AUDREY LAURO, CHRISTIAN PRUVOST, PETER ORINS free-improv live από την Lille της Γαλλίας

Και οι τρεις μουσικοί, η άλτο σαξοφωνίστρια Audrey Lauro, ο τρομπετίστας Christian Pruvost και ο ντράμερ Peter Orins είναι γνωστοί στους φίλους και τις φίλες, που παρακολουθούν τις improv reviews του δισκορυχείου. Ιδίως οι Pruvost και Orins, τους οποίους γνωρίζουμε από την παρουσία τους στους Kaze (μαζί με τους Natsuki Tamura και Satoko Fujii), μα και από άλλα σχήματα (Almufaraka), ενώ και η Lauro μάς είναι γνωστή από τη συνεργασία της με τον κιθαρίστα Γιώτη Δαμιανίδη στο κοινό άλμπουμ τους “Dark Ballads” (2020). Γενικώς, έχουμε να κάνουμε με μουσικούς, που αποτελούν σταθερά μέλη της σύγχρονης (ευρωπαϊκής) improv scene, με συνεχείς παρουσίες σε live και δισκογραφία.

Ζωντανά ηχογραφημένο, στις 24 Φεβρουαρίου 2025, στο La Malterie της Lille (Γαλλία) –έναν ιδιαίτερο χώρο (αν δείτε φωτογραφίες θα το αντιληφθείτε αμέσως), εκεί όπου έχουν ηχογραφήσει ζωντανά και οι Kaze (το “Unwritten” του ’23)– το “dans-sons as we are” [Circum-Disc / Tour de Bras, 2026] είναι ένα απολύτως λειτουργικό και εντυπωσιακό σετ, που αναπτύσσεται με τη δική του λογική, ενταγμένο σθεναρά σ’ ένα περιβάλλον παντελώς free-improv.
Οι τρεις μουσικοί, οι Lauro, Pruvost και Orins, βρίσκονται μεταξύ τους, όπως θα λέγαμε, με... κλειστά μάτια, και αυτό έχει ως συνέπεια το “dans-sons as we are” να ακούγεται «σφιχτό», καίριο και κατά τόπους απογειωτικό, δίχως άστοχους πλατιασμούς, με όλα τα κομμάτια, και τα πιο μικρά σε διάρκεια, μα και τα 13λεπτα-14λεπτα, να αποδίδουν στο μέγιστο εκείνο που είχαν κατά νου οι τρεις οργανοπαίκτες (και τούτο το υποστηρίζουμε πέρα και πάνω από τις οργανοπαικτικές ιδιαιτερότητες και τα παραγόμενα «ακραία» ή λιγότερο «ακραία» ηχοχρώματα). Είναι φανερό αυτό, θέλoυμε να πούμε, από το πώς είναι διαρρυθμισμένο το σετ, από το πώς σε καθοδηγεί, ως ακροατή, στις διάφορες φάσεις του (είναι φοβερό το τελείως υποχθόνιο track “Aller à l'océan”, που ολοκληρώνεται μέσω του φερώνυμου εσχάτου), με τις όποιες συνειδητές «εκρήξεις» να είναι απολύτως ενταγμένες στη γενικότερη ροή.
Οι φίλοι-ες του free-improv είναι σίγουρο πως θα ανακαλύψουν, εδώ, κάτι απολύτως ελκυστικό.
Επαφή: https://circum-disc.bandcamp.com/album/dans-sons-as-we-are

BLUES: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s

Το νέο βιβλίο «Βlues: Η μαύρη αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026] βρίσκεται ήδη σε Πολιτεία, Πρωτοπορία, σε διάφορες ηλεκτρονικές πλατφόρμες και μέσα στις επόμενες 2-3 μέρες θα είναι και σε όλα τα κανονικά βιβλιοπωλεία σε Αθήνα και υπόλοιπη Ελλάδα (και όπου δεν υπάρχει θα μπορεί άμεσα να παραγγελθεί). Σας ευχαριστώ πολύ.

THE AQUA BARONS σύγχρονο surf από την Κορινθία

Οι Aqua Barons, από το Λέχαιο της Κορινθίας, είναι γνωστοί εδώ και μια δεκαετία. Μέσα σ’ αυτά τα χρόνια έχουν ετοιμάσει τρεις μεγάλους δίσκους, με τον πιο πρόσφατο απ’ αυτούς να έχει τίτλο “Back on Track with Aqua Barons” [Stryckhnine Recordz, 2026]. Αυτή την αξιόλογη surf μπάντα την αποτελούν σήμερα οι Petros Sotiropoulos κιθάρες, μπάσο, πλήκτρα, τενόρο σαξόφωνο, φωνή, Panagiotis Dimitroulas ρυθμική κιθάρα, Aris Spanoudakis μπάσο, φωνή και Konstantinos Bessas ντραμς, κρουστά, με το LP τους να καταγράφει δώδεκα κομμάτια – έντεκα δικά τους, συν τη διασκευή στο κλασικό “Theme of Exodus” του Ernest Gold.

Οι Aqua Barons το έχουν δουλέψει το πράγμα, δεν υπάρχει αμφιβολία, διατηρώντας στο ακέραιο ίσως το πιο ουσιαστικό από τα χαρακτηριστικά της surf music, που είναι το... αβίαστο. Δηλαδή οι συνθέσεις τους, που είναι πάντα σύντομες στις διάρκειές τους (εδώ από 1:08 έως 3:22), έχουν αυτή την... άγρια αμεσότητα, την οποία όλοι και όλες αντιλαμβάνονται στο instrumental surf – είτε αυτό στηρίζεται στις twangy κιθάρες, είτε σε κάποιες περιπτώσεις στις φαζαριστές.
Σε κάθε περίπτωση ό,τι ακούμε στο “Back on Track with” είναι απλό και κυρίως ευφρόσυνο, με κομμάτια σαν τα “Fuzzlalum”, “Pagoto kerashi”, “Theme of Exodus”, “Surf crusade”, “Tell tale guitar” και “Cove of dreams” να κινούνται σε υψηλό επίπεδο, δείχνοντας και τις γενικότερες δυνατότητες των Aqua Barons και βεβαίως τον τρόπο τους να ενσωματώνουν την nostalgia στις συνθέσεις τους (η οποία συνδέεται, κάποιες φορές, και με τις «δικές μας» ανατολίτικες αναφορές).
Σε γενικές γραμμές έχουμε να κάνουμε μ’ ένα απολύτως ουσιαστικό σύγχρονο surf άλμπουμ, που θα το απολαύσουν απαξάπαντες.
Επαφή: https://theaquabarons.bandcamp.com/album/back-on-track-with-the-aqua-barons

το βιβλίο του ΘΑΝΑΣΗ ΜΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΥ, για την τέχνη στην καθημερινή ζωή – η αντιγραφή, η αναπαραγωγή, η μετατροπή και η έκλειψη του νοήματος στην τέχνη

