη ζωή μου).
Κανέναν δεν υποτιμώ και σέβομαι το ίδιο καλλιτέχνες σαν τον κιθαρίστα Γιάννη Ευσταθίου από τους Dreamer & The Full Moon και τους O.P.A. (Oppressive People Attack), που πέθανε στις 12 Μαρτίου, σαν τον Phil Campbell, κιθαρίστα των Motörhead από το 1984 έως το 2015, που έφυγε κι εκείνος από τη ζωή μια μέρα αργότερα στις 13 Μαρτίου ή σαν τον ακάματο έλληνα ρόκερ Τάκη Μακρή, από τους Breakdown, Funky Chicken & The Horny Brothers, Jurassic Band κ.λπ., που επίσης θα εγκατέλειπε στις 14 Μαρτίου, όμως τώρα θέλω να ξαναπώ λίγα λόγια κατ’ αρχάς για τον Γιώργο Μαρίνο...

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΙΝΟΣ (1939-2026)
Στις 10 Μαρτίου, λοιπόν, θα έφευγε από τη ζωή ο Γιώργος Μαρίνος, ένας πολύ άξιος τραγουδιστής, ηθοποιός και σόουμαν. Η πρωταρχική αγάπη του Μαρίνου ήταν το θέατρο, μουσικό ή άλλο, αλλά μετά από το εντυπωσιακό ξεκίνημά του («Οδός Ονείρων» κ.λπ.) κάπου η πορεία του κόλλησε. Δεν του δόθηκαν οι ευκαιρίες για να δείξει το ταλέντο του και γι’ αυτό το λόγο κατέληξε να γίνει τραγουδιστής. Έπεσε μέσα στο Νέο Κύμα, που δεν του έλεγε κάτι ιδιαίτερο σαν είδος, και ανακατεύτηκε με τις μπουάτ. Στην πορεία θα αρνιόταν και το τραγούδι (παρότι υπήρξε μεγάλος τραγουδιστής), προκειμένου να φτιάξει κάτι δικό του, που να είχε μέσα απ’ όλα. Θέατρο, μιμήσεις, χορό, πρόζα, σάτιρα, τραγούδι φυσικά και ό,τι άλλο. Εκεί επένδυσε και πάνω εκεί διέπρεψε κι άφησε εποχή ο Μαρίνος, δημιουργώντας το δικό του μοντέλο.
Το δίδυμο Μαρινέλλα-Τόλης Βοσκόπουλος τον επηρέασε πολύ στο ξεκίνημά του (γιατί οι άνθρωποι αυτοί δεν τραγουδούσαν απλώς πάνω στη σκηνή – έδιναν ένα είδος παράστασης), όπως τον επηρέασε πολύ και το γαλλικό τραγούδι, καλλιτέχνες θέλω να πω σαν τους Charles Aznavour, Gilbert Bécaud, Serge Reggiani και Sacha Distel, που επίσης δεν τραγουδούσαν απλώς. Οι δεκαετίες του ’70 και του ’80 ήταν οι πολύ δυνατές του. Μετά ήρθε η ιδιωτική τηλεόραση... Λίγα λόγια του Γιώργου Μαρίνου από μια συνέντευξή του στο «Φαντάζιο», στην Όλγα Μπακομάρου, νωρίς το 1972, που φανερώνουν πόσο συνειδητοποιημένος ήταν από τότε...
«Στην αρχή, βέβαια, ήταν όλα δύσκολα. Δεν με είχαν πάρει στα σοβαρά. Εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, οι άνθρωποι που έρχονταν στο κέντρο ξεκινούσαν με τη σκέψη ότι πηγαίνουν να δούνε κάτι το εύθυμο, το φαιδρό. Τώρα, τη βρίσκω πολύ φυσική αυτή τη στάση τους, γιατί το τραγούδι που έκανα εγώ δεν υπήρχε προηγουμένως στην Ελλάδα. Ύστερα, στο ελληνικό κοινό δύσκολα περνάνε καινούργια πράγματα. Από τους ξένους καλλιτέχνες δέχονται πολλά, από τους Έλληνες όμως όχι. Δεν υπάρχει τραγουδιστής ή τραγουδίστρια που να κάνει επιτυχία στην Ελλάδα και να μην του κολλάνε ένα σωρό... βίτσια! (...) Πιστεύω ότι το είδος που κάνω εγώ δεν υπάρχει ως παράδοση στη χώρα μας. Προσφέρω κάτι παρόμοιο μ’ αυτό που κάνουν στο εξωτερικό ο Αζναβούρ, ο Μπεκώ, ο Ντάνυ Καίη. Ένα “τραγούδι που παίζεται”. Προσωπικά το τραγούδι το αντιμετωπίζω ως μια μικρή ιστορία, με αρχή, μέση και τέλος. Περισσότερο συναισθηματικά και λιγότερο φωνητικά. Η προσφορά και η κούραση του καλλιτέχνη έγκειται ακριβώς στο να μεταδίδει στους άλλους αυτή την αίσθηση και μάλιστα σε περιορισμένα χρονικά όρια. Και θεωρώ σημαντικό το να μπορείς να ψυχαγωγείς τους ανθρώπους, είτε κάνοντάς τους να κλαίνε είτε να γελάνε.(...)».
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/prosopa/apolies/ena-polypost-gia-merikes-simantikes-moysikes-apoleies-toy-teleytaioy-kairoy

ΑΛΚΗΣ ΑΛΚΑΙΟΣ εμπάργκο / ποιήματα

Είναι ελάχιστα τα βιβλία που κυκλοφόρησε ο ποιητής και στιχουργός Άλκης Αλκαίος (1949-2012), στη μάλλον σύντομη ζωή του κι ένα απ’ αυτά είναι το «Εμπάργκο / Ποιήματα», που τυπώθηκε από την Εταιρία Νέας Μουσικής (ΕΝΜ) του Θάνου Μικρούτσικου το 1983. (Η ΕΝΜ δεν θα κυκλοφορούσε μόνο κάποια βιβλία, μα και ορισμένους δίσκους, όπως είναι γνωστό). Αυτό το δυσεύρετο βιβλίο τυπώνει τώρα (Νοέμβριος ’25) ο Μετρονόμος, 42 χρόνια μετά από την πρώτη εμφάνισή του στα βιβλιοπωλεία.

