Πέμπτη 2 Δεκεμβρίου 2021

WADADA LEO SMITH τα 80α γενέθλια του σημαντικού τρομπετίστα, συνθέτη και αυτοσχεδιαστή εορτάζονται με δύο νέα άλμπουμ του, στην φινλανδική TUM Records

Γεννημένος τον Δεκέμβριο του 1941 στην Leland του Μισισιπή, ο σημαντικότατος τρομπετίστας, συνθέτης και αυτοσχεδιαστής της jazz Wadada Leo Smith κλείνει τώρα τα 80 χρόνια του. Γι’ αυτό τον λόγο η εταιρεία με την οποία συνεργάζεται στενά την τελευταία δεκαετία, η φινλανδική TUM Records, έχει έτοιμες νέες δουλειές του για να τον τιμήσει. Έως τώρα, και αν μετρήσαμε σωστά, ο Wadada Leo Smith είχε δέκα άλμπουμ στην TUM, για τα εννέα εκ των οποίων υπάρχουν reviews στο δισκορυχείον. Έχουμε γράψει λοιπόν τα σχετικά κείμενα για τα:
Wadada Leo Smith: “Trumpet” (2021), Wadada Leo Smith with Milford Graves and Bill Laswell: Sacred Ceremonies (2021), Wadada Leo Smith: “Rosa Parks: Pure Love” (2018), Wadada Leo Smith: “Solo: Reflections and Meditations on Monk” (2017), Wadada Leo Smith: “Najwa” (2017), Wadada Leo Smith: “The Great Lakes Suites” (2014), Wadada Leo Smith & TUMO: “Occupy the World” (2013), Wadada Leo Smith & Louis Moholo-Moholo: “Ancestors” (2012) και Wadada Leo Smith’s Mbira: “Dark Lady of the Sonnets” (2011), ενώ μας έχει «ξεφύγει» το άλμπουμ των Wadada Leo Smith & John Lindberg: “Celestial Weather” (2015).
Τώρα, σ’ αυτή την λίστα, έρχονται να προστεθούν δύο ακόμη δουλειές, με πρωταγωνιστή τον Wadada Leo Smith και την τρομπέτα του, για τις οποίες γράφουμε αναλυτικότερα στην συνέχεια...
WADADA LEO SMITH, JACK DE JOHNETTE & VIJAY IYER: A Love Sonnet for Billie Holiday [TUM Records, 2021]
Σε δύο από τα ήδη ηχογραφημένα άλμπουμ του στην TUM ο Wadada Leo Smith αναφέρεται στην Billie Holiday: στο προσωπικό του “Najwa” (2017) έχει κομμάτι με τίτλο “The empress, Lady Day: In a rainbow garden, with yellow-gold hot springs, surrounded by exotic plants and flowers”, ενώ το CD των Wadada Leo Smith’s Mbira: “Dark Lady of the Sonnets” (2011) είναι εξ ολοκλήρου αφιερωμένο στην θρυλική τραγουδίστρια της jazz, καθώς “Dark lady of the sonnets” ήταν ο τίτλος ενός ποιήματος που είχε γράψει ο LeRoi Jones (Amiri Baraka) το 1962 αφιερωμένο στην Billie Holiday (υπάρχει στο βιβλίο του Black Musicτου 1968).
Τώρα ένα νέο άλμπουμ είναι έτοιμο, επίσης αφιερωμένο στην Billie Holiday, που τιτλοφορείται “A Love Sonnet for Billie Holiday” και το οποίον υπογράφουν οι Wadada Leo Smith τρομπέτα, Vijay Iyer πιάνο, fender rhodes, hammond-b-3, ηλεκτρονικά και Jack DeJohnette ντραμς, κρουστά.
Δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε πως εδώ έχουμε ένα σούπερ-γκρουπ, τρεις πρώτης κλάσης μουσικούς δηλαδή, που συνευρίσκονται (και οι τρεις μαζί) για πρώτη φορά, συμμετέχοντας, επίσης και οι τρεις, στο συνθετικό υλικό – ένα υλικό, που καταγράφηκε σ’ ένα session της 22ας Νοεμβρίου 2016, στο Avatar Studios της Νέας Υόρκης.
To 12λεπτο εισαγωγικό “Billie Holiday: A love sonnet” είναι σύνθεση του Wadada Leo Smith. Διαθέτει εκτεταμένη (περί τα τέσσερα λεπτά) κρουστή εισαγωγή από τον DeJohnette, ηπίων τόνων γενικώς, με λίγα δυναμικά «γεμίσματα», με την τρομπέτα και το πιάνο να «εισβάλλουν» στην αφήγηση, που κατά βάση έχει blues χαρακτηριστικά. Το κομμάτι αναπτύσσεται αργά, περίτεχνα θα λέγαμε, εμφανίζοντας μιαν ένταση προς τα τελευταία λεπτά του, με διακεκαυμένο ομαδικό παίξιμο, από την τριάδα, λίγο πριν από το ήπιο, ξανά, κλείσιμο.
Το 9λεπτο “Deep time no.1” του Vijay Iyer είναι κάτι άλλο. Η εισαγωγή θυμίζει black music των αρχών του ’70, spiritual jazz δηλαδή, εκεί όπου το fender rhodes έχει πρωτεύοντα ρόλο, μαζί με τα tapes από λόγο του Malcolm X. Κι εδώ η ανάπτυξη είναι αργή, σ’ ένα track με breaks από σύνθια και γενικότερο deep feeling, που εξελίσσεται και ακούγεται συναρπαστικό μέχρι το τελικό ντραμιστικό σόλο.
Το επόμενο track είναι το “The A.D. opera: A long vision with imagination, creativity and fire, a dance opera (For Anthony Davis”) του Wadada Leo Smith και είναι το πιο μακρύ στο χρόνο, του CD, αφού διαρκεί 18 λεπτά. Η σύνθεση αυτή χωρίζεται σε δύο περίπου 9λεπτα τμήματα, στα οποία χοντρικώς το πρώτο είναι το ακουστικό, ενώ το δεύτερο το ηλεκτρικό. Και στα δύο όμως η θρηνητική blues διάσταση φαίνεται να κυριαρχεί, με την τρομπέτα του Smith να υποκαθιστά την φωνή της Holiday. Υπάρχει αυτή η διάσταση, δηλαδή, στο ακρόαμα – και δεν είναι καθόλου, μα καθόλου τυχαία, ούτε εύκολο να την προσεγγίσεις ως οργανοπαίκτης. Αργή μπαλάντα γενικώς, μ’ ένα γρήγορο πιανιστικό passage προς το τέλος, που τοποθετεί την σύνθεση κάπου αλλού. Όχι τυχαίως αφιερωμένη σ’ έναν ιστορικό συνεργάτη του Wadada Leo Smith από την εποχή των New Dalta Ahkri (mid-70s), τον πιανίστα Anthony Davis.
Προτελευταίο track το 14λεπτο “Song for world forgiveness” του Jack DeJohnette. Κι αυτό αργό, κι αυτό μπαλάντα, πολύ κοντά σαν αίσθηση στον τρόπο που τραγουδούσε η Billie Holiday, είναι σίγουρο πως αποδίδει (και τούτο) έναν ακόμη ιδιαίτερο φόρο τιμής στην Lady Day, με εντυπωσιακά παιξίματα απ’ όλους και κυρίως από τον Vijay Iyer.
To CD θα ολοκληρωθεί με το 4λεπτο progressive jazzRocket”, που είναι σύνθεση και των τριών (Smith, DeJohnette και Iyer), με τον Iyer να χειρίζεται hammond και που σαν κομμάτι ορίζει ένα άλλο περιβάλλον, που θα άξιζε να διερευνηθεί περισσότερο απ’ αυτήν την φοβερή τριπλέτα – αν υποθέσουμε πως θα μπορούσε να ξανα-συντονιστεί, κάποια στιγμή, στο κοντινό μέλλον.
WADADA LEO SMITH’S GREAT LAKES QUARTET: The Chicago Symphonies [TUM Records, 2021]
Το box-setThe Chicago Symphonies” περιέχει τέσσερα CD, που αντιστοιχούν σε τέσσερις «συμφωνίες» του Wadada Leo Smith. Οι τίτλοι τους, και σε παρένθεση οι διάρκειές τους, είναι: “Gold Symphony – No.1” (39:48), “Diamond Symphony – No.2” (36:38), “Pearl Symphony – No.3” (38:45) και “Sapphire Symphony – No.4; The Presidents and Their Vision for America” (49:13).
Οι τρεις πρώτες «συμφωνίες» εκτελούνται από το κουαρτέτο Wadada Leo Smith τρομπέτα, φλούγκελχορν, Henry Threadgill άλτο σαξόφωνο, φλάουτο, μπάσο φλάουτο, John Lindberg κοντραμπάσο, Jack DeJohnette ντραμς, ενώ στην τελευταία «συμφωνία» ακούγονται οι Smith, Lindberg, DeJohnette, μαζί με τον άλτο-σοπράνο σαξοφωνίστα Jonathon Haffner (στη θέση του Henry Threadgill). Όπως σημειώνει ο ίδιος ο Wadada Leo Smith, στο πολυσέλιδο και πολύχρωμο booklet:
«Η ιδέα μιας συμφωνίας, συντεθειμένη για ένα σεξτέτο, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά από τον Don Cherry στην κλασική ηχογράφησή του “Symphony for improvisers” το 1966. Έχω διευρύνει αυτήν την ιδέα, για να συμπεριλάβω την κοινωνική, πολιτική και ψυχολογική δυναμική στην δημιουργική μουσική. Οι “Chicago Symphonies” έχουν σκοπό να απεικονίσουν και να διατηρήσουν την δυναμική όσο και μοναδική πολιτιστική συνεισφορά των ανθρώπων από τις μεσοδυτικές Πολιτείες, που συνέβαλαν στη διαμόρφωση της αμερικανικής κοινωνίας».
Να πούμε περαιτέρω πως το σχήμα Wadada Leo Smiths Great Lakes Quartet είναι το ίδιο σχήμα, που συμμετείχε και στο διπλό CD The Great Lakes Suites” [TUM, 2014] –λέμε δηλαδή για τους Smith, Threadgill, Lindberg και DeJohnette– και πως οι ηχογραφήσεις των τριών πρώτων συμφωνιών προέρχονται από τον Μάρτιο του 2015 (Avatar Studios, NYC), ενώ η ηχογράφηση της τετάρτης συνέβη τον Ιούνιο του 2018 (γι’ αυτό διαφοροποιείται και η line-up), στα NPR Studios, στο Catskills της Νέας Υόρκης.
Τι άλλο να πούμε τώρα, εδώ, για να περιγράψουμε την μουσική ενός τέτοιου δισκογραφικού opus; Σίγουρα η αποστολή μας δεν είναι εύκολη, όπως το ίδιο σίγουρο είναι πως ό,τι ακούγεται εδώ είναι υψηλής αισθητικής και κοινωνικής αξίας – υπό την έννοια πως ο Wadada Leo Smith δεν είναι ένας απλός jazzman ή έστω improviser, αλλά μια συνολική και ολοκληρωμένη προσωπικότητα με συγκεκριμένες κοινωνικές και φυλετικές αναφορές.
Από τους τίτλους και μόνον των κομματιών που καταγράφονται εδώ –το λέμε, επειδή κάθε «συμφωνία» απαρτίζεται από τέσσερα ή πέντε μέρη– είναι φανερό πως ο Smith προβαίνει σ’ ένα προσκλητήριο ατόμων-προσωπικοτήτων και όχι μόνον από τον μουσικό χώρο, που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο συνδέονται με τις 12 μεσοδυτικές Πολιτείες (Illinois, Indiana, Iowa, Kansas, Michigan, Minnesota, Missouri, Nebraska, North Dakota, Ohio, South Dakota, Wisconsin).
Και κάπως έτσι τα διάφορα movements ονοματίζονται... “Light fields and circles: Anima Claudine Myers; voices”, “The rare air songs in sonic forms and metrical folding: Henry Threadgill, Steve McCall and Fred Hopkins”, “Heliocentric Sun Ra’s energy and particles of light”, “Barack Hussein Obama: the 44th President of The United States of America” κ.λπ.
Μουσικές; Όλες συντεθειμένες από τον Wadada Leo Smith, αστείρευτα εμπνευσμένες, πολυδιάστατες, άλλοτε λυρικές, ελεγειακές ή και παθιασμένες, και άλλοτε περισσότερο δυναμικές και «επαναστατικές», με γνώμονα πάντα την δημιουργική πρόκληση, την ανάγκη για επικοινωνία και βεβαίως την πνευματική εγρήγορση.
Έπεται και συνέχεια, μέσα στο 2022, με νέα Wadada Leo Smith-πακέτα από την TUM Records.
Επαφή: www.tumrecords.com

