BJØRN ALTERHAUG QUARTET μια ιστορική προσωπικότητα της νορβηγικής τζαζ σκηνής

Στα 80 προς 81 του βρίσκεται πλέον ο νορβηγός κοντραμπασίστας Bjørn Alterhaug συνεχίζοντας να ηχογραφεί, παρά τα κάποια προβλήματα υγείας, που έχουν επηρεάσει τα δάκτυλά του. Γνωστός, ίσως, στους φίλους της ευρωπαϊκής και ειδικότερα της νορβηγικής jazz από τις πολλές και πλούσιες εγγραφές του, που ξεκινούν πριν από το μέσο των 70s, o Alterhaug είναι μια ιστορική προσωπικότητα της τοπικής σκηνής, έχοντας τον τρόπο να κάνει ακόμη αισθητή την παρουσία του.

Στο παρόν CD, που τιτλοφορείται “Blame it on my age” [Losen Records, 2026] (όλοι αντιλαμβάνονται τι σημαίνει αυτό), ο Alterhaug συνυπάρχει με τέσσερις νεότερούς του μουσικούς, τον τενόρο σαξοφωνίστα Erlend Vangen Kongtorp (28), τον πιανίστα Vigleik Storaas (63) και τον ντράμερ Tom Olstad (72), αποδίδοντας μια σειρά δέκα συνθέσεων (τρεις δικές του, μία του Storaas και έξι διασκευές) κάτω από πολύ συγκεκριμένες συνθήκες.
Ο Alterhaug και οι μουσικοί του ήθελαν να αναπροσαρμόσουν στο σήμερα το κλίμα των εγγραφών από τα 50s και 60s, όταν τα sessions ήταν, συχνά, σύντομα στο χρόνο, με τους μουσικούς μέσα λίγες μόνον ώρες να ηχογραφούν ιστορικά και θρυλικά άλμπουμ. Και κάπως έτσι μέσα σε έξι μόνον ώρες της 6ης Οκτωβρίου του 2025 θα προέκυπτε το “Blame it on my age” (ηχογράφηση στο Øra Studio του Trondheim), ένα άλμπουμ απλό, αβίαστο, φιλικό και ήρεμο, που φανερώνει, κατά πρώτον, την παιδεία και την τζαζική μόρφωση όλων των συμμετεχόντων.
Ο Alterhaug είναι πάντα η ήρεμη δύναμη στις ηχογραφήσεις, με τον πιανίστα Storaas να δείχνει την αξία του και στις εισαγωγές (στο “Friends” του Bjørn Johansen για παράδειγμα), μα και όπου αλλού του δίνεται η ευκαιρία να βγει μπροστά με δυναμικές καταδείξεις (στο “Oleo var.1” του Sonny Rollins), ενώ εντυπωσιακός είναι και ο σαξοφωνίστας Kongtorp όχι μόνο στα πιο γρήγορα tracks μα και στις μπαλάντες (στην “Egeli” του Alterhaug φερ’ ειπείν), με τον ντράμερ Olstad  να καθορίζει και αυτός με τα συνήθως ελαφρά χτυπήματά του την γενικότερη ατμόσφαιρα του δίσκου.
Οι versions σε συνθέσεις των Oscar Levant, Sonny Rollins, Ralph Rainger και Horace Silver δείχνουν, αν θέλετε, και τις αισθητικές αφετηρίες των νορβηγών μουσικών, οι οποίοι έχουν τον τρόπο να απογειώνουν το “Blame it on my age” σ’ εκείνα τα σημεία που πρέπει.
Επαφή: www.losenrecords.no

η συζήτησή μας με τον Θοδωρή Μανίκα στην ραδιοφωνική εκπομπή του «Το Χαμένο Σαββατοκύριακο»

Όποιος-α θέλει ν’ ακούσει τη συζήτηση που κάναμε την Κυριακή με τον Θοδωρή Μανίκα στην εκπομπή του «Το Χαμένο Σαββατοκύριακο» Στο Κόκκινο 105.5fm, δίνω το λινκ του αρχείου των εκπομπών του σταθμού στο τέλος.
Πατάς το λινκ, σκρολάρεις έως εκεί όπου λέει «ΑΡΧΕΙΟ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ», επιλέγεις από το βελάκι «Κυριακή 01.03.26» και κλικάρεις πάνω στο «18:00-20:00 Το Χαμένο Σαββατοκύριακο Θοδωρής Μανίκας» (όπως δείχνω και στη φωτογραφία).

Η συζήτηση ξεκινάει στο 30:30 με το “Jeronimo yanka” των Forminx και τελειώνει στο 59:30 με το “Starvation” των Socrates.
https://www.avgi.gr/sto-kokkino#archive

ΜΙΘΡΙΔΑΤΗΣ chiaroscuro

To “Chiaroscuro” [Μετρονόμος, 2025], όπως διαβάζω στο σάιτ του Μετρονόμου, «περιέχει συγκεντρωμένα όλα τα  singles του Μιθριδάτη, που κυκλοφόρησαν από το 2012 μέχρι το 2025», προφανώς σε φυσική μορφή, σ’ ένα ωραίο από εικαστικής πλευράς σχεδιασμένο CD – από το οποίο, όμως, απουσιάζουν, ως ένθετο, τα λόγια.

Στο hip hop δεν προσανατολίζεσαι άμεσα και χωρίς πολλά-πολλά, άμα δεν έχεις μπροστά σου τα λόγια να τα διαβάζεις. Δεν αρκεί το να τ’ ακούς. Ο λεκτικός πολυβολισμός δεν «μεταφράζεται» σε πρώτο χρόνο, κατά τη διάρκεια της ακρόασης. Σου «φεύγει» το 90% των όσων ακούς – και περαιτέρω δεν μπορείς να εκτιμήσεις, όπως πρέπει, τις σκέψεις και τα νοήματα όσων λέει ο Μιθριδάτης (και όποιος άλλος). Εντάξει, αν δεν σ’ ενδιαφέρουν τα λόγια, και σε νοιάζει μόνο το flow τους αυτό είναι μια χαρά, καθότι ο Μιθριδάτης δεν είναι χθεσινός (έκλεισε αισίως 30ετία στα πράματα), και ξέρει τι θέλει να κάνει και πώς να το κάνει. Εξάλλου εδώ υπάρχουν πολλά σημεία, στα οποία ανακαλείς Ημισκούμπρια (δεν θα μπορούσε να συμβαίνει αλλιώς), ενώ και πλάκα γίνεται, και εύστροφες ρίμες φθάνουν στ’ αυτιά σου, και σοβαρά λόγια πιάνεις από ’δω κι από ’κει, με τα samples από το «Χρόνια πολλά» του Γεράσιμου Λαβράνου στο «Γλυκιά ολντ’σκουλιά», από το «Εσύ που μ’ αγαπάς» των Χαριτοδιπλωμένου / Γράψα με τη Χριστιάνα στο «Μόνο εσύ» κ.λπ. να δείχνουν και φαντασία και έξυπνο ψάξιμο στα παλιά, ή τέλος πάντων στα παλιότερα, προσδίδοντας στο “Chiaroscuro” κι άλλα ακόμη credits. Θετική εντύπωση έχω για τον δίσκο... δεν το συζητώ, αλλά, το ξαναλέω, θα ήθελα γραμμένους τους στίχους για να εκφράσω πληρέστερη γνώμη.
Επαφή: www.metronomos.gr

o Χάρης Συμβουλίδης γράφει στο «Αθηνόραμα» για το «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ»