Το βιβλίο αποτελείται από τρία ποιητικά κεφάλαια, που έχουν τίτλους «Ασκήσεις επί πάγου», «Εκδοχές για την παρακμή» και «Εμπάργκο» και, στην πρώτη φάση του, ακολούθησε την κυκλοφορία του LP «“Εμπάργκο”» [CBS, 1982]. Δηλαδή πρώτα βγήκε ο δίσκος του Μικρούτσικου με τα τραγούδια σε στίχους Αλκαίου και μετά τυπώθηκε το βιβλίο – κάτι όχι συνηθισμένο.
Το πρώτο ποίημα του βιβλίου, που έχει τίτλο «Η μπαλάντα ενός φιλήσυχου», το γνωρίζουμε ως τραγούδι (Μικρούτσικος-Αλκαίος) ερμηνευμένο από την Μαρία Δημητριάδη – υπάρχει στο άλμπουμ της «Δελτίο Καιρού» [CBS, 1980], με την πολύ ωραία ροκ ενορχήστρωση του Γιάννη Κιουρκτσόγλου. Επίσης το τέταρτο ποίημα (του πρώτου μέρους) είναι το πασίγνωστο «Πρωινό τσιγάρο», που ως τραγούδι (Μαυρουδής-Αλκαίος) το ξέρουμε από το LP «Στην Όχθη της Καρδιάς μου» [ΕΝΜ, 1984] του Νότη Μαυρουδή, ενώ και το «Κιφ», που τραγούδησε ο Δημήτρης Μητροπάνος στο CD «Εντελβάις» [Minos-EMI, 1999] των Μάριου Τόκα-Άλκη Αλκαίου, ανήκει στο βιβλίο «Εμπάργκο». Περαιτέρω, στη δεύτερη ενότητα («Εκδοχές για την παρακμή») ανήκει το «Μεσαιωνικό παραμύθι» (Μαυρουδής-Αλκαίος), που ακούστηκε από τον Γιάννη Σαμσιάρη στο LP του ’84. Επίσης, όπως διαβάζουμε σε μια σημείωση, στο τέλος του βιβλίου, τα περισσότερα ποιήματα έχουν μελοποιηθεί από τον Θάνο Μικρούτσικο, ασχέτως αν δεν κυκλοφόρησαν ποτέ σε δίσκο.
Από τα «άγνωστα» ποιήματα του Αλκαίου, που υπάρχουν στο «Εμπάργκο», μένω στο «Άρατ’ αθέματα», που παραπέμπει σε Κ.Π. Καβάφη (όχι ως προς τη γλώσσα, μα ως προς τη μορφή και το δίδαγμα), στο «Γέννηση και θάνατος του Αλέξη Τραϊανού» (ο αδόκητος θάνατος του ποιητή Τραϊανού, το 1980, φαίνεται πως είχε επηρεάσει τον Αλκαίο) και επίσης σε όλη την ενότητα «Εκδοχές για την παρακμή», που έχουν ιστορική-μεσαιωνική αφετηρία. Όσον αφορά τα ποιήματα της ενότητας «Εμπάργκο», που είχαν μετατραπεί σε τραγούδια από τον Θάνο Μικρούτσικο την προηγούμενη χρονιά (1982) έχω γράψει παλαιότερα τα σχετικά και γι’ αυτό παραπέμπω εδώ... https://www.lifo.gr/culture/music/empargko-mia-nea-anagnosi-enos-istorikoy-diskoy-toy-thanoy-mikroytsikoy.
Επαφή: www.metronomos.gr

OVELLA NEGRA / BLANCA Y CHUCHI δύο πολύ καλά τζαζ και φολκ άλμπουμ από την Καταλονία

OVELLA NEGRA: Va de Mescles! [Segell Microscopi, 2025]
Καταλανικό τζαζ συγκρότημα είναι οι Ovella Negra, οι οποίοι αποτελούνται από τους Joan Frontera πιάνο, πλήκτρα, Pablo Di Salvo κοντραμπάσο και Teodor Salvà ντραμς. Στο πρόσφατο άλμπουμ τους, που αποκαλείται “Va de Mescles!”, τούτο το piano-trio βασικά κάνει κάτι, αληθινά, εντυπωσιακό. Θέλω να πω πως αυτό που ακούμε, σε πρώτη φάση, στο ωραίο αυτό CD είναι εντυπωσιακό, καθώς η jazz ανακατεύεται, εδώ, με το folk, δηλαδή με παραδοσιακούς ήχους διαφόρων (υποθέτω) περιοχών της Ισπανίας (δεν μπορείς να γνωρίζεις επακριβώς), δημιουργώντας ένα άψογο αμάλγαμα.

Η ιδέα, βεβαίως, δεν είναι καινούρια, καθόσον το ανάλογο “Jazz på Svenska”, του Σουηδού Jan Johansson για παράδειγμα φέγγει από το 1964, αλλά εκείνο που κάθε φορά μετράει είναι το αν οι όποιες ανάλογες προσπάθειες –αποκαλύπτοντας (και) το ταλέντο των πρωταγωνιστών– καθίστανται ηχητικά επωφελείς. Αν έχουν να προτείνουν, με άλλα λόγια, ωραίες προσαρμογές και εναρμονίσεις των παλαιών σκοπών, φέρνοντας στ’ αυτιά μας κάτι νέο.
Jazz με ισπανική μουσική, flamenco κτλ. ακούμε ήδη από τα sixties –και δεν αναφέρομαι μόνο στο κλασικό “Sketches of Spain” (1960) του Miles Davis, αλλά και στο “Flamenco-Jazz” (1968) του Pedro Iturralde Quintet με Paco De Lucia–, όμως εδώ έχουμε κάτι ακόμη πιο ειδικό καθότι το ρεπερτόριο των Ovella Negra αποτελείται βασικά από παραδοσιακά θέματα, με μόλις δύο επώνυμα tracks ανάμεσα παλαιών συνθετών της χώρας (των Amadeu Vives και Honorat Noguera).
Πρώτα και κύρια ο πιανίστας Frontera είναι καταπληκτικός εδώ, με τους δύο συμπαραστάτες του να αποδεικνύονται, και αυτοί, το ίδιο άξιοι και ικανοί – και με κομμάτια σαν τα “La dama de Mallorca”, “Mateixes”, “L’oferta dels homes i les dones”, “Bolero de Santa Maria” κ.λπ. να συγκινούν άμεσα και να συνεπαίρνουν.
Επαφή: https://www.microscopi.cat/product-page/ovella-negra

BLANCA Y CHUCHI: Universo [Segell Microscopi, 2025]
Blanca y Chuchi είναι η βιολίστρια-τραγουδίστρια Blanca Olalla Altable και ο κιθαρίστας-τραγουδιστής Jesús Enrique Cuadrado. Σαν ντούο υπάρχουν από το 2009, έχοντας ως βασικό στόχο να προσεγγίσουν τα δικά τους παραδοσιακά ακούσματα μ’ έναν τρόπο σύγχρονο και «προσωπικό». Τούτο δεν σημαίνει πως οι Blanca y Chuchi επανεκτελούν μόνον παραδοσιακά θέματα, αφού στον πιο πρόσφατο τρίτο δίσκο τους, το “Universo”, τα δικά τους tracks είναι τα περισσότερα.
Γενικώς ό,τι ακούμε σ’ αυτό το περιποιημένο CD (all paper gatefold, με εξαμερές ένθετο, που ανοίγει σαν μικρή αφίσα) είναι πολύ ενδιαφέρον και ασυζητητί ευχάριστο. Κατ’ αρχάς σαν οργανοπαίκτες οι Blanca y Chuchi δεν παίζονται. Και κυρίως δεν παίζεται ο τρόπος που συνυπάρχουν, είτε συνδιαλεγόμενοι, είτε συμπληρώνοντας ο ένας (η μία) τον άλλον, είτε παίζοντας ταυτοχρόνως, με το γνωστό πάθος των λαϊκών μουσικών της πατρίδας τους.
Τα λίγα τραγούδια, που «ρίχνονται» ανάμεσα στα ορχηστρικά είναι εξίσου «μαγικά», προσδίδοντας μια άλλου τύπου ιδιαιτερότητα σ’ ένα κατά το μάλλον ή ήττον ορχηστρικό άλμπουμ.
Υπάρχει ομορφιά εδώ, απλότητα στην εκφορά, αλλά ταυτοχρόνως μια βαρύτητα στον τρόπο που αρθρώνονται οι συνθέσεις –άκου ας πούμε την “Ramo verde”, που διαθέτει περαιτέρω τσέλο και κλαρινέτο βγάζοντας τρομερή δύναμη, παρότι ακουστική–, με τους Blanca y Chuchi να παραδίδουν μαθήματα σύγχρονου folk. Θα έλεγα, κλείνοντας, πως οι εκπλήξεις δεν έχουν τελειωμό στο “Universo” με τα αριστουργήματα (“Baile manzana”, “Palo pinto”) να παραμονεύουν μέχρι και τις τελευταίες στροφές αυτού του καταπληκτικού CD.
Επαφή: https://www.microscopi.cat/product-page/universo

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 707

19/3/2026
Την άλλη Πέμπτη, στις 26 Μαρτίου, στις 7 το βράδυ, θα παρουσιάσουμε το «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] στο βιβλιοπωλείο Ευριπίδης (Λεωφόρος Κηφισίας 310) στην Κηφισιά. 

