ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 769

8/10/2026
>>Προπολεμικός bluesman, καθότι ηχογράφησε για πρώτη φορά το 1932, ο Jimmy Oden είχε μια στρωτή πορεία για περισσότερο από τριάντα χρόνια, ετοιμάζοντας κι έναν πολύ καλό μεγάλο δίσκο, το 1961, για την Bluesville, μέσω του οποίου θα γινόταν γνωστός και στα λευκά ακροατήρια. Το «Goin’ down slow», το τραγούδι που θα τον έφερνε πάντα στο προσκήνιο, θα το ηχογραφούσαν μέσα στα χρόνια οι Howlin’ Wolf, Memphis Slim, John Hammond, Alan Price Set, Canned Heat, J.B. Hutto, Jimmy Witherspoon, Free, Aretha Franklin, Bobby Bland και δεκάδες άλλοι – ανάμεσά τους και οι Δημήτρης Παναγόπουλος + Aura το 1998.<<

Και για τον πιανίστα Jimmy Oden θα διαβάσεις στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026] στις σελίδες 116-117]

8/10/2026
Οι παλαιοί αναγνώστες και οι fans σίγουρα θα θυμούνται την ανάρτηση «Η ψυχεδέλεια στην υπηρεσία της ελληνικής μαύρης αντίδρασης. Όταν οι Εγγλέζοι Spectrum έπαιξαν για τον Κοκό, το καλοκαίρι του ’67…», που είχε δημιουργήσει σάλο (για τα δικά μας δεδομένα και ζητήματα), όταν ανέβηκε στο Δισκορυχείον στις 14 Μαΐου 2016. Αναφερόμουν σε εμφάνιση του πολύ καλού pop-psych βρετανικού γκρουπ Spectrum ενώπιον του τότε βασιλιά, την οποία προέβαλα με τον συγκεκριμένο προβοκατόρικο τίτλο. Εκείνο το ποστ, σαν κεφάλαιο, υπάρχει και στο «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία και Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60» [Όγδοο, 2025] ως «Spectrum-Κωνσταντίνος» (επεξεργασμένο φυσικά).
Σ’ αυτό το κείμενο λοιπόν έχω γράψει διάφορα και βασικά λέω πως δεν έχω κανένα λόγο να αμφισβητήσω την πληροφορία των «Μοντέρνων Ρυθμών» από το τεύχος #85 της 19ης Ιουλίου 1967 (γιατί εκεί την είχα διαβάσει). Τότε, είχαν πέσει διάφοροι άσχετοι να με φάνε. Ότι τάχα συκοφαντούσα τους Spectrum, δίνοντας βάση σε μια αναξιόπιστη πληροφορία (κατά κείνους) από τους Μ.Ρ., βάζοντάς τους να παίζουν για έναν βασιλιά.
Να όμως που την πληροφορία αυτή την είχε πρωτογράψει βρετανικό περιοδικό, σχεδόν ένα μήνα πριν από τους Μ.Ρ., κι εδώ έχω το τεκμήριο.

Είναι το περιοδικό “Disc and Music Echo” από τις 24 June 1967, στο οποίο διαβάζουμε πως οι Spectrum θα έρχονταν στην Ελλάδα, για να παίξουν ενώπιον του τότε βασιλιά, έχοντας υπογράψει συμβόλαιο για 4ήμερη(!) επίσκεψη στη χώρα μας, προκειμένου να εμφανισθούν στο Παλάτι, στο τέλος Ιουλίου (του ’67).
Αυτό επιβεβαιώνει την έλευση των Βρετανών στην Ελλάδα; Για μένα ναι. Γιατί θεωρώ πολύ δύσκολο ή ίσως και αδύνατο να ξέφυγε κάτι προς τα έξω, σε επίπεδο φωτογραφίας κ.λπ. από το live, καθότι αυτό θα ήταν πριβέ, ώστε να πειστούν οι αστοιχείωτοι. 
Όταν το «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία και Πολιτική...» θα κάνει δεύτερη έκδοση (γιατί θα κάνει) αυτή την πληροφορία θα την εντάξω στο συγκεκριμένο υποκεφάλαιο.

7/10/2026
Και τη μάνα σου να βρίσουνε με τον πιο σκαιό τρόπο αποκλείεται να θιγείς τόσο όσο θίγεται ο Πορτοσάλτε αν τολμήσεις και ψελλίσεις κάτι για τη μητσοτακική νδ.
[Γεια σου ρε πατρίδα Άρη Σπηλιωτόπουλε – όσο δεν σε γούσταρα στα 00s, τόσο σε συμπαθώ τώρα]

7/10/2026
>>Στο δεύτερο τεύχος της μηνιαίας επιθεώρησης τέχνης «Σήμα» [Μάρτης ’75], με αφορμή ένα ευρύτερο αφιέρωμα στον Διονύση Σαββόπουλο, συζητούν ο δισκοπώλης Γρηγόρης Φαληρέας μ’ έναν 20χρονο φοιτητή της Νομικής, τον Γιάννη Γιαννιτζόγλου. Κάποια στιγμή λέει ο πρώτος:<<
>>Στην εισαγωγή του βιβλίου του Samuel Charters «Η Ποίηση του Μπλουζ» [Απόπειρα, 1982] ο Γρηγόρης Φαληρέας, ξανά, βρίσκει την ευκαιρία να γράψει μερικά λόγια για το θέμα μας:<<

Ο Γρηγόρης Φαληρέας ήταν ένας από τους ανθρώπους που ασχολήθηκαν, από πολύ νωρίς, με τις σχέσεις blues-ρεμπέτικων. Για τις δικές του απόψεις επί του θέματος θα διαβάσεις αναλυτικά στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία.

6/10/2026
Alameda “A la vera del Jueves”. Ισπανοί (1979), rock andaluz...
https://www.youtube.com/watch?v=6W5v-p4S6ag&list=RD6W5v-p4S6ag&start_radio=1

6/10/2026
Αυτό είναι ένα από τα καλύτερα (για μένα) ηλεκτρικά blues άλμπουμ της δεκαετίας του ’60. Βγήκε στην Testament το 1969, αλλά περιέχει ηχογραφήσεις από το 1966 της Johnny Shines Blues Band, μέλη της οποίας ήταν, πέραν του Johnny Shines σε τραγούδι, κιθάρα, ο Big Walter Horton στη φυσαρμόνικα, ο Luther Allison στην ηλεκτρική κιθάρα, ο Otis Spann στο πιάνο, o Fred Below στα ντραμς κ.ά. Ο ήχος είναι τελείως άφτιαχτος, γήινος και πριμιτίβ, με τα τραγούδια να είναι γραμμένα είτε ζωντανά στην Maxwell Street (υπάρχουν λόγοι που το λέω αυτό) είτε σε κανένα αυτοσχέδιο στούντιο.