>>Το βιβλίο των βιβλίων για τα 100 Χρόνια της Ελληνικής Τζαζ

Ο Φώντας Τρούσας τίμησε την επέτειο –αλλά και τη μνήμη του Γιώργου Χαρωνίτη– μ' ένα σύγγραμμα το οποίο μέλλει να γίνει όχι μόνο οδηγός, μα και μέτρο σύγκρισης για όσους επόμενους επιχειρήσουν κάτι ανάλογο.

ΓΡΑΦΕΙ: ΧΑΡΗΣ ΣΥΜΒΟΥΛΙΔΗΣ 
01 Μαρτίου, 2026

Από μόνα τους, τα 100 Χρόνια της Ελληνικής Τζαζ φαντάζουν τόσο εντυπωσιακά, ώστε ίσως να επισκιάζουν μία από τις πιο σημαντικές τους παραμέτρους: ότι, πέρα από τους ανθρώπους που τα εκπροσώπησαν και τα "έχτισαν" με τη δράση τους, καταγράφεται κι ένας αιώνας εγχώριου ενδιαφέροντος γι' αυτούς τους ήχους. 
Καταγράφεται μια νοητή γραμμή, δηλαδή, η οποία διασυνδέει τον κόσμο που έδωσε το παρών στον ερχομό του Sidney Bechet στην Αθήνα του 1927 με το κοινό που διασκέδασε στο "Παλλάς" υπό τους ήχους της θρυλικής Josephine Baker και της μπάντας της (1934), με αυτούς που παρακολούθησαν τις σχετικές απόπειρες του Μίμη Πλέσσα στις δεκαετίες του 1950 και 1960 ή πήγαν να δουν τον Louis Armstrong στο θέατρο "Ορφέας" (1959), με εκείνους που στήριξαν τον δίσκο-ορόσημο του Σάκη Παπαδημητρίου "Αυτοσχεδιάζοντας Στου Μπαράκου" (1979), εν τέλει και με τους ηλικιακά νεότερους· όσους επιθυμούν να γίνουν κοινωνοί της τζαζ ερχόμενοι, όμως, από ροκ και ηλεκτρονικά ακούσματα με "εναλλακτικό" πρόσημο.
Το εν λόγω σχήμα, βέβαια, αν και ακριβές ως προς τους κύριους σταθμούς του, είναι ταυτόχρονα και κάπως χονδροειδές –από την άποψη πως η πλήρης ιστορία είναι πολύ πλουσιότερη, οπότε δεν εξαντλείται στην τοποθέτηση τριών ή τεσσάρων ορόσημων σε χρονολογική σειρά. Και είναι ακριβώς σε αυτόν τον πλούτο όπου θεμελιώνεται το βιβλίο του Φώντα Τρούσα "100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ" (εκδόσεις Όγδοο, Δεκέμβριος 2025), χαρίζοντας στην όλη διαδρομή όχι μόνο σάρκα, οστά και γοητευτικές διηγήσεις, αλλά και τεκμήρια πολύτιμα. Ειδικά σε εποχές σαν και τη δική μας, όπου συχνά πασχίζεις πια να ξεχωρίσεις τι ισχύει και τι δεν ισχύει.

Ελάχιστοι Έλληνες μουσικογραφιάδες διαθέτουν την τριβή του Φώντα Τρούσα με την τζαζ. Η οποία ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1980, κορυφώθηκε στο διάστημα 1995/2013 όταν υπήρξε συντάκτης και αρχισυντάκτης του επιδραστικού περιοδικού Jazz & Τζαζ και συνεχίζεται σήμερα, με κείμενα αξιώσεων τόσο για το δικό του blog (το Δισκορυχείον), όσο και για τον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο. Πρέπει να τονιστεί, βέβαια, ότι ο Τρούσας ακούει πολλά είδη μουσικής. Έτσι, δεν γράφει από τη σκοπιά ενός μυημένου σπεσιαλίστα, μα διατηρεί μια ματιά με σημαίνον εύρος, η οποία τον βοηθά να ανοίξει τη συζήτηση και με τρόπους που θα εκτιμήσουν κι όσοι κάνουν απλά τις πρώτες τους βουτιές στον τζαζ ωκεανό. Επίσης, συμπορεύτηκε επί σειρά ετών με τον Γιώργο Χαρωνίτη –ο οποίος έγραψε ιστορία και στο Αθηνόραμα. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, ότι αφιερώνει το βιβλίο στη μνήμη του, μιλώντας και για τις εμπειρίες που μοιράστηκαν.<<
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.athinorama.gr/music/3067565/to-biblio-ton-biblion-gia-ta-100-xronia-tis-ellinikis-tzaz/

απόψε στο «Χαμένο Σαββατοκύριακο»

>>Στη σειρά των από τηλεφώνου συνεντεύξεων που παρουσιάζει από καιρού εις καιρόν, Το Χαμένο Σαββατοκύριακο / The Lost Weekend, φιλοξενεί σήμερα, με ιδιαίτερη χαρά, τον Φώντας Τρούσας, έναν άνθρωπο με μοναχική, πλήν όμως παραγωγικότατη, διαδρομή, που είναι γεμάτη από σκάλισμα, ψάξιμο, γράψιμο και διάσωση ντοκουμέντων και πληροφοριών, σχετικώς με την ελληνική (συχνά και την ξένη) μουσική δραστηριότητα, σχετικώς με τον (ελληνικό κυρίως) κινηματογράφο, σχετικώς με τα εγχώρια ΜΜΕ, σχετικώς με την εξέλιξη των ντόπιων κοινωνικών συνηθειών, κυρίως δε των συνηθειών και των κινημάτων της εκάστοτε νεολαίας του τόπου μας, ενίοτε δε και της πολιτικής, της επιχειρηματικότητας, των σπορ και άλλων εκφάνσεων της ανθρώπινης δραστηριότητας, όπως αυτές καταγράφηκαν τα τελευταία 70 χρόνια στη χώρα μας....
Πέρα από blogger και δημοσιογράφος, ο Τρούσας είναι και συγγραφέας τεσσάρων βιβλίων που κινούνται περί τα προαναφερθέντα ζητήματα και, στη συζήτησή μας, θα μιλήσουμε αρκετά και για τα δύο πιό προσφατα πονήματά του, ήτοι τα βιβλία του 100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ: Από Το Μουσικό Θέατρο Και Το Ελαφρό Τραγούδι Στη Σύγχρονη Και Αυτοσχεδιαστική Τζαζ και Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική Στη Μακρά Δεκαετία Του '60 / Μία Αντι-ανάγνωση, που αμφότερα εκδόθηκαν το 2025 από τις εκδόσεις του Ogdoo. gr.
@highlight Tune in!
Το Χαμένο Σαββατοκύριακο / The Lost Weekend σήμερα 18:00 - 20:00, Στο Κόκκινο 105,5 fm και https://www.avgi.gr/sto-kokkino<<