Μαζί, στο τραπέζι, θα είμαι με τον δημοσιογράφο και ραδιοφωνικό παραγωγό Γιώργο Μουχταρίδη, για να συζητήσουμε για την ελληνική τζαζ και το βιβλίο. Θα χαρώ πολύ να δω φίλους και φίλες από τα βόρεια προάστια (το λέω, επειδή είναι πιο κοντά και άρα πιο εύκολο να έρθουν) και βεβαίως από οποιοδήποτε άλλο μέρος της Αθήνας. Σας ευχαριστώ πολύ.

18/3/2026
Ωραίος μεζές (γέλιο)

18/3/2026
Τα στενά τα φυλάει η Ίλσα, δεν κουνιέται κανείς...

18/3/2026
Στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] γίνεται λόγος για πολλά ιστορικά ή και πιο πρόσφατα βιβλία, που κυκλοφόρησαν στη χώρα και αφορούν την τζαζ. Αυτά τα βιβλία εξετάζονται κυρίως μέσα στο ευρύτερο κείμενο, ενώ αναφέρονται αναλυτικά και στην βιβλιογραφία στις σελίδες 435-445. Οι αναφορές αυτές είναι ουσιαστικές και δεν γίνονται απλά και μόνον για να αποδοθεί κάποιος φόρος τιμής. Ιστορία αποτελούν και όσα έχουν γραφτεί για την τζαζ στην Ελλάδα –είτε αφορούν την ελληνική τζαζ, είτε όχι– και όχι μόνον όσα ακούγονται (live ή δίσκοι).

17/3/2026

Σκοτεινό και παράξενο το 1983; Δεν θυμάμαι τίποτα σκοτεινό να συνέβαινε τότε, αν εξαιρέσεις κάποια μετα-πανκ συγκροτήματα, που το παίζανε ντεμέκ κολασμένα και μοιράζανε πλερέζες και χαρτομάντηλα. Δηλαδή, αν ήταν σκοτεινό και παράξενο το 1983 τότε το 2026 τι είναι;
https://www.youtube.com/watch?v=eay42WhNJvE&list=RDeay42WhNJvE&start_radio=1

16/3/2026
Θυμάμαι να παθαίνω κάτι σαν σοκ, όταν το είχα πρωτακούσει λίγο μετά από τα mid-90s, στη φοβερή συλλογή Incredible Sound Show Stories Vol. 3 (200 Feet Deep In A Purple Idea). Απίστευτοι Παριζιάνοι...
https://www.youtube.com/watch?v=re6zOOodE-Y&list=RDre6zOOodE-Y&start_radio=1

14/3/2026
Αξίζει να έχεις σε βινύλιο αυτό το άλμπουμ - σε όποια έκδοση. Ένα από τα 2-3 καλύτερα αμερικάνικα μεταψυχεδελικά LP. Και όταν λέω μεταψυχεδελικά εννοώ απ' αυτά που βγήκαν από το '70 και μετά...
https://www.youtube.com/watch?v=eZlmTnyFt_Y&list=RDeZlmTnyFt_Y&start_radio=1

13/3/2026
Ένα από τα ωραιότερα ακουστικά ροκ κομμάτια της ιστορίας ή έστω ημι-ακουστικά, αφού υπάρχει ηλεκτρικό μπάσο (και τι μπάσο!) –φοβερός Ρόρυ– και όλος ο δίσκος δηλαδή είναι χάρμα
https://www.youtube.com/watch?v=xqRzW24RgOM&list=RDxqRzW24RgOM&start_radio=1

12/3/2026
Λίγα πολύ λίγα, τραγούδια της τελευταίας δεκαετίας (ελληνικά ή ξένα) θα τ΄ ακούμε μετά από χρόνια και θα ανατριχιάζουμε...
https://www.youtube.com/watch?v=ezTDl36TfTQ&list=RDezTDl36TfTQ&start_radio=1

YIORGOS PANTAZOPOULOS some things I’ve never told you

Ο κοντραμπασίστας Γιώργος Πανταζόπουλος είναι ένας νέος μουσικός της ελληνικής τζαζ σκηνής (εισήχθη στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, στο τμήμα Μουσικών Σπουδών, το 2017), ο οποίος τώρα έχει έτοιμο το πρώτο προσωπικό άλμπουμ του, που αποκαλείται “Some Things I’ve Never Told you” [Puzzlemusik, 2025]. Στο CD αυτό ακούγονται, πλην του Πανταζόπουλου, ο πιανίστας Αλέξανδρος Λυκοθανάσης και ο ντράμερ Παναγιώτης Θέμας, με το υλικό να παρατίθεται ως εξής: τα πρώτα πέντε tracks αποτελούν συνθέσεις του Πανταζόπουλου, ενώ τα τρία τελευταία είναι οι δικές του εκδοχές στα “Confessin’” (Daugherty / Neiburg / Reynolds), “Nature boy” (Eden Ahbez) και “Puttin’ on the Ritz” (Irving Berlin).

Προφανώς έχουμε να κάνουμε μ’ ένα πιάνο τρίο νέων μουσικών, οι οποίοι συνεργάζονται, μέσα σ’ ένα πλαίσιο δύναμης και νεύρου, προκειμένου να δώσουν ένα 50λεπτο+ άλμπουμ, δηλαδή κάπως μεγάλο όσον αφορά τη διάρκειά του, και σε κάθε περίπτωση πληθωρικό σε ωραία παιξίματα, σόλι, και ομαδικές συνευρέσεις. Προσωπικά θα το προτιμούσα καμιά 10αριά λεπτά συντομότερο, με μία version να πέφτει κάπου ανάμεσα –το ωραίο σόλο-κοντραμπάσο στο “Nature boy” ας πούμε–, αλλά ok.
Σε κάθε περίπτωση το “Some Things I’ve Never Told you” είναι κάπως «άγριο» σαν άκουσμα – κάτι που, προφανώς, ανταποκρίνεται σε ό,τι είχε στο νου του το τρίο του Γιώργου Πανταζόπουλου. Υπάρχει μια ορμή και μια ένταση στα παιξίματα, το ξαναλέω, και αυτό το κάπως... ακατέργαστο άκουσμα είναι ό,τι χαρακτηρίζει το “Some Things I’ve Never Told you”, που σε κάθε περίπτωση δείχνει τις δυνατότητες των τριών μουσικών καταγράφοντάς τους ως «ελπίδες για το μέλλον».
Επαφή: www.puzzlemusik.com