Τον Θανάση Μουτσόπουλο, αναπληρωτή καθηγητή της Ιστορίας της Τέχνης στη σχολή Αρχιτεκτόνων-Μηχανικών του Ε.Μ.Π., τον γνωρίζω πολλά χρόνια – και από τα βιβλία και τα κείμενά του (σε περιοδικά ας πούμε, στον παλαιό Ήχο π.χ.), μα και προσωπικά (από τα κυκλώματα του δίσκου βασικά). Γενικά τον παρακολουθώ στα γραψίματά του, γιατί ο Μουτσόπουλος καταπιάνεται με πολλά και διαφορετικά ζητήματα, κοινού ενδιαφέροντος να το πω έτσι, τα οποία είναι και πρωτότυπα και εμπεριέχουν έρευνα και απόψεις.
Εντάξει, με τις απόψεις μπορεί κάποιος να διαφωνεί (εννοώ γενικότερα με τις απόψεις, που εκφράζονται πάνω σε συγκεκριμένα ζητήματα), αλλά τα αποτελέσματα της έρευνας και τα ντοκουμέντα στέκονται πάνω από τις απόψεις – και τοποθετούνται, εκεί, ψηλά, ώστε να τα βλέπουμε και να τα σχολιάζουμε (ο καθένας με τον δικό του τρόπο).
Το πιο πρόσφατο βιβλίο του Μουτσόπουλου έχει τίτλο «Εγώ το έκανα πρώτα / Αντιγραφή, αναπαραγωγή, μετατροπή και η έκλειψη του νοήματος» [Πλέθρον-θεωρία τέχνης, Μάιος 2026] και είναι ένα πολύ ενδιαφέρον πόνημα 348 σελίδων, διανθισμένο με έγχρωμες φωτογραφίες του ιδίου, τραβηγμένες στα διάφορα ταξίδια του στον Τρίτο Κόσμο (έτσι τον αποκαλούσαμε παλαιά).
Ο Μουτσόπουλος είναι ταξιδευτής, όχι τουρίστας. Επιλέγει «τρίτες» χώρες για να περιπλανηθεί (Ιράκ, Συρία, Γκάνα, Ακτή Ελεφαντοστού, Καμπότζη, Κούβα, Βόρεια Κορέα, Ινδονησία, Αζερμπαϊτζάν κ.ά.), εστιάζοντας πρωτίστως στις popular κουλτούρες τους. Τον συγγραφέα τον ενδιαφέρει και το παραδοσιακό, αλλά και το υβριδικό, το επιτηδευμένο και το αλλοιωμένο. Τον ενδιαφέρει και η αλήθεια, που μπορεί να συνδέεται μ’ ένα παρελθόν αιώνων, αλλά και το ψεύτικο, το ευτελές, το καθημερινό, που έχει να κάνει συχνά με το πώς επιβάλλεται, πολιτισμικά, η μητρόπολη στην περιφέρεια. Κι επειδή είναι ένας άνθρωπος της εποχής μας ο Μουτσόπουλος, καταγράφει κυρίως, με τα κείμενα και τις φωτογραφίες του, αυτήν ακριβώς τη διαλεκτική σχέση ανάμεσα στο πρωτότυπο και το κάλπικο, μαζί με όλα τα ενδιάμεσα στάδια, προβάλλοντας, μαζί με ό,τι άλλο, το χάος του σύγχρονου κόσμου.
Ναι, το βιβλίο του Μουτσόπουλου είναι χαοτικό (ένας όχι αρνητικός χαρακτηρισμός). Και γι’ αυτό δεν είναι εύκολο να διαβαστεί, απ’ όσους περιμένουν να παρακολουθήσουν μια ιστορία, που να εξελίσσεται γραμμικά, με αρχή μέση και τέλος. Οι χρόνοι και οι τόποι ανακατεύονται μέσα στις σελίδες τού «Εγώ το έκανα πρώτα», με το χάος να πλαταίνει συνεχώς και με το κουβάρι να μπερδεύεται όλο και πιο πολύ από σελίδα σε σελίδα.

Στο Μέρος Πρώτο (σελ.19-60), που αποκαλείται «Μυθικό παρελθόν: Αυθεντική παράδοση ή αυθεντικός δημιουργός;», ο Μουτσόπουλος καταπιάνεται με πολλά ζητήματα (όπως συμβαίνει με κάθε κεφάλαιο εξάλλου). Γράφει για το αφρικανικό rap στην αρχή, που προέρχεται από το αμερικάνικο προφανώς, όπως το λέει ξεκάθαρα και ο ίδιος (και όχι από την... ομηρική ραψωδία), για το πώς η παράδοση μπορεί να ηχεί στις ηχογραφήσεις ενός σύγχρονου συγκροτήματος, που να μην ανήκει αναγκαστικά στη σφαίρα του νεο-παραδοσιακού (όπως συνέβη με μερικά σχήματα της βρετανικής εταιρείας 4AD), πριν μεταφερθούμε στα εσωτερικά και σε σχέση με τη δική μας αντιμετώπιση της παράδοσης, των Ρομά φερ’ ειπείν, σε αντιπαραβολή με το πώς επέβαλαν οι γείτονές μας πρώην-Γιουγκοσλάβοι την Esma Redžepova (την πασίγνωστη βορειο-μακεδονίτισσα ρομά τραγουδίστρια) στη λαϊκή συνείδηση.
Ο Μουτσόπουλος θεωρεί πως η Ελλάδα «απέκρυψε» τις παραδοσιακές μουσικές που εμφάνιζαν μη εθνικά στοιχεία, ανάμεσά τους δε και τη «γυφτιά». Εντάξει, αυτά είναι δύσκολα θέματα για να αποφαίνεσαι μέσα σε λίγες γραμμές (είναι αντικείμενο βιβλίου εννοώ αυτό), όμως Τσιγγάνοι, όπως τους έλεγαν τότε, τραγουδιστές και οργανοπαίκτες έκαναν πάταγο στα λαϊκά πάλκα και τη δισκογραφία μας ήδη από τα σίξτις (να θυμηθούμε μόνο τον Μανώλη Αγγελόπουλο και την Φωτεινή Μαυράκη – είναι κι άλλοι πολλοί φυσικά), ενώ και περιπτώσεις σαν εκείνη του Κώστα Χατζή (που ήταν συνάμα και μάρτυρας του Ιεχωβά εκτός από Τσιγγάνος – άρα διπλά μειονοτικός) γίνονταν εξώφυλλα, επί δικτατορίας, ακόμη και στο «Φαντάζιο»!
Για να μη θυμηθώ Αρβανίτες τραγουδιστές σαν τον τεράστιο Γιώργο Παπασιδέρη, ή τον τρόπο που ντυνόταν η Βούλα Πάλλα, που προσιδίαζε σ’ εκείνον της Redžepova (μια ανάμειξη ρομά και bollywood στοιχείων). Συμφωνώ, πάντως, με τον Μουτσόπουλο για όσα λέει για τον Christopher King και το βιβλίο του για το ηπειρώτικο τραγούδι (τα είχα γράψει κι εγώ εξάλλου, εδώ στο LiFO.gr, στις 2 Οκτ. 2019 https://www.lifo.gr/culture/vivlio/ipeirotiko-moiroloi-mia-kritiki-matia-sto-biblio-toy-kristofer-kingk).
Στο ίδιο κεφάλαιο γίνεται πολύς λόγος για την αρχιτεκτονική και για το πώς το κλασικό μπορεί να δυναστεύει το παρόν και το μέλλον, με παράλληλες αναφορές, στους, αντίθετους με τον νεοκλασικισμό, Άρη Κωνσταντινίδη και Δημήτρη Πικιώνη. Τελικά, ελληνικό είναι ό,τι είναι αληθινό, για να παραλλάξω μια κλασική φράση που αποδίδεται στον Διονύσιο Σολωμό – δηλαδή ό,τι προέρχεται από τις καθημερινές ανάγκες (και όχι αναγκαστικά από τους μύθους), ενσωματώνοντας τη φύση, την ιστορία και την αγωνία της κοινωνίας.
Ο συγγραφέας σημειώνει πως ο κλασικισμός ασκεί έντονη γοητεία στους συντηρητικούς, ενώ διαφωνώ με την άποψη (Δημήτρης Ραυτόπουλος) πως η αισθητική του ελληνικού εθνικισμού πηγάζει από τη χούντα. Η χούντα δεν έκανε τίποτ’ άλλο από το να μεταφέρει, άγαρμπα βεβαίως, την «εικόνα» της Δελφικής Ιδέας, από τους Δελφικούς Αγώνες και τα Πύθια του 1927 και του 1930, μια εικόνα που είχε περάσει εν τω μεταξύ (και) από τους «τεταρτο-αυγουστιάτικους» εορτασμούς τού τότε υφυπουργείου Τύπου και Τουρισμού (επί δικτατορίας Μεταξά εννοώ), στους οποίους (εορτασμούς) είχαν συνδράμει προσωπικότητες σαν εκείνες του Σίμωνος Καρά, του Θάνου Μούρραη-Βελλούδιου, του Μίνωος Δούνια, της Ειρήνης Νικολούδη κ.ά. Θέλω να πω πως το κιτς, επί χούντας, σχετιζόταν απλώς και μόνο με τα πρόσωπα, που ήταν πίσω από τις δικές της εορτές και όχι με την αρχική ιδέα, που παρέμενε η ίδια, στη ρίζα της, από την εποχή των Σικελιανών.
Στη συνέχεια του κεφαλαίου ο Μουτσόπουλος αναζητά το εθνικιστικό στοιχείο στο πώς εισπράττεται ο πίνακας «Το κρυφό σχολειό» του Νικολάου Γύζη και στον τρόπο που χρησιμοποιείται ο Μεγαλέξανδρος από διάφορες κοινωνικοπολιτικές ομάδες και ακροδεξιά γκρουπούσκουλα, γράφοντας περαιτέρω για την ταινία «300» (2006) του Zack Snyder και για το τι νόημα έχει, εν τέλει, να συζητάμε στις μέρες μας για «ελληνική κουζίνα», όταν... «ολόκληρη η βάση της οθωμανικής κουζίνας και οι βαλκανικές παραδόσεις βαφτίζονται “ελληνικές” με μεγάλο βαθμό αυθαιρεσίας, για να διορθωθούν, ευτυχώς, προς το τέλος με τη μεγάλη υπερεθνική ομπρέλα της “μεσογειακότητας”».
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/vivlio/biblio-toy-thanasi-moytsopoyloy-gia-tin-tehni-stin-kathimerini-zoi