Ευχαριστώ πολύ τον Θοδωρή Μανίκα, «Το Χαμένο Σαββατοκύριακο / The Lost Weekend» και τον ραδιοσταθμό «Στο Κόκκινο 105,5 fm». Θα συζητήσουμε απόψε, γύρω στις 18:30…

Τheodoros, Κίτρινα Ποδήλατα και s̶i̶s̶t̶e̶r̶ : τα καινούρια άλμπουμ τους είναι από εκείνα που ξεχωρίζουν – τραγούδια και instrumentals, που κινούνται από τη ροκ λαϊκότητα μέχρι τον πειραματισμό

Και τα τρία ελληνικά άλμπουμ, για τα οποία θα γράψουμε στη συνέχεια, περιστρέφονται γύρω από τον πολυδιάστατο κόσμο του ροκ. Οι s̶i̶s̶t̶e̶r̶ , οι οποίοι δεν μας αποκαλύπτονται ούτε ως ονόματα ούτε φωτογραφικά, δίνουν το πρώτο άξιο άλμπουμ της χρονιάς, ένα 2LP γεμάτο με καταπληκτικά instros, ο Theodoros, frontman των ιστορικών Λευκή Συμφωνία, προτείνει ένα αγγλόφωνο άλμπουμ, πιστό στο στυλ του, ενώ τα Κίτρινα Ποδήλατα, με το νέο εορταστικό LP τους, με τα πολλά καλοφτιαγμένα τραγούδια, μας γυρίζουν πίσω στα 90s-early 00s, όταν γνώριζαν επιτυχία συγκροτήματα σαν τους Πυξ-Λαξ, Domenica, De Facto και άλλα διάφορα.

s̶i̶s̶t̶e̶r̶ : blood [Same Difference Music, 2026]
Το πρώτο άλμπουμ των s̶i̶s̶t̶e̶r̶  υπό τον τίτλο “untrue” είχε κυκλοφορήσει το 2018 από την Underflow, έχοντας επιρροές από Flipper, Hüsker Dü, Butthole Surfers, Material, Meat Puppets, Thin White Rope, Savage Republic... Οκτώ χρόνια αργότερα, δηλαδή σήμερα, οι s̶i̶s̶t̶e̶r̶  επανέρχονται στη δισκογραφία, με τις ίδιες πάνω-κάτω αναφορές, μ’ ένα double LP πενήντα και κάτι λεπτών, στο οποίο καταγράφονται επτά κομμάτια τους (ένα, δύο, δύο και δύο ανά πλευρά).
Όλη την Side 1 καταλαμβάνει το 11λεπτο “orca”, ένα δυναμικό ορχηστρικό (όλα τα tracks είναι instrumentals εξάλλου), το οποίο εξελίσσεται όχι αργά, αλλά πάντως... βαριά, με τις κιθάρες να εμφανίζονται με ποικίλα timbre, και με το ρυθμικό τμήμα να κινείται σε κάπως μονότονα, αλλά σίγουρα υποβλητικά πλαίσια. Το λέω, γιατί το “orca” κατ’ ουσίαν κόβεται στα δύο, βγάζοντας όμως και στα δύο τμήματά του την ίδια ένταση και το ίδιο trance.
Στο “subterfuge”, που ανοίγει την Side B, είναι και πάλι το ύφος και το στυλ των s̶i̶s̶t̶e̶r̶  που σε πάει μπροστά, μ’ αυτή την ιδιότυπη α λα 17 Pygmies εισαγωγή του, με τη συνέχεια να είναι εξ ίσου ενδιαφέρουσα, εννοείται, καθώς συνδυάζονται ατμοσφαιρικά και noisy στοιχεία με τρόπο σίγουρο και δοκιμασμένο. Το “dark candy”, που κλείνει την πλευρά, είναι μια 6λεπτη ροκιά, που διαθέτει επιπρόσθετα όργανα σε ρόλο υποβολιμαίο όμως (όπως συμβαίνει με το σαντούρι του Παναγιώτη Μπάρα) και με τις κιθάρες, είτε σε twangy πλαίσια, είτε σε πιο experimental, να κάνουν και πάλι τη διαφορά. Αν στα παραπάνω προσθέσεις και τις παραδοσιακές νύξεις τότε απλώς συζητάμε για ένα πολύ καλό, δηλαδή καταπληκτικό instro, που δείχνει από μόνο του την... ρέντα των s̶i̶s̶t̶e̶r̶  στο “blood”.
Φυσικά και ο δεύτερος δίσκος δεν μπορεί παρά να κινείται στο ίδιο υψηλό επίπεδο, με το “Jeanne d’Arc (heaven’s blade)”, το C1 track δηλαδή, που χωρίζεται κι αυτό στα δύο, να προσφέρει δυνατές συγκινήσεις. Πρώτης τάξεως το μπάσο εδώ, που «βιδώνει» όλο το track, και βεβαίως τα ρυθμικά και μελωδικά στοιχεία, που παρατάσσονται με τόλμη και πρωτοτυπία. Στο C2 “nox tremenda”, ο αρχικός θόρυβος λειτουργεί περισσότερο σαν χαλί στο «πίσω μέρος», με το rhythm section να παίρνει πάνω του, στην πορεία, όλο το κομμάτι, έχοντας τα γεμίσματα των κιθαρών συνεχώς σε πρώτο πλάνο και με το πιανιστικό κλείσιμο να προβάλλει, φανερά πλέον, την υποβόσκουσα ambience.
To “boombox”, πρώτο κομμάτι της τέταρτης πλευράς, παίζει έντονα με το beat, που όμως «κόβεται» τακτικά από τα breaks των κιθαρών, τα οποία έχουν τον τρόπο να το ανανεώνουν. Στο έσχατο 10λεπτο “tao”, που κλείνει και την πλευρά, μα και συνολικώς το 2LP, έχουμε μία ακόμη περιπετειώδη σύνθεση με τις κιθάρες, το μπάσο, τα ντραμς και ό,τι άλλο να πειθαρχούν (να μια «σωστή» λέξη για την περίπτωση του “blood”) στο συνολικότερο ηχητικό concept του 2LP, προσφέροντας ένα ακόμη κομμάτι ροκ περιδίνησης και σίγουρα «ερημικής» αισθητικής.
Ηχογραφημένο στα AUX Studios και Electricity Sound Studio της Αθήνας από τους Kimon Vlachakis και Dimitris Staikopoulos και σε παραγωγή, μείξη και mastering από τον Coti K, το “blood” των s̶i̶s̶t̶e̶r̶  θέτει υποψηφιότητα, από τόσο νωρίς, για ένα από «τα άλμπουμ της χρονιάς» (ό,τι κι αν σημαίνει, τέλος πάντων, αυτή η φράση).
Επαφή: https://sister-gr.bandcamp.com/album/blood
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/theodoros-kitrina-podilata-kai-sister-ta-kainoyria-almpoym-toys-xehorizoyn