JAKO QUARTET everything in between

Ο Ιάκωβος Συμεωνίδης (Jako) είναι ένας κιθαρίστας της τζαζ, που ζει και εργάζεται στο Βερολίνο. Ήδη έχουμε γράψει στο blog για το άλμπουμ του “Safe Place” [QFTF, 2022], που είχε γίνει με το τρίο του (Ιάκωβος Συμεωνίδης ηλεκτρική κιθάρα, Γιώργος Κοντραφούρης όργανο, Γιάννης Παπαδούλης ντραμς), ενώ τώρα θα γράψουμε για το πιο πρόσφατο “Everything in Between” [XJazz!Music, 2026], στο οποίο ο Συμεωνίδης μας συστήνεται με το κουαρτέτο του (Iakovos “Jako” Symeonidis κιθάρα, Thomas Hähnlein τενόρο, σοπράνο σαξόφωνα, Maik Kleer ηλεκτρικό μπάσο, Aarón Castrillo ντραμς). Το άλμπουμ αυτό, στο οποίο ακούγονται και guests (Lionel Haas πιάνο, ηλεκτρικό πιάνο, Amanda Becker φωνή) είναι ηχογραφημένο στο βερολινέζικο Hot Milk Studio, με τη μείξη και το mastering να έχουν γίνει στην Αθήνα, στο Artracks από τον Γιώργο Πρινιωτάκη.

Από το ηχογραφικό παρελθόν του Jako και βεβαίως από το setting των οργάνων στο νέο CD αντιλαμβανόμαστε πως το hard bop / soul jazz είναι ο βασικό χώρος στον οποίον κινείται το κουαρτέτο. Ο ήχος, εν ολίγοις, καθορίζεται από τις soulful συνθέσεις του Jako, καθώς οι έξι από τις εννέα είναι δικές του, με τις διασκευές στα “You’ve got a friend” (Carole King), “The things we did last summer” (Sammy Cahn / Jule Styne) και “My girl” (Smokey Robinson / Ronald White) να φανερώνουν και τα ευρύτερα ενδιαφέροντα του σχήματος είτε προς το soft rock, είτε προς τα στάνταρντ του great American songbook, είτε προς την soul (λόγω του τραγουδιού των Temptations) και το funk.
Οι γερές συνθέσεις του Ιάκωβου Συμεωνίδη, τα άψογα παιξίματα, η σωστή και μελετημένη ροή και βεβαίως η «θερμή» παραγωγή δείχνουν πως το Jako Quartet έχει κατακτήσει πολλά «υψώματα» ταυτοχρόνως, παραδίδοντας ένα απολαυστικό άλμπουμ  όχι μόνον σε σχέση με τις versions, μα και με τα πύρινα πρωτότυπα, σαν τα “Finding balance”, “Lilac lullaby” και “The train” (αυτό το τελευταίο αφιερωμένο στη μνήμη των θυμάτων της τραγωδίας των Τεμπών), που έχουν τη δύναμη να σε κρατούν συνεχώς σε εγρήγορση.
Επαφή: https://jakosym.bandcamp.com/album/everything-in-between

THISTLE SIFTER instrumental post-rock κυρίως, από την Ολλανδία

Οι Thistle Sifter είναι ένα κυρίως instrumental post-rock «όχημα» του Βρετανού Pete Barnes (λέω «κυρίως», γιατί υπάρχουν και αφηγήσεις), που έχει την έδρα του στην Ουτρέχτη της Ολλανδίας. Όλα τα tracks του “Forever the Optimist” [FREIA Music, 2026] (και τα οκτώ) ανήκουν στον Barnes, ενώ ακούγονται σε αυτά και άλλοι μουσικοί σαν τους Koen Klarenbeek ντραμς, Marta Jiménez Ramírez τσέλο, Maria Garcia βιόλα, Damián Cabedo Vicente-Begoña Hernández Gallardo βιολιά και Nils Breunese-Tom Broshuis επιπρόσθετες κιθάρες (άρα να υποθέσουμε πως ο Barnes χειρίζεται κιθάρες ή και πλήκτρα ακόμη), με τις ενορχηστρώσεις των εγχόρδων να ανήκουν στον Mark Tersteeg.

Το άκουσμα είναι κάπως βαρύ, αλλά με cinematic αποχρώσεις, λυρικό και επικό αναλόγως με την περίπτωση, που άρχεται από τα τελειώματα του progressive rock (“One fleeting glance”), για να καταλήξει στα περισσότερο σύγχρονα post-rock ιδιώματα.
Όλοι οι επιπλέον μουσικοί είναι αλήθεια πως προσφέρουν πολλά στη συγκρότηση του ήχου του “Forever the Optimist”, παρότι εκείνο που τελικώς βαραίνει είναι οι συνθέσεις του Barnes, που ακούγονται προσεγμένες, γλαφυρές και βεβαίως ολοκληρωμένες. Σαν άκουσμα, δε, το “Forever the Optimist”, στέκεται πιο ψηλά από το τυπικό post-rock των επιγόνων των Mogwai, με κομμάτια σαν το “Et in Arcadia ego” π.χ. να σε κατακτούν άμεσα με την ξεκάθαρη αισθητική τους. Μνημονεύω επίσης τα “Atop a horrid hill” και “Forever the optimist” με τις πολύ ωραίες εισαγωγές τους.
Επαφή: https://thistlesifter.bandcamp.com/album/forever-the-optimist

ΛΟΓΟ όπου φτωχός κι’ η μπύρα του!..

Ο ΛοΓο είναι βεβαίως ο γνωστός γελοιογράφος, στιχουργός και τραγουδοποιός Γιάννης Λογοθέτης. Για τον ΛοΓο έχω γράψει πολλές φορές και υπενθυμίζω εδώ το κείμενο για τον δίσκο του «Ελλαδέξ» από το 1975 (https://www.lifo.gr/culture/music/elladex-toy-gianni-logotheti-50-hronia-apo-ena-disko-barometro-tis-proimis), καθώς και εκείνο για τα βιβλία του στις εκδόσεις OPPORtUNA (https://diskoryxeion.blogspot.com/2024/10/blog-post_26.html). Το πιο νέο βιβλίο του ΛοΓό έχει τίτλο «Όπου φτωχός κι’ η μπύρα του!..» [Μετρονόμος, 11/2025] και περιλαμβάνει γελοιογραφίες του πολύ συγκεκριμένης θεματικής. Όπως γράφει και ο ίδιος στις πρώτες σελίδες, πρόκειται για... «ένα πλούσιο βιβλίο, γεμάτο με φτωχούς ανθρώπους!..», που έχει κι έναν δεύτερο τίτλο... «τα φτΩΧαδάκια».