Τετάρτη 1 Δεκεμβρίου 2021

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 415

27/11/2021
Κάποτε στο blog γράφαμε φοβερά πράγματα. Τσακωνόμασταν με στυλ και έπεφτε και γέλιο... Τώρα πού τέτοια τύχη...
>>Ο λευκοθόρυβος υποστηρίζει πως τα eighties ήταν μια εποχή απελπισίας για τα «παιδιά της γενιάς» μας, επειδή υπήρχαν κάποιοι σαν κι εμένα –έτσι λέει– που είχαν άποψη για το τι έπρεπε ν’ ακούμε και πώς έπρεπε να ντυνόμαστε και να συμπεριφερόμαστε. Ο άνθρωπος έχει κόψει την αλυσίδα. Μαζέψτε τον πριν είναι αργά. Εγώ να πω σε κάποιον πώς να ντυθεί ή να συμπεριφερθεί;
Κάποτε, βεβαίως, ένας γνωστός με ρώτησε… «Φώντα ακούω rock n’ roll. Nα βιάσω ή να σκοτώσω;». Και του είπα: πρόσεξε μην κάνεις καμμιά μαλακία, γιατί τώρα που πέθανε ο Νίκος Νικολαΐδης ο μόνος που θα σε κάνει ήρωα θα είναι ο λευκοθόρυβος στο επόμενο διήγημά του. Ο άνθρωπος απελπίστηκε μετά από την απάντησή μου, αποφάσισε να κόψει μια για πάντα το rock n’ roll κι εξαφανίστηκε στο Κατμαντού. Τώρα είναι μοναχός σ’ ένα ινδουιστικό μοναστήρι. Έσωσα μια ψυχή…<<

27/11/2021
Ορισμένοι νομίζουν ότι το πρώτο μουσικό περιοδικό στην Ελλάδα ήταν το Ποπ & Ροκ. Ok, κάποιοι έχουν ακούσει και περί των Μοντέρνων Ρυθμών στα σίξτις, αλλά όλοι αυτοί θα πρέπει να ξέρουν πως μουσικά περιοδικά έβγαιναν στην Ελλάδα ακόμη και στην Κατοχή (1942), όπως αυτό που βλέπετε, και βεβαίως και πριν απ' αυτήν...

26/11/2021
EXEIΣ ΦΟΒΗΘΕΙ ΠΟΤΕ ΤΡΑΓΟΥΔΙ;
«Λιοφαγωμένα πλαδοκύρτικα / αφουγκρασμένα τ’ απόγευμα που χάνω / χωρίς τα ξόμπλια που ανάρτησα / σε σφυρί ιδρωμένο / το μωρό που κυλιέται σαν παιδί / χυμοκάνουλες με σταγόνες τεντωμένων κεριών - πορτοκαλί αγαλμάτων»... Χωρίς Περιδέραιο “Ganuma De Linarus”…
https://www.youtube.com/watch?v=u0VXwaQ0HLY

26/11/2021
>>Πλεύρης για μετάλλαξη της Μποτσουάνα: Θα πάμε και εμείς σε σκληρή γραμμή<<
Ο κουρ@δόμαγκας, που έσπασε το... άβατο των Εξαρχείων στις 6 το πρωί, για να μην τον... γδάρουν οι Απάτσι, το παίζει «σκληρός» στην Μποτσουάνα. Αν ήτανε να κάνει το ίδιο, πέρσι, για την Κίνα, θα είχε καταπιεί τη γλώσσα του. Και αυτός, και οι πάτρωνές του.