Το άλμπουμ αυτό το είχα βρει για πρώτη φορά σε CD (βγήκε το 1995) κι έτσι δεν ενδιαφέρθηκα να το αγοράσω και σε βινύλιο, όταν το είδα μπροστά μου, επειδή ήταν ακριβό. Μια χαρά είναι και τα CD, και δεν υπάρχει κανένας λόγος να τα υποτιμούμε.
[για τον δίσκο γράφω δυο λόγια στο λήμμα για τον Johnny Shines στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s» - έχω και κομμάτι στα σχόλια]

5/10/2026
Παλιά τα λούμπεν λαϊκά, πες τα και σκυλάδικα τα άκουγε πολύ συγκεκριμένο κοινό, δεν τα άκουγε ο λαός. Τώρα ο λαός έχει λουμπενοποιηθεί και πολλοί απ’ αυτούς που περνιούνται για λαϊκοί τραγουδιστές τραγουδάνε για μαχαιροβγάλτες, με σουγιάδες και πεταλούδες στις τσέπες.

5/10/2026
Βασικά χεστήκαμε για ποιον έχει φίλο ο Γονίδης, το γεγονός, όμως, ότι δεν άδειασε το μαγαζί την ίδια ώρα είναι θέμα. Σοβαρό.

5/10/2026
Δεν ντρέπομαι καθόλου να πω ότι το γουστάρω πολύ αυτό το τραγούδι (μουσική Κόρος - στίχοι Τσάντας). Τα διαβάσατε το πρωί τα σχετικά...
https://www.youtube.com/watch?v=XPoLUVKbHx4&list=RDXPoLUVKbHx4&start_radio=1

ΜΩΡΑ ΣΤΗ ΦΩΤΙΑ 40th Anniversary / Live στο Θέατρο Βράχων)

Τα 40 χρόνια του συγκροτήματος Μωρά στη Φωτιά γιορτάζονται μ’ αυτόν τον δίσκο, τον «40th Anniversary / Live στο Θέατρο Βύρωνα (Βράχων)» [Baby Records, 2026], που είναι ζωντανά ηχογραφημένος στο Θέατρο Βράχων (ένα track είναι γραμμένο στο Θέατρο Κήπου στη Θεσσαλονίκη) και αποτυπωμένος σ’ ένα κόκκινο βινύλιο, κλεισμένο σε ωραίο, τύπου κόμικ (Βασίλης Γκογκτζιλάς), gatefold cover. Ο δίσκος περιλαμβάνει πέντε και έξι τραγούδια ανά πλευρά, επιλεγμένα απ’ όλη τη διαδρομή του γκρουπ.
Πιο συγκεκριμένα ακούγεται σχεδόν όλο το πρώτο ιστορικό LP των Μωρά στη Φωτιά [Ano Kato Records, 1988], δηλαδή τα τραγούδια (μουσικές-στίχοι του Στέλιου Σαλβαδόρ) «Το παιχνίδι», «Μανιφέστο», «Υποσχέσεις», «Αδέλφια στην κόλαση», «Σκυλίσια μέρα», «Παυσίπονο», «Ηρωίνη» και «Κάτω στην πόλη», και ακόμη τα τραγούδια «Ο χαμαιλέων» (στίχοι Οδυσσέας Ελύτης) από το άλμπουμ «Θεατρίνοι» [Lazy Dog, 1999], «Αδρεναλίνη» από το «Στο Δρόμο» [Baby Records, 2005] και «Σαλονίκη» από το «20 Χρόνια / Ζωντανή Ηχογράφηση στο Κύτταρο» [Baby Records, 2008].

Έχουμε λοιπόν, από πλευράς track list, μια ικανοποιητική επιλογή –αν και θεωρώ κάπως ριγμένο το άλμπουμ «Θεατρίνοι»– με το συγκρότημα, έτσι όπως εμφανίζεται εδώ (Στέλιος Σαλβαδόρ μπάσο, φωνή, Λάκης Ραγκαζάς κιθάρα, Σάκης Ζαχαριάδης κιθάρα, Φώτης Τσακιρίδης ντραμς, Δημήτρης Ματζίρης τρομπόνι, φωνητικά, Κώστας Κατσαρός τρομπέτα, πιάνο, συνθεσάιζερ), να παίζει εντελώς δυναμικά και στην τσίτα. Εντάξει, για live πρόκειται, και μια τέτοια εντελώς σπιντάτη απόδοση δεν είναι κάτι που μπορεί να εκπλήσσει και πολύ περισσότερο να δυσαρεστεί, από τη στιγμή που το πρωτογενές υλικό είναι αυτό που είναι, δηλαδή κλασικό – ειδικά, αν αναφερόμαστε στο LP της Ano Kato, ένα από τα πιο σημαντικά ελληνικά ροκ άλμπουμ της δεκαετίας του ’80.
Ο Σαλβαδόρ είναι πάντα εδώ, με τις εντελώς χαρακτηριστικές ερμηνείες του, οι κιθάρες (Ραγκαζάς, Ζαχαριάδης) είναι άψογες, τόσο ρυθμικά όσο και σολιστικά, ενώ και τα πνευστά, όπως και τα πλήκτρα, δίνουν μια ξεχωριστή αύρα στις ενορχηστρώσεις.
Τα 40 χρόνια είναι ούτως ή άλλως πολλά, σαν αριθμός, αλλά μπορεί να γίνουν ακόμη περισσότερα για τα Μωρά στη Φωτιά. Γιατί όχι; Όρεξη, καλή διάθεση και καινούρια τραγούδια να υπάρξουν... Το ευχόμαστε.
Επαφή: https://open.spotify.com/album/1E77nYrEl4X57zUKwzx0ep