Η πρώτη γελοιογραφία δίνει και τον τόνο. Ένας τυφλός στέκεται σε μια γωνία και ζητιανεύει και καθώς ένα ζευγάρι περνάει από κοντά του βλέπουμε την κυρία να λέει στον κύριο: «Πάνε και βγάζουμε τα μάτια τους με τη μια και με την άλλη, και μετά κάθονται στις γωνίες και ζητιανεύουνε!..». Ο καθένας έχει τις εξηγήσεις του για το φαινόμενο... Και ο ΛοΓό είναι εδώ για να «επιτεθεί» με τον δικό του τρόπο σε όσους δεν αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει, κρίνοντας από θέση ισχύος.
Τα γνωστά ανθρωπάκια, λοιπόν, του ΛοΓό σε μια σειρά από σκίτσα με νόημα – και με χιούμορ φυσικά.
Επαφή: www.metronomos.gr

Τέσσερα καινούρια τζαζ άλμπουμ με μεγάλο ελληνικό ενδιαφέρον - Είναι οι δίσκοι των Πάνου Τζινιόλη, Jako, Γιώργου Πανταζόπουλου και του New Quartet με την Τάνια Γιαννούλη

Τα τέσσερα τζαζ άλμπουμ που θα παρουσιάσουμε στη συνέχεια κυκλοφόρησαν τον τελευταίο καιρό και έχουν άμεσο ελληνικό ενδιαφέρον. Εμφανίζουν, δε, μια ποικιλία από στυλ και ηχοχρώματα, είναι ηχογραφημένα εδώ και στην Γερμανία και αποδεικνύουν, για μιαν ακόμη φορά, το υψηλό επίπεδο των ελλήνων μουσικών της τζαζ.

NEW QUARTET (Amir ElSaffar / Ole Mathisen / Tania Giannouli / Tomas Fujiwara): Live at Pierre Boulez Saal [Maqām Records, 2025]
Το Amir ElSaffar New Quartet μας ενδιαφέρει ιδιαιτέρως, επειδή ένα από τα μέλη του είναι η πιανίστρια Τάνια Γιαννούλη. Δεν έχουμε πολλές φορές την ευκαιρία να ακούμε δίσκους, στους οποίους η Γιαννούλη να συμμετέχει ως μέλος ενός όχι δικού της γκρουπ, και αυτό προσδίδει στο “Live at Pierre Boulez Saal” ένα επιπλέον νόημα.
Το κουαρτέτο που ακούμε εδώ –ζωντανά ηχογραφημένο, με κόσμο ή χωρίς, στην Pierre Boulez Saal, στο Βερολίνο, στις 30 Σεπτεμβρίου και την 1η Οκτωβρίου 2023– δεν είναι τυχαίο. Μέλη του είναι αναγνωρισμένοι μουσικοί της ευρύτερης τζαζ σκηνής, με πολλές συνεργασίες, live και ηχογραφήσεις μέσα στα χρόνια. Θα το αποκαλούσαμε, δε, και πολυεθνικό το σχήμα αυτό, καθώς το αποτελούν ο ιρακ-ο-αμερικανός τρομπετίστας (και κατά περίπτωση τραγουδιστής) Amir ElSaffar, η ελληνίδα πιανίστρια Τάνια Γιαννούλη, ο νορβηγός τενορίστας Ole Mathisen και ο αμερικανός ντράμερ Tomas Fujiwara.
Οι τέσσερις μουσικοί δεν ήταν «άγνωστοι» μεταξύ τους – να το σημειώσουμε αυτό. Είχαν εμφανιστεί ανά δύο ή ανά τρεις σε live (για παράδειγμα η Γιαννούλη με τον ElSaffar συνεργάστηκαν για πρώτη φορά το 2018), οπότε δεν ήταν απρόσμενη η συνεύρεσή τους σ’ ένα σχήμα των τεσσάρων – ένα σχήμα, που θα δοκίμαζε λίγες φορές πριν να βγει στη σκηνή της Pierre Boulez Saal, για να παρουσιάσει τη μουσική του μπροστά στο κοινό. Από τα δέκα κομμάτια του CD τα οκτώ είναι ηχογραφημένα στις 30 Σεπτεμβρίου του ’23 μπροστά στο ακροατήριο, ενώ υπάρχουν και δύο εναλλακτικά tracks στο τέλος, αποτυπωμένα στον ίδιο χώρο, χωρίς κοινό όμως, την επόμενη μέρα 1η Οκτωβρίου (του ’23).
Το βασικό που πρέπει να ειπωθεί εδώ είναι πως η τζαζ που παρουσιάζει το κουαρτέτο έχει ισχυρές αυτοσχεδιαστικές διαστάσεις, κινούμενη χοντρικά σ’ ένα oriental πλαίσιο. Δεν πρόκειται στο συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της για ethnic-jazz με την έννοια που είχε ο όρος στα 90s, αλλά για μια αυτοσχεδιαστική προσέγγιση ανατολίτικων μελωδιών, τις οποίες φέρουν εις πέρας και οι τέσσερις μουσικοί – ο καθένας από το δικό του πόστο, αλλά ταυτοχρόνως και σε συμφωνία φάσης με τους υπόλοιπους.
Μπορεί η μουσική του κουαρτέτου να μοιάζει περισσότερο κοντινή στην αισθητική και τη φιλοσοφία του ElSaffar, όμως και οι υπόλοιποι μουσικοί βρίσκονται πάντα εκεί, για να επεκτείνουν τις περίτεχνες μελωδίες, που αναδύονται, προς άλλους παράλληλους κόσμους. Αυτό το αντιλαμβάνεσαι σε κάθε track του CD, όπως ας πούμε στο καταπληκτικό 8λεπτο “Ghazalu”, που έχει και τραγούδι (από τον ElSaffar), με την Γιαννούλη να δημιουργεί, με το μικροτονικό πιάνο της, ένα υποβλητικό eastern περιβάλλον, εντός του οποίου καταλαμβάνουν σταδιακά τις θέσεις τους η φωνή, το τενόρο, η τρομπέτα και τα κρουστά.
Φυσικά και οι τέσσερις μουσικοί έχουν την ευκαιρία στο live, και ανά φάσεις, να δείξουν τις πιο προσωπικές δεξιότητές τους (για παράδειγμα στο τέλος του 17λεπτου “Orientations I-V” ακούς ένα περίτεχνο σόλο ντραμς από τον Fujiwara), όμως, και σε κάθε περίπτωση, είναι το ομαδικό παίξιμο εκείνο που κάνει το σύντομο στο χρόνο “10:23 am” να ακούγεται τελείως εκστατικό, δίνοντας το σύνθημα, στην αίθουσα, για ένα παρατεταμένο χειροκρότημα.
Η περίπου επανάληψη των “Orientations I-V” και “Le marteau de la maîtresse” (δίχως κοινό) στο τέλος του CD μας δίνει την ευκαιρία να επανα-επιβεβαιώσουμε την αξία του Amir ElSaffar New Quartet, και της συγκεκριμένης απόπειράς του, προφανώς, να δημιουργήσει και να προτείνει μία μουσική πλούσια τόσο σε λαϊκά όσο και σε πρωτοποριακά στοιχεία, δίχως παρεκκλίσεις από τις θέσεις ισορροπίας τους. Κοντολογίς; Ένα συναρπαστικό άλμπουμ.
Επαφή: https://amirelsaffartworivers.bandcamp.com/album/new-quartet-live-at-pierre-boulez-saal
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/tessera-kainoyrgia-tzaz-almpoym-me-megalo-elliniko-endiaferon