26/11/2021
Γιάννης Βογιατζής (ο τραγουδιστής): «Tο “αδέλφια μου αλήτες πουλιά”, μ’ έβγαλε και χουντικό. Ο Γιάννης ο Καψής στα Νέα είχε πει ότι ήμουνα χουντικός, επειδή είπα το “αδέλφια μου αλήτες πουλιά” το ’71».
Και πέφτει ξερός, χθες, ο Χατζηλάουλάου, καθότι του γλυκού νερού και τ' ακούει όλα αυτά για πρώτη φορά...
>>Στ. Παττακός: Ο τραγουδιστής Γιάννης Βογιατζής μας αγαπούσε πάρα πολύ. Ακόμα και τώρα το λέει, “πού είσαι Παπαδόπουλε”.<<

26/11/2021
Αυτή η Ρένα Μόρφη έχει βαλθεί να καταστρέψει ό,τι βάζει στο στόμα της. Δεν ξέρω ποιος της είπε ότι μπορεί να τραγουδάει «τα πάντα», αλλά αυτός που της το είπε την πήρε στο λαιμό του. Δεν πιστεύω, δηλαδή, ότι από μόνη της κινούμενη λέει όλα αυτά που λέει – εκτός και αν έχουν πάρει τα μυαλά της τόσο πολύ αέρα, ώστε πλέον να τρέχει ασυγκράτητα, προς πάσα κατεύθυνση. Το τελευταίο που έσφαξε ήταν το “Blue moon”. Δεν φθάνει που έχει διαλύσει Ζαμπέτα, Καλδάρα κ.λπ., τώρα τα έβαλε και με Rodgers & Hart…

26/11/2021
Όταν μιλάτε για την Μποτσουάνα πρώτα να πλένετε το στόμα σας. Ζούμε σε χώρα τρισχειρότερη...
>>Το τελευταίο επιβεβαιώνει και η οργάνωση Διεθνής Διαφάνεια: η Μποτσουάνα βρίσκεται στις πρώτες 30 μη διεφθαρμένες χώρες, ενώ εμείς στην 80ή θέση.<<
>>Στην πρόσφατη έκθεση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ για την ανταγωνιστικότητα, η Ελλάδα καταλαμβάνει την 81η θέση. Παρότι αναβαθμισμένη κατά 10 θέσεις, δεν είναι έκπληξη ότι παραμένει ουραγός στην Ε.Ε. και σε χειρότερη θέση από χώρες της Υποσαχάριας Αφρικής, όπως η Μποτσουάνα (74η) ή η Ρουάντα (62η).<<

25/11/2021
Από την παγωμένη στέπη. Σταύρος Ζώρας «Σ’ ευχαριστώ»...
https://www.youtube.com/watch?v=YIEweWUikdI

25/11/2021
Ευτυχώς που υπάρχει και ο (Κύπριος) Τάσος Τρύφωνος και βλέπουμε καμιά τηλεοπτική καλλιτεχνική συνέντευξη της προκοπής, γιατί αν περιμέναμε από τους δικούς μας... σκέτος πάτος.
[Γενικά βλέπω στο youtube διάφορα από κυπριακή τηλεόραση, παλιά και καινούρια, και μου αρέσουν πολλά].

25/11/2021
Από 26 έως 29 Νοεμβρίου ο Κώστας Χατζής θα εμφανίζεται στο Half Note, αλλά η είδηση δεν είναι αυτή. Η είδηση είναι πως στο σχήμα που θα τον συνοδεύει θα συμμετέχει και ο Ρήγας Σαριτζιώτης (σε φλάουτο, σαξόφωνο).
Ρήγας Σαριτζιώτης σημαίνει ο πιο θαυμαστός έλληνας σαξοφωνίστας των σίξτις, καθώς τον συναντάμε να σολάρει και να γεμίζει σε δεκάδες ποπ, ροκ, και τζαζ ηχογραφήσεις της εποχής... Θυμάμαι το σόλο που τραβάει στον "Αλέξη" των Olympians και αρρωσταίνω...
https://www.youtube.com/watch?v=hFcAcbbDvUw

24/11/2021
Ερώτηση στην Άννα Διαμαντοπούλου: Γιατί δεν φρόντισες να φέρεις πίσω τα κλεμμένα των ευρωπαίων ολιγαρχών και των ντόπιων ευρωδούλων τους και να τα μοιράσεις στον κόσμο, ώστε να μπορούνε όλοι να πληρώσουν το εικοσάρι;
Απεναντίας συνέβαλες, με τις πολιτικές που υλοποίησες, στη διάλυση του κοινωνικού κράτους και στην φτωχοποίηση μεγάλου τμήματος του πληθυσμού, οπότε δεν δικαιούσαι να κάνεις τέτοιου τύπου ερωτήσεις γιατί απλώς γελοιοποιείσαι...
>>Το 28,9% των Ελλήνων στο όριο της φτώχειας. Το 49,5% των μη φτωχών νοικοκυριών δηλώνει οικονομική δυσκολία να καλύψει έκτακτες αναγκαίες δαπάνες ύψους περίπου 395 ευρώ.<<

24/11/2021
Κόπτεται ο νανογιλέκος για τους άνεργους του Σερβετάλη, που απέλυε μόνος του υγειονομικούς (ο νανογιλέκος) το 2013-14, σκούζοντας πως ήταν δική του επιλογή και πως δεν γούσταρε να του τρώει τη δόξα η τρόικα.
Να μιλήσουν οι συνάδελφοι του ηθοποιού να μιλήσουν, να μιλήσει ο απλός κόσμος να μιλήσει, και να πει τη γνώμη του για το θέμα, αλλά να πουλάνε «ευαισθησίες» τα πολιτικά καθάρματα, που κατέστρεψαν την χώρα, οδηγώντας την ανεργία στα ύψη (ακόμη εκεί παραμένει), κλείνοντας τα σπίτια χιλιάδων οικογενειών, σπρώχνοντας ανθρώπους σε αυτοκτονίες, καρκίνους κλπ. είναι άνω ποταμών.

23/11/2021
Κωστής Χρήστου «Ένα πρωί»...
https://www.youtube.com/watch?v=Cek_VZL5KlA

23/11/2021
Πολιτεύεται στα χνάρια του Γεωργαλά...
«Έχει διαπιστωθεί πως όσο πιο χοντρό είναι το εξαπολυμένο ψέμα τόσο περισσότερο "πιάνει". Αιτία αυτού του φαινομένου είναι ότι το αφελές κοινό “σκέπτεται”: “Δεν θα τολμούσαν να πουν ένα τέτοιο βαρύ πράγμα, αν δεν ήταν αλήθεια”».
Γεώργιος Γεωργαλάς «Η Προπαγάνδα / Μεθοδική και Τεχνική της Αγωγής των Μαζών» [Εκδόσεις Γεωργιάδης, 1967]

Τρίτη 30 Νοεμβρίου 2021

ΧΡΙΣΤΙΑΝΑ η σπουδαία τραγουδίστρια έφυγε πρόωρα από τη ζωή – με πλήρες όραμα για την «εικόνα» του τραγουδιού, δοκίμασε το καινούριο στην πίστα κι έγραψε ιστορία