ΦΡΟΣΟΥΛΑ ΚΟΛΟΣΙΑΤΟΥ κρατώ κάτι από σένα

Όπως διαβάζουμε στο αυτί τού πιο νέου ποιητικού βιβλίου της Φροσούλας Κολοσιάτου, που έχει τίτλο «Κρατώ κάτι από σένα», τυπωμένο για τις εκδόσεις Μανδραγόρα τον Σεπτέμβριο του 2025:
«Η Φροσούλα Κολοσιάτου γεννήθηκε στη Λάρνακα της Κύπρου το 1954. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και εργάστηκε στη Μέση Εκπαίδευση. Έχει κυκλοφορήσει έντεκα ποιητικές συλλογές τα τελευταία 46 χρόνια. Για την ποιητική συλλογή “Διαγωγή” τιμήθηκε με κρατικό βραβείο Νέου Λογοτέχνη και για τη συλλογή “Όταν φεύγουν τα φλαμίγκος” τιμήθηκε με κρατικό βραβείο ποίησης από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες και δημοσιεύτηκαν σε λογοτεχνικά περιοδικά και ποιητικές ανθολογίες. Η ποιητική συλλογή “Φοράει τα μάτια του νερού” μεταφράστηκε στα γαλλικά από τις εκδόσεις Le miel des anges, το 2020».
Και από το σχετικό δελτίο Τύπου:
«Στη 12η ποιητική της συλλογή η Φροσούλα Κολοσιάτου γράφει, συνομιλεί, θυμάται όλα όσα αφορούν τον αδελφό της ποιητή και μελετητή του Κάλβου, Λεύκιο Ζαφειρίου (1948-2022). Μια de profundis εξομολόγηση μέσω μιας αληθινής ανθρώπινης ποίησης. Δίχως μελοδραματισμούς, με απλότητα, ουσία και αγάπη, η ποιήτρια συνθέτει σε 28 ποιήματα-σπαράγματα το σώμα του νέου βιβλίου της – με κάθε λέξη βγαλμένη από τα βάθη της καρδιάς της».

Να συμπληρώσουμε πως ο Ζαφειρίου υπήρξε ένας από τους πιο σημαντικούς κύπριους ποιητές (και μελετητές της ελληνικής και κυπριακής ποίησης και λογοτεχνίας) από το ’70 και μετά και πως πέρυσι (2025) κυκλοφόρησε από τον Καθρέφτη Ήχων Αληθινών το τραγούδι του Παντελή Θαλασσινού «Η Άνοιξη», βασισμένο σε ποίημα της Κολοσιάτου και με ερμηνεία από την Σοφία Ανδριανού.
Ένα από τα ποιήματα της Κολοσιάτου, αφιερωμένο, όπως ήδη αναφέρθηκε, στη μνήμη του αδελφού της.
 
Παραμιλώ τις νύχτες
 
Σαν να προετοίμαζες από καιρό αυτό σου το ταξίδι
Χάρισες τα βιβλία
Τις εκκρεμότητες τακτοποίησες
Σε χάσαμε χωρίς να καταλάβουμε
Έμεινε το ανεκπλήρωτο της αγάπης
Μια αυταπάτη είναι η ζωή
Ένα τρίξιμο
Φεύγει
 
Γράφω για σένα
Αλλά τα ποιήματα δεν αντικαθιστούν
Την παρουσία
Το γέλιο, το χιούμορ
Ούτε τον ξαφνικό θυμό σου
 
Πού πάνε οι αγαπημένοι όταν φεύγουν
Λένε ότι οι ψυχές έχουν τον δικό τους κόσμο
Άφησέ με να έχω κάτι από εσένα
Έχεις μια εμμονή στην ακινησία που δεν αντέχω
 
Δεν ήξερα
Αυτή τη μέγιστη του θανάτου
Παρουσία
 
Επαφή: https://mandragoras-magazine.gr/

HEAD ON σημερινό αθηναϊκό punk στα καλύτερά του

Οι Αθηναίοι Head On δεν είναι καινούριο συγκρότημα, καθώς έχουν κάνει έναν πρώτο δίσκο το 2018, για να επανέλθουν τώρα με το δεύτερο άλμπουμ τους, που αποκαλείται “Punkentelechy” [Underground Union Records, 2026]. Λέμε για ένα ροζ βινύλιο, κλεισμένο σε punky αισθητικής ασπρόμαυρο φάκελο, που περιλαμβάνει και 4σέλιδο ένθετο με στίχους.

Από τον τίτλο του άλμπουμ αντιλαμβάνεσαι αμέσως πως οι Head On παίζουν punk, αγγλόφωνο punk, γεμάτο ένταση, δύναμη και βεβαίως με κοινωνικά και άλλου είδους μηνύματα. Επίσης, νοιώθεις αμέσως, με τα πρώτα κιόλας tracks, πως το συγκρότημα δεν είναι τυχαίο, πως ξέρει τι επιζητά, και σε ήχο, και σε λόγια, και σε ερμηνείες (ας το πω έτσι), καταφέρνοντας σε όλα να παίρνει πολύ καλό βαθμό, για να μην πω άριστο.
Ναι, είναι εξαιρετικοί οι Head On (Kostas ντραμς, κρουστά, Giannis μπάσο, φωνητικά, Chris φωνή, σαξόφωνο, μελόντικα, Giorgos κιθάρα, φωνητικά), κάτι που αποτυπώνεται και στα πιο κλασικά τραγούδια τους, τα πρώτης τάξεως “Nechayev” και “Kafkaesque” (σαφείς οι ιστορικές αναφορές), αλλά και στις ιδιαιτερότητες τύπου «Εθνικός ύπνος», με την απαγγελία του Θάνου Κόη και το σαξόφωνο του Chris – track, που φέρνει στη μνήμη μου τους James Chance and The Contortions.
Το “Punkentelechy” είναι ένας δίσκος, που διαθέτει όλα όσα μπορεί να επιζητήσει ένας σύγχρονος punk ακροατής, δηλ. πειστικότητα, ζωντάνια, άποψη, στυλ, μηνύματα, δόσιμο – ένας δίσκος, που τον ρίχνεις στο πικάπ και ξεχνάς να τον βγάλεις. Εννοώ, πως τελείως ανεπαίσθητα μπορείς να τον ακούσεις 4-5 φορές σερί, δίχως να νοιώσεις ότι τον επαναλαμβάνεις.
Επαφή: https://headongreece.bandcamp.com/album/punkentelechy

φίλοι αναγνώστες για τα βιβλία μου (φωτογραφίες και εντυπώσεις)

Martin Marimbas
Λίγα μουσικοφιλικά λόγια για το Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s (Όγδοο, 2026). Σε καμία περίπτωση δεν διεκδικώ ειδημοσύνη πάνω στο μπλουζ. Γνωρίζω κάμποσα διάσημα ονόματα, ακολούθησα κάποιες -μάλλον λιγοστές- δισκογραφίες, έχω μερικά διαλεχτά λάηβ άλμπουμ και τρυγώ μονάχα περιστασιακά από το είδος παρότι το σέβομαι και το αγαπάω βαθιά κι υπάρχουν μπάντες και καλλιτέχνες του που στέκουν πολύ ψηλά στην εκτίμησή μου ανάμεσα σ’ όλα τα μουσικά ιδιώματα που ακούω. Καθότι πολλοί από δαύτους είναι λευκοί, το να μάθω πώς γύρισαν τα γρανάζια για τη γεφύρωση της μαύρης παράδοσης με την ιστορική, παγκόσμια συνέχισή της εκεί στην κομβική δεκαετία του ’60 μού προξένησε μεγάλο ενδιαφέρον. 