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 732

26/6/2026
Τα θεσμικά είναι σοβαρά ζητήματα, και η νουδού τα έχει κάνει σκ@τά παντού, αλλά ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται για τα θεσμικά (τα αντιμετωπίζει ως "πολυτέλεια") και μια κυβέρνηση "ειδικού σκοπού" θα την θεωρήσει στάχτη στα μάτια του, κοροϊδία. Ειδικά όταν η καθημερινότητα, με συνεχή ακρίβεια, ενοίκια στα ύψη, ανυπαρξία προγραμμάτων στέγης, υγεία και παιδεία της πλάκας, πρόστιμα, λογαριασμούς ΔΕΗ στο θεό, τειρεσίες, μη εξυπηρετούμενα δάνεια και το φοβερό πρόβλημα της υπογεννητικότητας, που βάζει δυναμίτη στην ίδια μας την ύπαρξη, δεν αντιμετωπιστούν πρώτα και κύρια.

26/6/2026
Επίσης να πω, και σε σχέση με το προηγούμενο ποστ, πως την τελευταία βδομάδα, είχα αρκετό ελεύθερο χρόνο, επειδή κάτι τελείωσα και παρακολούθησα πολλές πολιτικές αναλύσεις από την τιβί και όχι μόνο, μέσω youtube πάντα (γιατί κανονική τηλεόραση δεν έχω εδώ και χρόνια).
Υπάρχει πάρα πολύ ανούσιο μπλα-μπλά στα κανάλια, σε σχέση με τις εγχώριες πολιτικές εξελίξεις. Πάντα υπήρχε. Εντάξει, πρέπει κάποιοι να βγάλουν το ψωμί τους, αλλά στην πράξη πολύ λίγες αναλύσεις και τοποθετήσεις άκουσα, που να έχουν κάτι να πουν.
Ο Κύρτσος λέει κάποια πράματα, ο Λυγερός και ο Αϋφαντής επίσης, και από ’κει και πέρα πολύ κομψί-κομψά, πολλά στρογγυλέματα, και πολύ γλείψιμο από διαφόρους και διάφορες, που λειτουργούν κάπως σαν γραφεία Τύπου των κομμάτων. Γνωστά αυτά. Ιδίως στα καθεστωτικά κανάλια.
Καλή δουλειά, στο δίκτυο, κάνει ο Καρβουνόπουλος επίσης – αλλά κι εκεί θα πρέπει να πέσεις στον «σωστό» καλεσμένο.
Επίσης είδα και άκουσα πολλές ακατάλληλες και ακατάλληλους, για να βγαίνουν στο γυαλί, είτε γιατί δεν ξέρουν να μιλήσουν και σε ταράζουν στα ααααααααα, εεεεεεεεεε κτλ., πασχίζοντας στην κυριολεξία να κάνουν μια ερώτηση της προκοπής, είτε γιατί η φωνή τους είναι σαν να βγαίνει από τον... τάφο (άρα παντελώς ακατάλληλη για τα μίντια), είτε γιατί εμφανίζουν μια απαράδεκτη οικειότητα με τους καλεσμένους τους, που για τα δικά μου στάνταρ και γούστα είναι εντελώς αποκρουστική.
Θα μπορούσα να γράψω πολλά περισσότερα, σε στυλ άρθρου ας πούμε, αλλά δεν έχει και πολύ νόημα. Καλύτερα ν’ ακούσω κανα δίσκο ή να διαβάσω κανα βιβλίο.