Μπορεί τα τελευταία πολλά χρόνια η Χριστιάνα να είχε αποτραβηχτεί από τα φώτα τής δημοσιότητας, όμως αυτό δεν σημαίνει πως ο κόσμος την είχε ξεχάσει. Ίσα-ίσα... Τα τραγούδια της ακούγονταν συχνά-πυκνά στο ραδιόφωνο, με τους fans να ποστάρουν συνέχεια παλαιές και πιο νέες επιτυχίες της, με τις θεάσεις στο YouTube να εμφανίζονται μόνιμα ακμαίες και με τα σχόλια να αποδεικνύουν, απλά, την διαχρονική λατρεία, που έτρεφε για ’κείνην ο κόσμος.
Δεν ήταν, περαιτέρω, λίγες οι φορές όπου κάποιο από τα τραγούδια της θα διασκευαζόταν από νεότερους καλλιτέχνες, ανανεώνοντας το ενδιαφέρον του κοινού γι’ αυτή την μοναδική φωνή, που έφτασε πολύ ψηλά με τελείως αθόρυβο τρόπο. Χωρίς το αναίτιο σπρώξιμο από τα μίντια, τον Τύπο κ.λπ., με μόνο εφόδιο τα καταπληκτικά φωνητικά προσόντα της και βεβαίως την διάθεσή της να προβάρει το καινούριο και να ανανεώνεται.
Το «Μίλα μου» αυτό το τέλειο τραγούδι του Robert Williams, που είπε (σε δεύτερη εκτέλεση) η Χριστιάνα με τον Δάκη το 1977, και που ήταν μεγάλη επιτυχία τότε, καθώς έπαιζε ανελλιπώς σε ραδιόφωνα και τζουκ-μποξ, ξαναήρθε στην επικαιρότητα το 2003-04, όταν το είπαν οι νεότεροι Μάρω Λύτρα και Κώστας Καραφώτης, ενώ και ο Μιθριδάτης το 2013 δεν αμέλησε να ραπάρει πάνω στο «Εσύ που μ’ αγαπάς» (των Κώστα Χαριτοδιπλωμένου-Φίλιππου Γράψα), που είχε πει η Χριστιάνα το 1986.
Αφορμές πάντα υπήρχαν...
Μεγαλωμένη σε καλλιτεχνική οικογένεια, με αδελφή (Βασιλική Λαβίνα) και εξαδέλφη (Ελένη Βιτάλη) σημαντικότατες τραγουδίστριες, η Χριστιάνα ξεκινά δειλά την πορεία της στα πράγματα, νωρίς στην δεκαετία του ’70, όταν ήταν ακόμη κάτω από τα 20! Στην αρχή κάνει σεγόντα σε άλλους τραγουδιστές, πριν αρχίσει να χτίζει σιγά-σιγά ένα λαϊκό / ελαφρολαϊκό ρεπερτόριο (τραγουδώντας βασικά συνθέσεις του Νάκη Πετρίδη).
Το 1973 θα συμμετάσχει στον δίσκο των Γιώργου Κατσαρού-Πυθαγόρα «Ο Δρόμος για τα Κύθηρα» [
Philips], τραγουδώντας μαζί με τον Δημήτρη Μητροπάνο το κλασικό πια «Τα Κύθηρα ποτέ δεν θα τα βρούμε», αλλά ο πολύς κόσμος θα συνειδητοποιήσει την φωνή της για πρώτη φορά, την επόμενη χρονιά, όταν η Χριστιάνα θα πει (μόνη της) το «Έβγα τελάλη μου» (των Νίκου Ιγνατιάδη-Φίλιππου Νικολάου), ένα περίεργο τραγούδι, με φολκλορικές αναφορές (ήταν της μόδας τότε), που ακούστηκε πολύ, πάρα πολύ.
Τότε εμφανίζεται μάλιστα και σ’ έναν δίσκο του Απόστολου Καλδάρα και της Σώτιας Τσώτου, που είχε τίτλο «Σκόρπια Φύλλα» [Philips, 1975], τραγουδώντας ξανά μαζί με τον Δημήτρη Μητροπάνο, χωρίς όμως να επαναλάβουν οι δυο τους την επιτυχία των «Κυθήρων», παρότι ο δίσκος είχε καλά τραγούδια (με ευγενή πολιτικά μηνύματα).
Είναι η εποχή όπου η Χριστιάνα αρχίζει να γίνεται «όνομα». Μπορεί να είναι νωρίς ακόμη για να ξεδιπλώσει το ταλέντο της στην πίστα, στο πάλκο, αλλά η επιτυχία είναι τέτοια, που την φέρνει να συνεργάζεται στα μεγάλα μαγαζιά της εποχής, όπως την Φαντασία, σαν ίση προς ίση με τους Σταμάτη Κόκοτα, Δούκισσα, Μιχάλη Μενιδιάτη, Δάκη κ.ά.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/hristiana-i-spoydaia-tragoydistria-efyge-proora-apo-ti-zoi

Δευτέρα 29 Νοεμβρίου 2021

RABBI MEERKAT / BELLEROPHONE μία split κασέτα, δύο ελλήνων πειραματιστών

Πρόκειται για μία κασέτα της θεσσαλονικιώτικης Submersion Records, υπό τον τίτλοHuman Potential(2021), την οποίαν μοιράζονται δύο μουσικοί – ο Rabbi Meerkat, που με το κανονικό ονοματεπώνυμό του μας είναι γνωστός ως ντράμερ των progsters Mother Turtle, και ο Bellerophone (Δημήτρης Σαντζιλιώτης), για δουλειές του οποίου έχουμε γράψει κι άλλες φορές στο blog. Η πρώτη πλευρά της κασέτας με τα οκτώ tracks, ανήκει στον Rabbi Meerkat, ενώ η δεύτερη, με το ένα μόλις track, στον Bellerophone. Η κασέτα είναι φυσικά συλλεκτική καθότι είναι τυπωμένη σε 30 μόλις αριθμημένα αντίτυπα, αλλά υπάρχει και το digital για όποιον ενδιαφερθεί και δεν προλάβει.
Τα κομμάτια του Rabbi Meerkat, που όπως είπαμε είναι οκτώ, με διάρκειες μεταξύ δύο και τεσσάρων λεπτών, αποδίδονται βασικά από τον ίδιο, ο οποίος χειρίζεται ντραμς, κρουστά, πλήκτρα, κάνοντας και φωνητικά, ενώ σε μερικά εξ αυτών υπάρχουν και guests σε rhodes, μπάσο και φωνές.
Το βασικό γνώρισμα αυτών των tracks είναι η συνολική στήριξή τους από τα ντραμς και τα κρουστά. Το «κρουστό τμήμα», ας το πούμε έτσι, που είναι βαρύ και έντονο, υψηλού δυναμικού και volume δηλαδή, κυριαρχεί, και πάνω σ’ αυτό προστίθεται ό,τι προστίθεται. Το γενικότερο πλαίσιο είναι εκείνο του πειραματικού progressive, με στοιχεία punk-jazz και world, με την ρυθμομηχανή σε πρώτο πλάνο, και με όλους τους υπόλοιπους ήχους να συμβάλλουν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, προς κάτι αισθητικώς τελειωμένο.
Και ευχάριστο, και εποικοδομητικό ως άκουσμα. Κάτι όχι αυτονόητο, οπωσδήποτε.
Η δεύτερη πλευρά της κασέτας, τώρα, έχει καταγραμμένο το 25λεπτο σχεδόν track του BellerophoneZivilisation”. Πρόκειται για κάτι τελείως διαφορετικό (από το άκουσμα της πρώτης πλευράς), καθ’ ολοκληρίαν ηλεκτρονικό (τα όργανα-μηχανήματα, που δημιουργούν τους ήχους είναι το μαγνητόφωνο Uher 4000, τα σύνθια Roland Juno-6 και Roland System-100m, ένα no input mixing board κι ένα Roland RE-201 space echo). Το άκουσμα είναι ενιαίο, αναπτύσσεται αργά και με πολύ συγκεκριμένες αλλαγές και μεταπτώσεις, διαθέτει παρεμβάσεις από φωνές και γενικότερες field recordings, ασυζητητί διαθέτει δομές και στοιχεία επαναληπτικότητας, φυσικά τείνει συχνά προς drone και noise κατευθύνσεις, κρατώντας σε σε μιαν εγρήγορση ως ακροατή, παρότι αντιλαμβάνεσαι από νωρίς την περίπου-εξέλιξή του.
Κλασικό electronic-experimental track, στην ροή των προηγούμενων προτάσεων του Bellerophone.
Επαφή: https://submersionrecords.bandcamp.com/album/human-potential