Οπότε, αναπόφευκτα, το Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s κλειδώθηκε εξαρχής στο αναγνωστικό στόχαστρό μου. Χώρια ότι τα ίχνη απ’ την πένα που κρατά ο Φώντας Τρούσας είναι πάντα απόλαυση να τ’ ακολουθεί κανείς! Το βιβλίο, λοιπόν, είναι στα χέρια μου εδώ και δυο-τρεις μέρες και λειτουργεί σαν ένα εγχειρίδιο εξερεύνησης για μένα, δηλαδή, από τη μια μαθαίνω πάμπολλα ονόματα που ομολογώ ότι είχα άγνοια για την ύπαρξή τους, από την άλλη γυρεύω να ακούσω και να ψάξω τις δουλειές τους βουτώντας με λαχτάρα σε αχαρτογράφητα μουσικά ύδατα. Ένα βιβλίο-θησαυρός!
 
Labis Vasilatos

Thanos Dimopoulos

Κώστας Κιτσίκης
4,5 σελίδες αφιερώνει ο Φώντας Τρούσας στον συμπατριώτη μας κοντραμπασίστα της Τζάζ Petros Klampanis στο βιβλίο του «100 χρόνια ελληνική Τζαζ». Να δούμε πότε θα καταφέρουμε να στήσουμε ξανά ένα φεστιβάλ Τζαζ στον τόπο μας που γεννάει τέτοια ταλέντα...

ο μέγας στιχουργός του λαϊκού ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ (ΤΣΑΝΤΑΣ), όπως αποκαλύπτεται σ’ ένα νέο βιβλίο – ήταν κουνιάδος του δικτάτορα Παπαδόπουλου, κάτι που έπαιξε ρόλο στην υστεροφημία του

Κυκλοφόρησε πρόσφατα από τον Μετρονόμο η μελέτη του Γιώργου Ξεπαπαδάκου «Ο Πρώτος Επαγγελματίας Στιχουργός», που είναι αφιερωμένη στον Χαράλαμπο Βασιλειάδη ή «Τσάντα», όπως έγινε γνωστός στη μουσική πιάτσα.
Ο Βασιλειάδης γεννήθηκε το 1903 στο Ερένκϊοι (Οφρύνιο), στην περιοχή της Τρωάδoς, στη Μικρά Ασία και πέθανε εκεί όπου ζούσε για πολλά χρόνια, στη Νέα Φιλαδέλφεια, στις 17 Μαΐου 1970, στα 67 χρόνια του. Είχε προλάβει, όμως, με τα στιχουργήματά του να χαρακτηρίσει την τελευταία φάση τού (προπολεμικού) ρεμπέτικου και κυρίως να δώσει τεράστια πνοή στο (μεταπολεμικό) λαϊκό τραγούδι, του οποίου, για πολλούς, υπήρξε ο μέγιστος στιχουργός του – χωρίς να παραγνωρίζεται, βεβαίως, η προσφορά, σε αυτό, της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, του Κώστα Βίρβου, του Χρήστου Κολοκοτρώνη (και ορισμένων ακόμη).

Εν αντιθέσει, όμως, με την Παπαγιαννοπούλου (1893-1972) η ζωή της οποίας ερέθιζε από πολύ νωρίς (από τα σίξτις εννοώ) τη δημοσιογραφική ομήγυρη, με τον θάνατό της να αποτελεί «γεγονός» για ’κείνα τα χρόνια –και αφήνω εδώ κατά μέρος τα θεατρικά, κινηματογραφικά και εκδοτικά έργα, των τελευταίων ετών, που μεγέθυναν κι άλλο τη μνήμη της– η ζωή του Βασιλειάδη στην Ελλάδα υπήρξε πεζή, χωρίς εξάρσεις, και χωρίς τον μύθο να τη σιγοντάρει. Το ίδιο και ο θάνατός του, προφανώς, που θα περνούσε απαρατήρητος στην εποχή του.
Μάλιστα, το γεγονός πως ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος υπήρξε γαμπρός του, καθώς είχε νυμφευθεί την αδελφή τού «Τσάντα» Νίκη Βασιλειάδη το 1942 (θα χώριζαν επίσημα το 1969, παρότι ο Παπαδόπουλος συζούσε με την Δέσποινα Σερέτη-Γάσπαρη ήδη από το 1959), «βοήθησε» στο να σκεπαστεί ακόμη περισσότερο η μνήμη του Βασιλειάδη στα χρόνια της πρώιμης μεταπολίτευσης.
Και ήταν, βεβαίως, κι εκείνη η διαχρονική φράση επευφημίας του πραξικοπηματία από τους χουντόφρονες (όπως θα αποδεικνυόταν στην πορεία), το διαβόητο «ωρέ Γιώργο Παπαδόπουλε», που προερχόταν από ένα δημοτικοφανές παρατράγουδο των Γιώργου Κόρου-Χαράλαμπου Βασιλειάδη («Το λεν οι πετροπέρδικες, το λέει και τ’ αηδόνι / ωρέ Γιώργο Παπαδόπουλε / για σένα μιλάει ο ντουνιάς, για σένα καμαρώνει»), τραγουδισμένο το 1968, σ’ ένα δισκάκι της Odeon, από τους Ανδρέα Βάσσιο-Νίντα Κανάκη, που, οπωσδήποτε, δεν άφηνε πολλά περιθώρια ανάκαμψης του ονόματος του «Τσάντα» – με το ενδιαφέρον, για την περίπτωσή του, να ανεβαίνει κάπως παραπάνω κυρίως την τελευταία δεκαπενταετία, με ορισμένα αφιερώματα σε τηλεοπτικές εκπομπές (Σπύρος Παπαδόπουλος), κάποια κείμενα (Κώστας Μπαλαχούτης), και βεβαίως, τώρα, με την έκδοση της βιογραφίας του.
Κι επειδή αναφέρθηκε η ερμηνεύτρια του λαϊκο-δημοτικού Κανάκη προηγουμένως, να σημειωθεί πως την ίδια εποχή (1968) οι Κόρος & Βασιλειάδης θα τύπωναν και το διαχρονικά επιτυχημένο συρτό «Είσαι νινί ακόμα / δεν ξέρεις πώς χαϊδεύουνε και πώς φιλούν στο στόμα» (πρώτη εκτέλεση: Νίντα Κανάκη-Θεόδωρος Θωμάς), σ’ ένα ακόμη δισκάκι της Odeon – τραγούδι, που ακούγεται ακόμη και σήμερα στα πανηγύρια και που κάποιοι το μάθαμε από την αξεπέραστη εκτέλεση της Έλενας Γιαννακάκη το 1977. Φυσικά, ο Ξεπαπαδάκος δεν στέκεται σ’ αυτά, γιατί αν όχι η ζωή τότε σίγουρα το έργο του Βασιλειάδη έχει άλλα σημεία να επιδείξει, που θα τα χαρακτήριζες μεγαλειώδη.
 