26/6/2026
NουΔου, κόμμα Τσίπρα, Πασόκ, κόμμα Σαμαρά, ανά δύο ή ανά τρεις θα συνεργαστούν μετά από τις εκλογές, ενώ αναλόγως των αναγκών θα περιμένουν στον πάγκο για να βοηθήσουν και οι μικρότεροι πρόθυμοι (Βελόπουλος, Λατινοπούλου, Κασελάκης κ.λπ.). ΝουΔου με κόμμα Σαμαρά σίγουρα μπορούν να συγκυβερνήσουν, μαζί ίσως και με κάποιο πρόθυμο, και με ΠΘ κοινής αποδοχής. Κόμμα Τσίπρα και Πασόκ, μαζί με κάποιο πρόθυμο, που άμεσα μπορεί να μην τον φανταζόμαστε, αλλά σίγουρα θα υπάρξει, επίσης θα μπορούν να συγκυβερνήσουν (όπως είχε κολλήσει ο Καμένος με τον Τσίπρα π.χ. θα μπορούσε να κολλήσει τώρα ο Βελόπουλος ή ο Κασελάκης). Βασικά, τα 4 μνημονιακά κόμματα (που ψήφισαν μνημόνια εννοώ), μαζί με τους δορυφόρους τους, μπορούν να τα βρουν στο 90% των καταστάσεων, υποβαθμίζοντας τις όποιες ψιλοδιαφορές τους για τα λεγόμενα «εθνικά θέματα» (βασικά συμφωνία Πρεσπών, σχέσεις με Ρωσία, και ελληνοτουρκικά – γιατί με τα υπόλοιπα συμφωνούν π.χ. συμμαχία με Ισραήλ, ευρωατλαντισμός κ.λπ.). Από ’κει και πέρα στο πλαίσιο του αντιμνημόνιου και της ανάκτησης των παραδιδόμενων στους «θεσμούς» και στην εγχώρια ολιγαρχία εργαλείων θα υπάρχει πάντα ο Βαρουφάκης και όποιοι άλλοι μικρότεροι συμφωνήσουν προς αυτή την κατεύθυνση. Το ΚΚΕ, που θα μπορούσε να συμπράξει με το αντιμνημόνιο, δίνοντας μια προοπτική στο εγχείρημα δεν θα το κάνει, ενώ η Καρυστιανού είναι το μεγάλο ερωτηματικό, προς τα πού θα οδεύσει εννοώ – αν κατορθώσει, βέβαια, να δημιουργήσει κόμμα μέχρι να γίνουν οι εκλογές.

25/6/2026
Ο Marlon Brando, το ’68, ως ψευτο-γκουρού των χίπις στην ταινία “Candy” του Christian Marquand

24/6/2026

>>Με προσέλαβαν επειδή ήμουν ωραίος, δεν είμαι τεμπέλης όπως οι Αριστεροί<<
>>Ποιος είναι η πλειοψηφία της; Η Ν.Δ. Τι αποφάσισε η Νέα Δημοκρατία; Οτι δεν θέλει να ελεγχθούν. Τέλος<<
>>δεν απολογούμαι σε κανένα κερατά<<
Δηλαδή στην... τρίτη τετραετία τι θα λένε και τι θα κάνουν; Τρομάζεις και μόνο που το σκέφτεσαι

CLAUDIO SCOLARI PROJECT jazz με ηλεκτρονικά στα καλύτερά της

Το Claudio Scolari Project δεν υποστέλλει τη σημαία – την παραγωγή του εννοώ. Κάθε χρόνο, τα τελευταία χρόνια, δίνει και από ένα νέο CD, εμμένοντας πάντα σ’ αυτό το είδος και ύφος της ηλεκτρονικής jazz, με τις funk ή και αυτοσχεδιαστικές επιρροές.
Στο πιο νέο άλμπουμ του σχήματος, που το αποτελούν πάντα, ή τουλάχιστον τον τελευταίο καιρό, οι Claudio Scolari πρώτο drum set, σύνθια, προγραμματισμός, Daniele Cavalca δεύτερο drum set, live synths, fender rhodes, πιάνο, Simone Scolari τρομπέτα, Ilaria Cavalca φωνή και Michele Cavalca μπάσο, καταγράφονται έντεκα συνθέσεις των C. Scolari-D. Cavalca, οι οποίες ξεχωρίζουν, πρωτίστως, για την ορμητικότητά τους.

Το κουιντέτο στο “Lines of Now” [Principal Records, 2026] κινείται, σίγουρα, σε δυναμικές περιοχές, με rock ή εν πάση περιπτώσει fusion drive, εκμεταλλευόμενο τόσο το βαρύ ρυθμικό τμήμα του, όσο και τα πλήκτρα, μαζί με την τρομπέτα και τη φωνή, προσφέροντας περίτεχνους και σίγουρα απολαυστικούς συνδυασμούς των.
Η jazz που μας προτείνουν οι Ιταλοί, θέλω να πω, όσο και αν ανιχνεύεις σε αυτήν επιρροές από ύστερο Miles Davis ή και από τους Ιάπωνες της ίδιας εποχής, δεν παύει να ηχεί άκρως δημιουργική, δίχως «ευκολίες» και χωρίς ποτέ να μεταφέρει κάτι το κοινό ή το αισθητικώς διαβλητό. Το λέω, γιατί, για την jazz, τα keyboards-synths αποτελούσαν πάντα ένα θέμα – όχι όμως και για το Claudio Scolari Project, που έχει δουλέψει πάνω στο ζήτημα, έχοντας καταθέσει πολλά και άξια διαπιστευτήρια. Ίσως, δε, το σημαντικότερο όλων να είναι αυτό το καταπληκτικό CD.
Επαφή: https://claudioscolariproject.bandcamp.com/album/lines-of-now

ΣΤΕΛΙΟΣ ΠΕΤΡΑΚΗΣ λυρικόν

Το “Lyric” ή «Λυρικόν» [Buda Musique, 2025] είναι το νέο άλμπουμ του λυράρη (και ανά περίπτωση λαουτιέρη) Στέλιου Πετράκη (Stelios Petrakis), που σηματοδοτεί, μαζί με ό,τι άλλο και μια ευρύτερη σύναξη μουσικών – τα ονόματα των οποίων καλό είναι να τα αναφέρουμε. Έτσι, στην ηχογράφηση του «Λυρικόν», πήραν μέρος οι: Στέλιος Πετράκης λύρα λαούτο, Γιώργης Ξυλούρης τραγούδι, Bijan Chemirani διάφορα κρουστά, Sylvain Barou διάφορα πνευστά (γκάιντες, ζουρνάς, καβάλ, φλάουτο κ.λπ.), Maëlle Duchemin άρπα, Παύλος Σπυρόπουλος κοντραμπάσο, Sakir Ozan Uygan νταούλι, Μιχάλης Κονταξάκης μαντολίνο, Mattia Manco Gregoriadis ακορντεόν, Samuel Mele κιθάρα, Αντώνης Βουμβουλάκης κιθάρα και Efrén López μαντολίνο, cuatro, νταούλι.

Η σύναξη επιφέρει βεβαίως και τα ανάλογα αποτελέσματα. Οι μουσικοί είναι όλοι πρώτης κλάσης και εγνωσμένης αξίας, ενώ και το υλικό που καλούνται να αποδώσουν είναι και αυτό πολύ καλό.
Είναι γνωστό το ύφος της μουσικής του Πετράκη, που συνδυάζει ήχους της Κρήτης προφανώς, συνδυασμένους με ήχους της ευρύτερης ανατολικής Μεσογείου και άλλων περιοχών ενδεχομένως, φέρνοντας σε επικοινωνία παραδόσεις, που οπωσδήποτε έχουν τομές και κοινά στοιχεία (στις ηχητικές αποτυπώσεις τους).
Έτσι, και με τη βοήθεια ενός ποικίλου ρεπερτορίου, αποτελούμενου από επώνυμες συνθέσεις (του Πετράκη και άλλων), από παραδοσιακά (και δικά μας, και μικρασιάτικα, μα ακόμη και από την Valencia), μα και από απρόβλεπτες διασκευές (το “Nothing else matters” των Metallica) η ομάδα αυτή, υπό τον Πετράκη, αγγίζει πολλές φορές το τέλειο, δηλαδή έναν συνδυασμό απόλαυσης και συγκίνησης, καταγράφοντας δυο-τρία αριστουργήματα, εδώ, και άλλα πολλά καλά κομμάτια, σ’ ένα άλμπουμ έξτρα περιποιημένο (με πολυσέλιδο, τρίγλωσσο, booklet).
Μένω προς ώρας στα “Aglianico” (Στέλιος Πετράκης), «Αγριλός» (Bijan Chemirani-Στέλιος Πετράκης-Γιάννης Πετράκης), όπως και στη διασκευή στο τραγούδι των Metallica (που μόνο έτσι, προσωπικά, μπορώ να το ακούσω), τονίζοντας πως, για μιαν ακόμη φορά, έχουμε να κάνουμε με έναν αληθινά ξεχωριστό δίσκο.
Επαφή: www.steliospetrakis.com