Κυριακή 28 Νοεμβρίου 2021

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΚΚΟΛΗΣ ένα ταλέντο του ελληνικού κινηματογράφου, που προσπάθησε, σε δύσκολες εποχές, να υλοποιήσει προκλητικές ιδέες – η ιστορία ενός εντελώς παραγνωρισμένου και τολμηρού σκηνοθέτη, με συνεχή καταδικαστικά αποτελέσματα

Δεν είναι πρωτοφανές δημιουργοί του ελληνικού κινηματογράφου να θεωρούνται «ξεχασμένοι» ή και «άγνωστοι», με το έργο τους να αγνοείται ευρύτερα, να είναι ανεύρετο, δίχως να έχει αποκατασταθεί ούτε καν ως ιστορικό δεδομένο και τεκμήριο. Και δεν λέμε εδώ, για «καλές» ή για «κακές» ταινίες, αλλά απλώς για ταινίες, που, στην πράξη, είναι εξαφανισμένες από παντού (ασχέτως αν υπάρχουν στα χέρια των δημιουργών τους, σε κάποιες ιδιωτικές συλλογές ή είναι αληθινά χαμένες).
Πίσω από τις ταινίες βρίσκονται, βεβαίως, οι σκηνοθέτες τους (και όσοι άλλοι συνέβαλαν στην υλοποίησή τους), οι οποίοι περιμένουν μάταια, πολλές φορές, να γραφτεί κάτι εποικοδομητικό για ’κείνους και το έργο τους, καθώς αρκετοί απ’ αυτούς φεύγουν από την ζωή, συχνά, χωρίς να το πάρει κανένας χαμπάρι.
Πόσες φορές είχε τιμηθεί και πόσα κείμενα είχαν γραφτεί για τον Κώστα Μανουσάκη για παράδειγμα, πριν εκείνος φύγει από την ζωή, εντελώς αθόρυβα, το 2005; Πού ήταν οι «ύμνοι» για τον «Φόβο» του, που τώρα κατακλύζουν τα μίντια, γραμμένοι είτε από νεότερους συναδέλφους του είτε από σινεφίλ γραφιάδες;
Φυσικά, δεν έχουν όλοι τις ίδιες ευθύνες για την αποκατάσταση ενός ξεχασμένου δημιουργού, σκηνοθέτη εν προκειμένω, καθώς την πρώτη και μεγαλύτερη ευθύνη θα την έχει πάντα, πρώτη, και πάνω απ’ όλους, η επίσημη πολιτεία, που στις διάφορες εκφάνσεις της, μέσα στις δεκαετίες, κυνήγησε άγρια, μέσω των θεσμών της, τους καλλιτέχνες και το έργο τους – καθώς το λογόκρινε, το πετσόκοψε, το έθαψε, το απαγόρευσε, το εξαφάνισε, το έκαψε...
Αυτή είναι η πρώτη, που πρέπει να τους αποκαταστήσει, και να τους ζητήσει εκ των υστέρων «συγγνώμη», για το απύθμενο κακό που τους έκανε. Και σαν δημιουργούς ειδικότερα, μα και σαν ανθρώπους γενικότερα, καθώς το κυνήγι και η περιθωριοποίηση συχνά τους στερούσε ακόμη και την επιβίωση.
Ίσως ο πιο κυνηγημένος και περιθωριοποιημένος σκηνοθέτης στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου να είναι ο Γιάννης Κοκκόλης – ένας δημιουργός με πολύ πρωτότυπες ιδέες, που προσπάθησε να τις υλοποιήσει, βασικά στις δεκαετίες του ’60 και του ’70, πέφτοντας πάντα πάνω σε «τοίχους».
Τις ταινίες του Γιάννη Κοκκόλη, μία προς μία, θα προσπαθήσουμε από την μεριά μας να αναδείξουμε, μέσω αυτού του κειμένου – ταινίες σπάνιες ή ανύπαρκτες, που κρύβουν, όμως, όπως θα διαπιστώσετε, πολύ ενδιαφέρουσες ιστορίες.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/cinema/giannis-kokkolis-i-istoria-enos-entelos-paragnorismenoy-kai-tolmiroy-skinotheti

Σάββατο 27 Νοεμβρίου 2021

PRINS OBI το τέταρτο άλμπουμ του λέγεται “The Grasshopper Lies Heavy”

Τέταρτο προσωπικό άλμπουμ για τον Prins Obi (για τα προηγούμενα τρία μπορείτε να δείτε τα σχετικά reviews «χτυπώντας» το όνομα του καλλιτέχνη στο search του blog), το The Grasshopper Lies Heavy (2021) κυκλοφορεί σε δίσκο βινυλίου και σε digital από την Inner Ear. Το άλμπουμ περιέχει δώδεκα τραγούδια (έξι ανά πλευρά), ανήκουν όλα στον Prins Obi (μουσική, στίχοι, ερμηνεία), στον δίσκο σχεδόν όλα τα όργανα παίζονται από τον ίδιο (σύνθια, κιθάρες, ντραμς, κρουστά κ.λπ.), αν και σε ορισμένα tracks υπάρχουν «βοήθειες» από μουσικούς που χειρίζονται ηλεκτρικές κιθάρες, ηλεκτρονικά, μπάσο, τραγουδώντας ή κάνοντας και φωνητικά.
Διαβάζοντας κάτι στο δίκτυο (bandcamp κ.λπ.) περί επιρροών του Prins Obi, σε σχέση με το συγκεκριμένο LP, μπορώ να πω ότι παραξενεύτηκα. Αναφέρονταν ονόματα όπως εκείνα των Todd Rundgren και Stevie Wonder, που μου δημιούργησαν... αναστολές σε σχέση με την επικείμενη ακρόαση. Δηλαδή είπα ένα... ωχ... από μέσα μου, αλλά ok. Τίποτα δεν μπορεί, στην πράξη, να επηρεάσει την ακροαματική διαδικασία. Προσπαθώ και οφείλω να είμαι, όσο πιο πολύ γίνεται, «καθαρός», όταν ακούω κάτι, δίχως να επηρεάζομαι από διάφορα αστάθμητα, που πέφτουν στην αντίληψή μου από ’δω κι από ’κει. Κι αυτό θα κάνω και για την περίπτωση του “The Grasshopper Lies Heavy”.
Γενικώς να πω, λοιπόν, πως το άλμπουμ είναι αρκετά ενδιαφέρον, δηλαδή πολύ καλό, ενώ δεν έχει και τόσο σχέση (έχει ελάχιστη) και ευτυχώς με... Todd Rundgren και Stevie Wonder. Τουλάχιστον εγώ δεν τους «ακούω», πολύ, εδώ. 
Εντάξει, ο Stevie Wonder είναι ο Stevie Wonder, ένας τεράστιος μουσικός, για τον οποίον έχω την γνώμη πως δεν είναι εύκολο, για πολλούς και διαφόρους λόγους, που δεν είναι άμεσα εξηγήσιμοι, να επηρεάσει ουσιαστικά έναν Έλληνα. Για δε τον Todd Rundgren δεν έχω να πω κάτι ιδιαίτερο. Τον έχω συνδέσει, ιδεολογικά, με τον... αποχαρακτηρισμό του rock ως πολιτικο-κοινωνικό συντελεσμένο και αισθητικά μ’ ένα συνονθύλευμα ήχων (ένα μπερδεμένο «λίγο απ’ όλα»), που εκτός κάποιων ελαχίστων εξαιρέσεων (“A Wizard, A True Star”) με αφήνει μάλλον αδιάφορο. Μπορεί να είναι καλός για τους Αμερικάνους, που μεγάλωναν στα σέβεντις, εντάξει, αλλά για μένα είναι βαρετός.
Και για να έλθουμε στον δίσκο του Prins Obi, εδώ υπάρχουν ωραίες, βρετανικού ψυχεδελικού τύπου μπαλάντες (με πλήκτρα και γυναικεία φωνή), όπως η εισαγωγική “Apricot jive” ή και η “Friends”, πιο funky tracks (εδώ «κρύβεται» κάπου ο Todd Rundgren), επίσης στηριγμένα στα πλήκτρα και με ωραία female vocals (“Banana”), κομμάτια που φέρνουν στην μνήμη Tamla, «τοίχους» και Stevie Wonder (“Devils treats”), αλλά υπάρχουν και κομμάτια με το πιάνο μπροστά, που χρωστούν περισσότερα σε Beatles και John Lennon (“The grasshopper lies heavy”, “Lady Kabbalah”), rock tracks (“Hard to pliz”), μπαλάντες (“Mercy”), γρήγορα και με την καλή έννοια εφετζίδικα electro / rock (“Youre the virus”, “Just a shield”), παράξενα τραγούδια με πλήκτρα, σχεδόν instrumental, γρήγορα στην εξέλιξή τους και πάντα pop, έχοντας να προτείνουν απλά και εύχρηστα μηνύματα (wake up, see the sun / try again, try again / look up, see the sun / try again, try again).
Ένα πολύ ευχάριστο pop άλμπουμ ποικιλιών είναι το “The Grasshopper Lies Heavy” του Prins Obi, που αν και ετοιμάστηκε μέσα στις καραντίνες, βγάζει κάτι θετικό και ελπιδοφόρο – και αυτό κρατάμε. Γιατί αυτό μένει...
Επαφή: www.inner-ear.gr