Η συνέχεια εδώ..
https://www.lifo.gr/culture/vivlio/haralampos-basileiadis-o-megalos-agnostos-toy-laikoy-se-mia-nea-meleti

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 768

3/10/2026
Σήμερα και αύριο στην Τεχνόπολη στο Γκάζι, στο παζάρι δίσκων Vinyl Market, στον πάγκο του Όγδοου, θα μπορείτε να βρείτε τα «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» και «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο», μαζί με την υπόλοιπη παραγωγή (δίσκοι και βιβλία) των εκδόσεων.

[Ευχαριστώ πολύ τον Γιάννη Αλεξίου (αυτός είναι στη φωτό), που έχει και πρόσφατο δικό του βιβλίο, "Το Τελευταίο Χειρόγραφο"]

2/10/2026
Καλά, για το Πολυτεχνείο δε θέλω να πω τίποτα... καταλαβαίνω γιατί τους καίει και τους τσουρουφλίζει 53 χρόνια τώρα... όμως τι σημαίνει το... μήπως δεν ήταν στο τρένο, δεν το ξέρω…;
Δημοσιογράφος δεν είσαι ρε; Ψάξε, μάθε, ρώτα και ερεύνησε, αλλιώς... βγάλε το σκασμό.

2/10/2026

>>Εκείνη τη χρονιά (1964) θα συνθέσει μάλιστα κι έναν ωραίο φολκ ύμνο, το «The prodigal son» (βασισμένος στην παλαιά επιτυχία του), ο οποίος έκανε μεγάλη εντύπωση στην εποχή του (και όχι μόνο λόγω της διάρκειάς του). Διασκευάστηκε, μάλιστα, και από τους Rolling Stones στο «Beggars Banquet» [Decca, 1968], δίχως το όνομά του να αναφέρεται στα credits, στις αυθεντικές εκδόσεις – κάτι που δεν θα συμβεί νωρίτερα από το 1973. Μπόρεσε, έτσι, ο άξιος αυτός τραγουδοποιός, πέραν της δόξας, να πάρει και κάποια χρήματα...<<

Και για τον Robert Wilkins θα διαβάσεις στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026] στις σελίδες 155-156.

1/10/2026
Από τους λίγους ανθρώπους που αξίζει ν’ ακούς...
https://www.youtube.com/watch?v=4kfbkxC4f-k

ΒΑΣΙΛΗΣ ΦΑΪΤΑΣ τα χειρόγραφα μιας χαμένης συνειδητότητας

Όπως διαβάζουμε στο «αυτί» του βιβλίου:
«Ο Βασίλης Φαϊτάς, με καταγωγή από την Κέρκυρα, γεννήθηκε το 1942 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Εργάστηκε στην Τράπεζα της Ελλάδος ως το 2002. Στα λογοτεχνικά πράγματα εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1966 στο περ. “Νέα Εστία”. Η ποιητική συλλογή του “Ο Αλχημιστής του Χάους” μεταφράστηκε και κυκλοφόρησε το 2016 στα γαλλικά από τον εκδοτικό οίκο Le miel des Anges, ενώ μεταφράσεις ποιημάτων του έχουν δημοσιευθεί, σε έντυπη και ηλεκτρονική μορφή, σε ξένες και ελληνικές ανθολογίες και περιοδικά στην Ιταλία, τις ΗΠΑ και τον Καναδά. “Τα χειρόγραφα μιας χαμένης συνειδητότητας” είναι η δωδέκατη ποιητική συλλογή του».
Και από το σχετικό δελτίο Τύπου:
«Μετά από μια διακοπή 25 χρόνων, ο Βασίλης Φαϊτάς συνεχίζει σταθερά από το 2010 να παρουσιάζει το έργο του, που συμπυκνώνει τα ερωτήματα, τις εσώτερες αναζητήσεις αλλά και την αγωνία του για τον άνθρωπο (ελλείπον τέλος μέσα στην ανολοκλήρωτη αρχή), την ύπαρξη (στη διαφάνεια μιας ενθύμησης), τη ζωή που τη βλέπει να κινείται (ο εφιάλτης χρόνος, αυτή η ατέρμονη κοσμική αρένα) μεταξύ φωτός και χάους, ύπαρξης και ανυπαρξίας».

Ένα δείγμα της φιλοσοφικού προσανατολισμού ποίησης του Β. Φαϊτά, επιλεγμένο από «Τα χειρόγραφα μιας χαμένης συνειδητότητας»...
 
ΙΙ
 
Όσοι γεννιούνται σε αυτόν τον κόσμο
αλλά αναγεννιούνται κάπου αλλού
όσοι αγαπούν και αναδύονται
από τις αβύσσους της προδοσίας
περιπλανιούνται στο φέγγος που τους καλεί
σείοντας παρτιτούρες ημιτελών προφητειών
νεροποντές ονείρων.
 
Κατοπτρικός ταχυδρόμος της ουτοπίας η ζωή
όλα είναι και δεν είναι
είμαστε και δεν είμαστε
φαντασιώσεις του ανύπαρκτου χρόνου
ψυχές του αντίο
ίχνη βημάτων στην άμμο.
 