ΑΛΕΞΗΣ ΜΙΝΩΤΗΣ η εποχή μας είναι τραγική χωρίς να το ξέρει

Ένα σπουδαίο βιβλίο αφιερωμένο στον μεγάλο ηθοποιό Αλέξη Μινωτή (1900-1990) είναι το «Η εποχή μας είναι τραγική χωρίς να το ξέρει» [Μετρονόμος, 11/2025]. Το βιβλίο περιλαμβάνει κείμενα αρχείου του Μινωτή (και συνεντεύξεις ανάμεσα), τα οποία έχει επιλέξει και επιμεληθεί ο Θανάσης Θ. Νιάρχος. Τα κείμενα αυτά, σε πρώτο χρόνο, είχαν δημοσιευθεί / αναδημοσιευθεί σε διάφορα περιοδικά και εφημερίδες, για να συγκεντρωθούν εδώ σ’ έναν καλαίσθητο τόμο. Αρκετά απ’ αυτά τα κείμενα τα διαβάζεις κατά πρώτον στο περιοδικό «Η Λέξη», αλλά υπάρχουν και κείμενα από την «Νέα Εστία», την «Ακρόπολις», την «Ελευθερία» ή ακόμη και από βιβλία, όπως το «Μνήμη Κόντογλου» [Αστήρ, 1975], «Πραγματογνωμοσύνη της Εποχής» [Εκδόσεις των Φίλων, 1976] του Θανάση Θ. Νιάρχου κ.ά.

Το βιβλίο ανοίγει με δύο προλόγους, έναν του Κώστα Γεωργουσόπουλου, τυπωμένον για πρώτη φορά το 1985, κι έναν του Γιώργου Κιμούλη από το 2006. Διαβάζουμε στον πρώτο, μεταξύ άλλων:
«(O Αλέξης Μινωτής) είναι ο μόνος έλληνας (μόνο έλληνας;) ηθοποιός που έπαιξε μ ό ν ο  και μ ό ν ο  σημαντικά έργα. Από το παγκόσμιο δραματολόγιο το χαμηλότερο είδος ήταν ο Όσκαρ Ουάιλντ και από το ελληνικό ο Σπύρος Μελάς, ο Γρηγόριος Ξενόπουλος, ο Άγγελος Τερζάκης και ο Στρατής Καρράς. Δεν καταδέχτηκε 60 χρόνια να φθαρεί σε δεύτερο πράμα. Ακόμη και σε δύσκολες εποχές, όπως το 1969-73, με τη χούντα και την αρρώστια και το θάνατο της Παξινού, έξω από τα νερά του, θιασάρχης στο ανελέητο ελεύθερο θέατρο για πρώτη φορά, έπαιξε και σκηνοθέτησε Έμπορο της Βενετίας, Πατέρα, Μακρύ ταξίδι της μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα, Ματωμένο γάμο, Η Ήρα και το παγώνι, Παλαιστές, Μάνα κουράγιο, Λοχαγό του Κέπενικ. Ποιος άλλος το τόλμησε ποτέ;».
Όλα τα κείμενα («Αναφορά στην Κρήτη», «Η τραγωδία της Ελλάδας», «Η εποχή μας είναι τραγική χωρίς να το ξέρει», «Το αμερικανικό θέατρο», «Το θέατρο στη Σοβιετική Ένωση και στις Ε.Π.Α.», «Η ζωή μου με την Κατίνα Παξινού», «Σάμιουελ Μπέκετ, ένας τραγικός χωρίς κάθαρση» κ.λπ.) έχουν μεγάλο ενδιαφέρον και γι’ αυτά καθαυτά που γράφει ο Μινωτής, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίον τα γράφει –η γραφή του είναι απολαυστική– δείχνοντας και ευρύτητα πνεύματος, μα και γενικότερης ενημέρωσης, για τα ζητήματα που κάθε φορά τον απασχολούν.
Προσωπικώς, βρίσκω ουσιωδώς απολαυστικό το κείμενό του «Τέχνη και τουρισμός», δημοσιευμένο για πρώτη φορά στην εφημερίδα «Ελευθερία» την 1η Μαρτίου 1964 (σε σχέση με κάποιες τεχνικές καινοτομίες, υποτίθεται, τις οποίες προωθούσε εκείνη την εποχή ο ΕΟΤ, για να προσελκύσει και να κολακέψει τους τουρίστες, που ενδιαφέρονταν να παρακολουθήσουν παραστάσεις του αρχαίου δράματος) και σχεδόν συγκλονιστικό το «Φώτης Κόντογλου, ο πιστός της ουσίας» (από τον σπάνιο τόμο του Αστέρος), που συναγωνίζεται σε δύναμη και συγκίνηση τα κείμενα του κορυφαίου συγγραφέα και αγιογράφου.
Χρειάζονται τέτοια αρχειακού τύπου βιβλία, αφιερωμένα σε εξέχουσες μορφές της σύγχρονης ελληνικής Τέχνης, όταν αποτυπώνονται σ’ αυτά όψεις της προσωπικότητας τέτοιου διαμετρήματος δημιουργών.
Επαφή: www.metronomos.gr

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΗΣ το νέο άλμπουμ του «Πλανόδιος»

Δισκογραφεί σαράντα χρόνια ο Γιώργος Καζαντζής, ένας συνθέτης που έχει βρει τον τρόπο να κινείται σε μια ειδική κατηγορία του «έντεχνου», συνδυάζοντας ροκ, λαϊκά ή ακόμη και φολκ-δημοτικά δεδομένα – και τούτο ανεξαρτήτως των ενορχηστρώσεων, που δέχονται κάθε φορά τα τραγούδια του. Το γεγονός πως στον πιο πρόσφατο δίσκο του (LP), που αποκαλείται «Πλανόδιος» [Μετρονόμος 2025-26] και που περιέχει επτά τραγούδια (τέσσερα και τρία ανά πλευρά), ακούγονται οι τόσο διαφορετικοί ερμηνευτές Σόνια Θεοδωρίδου, Παντελής Θεοχαρίδης, Ναταλία Λαμπαδάκη, Γιώργος Μεράντζας, Νατάσσα Μποφίλιου, Μαρία Παπαγεωργίου, Λάκης Παπαδόπουλος και Βασίλης Σκουλάς τούτο ακριβώς καταδεικνύει. Την συνθετική, μελωδική και ηχοχρωματική ευρύτητα, που χαρακτηρίζει (και) τη συγκεκριμένη δουλειά του.

Ακούγοντας τον «Πλανόδιο» δεν μπορείς εύκολα να αντιληφθείς ποιο είναι το πιο «καλό χαρτί» του Καζαντζή. Τα καταφέρνει καλά, εννοώ, και στο ροκ «Αρχή και τέλος» (στίχοι Ναντίνα Κυριαζή) με τον Λ. Παπαδόπουλο και τον ίδιο στην ερμηνεία (ένα από τα πιο ενδιαφέροντα tracks του LP), όπως και στην μπαλάντα «Έρημος Καιάδας» (στίχοι Ισαάκ Σούσης) με τον Π. Θεοχαρίδη – με τα δύο κομμάτια να καταγράφονται στην πρώτη πλευρά του δίσκου.
Το φανκ που ακούω στα κουπλέ του «Ιππόλυτου» (στίχοι Σούσης, ερμηνεία Μποφίλιου) δεν μπορώ να πω πως με ενθουσίασε, εν αντιθέσει με το ρεφρέν, που το βρίσκω πιο ταιριαστό στο προφίλ της ερμηνεύτριας – αν και απ’ αυτή την πλευρά το πιο ενδιαφέρον κομμάτι, με διαφορά, είναι το Β2 «Ξέρει, μα δεν ξέρει» (στίχοι Βαγγέλης Βελώνιας), που αποδίδει ο Γ. Μεράντζας.
Να σημειωθεί, πάντως, πως ο «Πλανόδιος», σαν δίσκος, έχει ενιαίο χρώμα, κάτι που οφείλεται στο σταθερό γκρουπ Μωζάικ (υπάρχουν και κάποιες βοήθειες), που συμμετέχει σε όλα τα τραγούδια. Τα μέλη των Μωζάικ είναι οι: Γιάννης Δίσκος κλαρίνο, σαξόφωνο, Στέλιος Φραγκούς πιάνο, πλήκτρα, Δημήτρης Καζάνης βιολί, Βύρων Τσουράπης μπάσο, Λάμπης Κουντουρόγιαννης κιθάρες και Θανάσης Τσακιράκης ντραμς, κρουστά.
Επαφή: www.metronomos.gr