FRODE KJEKSTAD QRT σπουδαία σύγχρονη groovy jazz

Ο Frode Kjekstad είναι ένας κιθαρίστας, που μας έχει απασχολήσει κι άλλες φορές στο blog. Θυμίζω το περυσινό άλμπουμ με το τρίο του που είχε τίτλο “Jazz Detectives”, το “In Essence από το 2019, το “A Piece of the Apple” από το 2017, όπως θυμίζω και τις εγγραφές του με το Erik Thormod Halvorsen Sextet, την τραγουδίστρια Aina Fridén κ.λπ. (πάντα για λογαριασμό της Losen Records). Στο πιο νέο άλμπουμ με το κουαρτέτο του (Frode Kjekstad κιθάρα, Eric Alexander τενόρο σαξόφωνο, Roy Powell όργανο, Frederik Villmow ντραμς), που αποκαλείται “Stars Aligned” [Losen Records, 2026] ο νορβηγός μουσικός έχει τη δυνατότητα να μας δείξει, για μιαν ακόμη φορά, πόσο ενδιαφέρων συνθέτης είναι, καθώς τα επτά από τα εννέα tracks τού “Stars Aligned” είναι δικά του. Και είναι το ένα ωραιότερο από το άλλο.

Το “Stars Aligned” ανοίγει και κλείνει με δύο διασκευές – με το “The Phineas train” του Harold Mabern και το “Jingles” του Wes Montgomery. Τα δύο αυτά covers οριοθετούν αν θέλετε τον αισθητικό χώρο που θα κινηθεί το Frode Kjekstad Qrt, ένας χώρος που δεν είναι άλλος από εκείνον του hard bop/soul jazz και groovy jazz, με την κιθάρα (του Kjekstad), το τενόρο (του Alexander) και το όργανο (του Powell) να βγαίνουν μπροστά επί ίσοις όροις έχοντας πάντα πίσω τους το περίτεχνο και πάντα αεικίνητο drumming του Villmow. Λέμε, χοντρικά, για μουσικούς με τεράστια εμπειρία και άπειρες συνεργασίες (τις αναφέρει ο David Fishel στις liner notes, στο μέσα μέρος του all paper gatefold), οι οποίοι εδώ εμφανίζονται σε μεγάλη φόρμα, γκρουβάροντας ακατάπαυστα.
Έχουμε να κάνουμε λοιπόν με πολύ καλές έως και καταπληκτικές συνθέσεις (άκου, ας πούμε, την φερώνυμη “Stars aligned”, την “Blues 4u”, την “Bonebreaker” ή την “Hammond cheese”), που κυλάνε με θαυμαστή επάρκεια, έχοντας τον τρόπο να δημιουργούν ένα απολύτως feel good σκηνικό, γεμάτο ένταση, χορευτικότητα και πάθος.
Άλλης εποχής δίσκος, που θα τον αγαπήσουν απαξάπαντες!
Επαφή: www.losenrecords.no

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 704

27/2/2026
Στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] ένα ολόκληρο κεφάλαιο (σελίδες 89-101) αφιερώνεται στον Γεράσιμο Λαβράνο. Βασικά υπάρχει, εδώ, η ιστορική συνέντευξη, που είχαμε κάνει τον Μάρτιο του 2007 και η οποία είχε δημοσιευθεί, για πρώτη φορά στο «Jazz & Τζαζ» τον Απρίλιο εκείνης της χρονιάς, εμπλουτισμένη όμως με πάρα πολλά στοιχεία, που αφορούν παραλειπόμενα των συζητήσεών μας, δισκογραφικά, συναυλιακά και άλλα διάφορα γεγονότα της διαδρομής αυτού του άξιου μαέστρου, συνθέτη, πολυοργανίστα και τραγουδοποιού.

26/2/2026
Τον μεγάλο αμερικανό πιανίστα της προχωρημένης τζαζ Ran Blake (σήμερα στα 91 του) δεν τον γνωρίζουν πολλοί στην Ελλάδα. Ο Blake πρωτοήρθε στη χώρα μας τον Απρίλιο του ’67, πέφτοντας πάνω στο πραξικόπημα – κάτι, όμως, που θα τον έφερνε κοντά με την κυνηγημένη και απαγορευμένη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη.

Η ελληνική περιπέτεια του Ran Blake, μέσω του «Βραδυάζει» (ακούς στα σχόλια) της καταπληκτικής αυτής μελωδίας του Θεοδωράκη (τραγούδι φυσικά σε στίχους Δημήτρη Χριστοδούλου), που θα έλεγαν οι Μπιθικώτσης, Πουλόπουλος, Φαραντούρη και πάμπολλοι άλλοι στην πορεία) ξετυλίγεται στις σελίδες 84-87, του «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία...

25/2/2026
>>Γ. Βαρουφάκης: Παραπέμπεται σε δίκη για τις δηλώσεις περί ναρκωτικών<< 

Ξέφυγε νωρίς και δεν έγινε σουβλατζής

μην τον χώστε στη στενή, γιατί θα ξανακυλήσει...

25/2/2026

Η δισκογραφία φυσικών μορφών (LP, CD) των καλλιτεχνών και των συγκροτημάτων της ελληνικής τζαζ, χρονιά-χρονιά, από το 1961 έως το 2025, αποτελεί το φυσικό κλείσιμο (σελίδες 379-434) του βιβλίου «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025]. Περισσότερα από 1.300 άλμπουμ είναι εδώ καταγραμμένα (με όλα τα στοιχεία τους), που φανερώνουν, φυσικά, όλο τον πλούτο και το αισθητικό εύρος της δικής μας σκηνής...