Παρασκευή 26 Νοεμβρίου 2021

GORDON GRDINA δύο νέα άλμπουμ του σπουδαίου τζαζ κιθαρίστα και ουτίστα, στο δικό του label Attaboygirl Records

Ένα νέο jazz label έχουμε εδώ να παρουσιάσουμε, το καναδικό Attaboygirl, που «τρέχουν» ο κιθαρίστας-ουτίστας Gordon Grdina και η visual artist Genevieve Monro. Οι δύο πρώτες κυκλοφορίες της εταιρείας αφορούν σε δύο ξεχωριστά CD του καναδού μουσικού (είναι γεννημένος στο Βανκούβερ, το 1977), που μας είχε τόσο εντυπωσιάσει με τα προηγούμενα άλμπουμ του, το “Resist” [Irabbagast Records, 2020] (υπό Gordon Grdina Septet) και το “Gordon Grdinas Nomad Trio” [Skirl Records, 2020].
GORDON GRDINA’S SQUARE PEG: Klotski [Attaboygirl Records, 2021]
Το νέο σχήμα του Gordon Grdina αποκαλείται Square Peg και μέλη του είναι, πέραν του ιδίου, που χειρίζεται πάντα κιθάρες και ούτι, οι Mat Maneri βιόλα, Shahzad Ismaily μπάσο, moog synthesizer και Christian Lillinger ντραμς. Το σχήμα δεν δισκογραφείται για πρώτη φορά, καθώς έχει υπάρξει και το “TheLive at The White RoomSessions” από το 2019, όμως τώρα φαίνεται πως βρίσκεται σε μια πολύ δημιουργική φάση του, παράγοντας μουσική «ζεστή», «δυναμική», με ισχυρό feeling, ακαταπόνητες ιδέες και εντυπωσιακά παιξίματα.
Εξάλλου και οι υπόλοιποι τρεις οργανοπαίκτες, που συνοδεύουν, στους Square Peg, τον Καναδό, κάθε άλλο παρά τυχαίοι είναι. Ο Mat Maneri, με τεράστια δισκογραφία και συμμετοχή σε δεκάδες σχηματισμούς είναι εδώ και χρόνια μία «μορφή» της νεοϋορκέζικης jazz-avant σκηνής, όπως και ο Shahzad Ismaily εξάλλου (με τις πακιστανικές ρίζες), που πριν λίγα χρόνια τον είδαμε να υπογράφει, μαζί με τον Marc Ribot και τους υπόλοιπους Ceramic Dog, ένα από τα σημαντικότερα jazz-avant άλμπουμ της περασμένης δεκαετίας, το “YRU Still Here?” [enja / yellowbird, 2018]. Όμως και ο τέταρτος, και νεότερος μάλλον της παρέας, ο γερμανός ντράμερ Christian Lillinger, έχει τεράστια συνεισφορά στα ανάλογα πράγματα, με δεκάδες συμμετοχές και αξιολογότατα άλμπουμ (προσφάτως, εξάλλου, γράψαμε για το έξοχο “XXXX” στην ACT Music + Vision, που υπέγραφαν από κοινού οι Michael Wollny, Emile Parisien, Tim Lefebvre και Christian Lillinger).
Στο “Klotski” τώρα, όπως αποκαλείται η πιο νέα πρόταση των Gordon Grdinas Square Peg, που περιλαμβάνει οκτώ πρωτότυπα tracks, όλα συνθέσεις του Grdina, τα πλαίσιο παραμένει εκείνο της avant-jazz και της ελεύθερης φόρμας γενικώς, που πριμοδοτεί το πηγαίο και το αυθόρμητο.
Έτσι μέσα από κάποιους χαλαρούς «οδηγούς», που οπωσδήποτε υπάρχουν, ώστε η μουσική να μην γλιστρά προς το abstract, τα μέλη των Square Peg παρουσιάζουν στο “Klotski” τον καλύτερο εαυτό τους, δημιουργώντας ένα περιβάλλον έντονο και στα όριά του εκρηκτικό, εντός του οποίου αποτυπώνονται μελωδικά αυτοσχεδιαστικά πλαίσια, με συνεισφορά και από το ούτι ορισμένες φορές (“Bacchic barge”), καινοτομώντας και σε ηχοχρώματα – πέραν των περιπτώσεων με τις συνολικές-συναρπαστικές ενοργανώσεις τύπου “Sulfur city” (με ούτι, moog και όλα τ’ άλλα μαζί) και των εντυπωσιακών παικτικών ντεμαράζ τύπου “Sore spot”. Άλμπουμ κολοσσός! 
GORDON GRDINA: Pendulum [Attaboygirl Records, 2021]
Το “Pendulum” είναι το τρίτο σόλο άλμπουμ τού Gordon Grdina, καθώς έχουν προηγηθεί το “China Cloud” (2018), για ηλεκτρική κιθάρα και ούτι, και το “Prior Street” (2020) για κλασική κιθάρα και ούτι. Σ’ αυτό το τελευταίο μοτίβο κινείται και το “Pendulum”, στο οποίον ο καναδός μουσικός συνθέτει και αυτοσχεδιάζει, ξανά, για κλασική κιθάρα και ούτι, επιχειρώντας να εξερευνήσει δρόμους μουσικούς, που να φέρνουν σε μια κάποια επικοινωνία την Ανατολή με την Δύση.
Για περισσότερο από είκοσι χρόνια ο Gordon Grdina ασχολείται με το ούτι, σπουδάζοντας το όργανο με δάσκαλο τον Ιρακινό Rahim Alhaj, και εξερευνώντας τα κατατόπια του μέσα από τους δίσκους των Hamza El Din, Simon Shaheen, Anouar Brahem και Munir Bashir. Έχει φθάσει δηλαδή σ’ ένα τέτοιο σημείο, ο Καναδός, ώστε να μπορεί να στηρίξει ακόμη κι ένα σόλο-ούτι άλμπουμ, πόσω μάλλον ένα μεικτό CD, όπως είναι τούτο που μας απασχολεί εδώ.
Από τα επτά κομμάτια τού “Pendulum” πέντε είναι για σόλο κλασική κιθάρα, ενώ δύο είναι για σόλο ούτι. Σε κανένα track, δηλαδή, δεν συνηχούν τα δύο όργανα (με διπλή εγγραφή), ούτε υπάρχει track στο οποίο να ξεκινά το ένα όργανο και να συνεχίζει το άλλο. Η έννοια του σόλο είναι αυστηρή λοιπόν και αφορά και στα δύο όργανα.
Στα κομμάτια με κλασική κιθάρα η επιρροή από την σχετική κλασική φιλολογία είναι ολοφάνερη, ενώ στα κομμάτια με ούτι και ιδίως στο “The chase” είναι ολοφάνερη η αυτοσχεδιαστική προσέγγιση της Ανατολής. Το άλλο track με ούτι, το “Wayward”, αποτελεί επανεκτέλεση σύνθεσης που είχε ακουστεί για πρώτη φορά στο άλμπουμ “Ejdeha” [Songlines Recordings, 2018] των Gordon Grdinas The Marrow, ενώ έχει ερμηνευθεί και από το Gordon Grdina Quartet στο CDCoopers Park” [Songlines Recordings, 2019]. Άρα, σαν σύνθεση, αποτελεί μια σταθερή αξία του ρεπερτορίου του καναδού μουσικού, που έρχεται και επανέρχεται, ούσα πιο κοντά σ’ αυτή την «επικοινωνία» Ανατολής και Δύσης (με τις σχετικές εναρμονίσεις να ακούγονται εντυπωσιακώς).
Γενικώς οι επιρροές του Grdina μπορεί να αναζητηθούν σε πολλά και διαφορετικά αισθητικά πεδία, περάν της δυτικής και ανατολικής «κλασικής», όπως είναι η jazz, η pop των στάνταρντ και της Tin Pan Alley, το flamenco, το folk κ.λπ.
Ένα άλμπουμ απολαυστικό είναι το “Pendulum”, που θα μπορούσε να αφορά στον κατάλογο της ιστορικής Takoma Records.
Επαφή: www.gordongrdinamusic.com