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 731

23/6/2026
Οκτώβρης ’74

23/6/2026
Δεν το ξέχασα, στο άρθρο της Κυριακής για τη Λίτσα Διαμάντη. Απλώς το θεώρησα too much να το αναφέρω... [Νιάτα, 1974, επί δικτατορίας ακόμη]

22/6/2026
Φοβερός ο Νεόφυτος στα ντραμς και ο Σινογιάννης στην κιθάρα (από τους Boοmerang του Pop Festival '73). Και ο Κούτρας είναι πολύ καλός.
https://www.youtube.com/watch?v=5AOqV7Y2S64&list=RD5AOqV7Y2S64&start_radio=1

22/6/2026
[1973]

20/6/2026
>>ΕΛΣΤΑΤ: Μειωμένες κατά 2.873 οι γεννήσεις στη χώρα το 2025<<
>>Στην Ελλάδα ο δείκτης είναι μόλις 1,3 παιδιά ανά γυναίκα (απαιτούνται 2,1), με τις γεννήσεις να πέφτουν συνεχώς, προκαλώντας δημογραφική γήρανση και συρρίκνωση του πληθυσμού στα 7,5 εκατομμύρια έως το 2050<<
>>Καμπανάκι Στουρνάρα: Οι δημόσιες συντάξεις δεν θα επαρκούν στο μέλλον<<
Ενώ πεθαίνουν με σχέδιο τη χώρα εδώ και μια 15ετία, απειλούν κι από πάνω τους εναπομείναντες άστεγους και άφραγκους νέους των 800 ευρώ πως δεν πρόκειται να δούνε στα γεράματά τους ούτε αυτά τα φιλοδωρήματα, που αποκαλούν συντάξεις, και πως θα πρέπει να πληρώνουν και ιδιωτική ασφάλιση άμα θέλουν να εξασφαλίσουν την πείνα τους στα 70 τους.
[ουδεμία λύπηση για κανέναν από δαύτους]

19/6/2026
Μουσική-στίχοι: Taylor Swift

οι KALAMATA είναι Γερμανοί

Οι Kalamata (Peter Jaun κιθάρες, Niki Hosseinian-Sereshki μπάσο, Olly Opitz ντραμς) δεν είναι Έλληνες, είναι Γερμανοί, από την πόλη Hildesheim και υπάρχουν εδώ και κάποια χρόνια σαν συγκρότημα – με τον πιο πρόσφατο δίσκο τους να αποκαλείται “Zenosyne” [Copper Feast Records / Made of Stone Recordings, 2026].

Το power αυτό trio παίζει instrumental rock και βασικά στονεράδικο-ψυχεδελο-προγκ. Ανήκει, θέλω να πω, σαν ήχος, σ’ αυτή την πιο πρόσφατη έκφανση του σκληρού ροκ, που ομνύει στην riff-ολογία, στο βαρύγδουπο ρυθμικό τμήμα και στα κάπως χύμα σολιστικά μέρη. Είναι κάπως ανοικονόμητα, θέλω να πω, αυτά τα γκρουπ, κάπως ατακτοποίητα, δημιουργώντας σ’ εμάς τους παλαιότερους ακροατές κάποιες αναστολές – σε σχέση με την ευρύτερη αποδοχή τους. Εντάξει, «σωστή» μουσική παίζουν οι Kalamata, και κάποιες φορές κατορθώνουν να σε συνεγείρουν με τα μεγάλης διάρκειας κομμάτια τους σαν το “No” ας πούμε (όλα τα tracks κινούνται από οκτώ έως δέκα λεπτά το κάθε ένα), οπότε... επιτυχία τους εύχεσαι, αφού λέγονται κι έτσι όπως λέγονται.
Επίσης, και όπως διαβάζουμε στο bandcamp τους, το εξώφυλλο του άλμπουμ των Kalamata... «αντλεί έμπνευση από έναν παλιό θρύλο του Hildesheim: την ιστορία της Hildesheim Maiden, η οποία, αφού βρίσκει τον αρραβωνιαστικό της νεκρό από κεραυνό, περιπλανιέται χαμένη μέσα στο σκοτεινό δάσος μέχρι που μια μακρινή νυχτερινή καμπάνα την οδηγεί και πάλι πίσω στη ζωή. Ο πύργος, από τον οποίο χτύπησε η καμπάνα, είναι ακόμα γνωστός και σήμερα ως kehrwiederturm, δηλαδή ως ο “πύργος της επιστροφής”». Ωραία είναι αυτά.
Επαφή: https://kalamata.bandcamp.com/album/zenosyne

ACID PLATO horόs

Οι Acid Plato είναι ένα ντουέτο από την Καβάλα, ο Γιώργος Σεχλίδης (Giorgos Sechlidis) και ο Δημήτρης Αποστολίδης (Dimitris Apostolidis), γνωστοί μας από το συγκρότημα Dead Ends – o πρώτος έπαιζε κιμπορντικό μπάσο, χάμοντ, πιάνο κι έκανε φωνητικά στο γκρουπ, ενώ ο δεύτερος έπαιζε ντραμς και τραγουδούσε. Οι Acid Plato είναι και διαφορετικοί και ίδιοι με τους Dead Ends. «Διαφορετικοί», γιατί το double LP τους “Horόs” [Sound Effect Records, 2026], που μας παρουσιάζουν τώρα, είναι κάτι ιδιαίτερο (θα πω στη συνέχεια), ενώ είναι και «ίδιοι», αφού το psychedelic-progressive περιβάλλον είναι εκείνο, στο οποίο τοποθετούν την πρόσφατη δουλειά τους.