24/2/2026
– Αγαπιμένε Σαμ Ντέϊβις μήπος με κοροϊντέϊβις;

Ένα ΑΑΑ του Μποστ, Έχουμε και τραγουδάρα στα σχόλια με αυτό τον απίστευτο ξεβιδωμένο σκουράντζο, με το εντυπωσιακότερο σκούξιμο στην ιστορία του τραγουδιού.

24/2/2026
Το εμφυλιοπολεμικό κλίμα, με όρους χουντικής παραφροσύνης τύπου Λαδά, αντικομμουνιστικής υστερίας και κατάμαυρου μακαρθισμού, που δηλητηριάζει εσχάτως την κοινωνία, βασικά μετά από τις φωτογραφίες της καισαριανής –μια κοινωνία που έχει χίλια άλλα προβλήματα, για να αντιμετωπίσει, εν τω μεταξύ και όχι βεβαίως τον ανύπαρκτο «κομμουνιστικό κίνδυνο»– δεν χτίζεται τόσο από τον γνωστό ακροδεξιό σκερβελέ, όσο κυρίως από τους εμετικούς προθύμους, που ξεδιάντροπα τον ξεπλένουν στα κανάλια. Προφανώς όλο αυτό το παράφρον σκηνικό σε κάτι τους εξυπηρετεί (τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια), γι’ αυτό έχουν πιάσει στασίδι από το πρωί και το κεντάνε ψιλοβελονιά.

24/2/2026
Η φωτογραφία είναι ιστορική και η παρέα μοναδική. Πίσω, από αριστερά, είναι ο Θόδωρος Αντωνίου, στη μέση είναι ο Γιώργος Ρωμανός και δεξιά είναι ο Δήμος Μούτσης. Μπροστά τους είναι ο Οδυσσέας Ελύτης και ο Γιάννης Μόραλης.

Πού βρίσκονται όλοι αυτοί και πότε; Είναι στην αρχή του 1965 (Γενάρης-Φλεβάρης το πιο πιθανό) στην Κιβωτό της Άμυ, στην Πλάκα, στον καλλιτεχνικό χώρο, που είχε δημιουργήσει το ζευγάρι Μίνως Αργυράκης-Άμυ Μιμς και στον οποίο θα ακουγόταν, σε μόνιμη σχεδόν βάση, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, αυτοσχεδιαστική τζαζ, από τρεις μαύρους μουσικούς, που δούλευαν τότε στη χώρα μας.
Όλες τις σχετικές πληροφορίες θα τις διαβάσεις στο κεφάλαιο για την Κιβωτό της Άμυ, στις σελίδες 42-52 στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία...

23/2/2026
πολύ πρώτη εκτέλεση - δεν του το 'χες του Γερολυμάτου...
[γενικά φοβερός ο θλιμμένος Κουγιουμτζής]
https://www.youtube.com/watch?v=Bp-Ju2BUxk4&list=RDBp-Ju2BUxk4&start_radio=1

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΥΡΙΑΝΟΣ θαμπό του απογέματος φως

Ο νέος δίσκος (CD) του Γιώργου Σταυριανού, που μετρά σχεδόν 45 χρόνια στη δισκογραφία, αποκαλείται «Θαμπό του απογέματος φως» [Μετρονόμος, 2025] και αποτελείται από δέκα tracks. Απ’ αυτά, δύο αποτελούν διασκευές παλαιότερων τραγουδιών του, δύο είναι ορχηστρικά, ενώ υπάρχουν και έξι καινούρια τραγούδια. Ο Σταυριανός είναι καταξιωμένος μελωδός (και στιχουργός θα έλεγα) και σε κάθε δίσκο του θα εντοπίσεις τραγούδια, που να... ξεφεύγουν προς τα πάνω. Έτσι συμβαίνει και μ’ αυτόν, που έχει την ενορχηστρωτική και στουντιακή φροντίδα του Κώστα Παρίσση.

Το εισαγωγικό ορχηστρικό, που αποκαλείται «Αντίλαλος», μπορεί να είναι ωραίο, αλλά δημιουργεί λάθος εντύπωση. Είναι έντεχνο-electro και σαν σύνθεση-απόδοση θα ταίριαζε σε γαλλική chill-out συλλογή, σαν εκείνες που κυκλοφορούσαν προ 25ετίας. Τέλος πάντων, το «Θαμπό του απογέματος φως» δεν έχει electro και στουντιακό ήχο (με κόλπα κ.λπ.), καθώς από το δεύτερο κιόλας κομμάτι, το «Και το πλοίο φεύγει», σε στίχους του συνθέτη και με ερμηνεία από τον Μίλτο Πασχαλίδη, το κλίμα... αποκαθίσταται. Παλιό τραγούδι είναι αυτό, εν τω μεταξύ, αφού είχε ακουστεί στο LP «Άνεμος είναι...» [Sirius / MBI, 1990], από τους Δημήτρη Λέκκα-Νίκο Γράψα. Εδώ και το πολύ γνωστό «Ώρες μου χρωματιστές» σε στίχους ξανά του συνθέτη, και με νέα ερμηνεία από τον Κώστα Τριανταφυλλίδη – ένα από τα διαχρονικά ωραιότερα τραγούδια του Σταυριανού, παρμένο από το LP του «Καθαρός Ουρανός» [Μορφή, 1991] και ηχογραφημένο τότε από τον Κώστα Μάντζιο. Προτιμώ τη νέα ενορχήστρωση, ενώ και η απόδοση του Τριανταφυλλίδη είναι αρκετά καλή.
Από τα νεότερα κομμάτια, το ωραιότερο είναι «Το απόγευμα θαμπώνει», σε στίχους ξανά του Σταυριανού, τραγουδισμένο με ευαισθησία από τον Βασίλη Γισδάκη, ενώ ενδιαφέρον έχει και το «Ξημέρωμα» (στίχοι Σταυριανός) με την Ηρώ Σαΐα.
Σ’ ένα άλμπουμ, στο οποίο ακούγονται ακόμη δύο τραγουδιστές (Παντελής Θεοχαρίδης, Μιχάλης Άνθης) και συνολικά έξι, εντοπίζεις, όπως και να το κάνουμε, έναν πλουραλισμό φωνητικών ηχοχρωμάτων, κάτι που δεν βοηθάει στη διατήρηση μιας ενότητας, αλλά... ας είναι. Ο Γιώργος Σταυριανός έχει πάντοτε κάτι καλό να προτείνει και εδώ το ακούς και σε κάποια από τα νεότερα τραγούδια του, μα και στα ορχηστρικά του («Ο περίπατος του φθινοπώρου»).
Επαφή: www.metronomos.gr

DINE DONEFF το κλείσιμο μιας τριλογίας, που άνοιξε το 1999

Το “Roden Voden” [neRED music, 2026] του κοντραμπασίστα και άλλα τινά Dine Doneff κλείνει μια τριλογία, που άνοιξε με το άλμπουμ “Nostos” το 1999, για να συνεχιστεί με το “Rousilvo” το 2010, φθάνοντας τώρα στην ολοκλήρωσή της. Βασικά εδώ, σε όλη την τριλογία εννοώ, ο Doneff αφουγκράζεται το προσωπικό παρελθόν του, μα και το ιστορικό παρελθόν της καταγωγής του, ως ένας δίγλωσσος Μακεδόνας, που μεγάλωσε στην Έδεσσα (Voden-Βοδενά) – παρελθόντα, τα οποία μετατρέπει σε μία μουσική-ηχητική περιπέτεια.