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 706

12/3/2026
Και για τον Κυριάκο Σφέτσα και την Greek Fusion Orchestra θα διαβάσεις στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] στις σελίδες 330-333...

11/3/2026

Το έγραψα και στο πρόσφατο κείμενο για τα «Γράμματα από τη Γερμανία» των Θεοδωράκη-Λάδη, πως η λογοκρισία επί Νέας Δημοκρατίας στην πρώιμη μεταπολίτευση είχε γελοιοποιηθεί όσο δεν πάει άλλο, όταν τραγουδιστές αναγκάζονταν να τραγουδάνε στο περίπου τις... κακές ή τις ύποπτες λέξεις, προκειμένου να προστατευθεί ο δήθεν αθώος και άβγαλτος λαός.
«Πρωτόδαμε γυμνά τα σώματά μας με τον παάμα μας» ακούμε εδώ, αντί «με τον παρά μας».
Ένα από τα ωραιότερα τραγούδια που Γιώργου Μαρίνου, που το ακούω τακτικά πάνω από 40 χρόνια τώρα...
https://www.youtube.com/watch?v=K2Q4qs0FH2k&list=RDK2Q4qs0FH2k&start_radio=1

11/3/2026
>>Βιβλία του 2025
γράφει ο Σπύρος Καλετσάνος (Noir)
(…)
3. Ροκ, ελληνικό ροκ, κοινωνία & πολιτική στη μακρά δεκαετία του ’60 (Όγδοο) – Φώντας Τρούσας
Ο Φώντας Τρούσας αποτελεί εδώ και δεκαετίες έναν πολύ άξιο κειμενογράφο και δισκορύχο, από το αλήστου μνήμης Jazz & Τζαζ ως σήμερα. Εδώ, στο τρίτο του βιβλίο, επεκτείνει τη συνεργασία του με τις εκδόσεις Όγδοο, αντλώντας μέσα από τα εκατοντάδες θέματα που έχει καταπιαστεί (και συνεχίζει). Το βιβλίο είναι πολυποίκιλο και παρότι προσωπικά είχα διαβάσει τα περισσότερα εκ των κειμένων του, πάραυτα μαζεμένα σ’ έναν τόμο σχεδόν 500 σελίδων αποκτούν ένα πιο σφιχτό, συνεκτικό και δεμένο σύνολο. Όχι μόνο μουσικού ενδιαφέροντος, αλλά και κοινωνικοπολιτικού, όπως και στραμμένο προς άλλες τέχνες.
(…)
7. 100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ (Όγδοο) – Φώντας Τρούσας
Τρούσας …μέρος δεύτερον. Από την ανεξάντλητη φαρέτρα της κειμενογραφίας του, και πιο ειδικά από τα χρόνια του Jazz & Τζαζ -όπου είχε επιχειρήσει να αποτυπώσει την Ελληνική Jazz δισκογραφία- προκύπτει αυτός ο τόμος για την ντόπια παραγωγή, ηχογραφήσεις, μουσικούς, συναυλίες, ταινίες, περιοδικά, βιβλία και άλλα τινά. Πάρα πολύ πλούσια (λεπτο)δουλειά αφιερωμένη στον πρόσφατα θανόντα Γιώργο Χαρωνίτη, την ψυχή του περιοδικού Jazz & Tζαζ. Με πολλές “εκπλήξεις” θα έλεγα, άλλη μία μοναδική έκδοση.<<

Ευχαριστώ πολύ τον Σπύρο Καλετσάνο, τον οποίον δεν γνωρίζω, όπως και το σάιτ, musicsociety. gr.
https://www.musicsociety.gr/books-of-2025/

11/3/2026
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΙΝΟΣ
Στην αρχή γούσταρε το θέατρο, μουσικό ή άλλο, αλλά μετά από το εντυπωσιακό ξεκίνημά του (Χατζιδάκις κ.λπ.) κόλλησε, δεν του δόθηκαν οι ευκαιρίες για να δείξει το ταλέντο του και γι’ αυτό κατέληξε να γίνει τραγουδιστής. Έπεσε μέσα στο Νέο Κύμα, που δεν του έλεγε κάτι ιδιαίτερο, και ανακατεύτηκε με τις μπουάτ. Στην πορεία θα αρνιόταν και το τραγούδι (παρότι υπήρξε μεγάλος τραγουδιστής), προκειμένου να φτιάξει κάτι δικό του, που να είχε μέσα απ’ όλα. Θέατρο, μιμήσεις, χορό, πρόζα, τραγούδι κ.λπ. Εκεί επένδυσε και πάνω κει διέπρεψε κι άφησε εποχή, δημιουργώντας το δικό του μοντέλο. 

Το δίδυμο Μαρινέλλα-Βοσκόπουλος τον επηρέασε πολύ στο ξεκίνημά του (γιατί οι άνθρωποι αυτοί δεν τραγουδούσαν απλώς πάνω στη σκηνή), όπως τον επηρέασε πολύ και το γαλλικό τραγούδι, καλλιτέχνες θέλω να πω όπως οι Αζναβούρ, Μπεκώ και Ντιστέλ, που επίσης δεν τραγουδούσαν απλώς. Οι δεκαετίες του ’70 και του ’80 ήταν οι πολύ δυνατές του. Μετά ήρθε η ιδιωτική τηλεόραση... Off… Για περισσότερα εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/giorgos-marinos-aytos-o-poly-megalos-tragoydistis
κι εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/o-giorgos-marinos-kai-i-symboli-toy-sto-proimo-satiriko-tragoydi

10/3/2026
>>Μήνυμα Νετανιάχου στους Ιρανούς: Έχετε την ευκαιρία να ανατρέψετε το καθεστώς, είμαστε ο καλύτερος σύμμαχος σας<<
Ψάχνουν λυσσασμένα για Κόκκινη Προβιά και Σχέδιο Προμηθεύς στο Ιράν, αλλά δεν τους βγαίνει...

9/3/2026
Προχθές πέθανε ο Country Joe McDonald. Έκανα πολλά λάικ σε φίλους που έβαλαν τραγούδια του και τώρα θα πω κι εγώ δυο λόγια.
Ο καλύτερος προσωπικός δίσκος του ΜcDonald (πέρα από τους Fish) είναι, με διαφορά, το “War War War” [Vanguard, 1971], ένα από τα πιο σπουδαία αντιπολεμικά άλμπουμ στην ιστορία της μουσικής, με τα εξόχως μελοποιημένα ποιήματα του ποιητή Robert W. Service (γραμμένα κατά τη διάρκεια της θητείας του στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο).