Οι Acid Plato κάνουν κάτι πολύ ενδιαφέρον εδώ. Εκκινώντας από την τραγωδία του Αισχύλου «Προμηθεύς Δεσμώτης», δημιουργούν ένα άλμπουμ εμπνευσμένο από εκείνη, το οποίο άλμπουμ, όπως σημειώνουν οι ίδιοι, δρα ως μια... «μουσική ερμηνεία (της τραγωδίας), μέσω της οποίας αντιπαρατίθενται... «με κάθε είδους εξουσία και με τα μέσα που εκείνη χρησιμοποιεί για να επιτύχει τους στόχους της», σημειώνοντας, περαιτέρω, πως... «με τις πράξεις μας μπορούμε είτε να γίνουμε αρωγοί στη διαφθορά των “χαρισμάτων”, είτε να πυροδοτήσουμε την εσωτερική μας φωτιά και να την αφήσουμε να φωτίσει το δρόμο μας, προκειμένου να χρησιμοποιήσουμε τις γνώσεις μας για καλούς και δίκαιους σκοπούς».
Έχοντας, λοιπόν, αυτό ως concept, οι Acid Plato εμφανίζονται στο “Horόs” κάπως σαν τον χορό στις αρχαίες τραγωδίες, σχολιάζοντας με τον δικό τους τρόπο τα τεκταινόμενα. Το rock, φυσικά, είναι το όχημά τους, καθ’ όλη αυτή τη διαδρομή (που αποτελείται από τρεις πράξεις και την έξοδο), αφού από ’κει δανείζονται τους ήχους τους και από ’κει εμπνέονται, για να «χτίσουν» το δικό τους πολυδιάστατο οικοδόμημα.
Εντάξει, ένα κοίταγμα στο “666” των Aphrodite’s Child υπάρχει εδώ (κάτι που το υποδηλοί και το κομμάτι “Ionian Sea” – θυμηθείτε το “Aegian Sea” από το “666”), αλλά, γενικώς, το άλμπουμ των Acid Plato έχει τη δική του γοητεία, και τη δική του διαρρύθμιση, κάτι που σε βοηθά και να το παρακολουθήσεις, στην ολότητά του, και να το χαρείς. Η αρχή του, μόνον, είναι κάπως επιφυλακτική, αλλά από το “The suffering” (τέταρτο track) και κάτω τα πράγματα κυλούν σωστά – παρότι... εγώ θα πρόσεχα πολύ, πάρα πολύ, τα σημεία των (ελληνικών) αφηγήσεων.
Επίσης να πω πως η ενοργάνωση-ενορχήστρωση, σε γενικές γραμμές είναι καλή και ανά σημεία τυπική. Το σημειώνω, γιατί το concept «σήκωνε», σίγουρα κι άλλα όργανα, «τοίχους» από μέλοτρον κ.λπ., που με την εμπειρία ενός παραγωγού θα μετασχημάτιζαν το άκουσμα σε κάτι ανώτερο. Δεν λέω ότι, σώνει και καλά, χάθηκε μια ευκαιρία, από τους Acid Plato, για κάτι αληθινά σπουδαίο, γιατί στ’ αλήθεια το “Horόs”, κι έτσι όπως μας παραδίδεται, είναι ένα πολύ ενδιαφέρον άλμπουμ.
Το μεγαλύτερο σε διάρκεια track του 2LP, το “Together we stand” (7:16), είναι ίσως το ωραιότερο όλων –αν και δεν είναι σωστό να ξεχωρίσεις κάποιο κομμάτι από εδώ, επειδή οι δίσκοι είναι «σφιχτοί» και συμπαγείς–, ενώ το άλμπουμ κλείνεται σε απλό φάκελο, μαζί με 8-σέλιδο LP-sized ένθετο με σχέδια και στίχους, αμφότερα ωραίας σχεδίασης.
Επαφή: https://acidplato.bandcamp.com/album/hor-s

ΛΙΤΣΑ ΔΙΑΜΑΝΤΗ: τα τραγούδια της ταυτίστηκαν με την εξέλιξη της ελληνικής κοινωνίας από τα 60s έως τα 90s – Και είναι αυτά, τα τραγούδια, που στο τέλος μένουν και γράφουν την ιστορία

                                  Άδειασα μπουκάλια με βερμούτ και ουίσκι
                                  πάνω στο πικάπ τραγουδάνε οι δίσκοι
                                  με το Γιάννη Πάριο τη Λίτσα Διαμάντη
                                  κλαίω υποφέρω μαέστρο αβάντι
Όταν έγραφε αυτούς τους πολύ έξυπνους στίχους ο Γιάννης Λογοθέτης (ΛοΓό) στο τραγούδι του «Βρήκαμε τη Λούλα στοπ», το 1977, έθετε, στις πιο σωστές βάσεις, όλες τις διαστάσεις του ζητήματος.
Ο λαϊκός άνθρωπος της εποχής του δεν έσβηνε τον ερωτικό του πόνο κατά μόνας. Πήγαινε στα κέντρα δεύτερης και τρίτης διαλογής, κοινώς «σκυλάδικα» ή στα λαϊκά μπαρ, που τότε τα έλεγαν και «κακόφημα» ή «της ακολασίας», και ξέδινε με τα τραγούδια της Ομόνοιας ή έστω με του Μητροπάνου. Δεν μπορούσε εύκολα να διαβεί, εννοώ, την πόρτα της κοσμικής Νεράιδας, για ν’ ακούσει τον Γιάννη Πάριο και τη Λίτσα Διαμάντη. Εκεί πήγαιναν άλλες κοινωνικές τάξεις, που μπορεί να εξωτερίκευαν την ερωτική απελπισία τους αρχικά στο σπίτι τους, αδειάζοντας μπουκάλια και ρίχνοντας δίσκους στο πικάπ, καταλήγοντας, για τα περαιτέρω, στους «ναούς» της παραλίας. Ο Πάριος και η Διαμάντη είναι αλήθεια πως υπήρξαν οι κατ’ εξοχήν ερμηνευτές του μεσοαστικού νταλκά.
Λίτσα Διαμάντη και Γιάννης Πάριος τακίμιασαν και στη δισκογραφία στα σέβεντις. Και δεν αναφέρομαι σε άλμπουμ ή 45άρια που τα πήραν ελάχιστοι χαμπάρι (όπως τη «Συνάντηση» του Άγγελου Σέμπου), αλλά τραγουδώντας από κοινού (με πρώτη φωνή την Διαμάντη και δεύτερη τον Πάριο) πολύ μεγάλες επιτυχίες, όπως το «Δεν υπάρχει ευτυχία» (Γιώργος Κατσαρός-Πυθαγόρας) το ’71. Βεβαίως δεν ξεχνώ και το κοινό LP τους «Ανθρώπινα και Καθημερινά» [Minos, 1973] με τα τραγούδια των Λυκούργου Μαρκέα-Πυθαγόρα, και το ωραίο εξώφυλλο με το περίπτερο και τα κρεμασμένα Σεραφίνο, Τιραμόλα και Μπλεκ μπροστά, ή ακόμη και το ντισκοειδές «Είσαι μια συνήθεια» (Νίκος Ιγνατιάδης-Γιάννης Πάριος) από το ’78 – για ν’ αφήσω κατά μέρος τις πάμπολλες συνεργασίες των δύο (Διαμάντη-Πάριος) από τα 80s.