Έχουμε, λοιπόν, από τη μια μεριά μουσική-στούντιο ηχογραφήσεις, που συνέβησαν στο Μόναχο (29 Δεκ. 2018) και στην Ελλάδα (Vertekop Studio, 2019) και από την άλλη field recordings, τραγούδια και αφηγήσεις, που καταγράφηκαν από διαφόρους (και από τον Doneff) στο διάστημα 1991-2009 στα χωριά/πόλεις Ρουσίλβο-Ξανθόγεια, Όστροβο-Άρνισσα, Τσερνέσοβο-Γαρέφι και Έδεσσα-Βοδενά της Πέλλας.
Το άκουσμα έχει, ασυζητητί, ενδιαφέρον. Μπορεί να μην έχει την ροή ενός κλασικού μουσικού CD, όμως δεν γίνεται να παραβλέψεις, στην εξέλιξη της ηχογράφησης, όχι μόνο την αμεσότητά της, μα και τη συγκίνηση, που μπορεί να μεταφέρεται στον ακροατή, μέσα από τα τραγούδια και τις αφηγήσεις των δίγλωσσων Ελλήνων.
Περαιτέρω, το άλμπουμ δεν υπολείπεται από άποψης ηχοχρωμάτων μιας και ο Doneff χειρίζεται, εκτός από κοντραμπάσο, κιθάρα, μαντόλα, ταμπουρά, πιάνο, όργανο, κρουστά και tapes, με συνεισφορά και από τον Κυριάκο Γκουβέντα (βιολί), με την ηχητική αλληλουχία να δημιουργεί, σίγουρα, τον δικό της ξεχωριστό κόσμο.
Πολύ κατατοπιστικό το 24σέλιδο ένθετο, με τις πληροφορίες, τις παλαιές φωτογραφίες και βεβαίως με τους στίχους τραγουδιών και αφηγημάτων (μεταφερμένων στην αγγλική γλώσσα κυρίως).
Επαφή: https://www.facebook.com/dine.doneff.7

BOKAVOY με rock, krautrock, pop, electro, jazz, ambient και cinematic αναφορές

Κάτι με τους MOb, κάτι με τους Bokavoy, επιχειρείται να δημιουργηθεί (δισκογραφικά τουλάχιστον) ένας ρέων, πλουραλιστικός ήχος, που να συνδυάζει rock, krautrock, pop, electro, jazz, ambient και cinematic ακούσματα. Εντάξει, πάντα θα υπάρχει ενδιαφέρον, όταν θα ανακατεύεις μουσικές με ισχυρή ανθρώπινη υπόσταση και όχι σκέτα μηχανοκίνητες, αλλά από την άλλη όλα αυτά τα... ηχοσυστήματα (να τα πω έτσι), μοιάζουν και λίγο ξεκάρφωτα έξω από ένα πλαίσιο εφαρμογών τους. Θέλω να πω πως ως library recording το “Bokavoy” [Inner Ear, 2025] θα έστεκε μια χαρά, αλλά ως κάτι αυτόνομο και αυτοδύναμο μοιάζει κάπως επιμερισμένο και όχι πάντα καλά στηριγμένο. Ωραίες κατασκευές οπωσδήποτε, που μ’ ένα μικρό κούνημα, όμως, μπορεί κάπως να γείρουν...

Χρειάζεται κάτι παραπάνω με την περίπτωση των Bokavoy εννοώ, ώστε όλες αυτές οι ελκυστικές ιδέες και οι δημιουργικές αναφορές να κινούνται προς την κατεύθυνση ενός αδιαίρετου ήχου, με αρχή, μέση και τέλος. Απαιτείται, με άλλα λόγια, ένα concept, που γίνεται επιτακτικότερο και εξαιτίας της απουσίας του λόγου. Δεν είναι εύκολο, το ξέρω, αλλά πρέπει να καταβληθεί προσπάθεια – το υποστηρίζω, γιατί οι μουσικοί που ακούγονται εδώ δεν είναι τυχαίοι και άρα αξίζει να το παλέψουν παραπάνω.
Κομμάτια, πάντως, σαν το “Mel’s theme” ή το “Maenads” εγώ προσωπικά τα βλέπω (και τ’ ακούω) σαν μια τέτοια βάση, πάνω στην οποία θα μπορούσε να κτιστεί ένα αφήγημα από τους Bokavoy, που να είναι και βαρύ και ισχυρό, με δικά τους στοιχεία ταυτότητας. Για να δούμε...
Bokavoy είναι οι Victor Tsilimparis πλήκτρα, σύνθια, samples, Michalis Tsiftsis ηλεκτρική κιθάρα, Alexandros Delis ηλεκτρικό μπάσο και Sotiris Tsolis ντραμς (σ’ αυτόν τον τελευταίο ανήκουν όλες οι συνθέσεις του δίσκου).
Επαφή: https://bokavoy.bandcamp.com/album/bokavoy

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 703

22/2/2026
Μάγκες μου… και αναφέρομαι σε κάποιους σχολιαστές εδώ μέσα τα σχόλια των οποίων τα έριξα στα σκουπίδια.
Όταν θέλω να κάνω και να κάνουμε πλάκα ρίχνω εγώ το σύνθημα και η πλάκα γίνεται. Όταν όμως κάνω ένα σοβαρό ποστ, προβάλλοντας ένα άρθρο μου ας πούμε, είναι μ@λακία να βγαίνει ο άλλος από κάτω και να γράφει ό,τι του κατέβει. Να μου γ@μ@ει το ποστ δηλαδή.