Δεν ξέρω πόσοι το ξέρουν, αλλά το άλμπουμ αυτό είχε βγει ελληνικό στα σέβεντις... από ποιούς; Από τον Φαληρέα; Δεν το αποκλείω. Πάντως το discogs το αγνοεί. Είχαν βγει κι άλλα «ελληνικής κατασκευής» της Vanguard, με σκληρά αμερικάνικα εξώφυλλα την ίδια εποχή, αλλά το “War War War” είναι ανατριχιαστικό όποτε και να το ακούσεις. Από το εξώφυλλό του, από το γράμμα τού πατέρα τού Country Joe από το μέτωπο (“Somewhere in France, 1918”, φοβερό αυτό το “Somewhere”, δεν ήξερε ούτε πού βρισκότανε ο άνθρωπος), μέχρι τον τελευταίο στίχο και την τελευταία νότα.
Μεταφράζω εν τάχει το καταπληκτικό “the munition maker” και σας ξορκίζω... μην διαβάσετε μόνο τους στίχους, χωρίς ν’ ακούσετε το συγκλονιστικό τραγούδι στα σχόλια...

Είμαι ο βασιλιάς των κανονιών, ιδού!
πεθαίνω σε ένα χρυσό θρόνο
με δάσος μακριά και πυργίσκο ψηλά
είμαι διάσημος και πλούσιος ραντζιέρης
κι ήταν κι ο πατέρας μου, και ο δικός του πριν απ’ αυτόν
με τον πλούτο μας, που τον οφείλουμε στον πόλεμο
αλλά ας μην είναι κανένας ηγεμόνας περήφανος
το σάβανο δεν έχει τσέπες

Από τη φύση μου είμαι ήπιος και ευγενικός
προσανατολισμένος στους καλούς τρόπους και την αλήθεια
και παρόλο που οι φασιανοί κατακλύζουν
τα δάση μου, δεν θα πιάσω κανένα όπλο
ωστόσο, ενώ κάθε τέρας που σφυρηλατώ
σπέρνει παντού τον πανικό
ο ψίθυρος του θανάτου, τ’ ορκίζομαι, είναι πιο δυνατός
το σάβανο δεν έχει τσέπες

Ο χρόνος μου είναι λίγος, τα πλοία μου στη θάλασσα
ήδη μου φαίνονται σαν φαντάσματα
τα εκατομμύριά μου με κοροϊδεύουν, είμαι φτωχός
όπως ο κάθε ζητιάνος στην πόρτα μου
η τεράστια κυριαρχία μου, παραιτούμαι
ένα κομμάτι γης μου πέφτει, για να το διεκδικήσω
κάθομαι σκυμμένος και νοιώθω πίκρα για όλα όσα έχασα
το σάβανο δεν έχει τσέπες

Θεέ μου, άσε με να εξαγνίσω την καρδιά μου
και να γίνω μέρος της ελπίδας του ουρανού
ας πάνε στα κομμάτια όλα όσα έβγαλα
θέλω να πολεμήσω για οίκτο, αγάπη και ειρήνη
μακάρι να μπορούσα να το κάνω με μια τροφή που θεραπεύει
και να δεσμευτώ στη φτώχεια και την προσευχή
να φωνάξω ψηλά πάνω από το σαστισμένο πλήθος
«ανόητοι, μη σας τρομάζει ο Μαμωνάς
το σάβανο δεν έχει τσέπες»

 

9/3/2026
Ένας από τους πιο σημαντικούς συνθέτες του ελαφρού τραγουδιού, που γειτνίαζε ή και ταυτιζόταν ορισμένες φορές με την τζαζ, την μποσανόβα κ.λπ., ήταν ο Κώστας Κλάββας. Γι’ αυτόν τον άξιο συνθέτη και εξέχοντα ενορχηστρωτή θα διαβάσεις στις σελίδες 158-160 του βιβλίου «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025], που τώρα κυκλοφορεί...

9/3/2026

Κατ’ αρχάς ένα είδος proxy war γίνεται και στο Ιράν – Κινέζοι και κυρίως Ρώσοι πληρώνουν με το ίδιο νόμισμα τη Δύση, για την εμπλοκή της στην Ουκρανία. Δεν ξέρω αν ΗΠΑ-Ισραήλ υπολόγιζαν στη δυνατότητα και στη θέληση του Ιράν να βομβαρδίσει όλες τις χώρες του κόλπου και τις υπόλοιπες γειτονικές του. Αν δεν το υπολόγιζαν, έχασαν. Πριν πέσει το Ιράν –αν πέσει– θα πάρει κι άλλους μαζί του. Και αυτό δεν είναι κάτι ασήμαντο. Ήδη το πετρέλαιο φθάνει στα 120 δολάρια το βαρέλι και οικονομίες σαν τη δική μας, που είναι φτερό στον άνεμο, θα αισθανθούν πρώτες τις συνέπειες. Βέβαια, εδώ, οι Πιερακάκηδες έχουν έτοιμες τις... σφεντόνες τους για να αντιμετωπίσουνε την κόλαση, και κάπως έτσι θα δεις τη ΝΔ να εκτοξεύεται ακόμη και στο 40%, γιατί μια... μιντιακή θεωρία λέει πως όσο πιο πολύ διαλύεις την καθημερινότητα του πολίτη, τόσο εκείνος θα σε γλείφει. Καλημέρα... Στοκχόλμη.

7/3/2026
Διάβαζα τον Γιώργο Βότση (εν ειρήνη), στα έιτις κυρίως, στην Ελευθεροτυπία. Τις Τρίτες έπεφτε το βασικό άρθρο του; Δυστυχώς δεν έχω μαζί μου, αυτή τη στιγμή, παλιές Ελευθεροτυπίες για να το τσεκάρω. Πάντως το δισέλιδο 4-5 ήταν το πιο αγαπημένο μου στην εφημερίδα, καθώς ξεκίναγα πάντα από κει το διάβασμα – και όχι μόνο εγώ φαντάζομαι. Δεν συμφωνούσα πολλές φορές μαζί του, καθώς ήταν αρκετά ελευθεριακός για τις δικές μου πεποιθήσεις, αναγνωρίζοντας όμως το κύρος της γνώμης του (που ήταν η επεξεργασμένα προσωπική του και όχι ένα επιφανειακό πασπάλισμα κοινών γνωμών άλλων) και βεβαίως την επιχειρηματολογία του, όπως συμβαίνει τέλος πάντων με τα άρθρα των αληθινών δημοσιογράφων.

[στη φωτό ο Γιώργος Βότσης από την ταινία της Τώνιας Μαρκετάκη «Ο Γιάννης κι ο Δρόμος» του 1967]

7/3/2026
Του πήγαιναν οι ρόλοι του φασίστα, του παρακρατικού, του χουντικού ταγματάρχη κ.λπ. Φοβερός και στη Φωτογραφία του Παπατάκη, αλλά ακόμη φοβερότερος εδώ. Ας πάει στο καλό και ο Χρήστος Βαλαβανίδης... Σπουδαίες σκηνές του ελληνικού σινεμά...
https://www.youtube.com/watch?v=wco3n_b8WbU