Δεν αναγνωρίζω προορισμούς
ούτε το σώμα που με έφερε
σημείο συναντήσεων κατοπτρισμών είμαι
έρχομαι από το ελάχιστο τίποτα
και προχωρώ
αργοπορώντας
στις παρυφές του φωτός.
 
Επαφή: https://mandragoras-magazine.gr/

MORDANA με άξονα την παράδοση

Πέντε χρόνια μετά από το “Roots” οι Mordana επανέρχονται μ’ ένα νέο CD, που αποκαλείται “Echoes of Pomegranate” [Private Pressing, 2026]. Για το ελληνικό σχήμα έχω γράψει και στο παρελθόν (με αφορμή το “Roots”) και επανέρχομαι τώρα, για να τονίσω, κατά πρώτον, πως ο χώρος της παράδοσης αποτελεί τη βασική πηγή έμπνευσης των Mordana, και κατά δεύτερον πως αυτή ακριβώς η χρήση της ευρύτερης παραδοσιακότητας συμβαίνει μ’ έναν τρόπο σύγχρονο και καθ’ όλα συμβατό με τις τωρινές απαιτήσεις.

Κατ’ αρχάς και τα επτά tracks του CD είναι πρωτότυπα, δηλαδή συνθέσεις των Περικλή (5) και Βαγγέλη Βραχνού (2) – περαιτέρω ο Περικλής χειρίζεται λάφτα και βιόλα, ενώ ο Βαγγέλης κοντραμπάσο. Δίπλα στους δύο παρατάσσονται, επίσης, η Andriana Achitzanova νέι, ο Μάκης Μπακλατζής βιολί και ο Νίκος Βαρελάς κρουστά, ενώ βοηθούν ανά περιστάσεις και οι Βασίλης Ζιγκερίδης κανόνας, Ιάκωβος Μωυσιάδης λάφτα, σάζι και το φωνητικό ensemble Nefes.
Το βασικό γνώρισμα του “Echoes of Pomegranate” έχει να κάνει με την προσοχή που δίνεται στο μελωδική ανάπτυξη των συνθέσεων. Κάτι που φανερώνεται και στα μεγαλύτερης διάρκειας κομμάτια, στα 7λεπτα «Αγνώστου Θεού» και «Ένας Πόντιος στον Σμόλικα» ή στο 6λεπτο «Αμόνι». Εδώ, οι αναφορές στους ευρύτερους ήχους της ανατολικής Μεσογείου (εντός και η κλασική οθωμανική μουσική) είναι περισσότερο εμφανείς, μέσα από τις ελικοειδείς περιπτύξεις των μελωδιών και την πρέπουσα ρυθμική αγωγή. Ξεχωριστό, εκεί στο τέλος, είναι και το κομμάτι «Πρόσφυγες», που διαθέτει φωνητικά μέρη, στην αρχή και στο κλείσιμο, και εμπνευσμένη μελωδία (με κρητικές και άλλες eastern αναφορές).
Γενικώς θα έγραφα για ένα απολύτως συνεπές άκουσμα, και για ένα άλμπουμ που επεκτείνει τους ηχητικούς προβληματισμούς των Mordana (σε σχέση με τον δίσκο του 2021) και σε ηχοχρώματα και σε αναφορές. 
Επαφή: https://mordana.bandcamp.com/album/echoes-of-pomegranate-2

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 767

30/9/2026
>>Το ωτοστόπ ήταν ένας τρόπος ταξιδιού για τους νεολαίους της εποχής, με τον Ιατρόπουλο να γράφει έναν βιωματικό στίχο και γι’ αυτό το λόγο καίριο και ουσιαστικό. (Τραγούδι με τίτλο «Ωτοστόπ» είχαν τραγουδήσει και οι Babylon τότε, διασκευάζοντας το “Travelin’ band” των Creedence Clearwater Revival, με τους ελληνικούς στίχους της Ρέτης Ζαλοκώστα). Και φυσικά το ωτοστόπ ήταν ένας βασικός τρόπος μετακίνησης των beatniks στα fifties και των hippies στα sixties και μάλλον αρκετοί θα είναι εκείνοι που θα γνωρίζουν, σήμερα, το ποίημα του Gregory Corso “Poets hitchhiking on the highway”, από τη συλλογή του “The Happy Birthday of Death” (1960), που έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά (π.χ. από τους Κώστα Γιαννουλόπουλο-Φώτη Αθέρα) στο βιβλίο «Ποιήματα» [3] των εκδόσεων Νεφέλη, το 1982. Έτσι κάπως αποκτούν ευρύτερο νόημα και οι ελληνικοί στίχοι. Ήδη από το πρώτο βιβλίο του, τις «Απολογίες» [4], που για κάποιους αποτελεί μια πρώιμη ποιητική κατάθεση της λεγόμενης «αμφισβήτησης», ο 18χρονος Ιατρόπουλος σημειώνει στην «Προσμονή» του: «Πλανήθηκα / σε τρίστατα προσμονής / ζητώντας μιαν αχτίδα λευκή, / χαϊδεμένη / από πράσινα ανθισμένα λειβάδια.(...) Πλανήθηκα / στη μικρή μου αγκαλιά / το μεγάλο κόσμο / να κλείσω / χωρίς να ρωτώ, τι θα βρω».<<
Ένα απόσπασμα από το κείμενό μου για την ροκ φάση του Θανάση Γκαϊφύλλια (περίοδος «Ωτοστόπ») στην αρχή της δεκαετίας του ’70, έτσι όπως δημοσιεύεται στο πρόσφατο βιβλίο του Μετρονόμου (επιμέλεια Ηρακλής Οικονόμου) «Θανάσης Γκαϊφύλλιας / Ατέλειωτη Εκδρομή».

[Στη φωτογραφία. Το καλοκαίρι του ’76 ο Γκαϊφύλλιας τραγουδούσε ακόμη στην Αθήνα – δεν είχε φύγει για Κομοτηνή. Πίσω φαίνεται και γ@μιστερή ονομασία μπαρ... Καζαμπλάνγκα (με γκ). Τα όργια των... Εαμοσλαύων θα γίνονταν εκεί μέσα (γέλιο)]

29/9/2026
Σ’ ένα ιατρείο που πήγα, για να γράψουν κάτι φάρμακα για τη γιαγιά μου, που πλησιάζει τα 140, από τα εφτά άτομα που ήμασταν εκεί τα έξι βρίζανε το Μητσοτάκη. Εγώ, ο έβδομος, απλώς άκουγα...