Η Λίτσα Διαμάντη είχε ξεκινήσει, μετά από τα προκαταρκτικά, παιδί ακόμη, 17χρονη(!), ως πρώτη λαϊκή τραγουδίστρια με το άσμα του Γιώργου Μητσάκη «Συννεφιές» το 1966 (δεύτερη φωνή ο Σωτήρης Χατζηαντωνίου). Μόνο ένας μέγας μάστορας του λαϊκού θα μπορούσε να γράψει ένα τόσο εξωστρεφές ζεϊμπέκικο, έναν αθάνατο σκοπό που τραγουδιέται συνεχώς 60 χρόνια τώρα. Από τη συνεργασία του Μητσάκη με τη Διαμάντη θυμάμαι και το άγνωστο, αλλά πολύ καλό «Ταφή» από το κόνσεπτ EP του δασκάλου «Γολγοθάς» [Odeon, 1967?], μια ωραία προσπάθεια του Μητσάκη να προσεγγίσει το «έντεχνο», το οποίο, όμως, είναι εκτός κλίματος αυτή τη στιγμή (κατάλληλο, μόνο, για τη Μεγάλη Παρασκευή).
Στα σίξτις η Διαμάντη θα κάνει άπειρα σεγόντα στη δισκογραφία, συνοδεύοντας όλα τα μεγάλα ονόματα εκείνου του καιρού (από τον Στέλιο Καζαντζίδη, τον Πρόδρομο Τσαουσάκη και τον Μπάμπη Τσετίνη, μέχρι τον Πέτρο Αναγνωστάκη, τον Μάνο Παπαδάκη και τον Δημήτρη Ευσταθίου), κάτι που θα την αναδείξει σε κορυφαία «δεύτερη φωνή» των στούντιο – έχοντας παρουσίες, μέχρι και το τέλος της δεκαετίας, σε μερικά από τα καλύτερα κέντρα της εποχής, σαν την Βεντέττα (μαθαίνοντας δίπλα στην Πόλυ Πάνου), τον Περιβόλα στη Νίκαια, την Μαντουβάλα, το Can-Can, το Χρυσό Βαρέλι, τα Ξημερώματα...
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/i-moysiki-tis-litsas-diamanti-taytistike-me-tin-elliniki-koinonia-apo-ta-60s-eos-ta

HANS HJELM ηλεκτρονικά περιβάλλοντα για τραγούδια

Ο σουηδός κιθαρίστας του prog-rock Hans Hjelm μας είναι γνωστός, εδώ στο blog, από τα συγκροτήματα στα οποία είναι μέλος [τους Kungens Män και βασικά τους Αutomatism, για τα άλμπουμ των οποίων “Sörmland” (2025) και “Immersion” (2020), στην Tonzonen, έχουμε γράψει παλαιότερα]. Επίσης έχουμε γράψει και για ένα προσωπικό άλμπουμ του Hjelm, το “Factory Reset” [Kungens Ljud & Bild, 2021], οπότε τώρα... συνεχίζουμε με την πιο νέα δουλειά του, που έχει τίτλο “The Night Electronic” [Kungens Ljud & Bild, 2026].

Σε σχέση με το «χθες», εδώ, υπάρχει μια σημαντική διαφορά. Ο Hjelm (ηλεκτρικές κιθάρες, σύνθια, προγραμματισμός, μπάσο, πλήκτρα) έχει περάσει από τα ορχηστρικά άλμπουμ του σε κάτι πιο απτό και τραγουδιστικό. Προς τούτο στηρίζεται σε δύο φωνές, την Hildur Ottilia και τον Viktor Westerlund, ενώ δίπλα του παρατάσσονται και οι Jesper Skarin ντραμς, κρουστά, ακουστικές κιθάρες, Henrik Sunbring ηλεκτρονικά, σύνθια, μπάσο, πλήκτρα, προγραμματισμός, Mikael Tuominen μπάσο και Per Wiberg πλήκτρα, πιάνο.
Έχουμε λοιπόν ένα άλμπουμ, που, κατ’ αρχάς, έχει από μικρή έως ανύπαρκτη σχέση με το prog, δημιουργώντας περισσότερο ηλεκτρονικά περιβάλλοντα, μέσα στα οποία πλέουν τα τραγούδια. Οι φωνές και ο τρόπος με τον οποίο τις χειρίζεται ο Hjelm, δημιουργούν αυτό το αίσθημα της floating music, η οποία όμως λίγες φορές κατορθώνει να μας κινητοποιήσει (μέσω των τραγουδιών, που ακουμπούν πάνω σ’ αυτό).
Επαφή: https://hanshjelm.bandcamp.com/album/the-night-electronic

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 730

19/6/2026
Διακριτικές σχέσεις ελληνικού ρεπερτορίου. Δημοσιογραφία θηριώδους επιπέδου από τις η-εφημερίδες...

17/6/2026
Το ξεκινάει ωραία, με κοινωνικό στίχο, αλλά όταν αρχίζει να ραπάρει για τις γκόμενες, εκεί στη μέση, το χάνει το πόιντ και γίνεται μανιαμούνιας, κακομοίρης 35άρης εϊτάς. Στο τέλος, πάντως, επανέρχεται στο σωστό δρόμο... [Μάο, 50 χρόνια μετά]
https://www.youtube.com/watch?v=uiy5hVq-eGw&list=RDuiy5hVq-eGw&start_radio=1

17/6/2026
Παπάρης μάντολες. Σαπίλα και αριστοκρατία...

16/6/2026
Αυτό το τελείως απονομιμοποιημένο και απομονωμένο, από τη συντριπτική πλειονότητα του κόσμου, ακροδεξιό και φασιστικό περιθώριο της πρώιμης μεταπολίτευσης έχει μετατραπεί σε βασική συνιστώσα της καθημερινότητάς μας. Πλέον, πίνουμε όλοι, θέλουμε δε θέλουμε, απ’ της ζωής το κατακάθι (όπως το αποκαλούσε κι ο Ρασούλης). Βιώνουμε το big bang του κοινωνικοπολιτικού πάτου. 

15/6/2026

Γιώργος Ρωμανός, Παναγιώτης Κανελλόπουλος, Μάνος Χατζιδάκις. Μάλλον 1966. [τιμή και δόξα στον Βάσο Γεώργα – δεν είναι άσχετο αυτό]

TAIHR μια γερμανο-χιλιανή περίπου prog μπάντα

Οι Taihr είναι μία μυστήρια σύγχρονη γερμανική ροκ μπάντα, η οποία αποτελείται από επτά άτομα. Τα ονόματά τους: Genesis Trinidad Galvez Jaramillo φωνή, David Zilz ντραμς, κρουστά, Leon Schmidtke κιθάρες, μαντολίνο, Mauricio Ricardo Inostroza Andrade πλήκτρα, σύνθια, φλούγκελχορν, φωνητικά, Maximillian Hartmann κιθάρες, Martin Halbfass σαξόφωνα και Tobias Losch μπάσο. Βασικά, από τα επτά μέλη οι πέντε είναι Γερμανοί, καθώς υπάρχουν και δύο Χιλιανοί ανάμεσα – η τραγουδίστρια και ο πληκτράς (φαίνεται, εξάλλου, από τα ονόματά τους).