Πέμπτη 25 Νοεμβρίου 2021

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 414

23/11/2021
>>Πέθανε ο διεθνούς φήμης τενόρος Παύλος Ράπτης<< διαβάσαμε σήμερα στις ειδήσεις.
Σε πρώτη φάση το όνομα δεν μου έλεγε τίποτα, αλλά προχωρώντας παρακάτω στις νεκρολογίες διαπίστωσα πως τον Παύλο Ράπτη τον ήξερα, έχοντας μάλιστα κι ένα δίσκο του, που τον είχα βρει στο Μοναστηράκι πριν από 20 και βάλε χρόνια. Προφανώς είχα αγοράσει το LP λόγω του ελληνικού ονόματος.
Ως Paulos Raptis, ο Παύλος Ράπτης έκανε τεράστια καριέρα στην Πολωνία, καθώς ήταν πολλοί εκείνοι που τον θεωρούσαν διάδοχο του Jan Kiepura («γεια σου Ρούκουνα, Κεπούρα!», που έλεγε και ο Μάρκος στον Ρούκουνα στο «Μαύρα μάτια, μάτια φρύδια»), ενώ ήταν γνωστός και στην Ελλάδα, καθώς εμφανιζόταν από χρόνια σε παραγωγές της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Ο Ράπτης είχε γεννηθεί το 1936, κάπου στην Καστοριά, για να βρεθεί στην Πολωνία, παιδί, τον καιρό των διώξεων των κομμουνιστών μετά το τέλος του Εμφυλίου. Εκεί, στην νέα πατρίδα του, σπούδασε στα καλύτερα σχολεία, για να αναδειχθεί στα πρώτα χρόνια του ’60 σε top όνομα.
Σταδιακά, μάλιστα, η φήμη του ξεπέρασε τα πολωνικά σύνορα, τραγουδώντας από Ελλάδα μέχρι Σιγκαπούρη, και από Αυστραλία μέχρι Αμερική – και αυτά πριν από την πτώση του «υπαρκτού», όπως διαβάζω στο οπισθόφυλλο του δίσκου του, που προέρχεται από το 1987. Φυσικά, ο Ράπτης είχε ξεκινήσει να ηχογραφεί από τις αρχές του ’60.
Ευλύγιστος και άνετος στο ρεπερτόριο, που επέλεγε να αποδώσει, ο Ράπτης τραγούδησε από πολύ νωρίς «τα πάντα», και φυσικά και ποπ. Μάλιστα στο συγκεκριμένο LP πολλά ποπ τραγούδια του είναι γραμμένα από δύο άλλους Έλληνες(!), τους J. Sideris – N. Chadzinikolau.
[Αυτό είναι το εξώφυλλο του LP – τραγούδι ακούστε στα σχόλια]

22/11/2021
Ό,τι έχω διαβάσει (διηγήματα και ποιήματα) από Τριαντάφυλλο Πίττα είναι όλα ένα κι ένα. Πολύ μεγάλος και, όπως συνήθως και συχνά συμβαίνει, υποτιμημένος.
Στο βιβλίο του «Τα Τέρατα θα Έρθουν» που είχε κυκλοφορήσει το 1969 στις εκδόσεις Ιωλκός, και ξανά στον Αιγόκερω το 1981 υπάρχει το εισαγωγικό διήγημα με τον ίδιο τίτλο, στο οποίο ο Πίττας καταπιάνεται με την εφηβική σεξουαλικότητα (αγαπημένο θέμα του), σε συνθήκες ανδροκρατούμενων δομών (εδώ ένα κάτι σαν ορφανοτροφείο αρρένων), παρομοιάζοντας το πέος σε στύση με «τέρας».
Τα αγόρια που γίνονται άντρες και που επικαθορίζονται από τα «τέρατα» που φέρουν επάνω τους, επιτίθενται με βία απέναντι στη γυναίκα ή στον διαφορετικό, πριν καταλήξουν να ξεκληρίσουν τον κόσμο, ως πρωταίτιοι της πυρηνικής καταστροφής.
Ψυχαναλυτικό στο έπακρο, το «τα τέρατα θα έρθουν», που άλλοτε φέρνει στη μνήμη Ζενέ και άλλοτε Ιονέσκο, είναι ένα διαμάντι της λογοτεχνίας μας, που εξακολουθεί να παραμένει στα αζήτητα.

22/11/2021
Θα περιμένω το πρώτο ελληνικό epic, power metal συγκρότημα που θα μελοποιήσει αυτούς τους στίχους. Από Εξκάλιμπερ και πέρα...

ΗΡΩΙΚΗ ΦΥΓΗ

Ξοπίσω μου δαιμονικό φυσομανούσε, του Άδη,
πύρινο ανασασμό
κι έτρεχα, σ’ άφεγγες νυχτιές, μες στο βαθύ σκοτάδι,
μ’ έν’ άγριο καλπασμό.

Και τον μαντύα τον ταπεινό ξεδίπλωνα του επαίτη
σ’ ηρωική φυγή
κι έσερνα ατίθασα λυτή της κόμης μου τη χαίτη
και σάρωνα τη γη.

Του ανέμου το καμτσίκωμα που αφάνιζε τα δάση
με λύγαε, καλαμιά
και στέγνωνε στα χείλια μου, τη φούχτα μου, άδειο τάσι
στην άνυδρη ερημιά.

Κι απ’ την αρμύρα θέριευε της φλογισμένης άμμου
της δίψας το ουρλιαχτό,
μα έφευγα, ενώ, σε σύσπαση φριχτή, κυλιόταν χάμου
τ’ ανήμπορο ερπετό.

Η γη κάτω απ’ τη φτέρνα μου προδοτικά βογγούσε
καφτή ως λαβωματιά,
μα βέλος ξέφευγα γοργό και πίσω μου αστοχούσε
η εχθρική σαϊτιά.

Με παραμόνευε γαμψά το νύχι στα σκοτάδια
του πειναλέου βραχνά
κι ως γλύτωνα, οι φοβέρες του, μαύρων όρνιων κοπάδια
πίσω έκραζαν βραγχνά.

Κι η νύχτα τρύπια, τάνυζε φτερούγα νυχτερίδας,
τον έναστρο ουρανό
και την οργή του κεραυνού σε νέφη καταιγίδας
σπαθί έκρυβε γυμνό.