29/9/2026
>>Από τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις του blues revival, η Elizabeth Cotten υπήρξε μέγιστη επιρροή για ολόκληρη την αμερικανική, αλλά και για τη βρετανική, folk και blues σκηνή, αφού το δικό της «Freight train» τραγουδήθηκε από δεκάδες μουσικούς (Chet Atkins, Joan Baez, Norman Blake, Jerry Garcia, Taj Mahal, New Lost City Ramblers, ‘Peter, Paul & Mary’... κάποιοι απ’ αυτούς). Την Elizabeth Cotten έφερε στο προσκήνιο το 1957 ο Mike Seeger (1933-2009), σημαντικός folklorist και τραγουδιστής, ετεροθαλής αδελφός του Pete Seeger (1919-2014), μιας και η αμερικανίδα τραγουδοποιός από την North Carolina εργαζόταν στο σπίτι των Seegers από τα χρόνια του ’40.<<

Και για την Elizabeth Cotten θα διαβάσεις στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026] στις σελίδες 40-41.

28/9/2026
Θυμάμαι σ’ ένα μπαρ στην Καλλιδρομίου πριν καμιά 20αριά χρόνια. Παρέα με Γιούλη-Στέφανο από το Jazz & Τζαζ, δεν θυμάμαι αν ήταν και ο Χαρωνίτης μαζί, και με Γεράσιμο Λαβράνο. Από αλλού ερχόμασταν, ήταν παράωρα, και το μπαρ ήταν σχεδόν άδειο. Κι όπως έτσι τα πίναμε χαλαρά και άνετα, κάποια στιγμή ο μαέστρος σηκώνεται πάει στο πιάνο, κι αρχίζει να παίζει ένα ελαφρολαϊκό, που ξεκινούσε χαλαρά και μετά αγρίευε με κάτι λάτιν στράκες και άλλα ωραία στολίδια, παίρνοντάς μας το σκαλπ. «Τζίνα» του φωνάζω και γνέφει καταφατικά, απαντώντας με απανωτά γεμίσματα, όπως εδώ...
[Όσο εσείς θα μιλάτε για τη Βίσση, εγώ θα μιλάω για την Τζίνα. Μουσική-στίχοι: Γεράσιμος Λαβράνος]
https://www.youtube.com/watch?v=2145ufMWq_g&list=RD2145ufMWq_g&start_radio=1

27/9/2026
Η Άννα Στερεοπούλου είναι μία από τις πιο σημαντικές ελληνίδες συνθέτριες την τελευταία 15ετία (για να μην πω η πιο σημαντική). Έχω γράψει πολλές φορές για την περίπτωσή της και για αρκετές δουλειές της. Ό,τι έχει παρουσιάσει είναι πρώτης τάξεως και κάθε φορά, με κάθε νέο άλμπουμ της, περιμένω να με... διαψεύσει, αλλά δεν συμβαίνει. Δεν συνέβη και με το «Αλς», τον πιο προσφατο δίσκο της.

27/9/2026
Ό,τι έχει ζήσει ο ΟΝΝΕΔίτης το 'χει πει η Βίσση. (Για άλλους δεν παίρνω όρκο).

27/9/2026
H Βίσση δεν είχε «φάει» μόνο το αστρόνειρο “UFO” του Κώστα Τουρνά από τον ελληνικό προκριματικό της Eurovision το 1980, με το αστείο «Ωτοστόπ», αλλά είχε «φάει» και το «Εσύ» του Robert Williams από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης του 1977, με το μετριότατο «Ας κάνουμε απόψε μιαν αρχή». Το «Εσύ» έπρεπε να είναι, τότε, πρώτο με διαφορά και όχι δεύτερο...
(Δεν ξέρω μπας κι είχε «φάει» και τίποτα του Λογαρίδη η Βίσση και δεν το έχω πάρει χαμπάρι). 

https://www.youtube.com/watch?v=l4RxV_p3jSk&list=RDl4RxV_p3jSk&start_radio=1

26/9/2026
Μία από τις πιο σημαντικές blueswomen, που είχαν ξεκινήσει να ηχογραφούν 100 χρόνια πριν, στη δεκαετία του 1920, και που θα έκαναν ξανά τρανό όνομα στην εποχή του blues revival στα σίξτις ήταν οπωσδήποτε και η Sippie Wallace. Γι’ αυτή την πολύ σημαντική τραγουδοποιό θα διαβάσεις στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026] στις σελίδες 130-131.

Στη φωτογραφία αριστερά ένας άγνωστος δίσκος της Sippie Wallace με τον γερμανό πιανίστα Axel Zwingenberger από το 1984 και δεξιά ο πρώτος δίσκος της Bonnie Raitt από το 1971, μιας λευκής τραγουδοποιού που είχε επηρεαστεί σφόδρα από την Wallace. Στο παρόν LP η Raitt διασκευάζει δύο τραγούδια της Wallace (τα “Mighty tight woman” και “Women be wise”).

25/9/2026
Από εκείνη την εποχή, όταν τις πορτοκαλάδες τις σερβίριζες σε μισογεμάτα ποτήρια, ενώ έδιναν κι έπαιρναν οι μουστακαλήδες...