Έγραψα, λοιπόν, ένα άρθρο για τον Τέρη Χρυσό, γιατί πάντα τον γούσταρα σαν καλλιτέχνη και προτείνω σε όσους ενδιαφέρονται να ψάξουν στα search μου, και εδώ και στο δισκορυχείον, για να δουν τις πάμπολλες αναρτήσεις που έχω κάνει για τον Τέρη μέσα στα χρόνια. Δεν απολογούμαι φυσικά. Δεν απολογούμαι ποτέ και για τίποτα. Απλώς πληροφορώ.
Επίσης έχω αποδείξει όσο ελάχιστοι άλλοι ότι ξέρω να χειρίζομαι δύσκολα και αμφιλεγόμενα θέματα με τον καλύτερο και τον σοβαρότερο τρόπο – και απόδειξη αυτού είναι ότι δεν έχω κατεβάσει ποτέ ποστ από δω μέσα -ποτέ, το ξαναλέω-, ενώ και στο δισκορυχείον, μέσα σε 16+ χρόνια χιλιάδων αναρτήσεων συνέβη μόνο μια φορά κάτι (μόνο μια φορά, το τονίζω), επειδή κάτι σιχάθηκα και έκοψα έκτοτε κάθε επαφή με μια κατάσταση. Μία ίσον καμία λοιπόν.
Πληροφορώ λοιπόν τους ενδιαφερομένους πως δεν κωλώνω να γράψω περί Τέρη και Κούλη και σε ανύποπτο χρόνο, εδώ μέσα, έχω πάρει θέση – και μια και δυο φορές. Και η θέση μου χοντρικά είναι αυτή, όπως καταγράφεται σε ένα από τα παλαιότερα ποστ μου:
https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=pfbid02NFB3vdgzx3cBJUks1w9o2ceovis1rrQMSLWj1UZcVPUhmKTGL33ZzwPcm2BP1jxsl&id=100014406333349&locale=el_GR
Από ’κει και πέρα οι πλακίτσες, που δεν έχουν καμία σχέση με την ουσία του άρθρου «LITTLE TONY – ΤΕΡΗΣ ΧΡΥΣΟΣ ιταλικά ποπ τραγούδια, που έγιναν μεγάλες επιτυχίες στην Ελλάδα των 60s», που ανέβηκε χθες στο LiFO. gr, δεν θα βρουν θέση εδώ πέρα. Ξηγημένα πράματα.

22/2/2026
Φανταστείτε τι έχει γίνει σε άλλες φάσεις απείρως πιο σοβαρές, πολύπλοκες και σκοτεινές, που εξελίχθηκαν νύχτα, στο θεσσαλικό κάμπο, με 57 νεκρούς κτλ., όταν σ’ ένα δημόσιο επεισόδιο, μέρα-μεσημέρι, σ’ ένα νοσοκομείο, όπου τα ζμάρτφων είναι όσα και οι άνθρωποι, υπάρχει τέτοια επίσημη ανενδοίαστη απόκρυψη, παραχάραξη και παραποίηση της αλήθειας, όσον αφορά το ποιος άρχισε να βαράει ποιους, ποιος σηκώνει το χέρι του για να διαμαρτυρηθεί ή για να προφυλαχθεί και όχι για να γρονθοκοπήσει κτλ.

21/2/2026
Για όλους εμάς εδώ στην Καισαριανή, που κρατάμε τις αξίες του λαϊκού ψηλά...
https://www.youtube.com/watch?v=YoaTJlQ4C84

20/2/2026
Αυτό που τον δείχνει να ωρύεται μπροστά στον γιατρό, που του έχουν περάσει χειροπέδες εν τω μεταξύ, είναι από τα άγραφα. Πολύ μαύρο, πολύ σκοτεινό. ΕΑΤ-ΕΣΑ ξέρω γω... Όλο λες ότι τα έχεις δει όλα απ’ αυτόνανε και τελικά όλο και κάποιο χειρότερο ξεπροβάλλει.

20/2/2026
>>Εκείνη την εποχή υπήρχε πάντα ο Γιάννης Σπάρτακος στην Αθήνα (δες στο έκτο κεφάλαιο), όπως και ο Αλέκος Σπάθης στη Θεσσαλονίκη (μαζί με τα αδέλφια του, που ήταν επίσης μουσικοί), συνθέτοντας για το λυρικό θέατρο (οπερέττα). Όπως μαθαίνουμε από το περιοδικό «Τάμαριξ» [τεύχος #4, Απρ. 1997] στα χρόνια της Κατοχής οι Γερμανοί, έχοντας καταλάβει τον κρατικό ραδιοφωνικό σταθμό, στη Θεσσαλονίκη, ιδρύουν δύο ορχήστρες, μία Συμφωνική και μία Ελαφράς Μουσικής, επικεφαλής της οποίας ήταν ο Σπάθης. Μέσα από εκείνη την ορχήστρα, που αποτελείτο από πνευστά (σαξόφωνα, τρομπέτα), έγχορδα (βιολιά), πιάνο κ.λπ. και που έπαιζε και τζαζ φυσικά, θα προέκυπτε ένα πιο μικρό σχήμα, με τα αδέλφια Σπάθη, τον Αλέκο (πιάνο), τον Μενέλαο (βιολί) και τον Αντώνη (ντραμς), να πρωταγωνιστούν και στα κέντρα της εποχής (Παράδεισος, Ακαπούλκο). Όπως έλεγε ένας από τους μουσικούς εκείνου του σχήματος, ο ακορντεονίστας-πιανίστας Κώστας Καρανίκας (πάντα από το «Τάμαριξ»):
«Ο πολύς κόσμος πεινούσε (τότε). Δεν έπαυαν όμως να υπάρχουν και οι πλούσιοι, οι καπνέμποροι, οι μαυραγορίτες, που δεν είχαν πρόβλημα. Παίζαμε από τις εννέα το βράδυ, μέχρι τις δώδεκα που σταματούσε η κυκλοφορία. Μετά την Κατοχή με την Ορχήστρα του Σπάθη παίξαμε και στο Ντελίς. Ο καλύτερος κόσμος ερχόταν για να μας ακούσει. Όπου γίνονταν οι μεγάλοι χοροί, όπως το “Τριφύλλι” ή “Η Φανέλλα του Στρατιώτου”, η ορχήστρα ήταν παρούσα».<<

Από το "100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ" [Όγδοο, 2025]

19/2/2026
Ορίστε, να πώς γίνονται οι επισκέψεις στους κοινωνικούς χώρους, ήρεμα και πολιτισμένα, χωρίς βρωμοκουκουέδες και παλιοανταρσύες να φωνάζουν, να φτύνουν, να βρίζουν και να σπρώχνουν...