Στο πέρασμά μου σφύριζε της έχθρητας το φίδι
μες στα ξερά κλαδιά,
μα της φυγής μου η αστραπή περνούσε όπως λεπίδι,
της νύχτας τη καρδιά.

Και του θριάμβου μου η κραυγή βόλι καφτό τρυπούσε
τα σπλάγχνα της σιγής
κι αντίλαλους η φόρμιγγα του στήθους μου ξυπνούσε,
στις εσχατιές της γης.


['Ηβη Κούγια (Μελισσάνθη), από τη συλλογή "Προφητείες", του 1931]

22/11/2021
Αυτό το είχαμε γράψει πέρυσι, σαν χθες...

21/11/2021
Η Athens Voice κάνει αφιέρωμα στην σοσιαλδημοκρατία λέει... κι έχει καλέσει για να γράψουν όλους εκείνους που κατέστρεψαν την χώρα, από το 1996 και μετά, από θέσης ευθύνης (Κώστας Σημίτης, Ευάγγελος Βενιζέλος, Τάσος Γιαννίτσης, Γιώργος Φλωρίδης, Νίκος Χριστοδουλάκης, Αλέκος Παπαδόπουλος – όλο το αποκρουστικό σημιτικό ΠΑΣΟΚ δηλαδή), μαζί με διάφορους άλλους όνομα και μη χωριό... με τους οποίους γελάς, μόνο, μ’ αυτά που γράφουν.
Πάρτε εδώ τι έλεγε ο Δημήτρης Τσοβόλας, το 1992, τον οποίον φυσικά δεν πρόκειται να τον καλέσουν για να πει την άποψή του (τα κεφαλαία δικά μου).
«Είναι γεγονός ότι το χρέος του Δημόσιου Τομέα αυξήθηκε κατά την περίοδο 1982-1988. Η αύξηση όμως αυτή δεν οφείλεται σε καταναλωτικά ελλείμματα, όπως αναληθώς υποστηρίζει η κυβέρνηση της ΝΔ, αλλά εξ ολοκλήρου στις ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ.
Όχι μόνο δεν υπήρξαν καταναλωτικά ελλείμματα την περίοδο 1981-1988, αλλά υπήρξαν πρωτογενή πλεονάσματα, αφού με εξαίρεση το 1981 (επί ΝΔ) και το 1985, τα έσοδα επαρκούσαν να καλύψουν και μέρος των δαπανών εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους, που οφειλόταν στο ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ.
Εάν σ’ αυτό συνυπολογιστεί και το γεγονός της αλλαγής πολιτικής δανεισμού του Δημοσίου, που επέβαλλε η ανάγκη προσαρμογής της Ελλάδας στα κοινοτικά δεδομένα και που σύμφωνα με την οποία το Δημόσιο άρχισε να δανείζεται με τους όρους δανεισμού των ιδιωτών, γίνεται εύκολα κατανοητό ότι ο καταναλωτισμός, για τον οποίον κατηγορείται ο Δημόσιος Τομέας, αποτελεί μύθο και προπαγανδιστικό εφεύρημα της ΝΔ.
Το ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ, επί των ημερών μας, ενισχύθηκε σημαντικά, ώστε να υπερκαλύψει την ατολμία των ιδιωτών επενδυτών, οι οποίοι από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 είχαν σχεδόν σταματήσει να επενδύουν. Έτσι, ο λόγος Ακαθάριστες Επενδύσεις Παγίου Κεφαλαίου προς ΑΕΠ σταθεροποιήθηκε στην αρχή της οκταετίας του ΠΑΣΟΚ, για να βελτιωθεί θεαματικά προς το τέλος της. Αναστράφηκε έτσι η τάση αποεπένδυσης, που χαρακτήριζε την ελληνική οικονομία μέχρι το 1981.
Ταυτόχρονα το ΑΕΠ παρουσίασε μικρή, αλλά σταθερή αύξηση τα πρώτα χρόνια της οκταετίας, για να αυξηθεί με ρυθμό 4,4% και 3,8% σε σταθερές τιμές το 1988 και το 1989, έναντι μηδενικής αύξησης το 1981.
Είναι γνωστό ότι ο μόνος υγιής και αποτελεσματικός τρόπος για να εξυπηρετηθεί το δημόσιο χρέος, χωρίς προβλήματα, είναι η αύξηση του ΑΕΠ. Η στασιμότητα του ΑΕΠ, που παρατηρείται σήμερα (σ.σ. το 1992, επί κυβέρνησης Μητσοτάκη) είναι ένας από τους κύριους λόγους που το δημόσιο χρέος αυξάνεται ταχύτατα και δημιουργεί μεγάλα προβλήματα στην δημοσιονομική διαχείριση».

Δημήτρης Τσοβόλας «Οι Δρόμοι της Ευθύνης» [Κάκτος, 1994]
[κουβέντα δεν πρόκειται να πιάσω, δεν έχω χρόνο]

20/11/2021
Καίτη Θεοχάρη 1967. Γιατί έτσι, γιατί υπάρχει λόγος...

20/11/2021
Και όμως οι Fleetwood Mac, δηλαδή ο Peter Green στο περίφημο "Oh well - pt.1" πρέπει να είχε αντιγράψει τον Σταύρο Ξαρχάκο. Καθόλου δύσκολο να ήξερε το άλμπουμ του...
https://www.youtube.com/watch?v=ZibXLWfxsvQ

19/11/2021
Βροχή στα δειλινά, ελπίδα πουθενά
τη φτώχεια μου φτωχότερη τη βλέπω
Παράθυρα κλειστά, τα όνειρα σβηστά
κι εγώ ξερό κλαρί στη μέση στέκω
[Κώστας Κινδύνης]
https://www.youtube.com/watch?v=67eD0FZDgkA

19/11/2021
Επειδή έγινε κάποιος ντόρος σε σχέση την βράβευση της Ελένης Καραΐνδρου με “Lifetime Achievement Award” από τα World Soundtrack Awards, του Κινηματογραφικού Φέστιβαλ της Γάνδης.
Κατ’ αρχάς να πούμε πως το συγκεκριμένο φεστιβάλ βραβεύει από το 2001 και έχει βραβεύσει (για κινηματογραφική μουσική πάντα) δεκάδες συνθέτες, για ποικίλους λόγους και αιτίες.
Μάλιστα έχει βραβεύσει ξανά και 3-4 Έλληνες. Τον Μίκη Θεοδωράκη το 2007 πάλι με “Lifetime Achievement Award” (σαν αυτό που δώσανε, τώρα, στην Καραΐνδρου), το 2006 κάποιον Alexis Koustoulidis (“SABAM Award For the Most Original Composition by a Young International Composer”), το 2005 τον Vangelis (“Public Choice Award”), ενώ κάμποσες φορές έχει βραβευθεί και ο Alexandre Desplat (αν θεωρήσουμε πως είναι κι αυτός «μισός» Έλληνας, αφού η μάνα του είναι Ελληνίδα).
Να πούμε επίσης πως η Ε. Καραΐνδρου δεν πήρε κάποιο από τα τρία βασικά βραβεία του θεσμού (“Film Composer of the Year”, “Television Composer of the Year”, “Best Original Song Written Directly for a Film”), αλλά κάποιο από εκείνα που στην Ελλάδα τα λέμε... της συνολικής προσφοράς. Κάποιο απ’ αυτά τέλος πάντων που οι Βέλγοι, μέσα σε 20 χρόνια, δεν πρόκαμαν να δώσουν (έστω και ένα... μισό) στον Ennio Morricone.
Μμμμμ... φοβερός θεσμός... τι να σου πω... Παμ' παρακάτω...

19/11/2021
Θυμάμαι ένα παλιό σύνθημα στο ποδόσφαιρο - δεν ξέρω αν το λένε ακόμη οι... πλατύποδες. «Γ@μιέται ο Βόλος και η Αυστρία»...

19/11/2021
Δεν πιστεύω να υπάρχει κανένας εδώ μέσα -μεταξύ των φίλων και γνωστών τέλος πάντων-, που να περιμένει από τον Πλεύρη να τον προστατέψει από οτιδήποτε...