Οι Taihr είναι «μυστήριοι», γιατί είναι κάπως ιδιαίτερη η μουσική και τα τραγούδια που μας παρουσιάζουν στο “Allicanto” [Tonzonen Records, 2026]. Με 4λεπτα, 5λεπτα και 6λεπτα κομμάτια το συγκρότημα επιχειρεί μέσα στο ευρύ περιβάλλον του progressive rock, δίχως όμως να πατάει και με τα δυο του πόδια, γερά, εκεί. Καθώς η παρουσία του επικεντρώνεται περισσότερο στη γυναικεία φωνή και το τραγούδι, τα οργανικά μέρη πέφτουν σε δεύτερη μοίρα. Εξάλλου η μικρή, για prog, διάρκεια των συνθέσεων αυτό αποδεικνύει.
Υπάρχει λοιπόν ο «μανδύας» του progressive, που σκεπάζει όλα τα κομμάτια των Taihr, αλλά από την άλλη υπάρχει και μια ελαφριά indie απόκλιση, που μεταφέρει τις συνθέσεις (και) κάπου αλλού.
Επειδή τα τραγούδια των Taihr δεν είναι κοινά, είναι κάπως δύστροπα, έχω τη γνώμη πως θα έπρεπε αυτοί να επενδύσουν και σε μεγαλύτερης διάρκειας tracks, ώστε να κριθούν ως ακραιφνείς progsters. Τώρα, είναι κάπως μεσοβέζικες οι καταστάσεις.
Σε κάθε περίπτωση, πάντως, το ωραιότερο track του “Allicanto” είναι το μεγαλύτερο σε διάρκεια, που έχει τίτλο “Tortugas”.
Επαφή: www.tonzonen.de

MICHAEL JANETAKIS and MEDOOSA free

Το «σκάψιμο» στο χθες του ελληνικού ροκ, που επιχειρεί χρόνια τώρα ο Δημήτρης Βασιλειάδης της B-otherSide Records, φέρνει στην επιφάνεια μια ξεχασμένη περίπτωση από την Αμερική των 70s, εκείνη του συνθέτη, κιθαρίστα και τραγουδοποιού Michael Janetakis (Μιχάλης Τζανετάκης).
O Τζανετάκης ήταν μέλος των Spartans, ενός ελληνοαμερικάνικου γκρουπ με μπουζούκια, που διασκεύαζε κυρίως ελληνικά τραγούδια (επιτυχίες από την Ελλάδα εννοώ), για τις ανάγκες της διασκέδασης των ομογενών, στη Νέα Υόρκη και αλλαχού, κατορθώνοντας να γράψει δύο 45άρια κι ένα LP στην αρχή της δεκαετίας του ’70.
Ο Τζανετάκης, όμως, είχε κι άλλα ενδιαφέροντα, που είχαν να κάνουν με το rock βασικά, και κάπως έτσι θα πάρει την πρωτοβουλία να κάνει ένα τέτοιο δισκάκι με τα τραγούδια του “Sweet morning (Kenourgia mera) / I don’t know what I am going to find (Koritsi mou)”, το οποίο θα κυκλοφορούσε από την Peters International, τη γνωστή ελληνοαμερικάνικη εταιρεία, το 1972.
Όμως ο φίλος μας το «έψαχνε» παραπάνω, έχοντας καλλιτεχνικές ανησυχίες, δίχως να επαναπαύεται στο αυτονόητο. Έτσι προς το μέσο του 1974 ο Τζανετάκης θα αρχίσει να δραστηριοποιείται μ’ ένα νέο συγκρότημα τους Medoosa, παίζοντας κιθάρα, μπουζούκι και τραγουδώντας, έχοντας δίπλα του, τα υπόλοιπα μέλη του γκρουπ, δηλαδή τον Bob McHugh σε όλων των ειδών τα πλήκτρα (fender rhodes, πιάνο, moog synthesizer, hammond B3), τον Takis Spitambelis μπάσο και τον George Michailidis ντραμς. Απ’ αυτούς τους μουσικούς γνωστός ήταν ο Μιχαηλίδης, καθώς πρόκειται για τον ντράμερ των MAD, του ελληνικού γκρουπ που είχε κυκλοφορήσει ένα LP στην Minos το 1972, και που, τον Ιανουάριο του 1973, θα βρισκόταν στη Νέα Υόρκη για εμφανίσεις, παίζοντας και στη δεξίωση, που είχε δοθεί στον Λευκό Οίκο, με αφορμή την ορκωμοσία των Richard Nixon και Spiro Agnew (Πρόεδρος και Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ τότε). Προφανώς, ο Μιχαηλίδης είχε παραμείνει στην Αμερική, και γι’ αυτό θα συναντιόταν με τον Τζανετάκη.

Τέλος πάντων, οι Medoosa θα προσπαθούσαν να σταθούν στα πόδια τους, δυναμώνοντας την παρουσία τους στα κλαμπ και γράφοντας πρωτότυπες δικές τους συνθέσεις, ελπίζοντας έτσι και σε κάποιο δισκογραφικό συμβόλαιο. Προς τούτο, λοιπόν, θα ετοίμαζαν έξι κομμάτια (είχαν συμβάλλει συνθετικά όλα τα μέλη του γκρουπ, άλλα περισσότερο και άλλα λιγότερο), με τα οποία θα προσέλκυαν, τελικά, το ενδιαφέρον μιας εταιρείας, δίχως όμως να «κοπεί» και να κυκλοφορήσει κάτι. Έτσι, πενήντα ένα χρόνια αργότερα αυτές οι έξι συνθέσεις των Medoosa θα τυπωθούν για πρώτη φορά σε βινύλιο (300 αριθμημένα αντίτυπα), από την B-otherSide Records, κάτω από τον τίτλο Michael Janetakis and Medoosa “Free”, συμπληρωμένες με τα τραγούδια από το δισκάκι του Janetakis από το 1972.
Εκείνο που πρέπει πρώτα-πρώτα να σημειωθεί είναι πως οι συνθέσεις των Medoosa είναι ποιοτικά-τεχνικά άψογες, καθώς η ηχογράφηση θα γινόταν, τον Αύγουστο του 1975, στα Electric Lady Studios, στο Greenwich Village. (Τα στούντιο, ως γνωστόν, τα είχε παραγγείλει ο Jimi Hendrix το 1968, κι εκεί θα ηχογραφούσαν, στην πορεία, δεκάδες μεγάλα ονόματα).
Το ύφος των συνθέσεων ξαφνιάζει. Είναι jazz-funk, και μάλιστα επιπέδου! Ο κιμπορντίστας Bob McHugh είναι φοβερός, ενώ και ο Janetakis με τα ρυθμικά και lead παιξίματά του, και βεβαίως το rhythm section των Μιχαηλίδη-Spitambelis στέκονται το ίδιο άψογα. Το σπουδαίο εδώ είναι πως οι Medoosa «χώνουν» και ελληνικά μελωδικά και ρυθμικά στοιχεία στις συνθέσεις τους (“Queen from Knossos”), κάνοντάς τες, έτσι, να ακούγονται μοναδικές. Πολύ άξιο track είναι και το “Istanbul Express”, που διαθέτει μικρό φωνητικό αυτοσχεδιασμό από τον Janetakis στην αρχή, όπως και oriental πενιά, με το μπουζούκι(!) να κάνει τη διαφορά, με τον McHugh να παίζει πλήκτρα α λα Canterbury sound(!) και με τον Μιχαηλίδη να δίνει ένα επίσης ωραίο σόλο στα ντραμς, φέρνοντας τη σύνθεση στα υψηλά ακρότατά της. Όμως και το “Gypsy man” είναι πολύ καλό, διαθέτοντας και αυτό ελληνικές αναφορές, με το μπουζούκι του Janetakis να διαπρέπει και με τα «γεμίσματα» από τα keyboards να δημιουργούν μια αίσθηση λαϊκού πανηγυριού!
Φοβερά κομμάτια είναι αυτά, απολύτως διαχρονικά, που δείχνουν το ταλέντο των τεσσάρων μουσικών (τρεις Έλληνες-Ελληνοαμερικάνοι κι ένας Αμερικάνος) και κυρίως τη διάθεσή τους να δημιουργήσουν κάτι αληθινά πρωτότυπο, αντιμετωπίζοντας τους ήχους της εποχής (mid-70s) με τους δικούς τους όρους.