19/2/2026
Πήγε στη Νίκαια για να προκαλέσει τζέρτζελο, προκειμένου να βγει μετά και να βρίζει τους κομμουνιστές, στήνοντας αναχώματα στην αυθόρμητη ευαισθησία και συγκίνηση που έδειξε ο λαός, με αφορμή τις φωτογραφίες από την εκτέλεση των 200 στο σκοπευτήριο – αν παρακολουθήσεις το ρεπορτάζ θα αντιληφθείς ότι δεν είχε κανένα ουσιαστικό λόγο, για να βρισκόταν σήμερα εκεί.

19/2/2026
Φάντης, Χατζηαθανασίου, Βισβίκης, Στασινόπουλος.

Το κορυφαίο progressive-fusion-jazz LP της ελληνικής δισκογραφίας είναι το τρίτο των Axis, από το 1973. Καθαρός Canterbury sound (με επεξεργασμένες επιρροές από Soft Machine βασικά) φτιαγμένο από τέσσερις έλληνες μουσικούς, που θα βρίσκονταν στο Παρίσι στα early 70s, έχοντας και ταλέντο φυσικά και βεβαίως τα σωστά ακούσματα.
Μέσω της συζήτησής μας με τον ντράμερ Στασινόπουλο, θα διαβάσεις για όλα αυτά στις σελίδες 193-197 του «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία...

18/2/2026
Απώλειες...
Με τον Τάσο Σταυρουλάκη (Tamistas-Mhnymal), που πέθανε προχθές στα 62 του, δεν γνωριζόμασταν από κοντά, αλλά ήμασταν φίλοι εδώ μέσα. Τον θυμάμαι δε από την εποχή του περιοδικού «Μια Απόπειρα στη Χαλκίδα», που το αγόραζα, όταν το εύρισκα, στο μέσο του ’80. Ήταν ραδιοφωνατζής ο Σταυρουλάκης, έγραφε κείμενα, τραγούδια κ.λπ.

Με τον συγγραφέα Κλέωνα Αρζόγλου, που πέθανε κι αυτός προχθές στα 75 του, δεν ήμασταν φίλοι εδώ μέσα, αλλά είχαμε βρεθεί σε κοινή παρέα, 2-3 φορές πριν από 25 χρόνια περίπου. Ο Κλέων, που ήταν ταξιδευτής, είχε ζήσει στα σέβεντις στη Σουηδία (στην Ινδία και αλλού), και θυμάμαι ακόμη μια συζήτηση που είχαμε κάνει, σε μια ταβέρνα κάπου μεταξύ Κηφισιάς και Εκάλης, για το σουηδικό ροκ. Ο Κλέων ήταν εκείνος που θα με μάθαινε να προφέρω σωστά τους Älgarnas Trädgård – όταν στην Ελλάδα τους άκουγες από φίλους να προφέρονται... όπως τύχει. Και ήταν τότε, όταν μου είχε χαρίσει και το πρώτο μυθιστόρημά του, ίσως το πιο ωραίο hippy μυθιστόρημα που κυκλοφόρησε ποτέ στην Ελλάδα (γραμμένο από Έλληνα), το «Εγώ κι ο θείος Χάρης» στις εκδόσεις Σέλας, το 2001. Το βιβλίο αυτό έχει κάνει έκτοτε κι άλλες εκδόσεις, γιατί το ανακαλύπτουν συνεχώς όσοι κοιτάνε πίσω, στα σίξτις, στην εποχή «του ροκ εν ρολ, της μαριχουάνας, του ελεύθερου έρωτα, της επανάστασης του Μάη, αλλά και της απριλιανής χούντας των συνταγματαρχών» (όπως διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο), και μάλιστα με «διορθωμένο» τίτλο, ως «Εγώ κι ο θείος Χάρις» (Χάρις αντί Χάρης). Εδώ βάζω το εξώφυλλο της πρώτης έκδοσης και λέω... καλά ταξίδια και στους δύο.

THE CLIXETS days go by

Τους Clixets τους παρακολουθώ από το 2020 και το δεύτερο, τότε άλμπουμ τους “Add Silence”. Για το σχήμα των αδελφών Βαλαδάκη (του Αντρέα και του Πάρι), είχα γράψει, τότε, πως... οι φίλοι μας έχουν ωραίες μελωδίες («μπητλικής» λογικής) και συνολικότερα ωραία τραγούδια, κινούμενα σ’ ένα ύφος σύγχρονης pop-rock μπαλάντας. Δεν θα τα έλεγα dreamy τα τραγούδια τους, ούτε post-rock και τα συναφή. Είναι pop-rock με καταφανείς αναφορές στα 80s (στα καλύτερα των Cutting Crew και των It’s Immaterial). Αυτά τότε... το 2020.

Η ποπ διάσταση των τραγουδιών των Clixets συνεχίζει να υπάρχει πέντε χρόνια αργότερα και αυτό το ακούμε καταφανώς στο νέο mini-LP τους, που αποκαλείται “Days Go By” [Private Pressing, 2025], με τα τέσσερα + δύο κομμάτια ανά πλευρά βινυλίου και με όλα τα «σωστά» vibes να εκλύονται κατά ριπάς, μέσα από την πολύ δυνατή και καθαρή παραγωγή του Kostas Ekelon, την μείξη του Πάρι Βαλαδάκη και το mastering του Νίκου Παπαδόπουλου.
Υπάρχει, όμως, μία μετατόπιση –θα πρέπει να γίνει ξεκάθαρο αυτό–, όσον αφορά τα ποπ χρώματα και επιχρίσματα, καθώς τούτα κινούνται, τώρα, σε περισσότερο 90s καταστάσεις, φέρνοντας στη μνήμη συνθέσεις των Tindersticks ή και των Raining Pleasure, έχοντας, όμως, πάντα, την ίδια θερμή και ουσιαστική αντιμετώπιση.
Εννοώ πως οι Clixets είναι ταλαντούχοι, ξέρουν να γράφουν τραγούδια, και όχι να υποκρίνονται ότι γράφουν, με αποτέλεσμα και αυτό το mini-LP τους να κυλάει μέσα στην καλή διάθεση και την ακουστική ομορφιά. Τραγούδια σαν τα “1995”, “Where did your heart go?” και “Gold and glue” είναι από εκείνα, που μπορείς να τ’ ακούς και να τα ξανακούς συνεχώς, με όλη τη δουλειά να αποπνέει, σε κάθε διάστασή της, υψηλή καλλιτεχνική συνείδηση.
Στην ηχογράφηση του “Days Go By” πήραν μέρος οι Andreas Valadakis φωνή, πιάνο, σύνθια, Paris Valadakis ηλεκτρικό, ακουστικό μπάσο, φωνητικά, Kostas Ekelon προγραμματισμός, σύνθια, Lola Yiannopoulou πιάνο, Katerina Tepelena βιολί, Tasos Gousetis βιολί και Ria Anastasiou τσέλο.
Επαφή: https://www.facebook.com/theclixets?locale=el_GR