25/9/2026
Διάβασα τη συνέντευξη του Νίκου Κοντογούρη στο Merlin’s. Μερικές παρατηρήσεις...
Πούγουνας: Τώρα που είπες 1968, αυτό που έχω σκεφτεί είναι πως κυκλοφόρησαν πάρα πολλά καλά πράγματα εκείνη την συγκεκριμένη χρονιά αλλά επειδή εμείς είχαμε χούντα, όταν αυτή έπεσε, οι δισκογραφικές εταιρείες δεν μπορούσαν να τα κυκλοφορήσουν ένα-ένα επειδή ήταν πολλά, οπότε εμείς μάθαμε πολλούς καλλιτέχνες μέσω συλλογών… Βγάζανε λοιπόν τις συλλογές και ό,τι έβλεπαν ότι «τραβάει», κυκλοφορούσαν το άλμπουμ στην Ελλάδα.
Κοντογούρης: Έτσι… Αφού σκέψου, το πρώτο άλμπουμ που πήρα εγώ ήταν το εξαγωνικό των Stones και το δεύτερο ήτανε μια συλλογή Dance Party vol. 2 που είχε μέσα Cream, The Crazy World of Arthur Brown…
[Τι σχέση είχε η χούντα ρε Μιχάλη με την ξένη δισκογραφία; Έχεις δει σε ελληνικής κοπής 45άρια τι κυκλοφορούσε στο δεύτερο μισό των σίξτις; Τα πάντα. Από Pink Floyd και John’s Children, μέχρι Barbarians και Moby Grape. Εντάξει, πολλά LP δεν έβγαιναν βασικά γιατί δεν είχε ο κόσμος σωστά πικάπ για να παίζει τα (ξένα) 33άρια, όχι γιατί τα εμπόδιζε η χούντα. Εξάλλου η χούντα μετέδιδε τα πάντα στα κρατικά ραδιόφωνα από το 1967 ήδη, και βεβαίως είχε εκπομπές με συγκροτήματα και στην τηλεόραση]
Πούγουνας: Του Μαστοράκη ήταν αξιόλογες οι εκπομπές;
Κοντογούρης: Όχι μωρέ, ήταν πληρωμένες από τις εταιρίες. Διαφημιστικές και απλά τις παρουσίαζε.
[Τι σημαίνει πληρωμένες; Όταν η Lyra ή η Columbia έκαναν πληρωμένες εκπομπές σημαίνει ότι ήταν κατώτερες απ’ αυτές που έκανε φερ’ ειπείν ένας ανεξάρτητος παραγωγός ή ένας ραδιοπειρατής; Ποιος θα παρουσίαζε όλο το ελληνικό ροκ στο ραδιόφωνο στα early 70s (Σαββόπουλος, Πελόμα, Ρωμανός, Γκαϊφύλλιας, Εξαδάκτυλος, Δάμων & Φιντίας, Μπουρμπούλια, Νοστράδαμος κ.λπ.) αν δεν το παρουσίαζε η Lyra;]
Πούγουνας: Η Χούντα τι ζημιά έκανε σε όλο αυτό;
Κοντογούρης: Μεγαλύτερη δεν μπορούσε να κάνει. Πρώτα από όλα με το που ανέβηκαν, τα πρώτα διατάγματα περιείχαν την απαγόρευση του ροκ. Αλλά, στα μπαρ παιζόταν. Όταν ξανάνοιξαν οι ντισκοτέκ –γιατί στην αρχή δεν λειτουργούσε τίποτε από αυτά– δεν μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά γιατί ο κόσμος αυτά χόρευε, αυτά ήθελε, αυτά άκουγε και σιγά-σιγά, επειδή οι δισκογραφικές εταιρίες ήταν πολυεθνικές, δεν μπορούσαν να πάνε κόντρα σε αυτές και στους Αμερικάνους… Μετά υπήρχε ο Αμερικάνικος σταθμός από την Αμερικάνικη βάση, που τον ακούγαμε ανελλιπώς. Θυμάμαι, διάβαζα, και ο Αμερικάνος ήταν συντονισμένος στο τραντζιστοράκι και τα πρώτα χρόνια του γυμνασίου, μιλάμε για 1970-71, ανακαλύπτω στο ραδιόφωνο δύο συγκλονιστικές εκπομπές, στην μια ήταν dj ο Nikola Karaklajić [σημ. θεωρείται ο πατέρας του rock στην Σερβία στην δεκαετία του 1960. Η εκπομπή του στο radio Belgrade κράτησε για τρείς δεκαετίες].
[Βασικά, τίποτα δεν απαγόρευσε η χούντα από ξένη μουσική. Και πολύ περισσότερο το ροκ. Από πού το απαγόρευσε, και μάλιστα με «διατάγματα», όταν ροκ ακουγόταν στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση ήδη από το καλοκαίρι του ’67; Αυτές τις μπαρούφες να σταματήσουν επιτέλους να τις λένε κάποιοι. Τα έχουμε γράψει χίλιες φορές και σε βιβλία και σε άρθρα, κι έχω βαρεθεί να τα επαναλαμβάνω. Εσείς που συναντιέστε με τον Κοντογούρη κάντε του δώρο το βιβλίο μου «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60», εκεί όπου είναι συγκεντρωμένα όλα τα σχετικά, αφού πρώτα το διαβάσετε. Όλοι κάτι θα μάθετε παραπάνω. Το μόνο άξιο λόγου, που διαβάζω εγώ εδώ πέρα –όχι ότι δεν το ήξερα, αλλά εν πάση περιπτώσει καλά κάνει ο Κοντογούρης και το λέει– είναι για τις ροκ εκπομπές στην Γιουγκοσλαβία, γιατί κάποιοι άσχετοι ή αφελείς διαδίδουν ακόμη πως το ροκ το κυνήγαγε ο κομμουνισμός σε όλο το eastern bloc].
Καστανάρας: Με τα ελληνικά συγκροτήματα της εποχής τι σχέση είχες;
Κοντογούρης: Αρχές δεκαετίας του ’70, όταν η Χούντα επέτρεψε κάποιες ελευθερίες, πήγαινα φροντιστήριο 4-6 το απόγευμα, μετά φεύγαμε με έναν κολλητό μου συμμαθητή, κατεβαίναμε στο Κύτταρο, βλέπαμε 6 με 8 την πρώτη παράσταση με τους Socrates ή τους Πελόμα Μποκιού και λέγαμε στο σπίτι ότι μας είχε κρατήσει παραπάνω ο καθηγητής…
[Σε σχέση με την ξένη μουσική δεν «επέτρεψε» τίποτα παραπάνω η χούντα στην αρχή της δεκαετίας του ’70, απ’ όσα είχε «επιτρέψει» ήδη από το ξεκίνημά της]

[Και τα δύο αποκόμματα που βάζω εδώ. Το αριστερό είναι από την τηλεόραση, και το Κανάλι Ενόπλων Δυνάμεων, με την βασιλική αεροπορία να προσφέρει, στους νέους, μουσικά συγκροτήματα, τον Αύγουστο του ’68. Τι είδους συγκροτήματα? Να σαν αυτά που φαίνονται στο δεξιό απόκομμα από το κρατικό ραδιόφωνο του ίδιου μήνα. Όπως βλέπετε στα ραδιοφωνικά προγράμματα γράφανε επακριβώς τι θα παιζόταν στις εκπομπές, ώστε να μην υπάρχει ουδεμία αμφιβολία... σήμερα, για το περιεχόμενό τους]
[Aνόητα σχόλια θα σβήνονται –δεν πρόκειται να πιάσω κουβέντα για θέματα προφανή– τα έχω γράψει στα βιβλία αναλυτικά]

ΝΙΚΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ ψίθυροι από μελάνι (η επόμενη σελίδα)

Δεν είναι σύνηθες το νέο βιβλίο ενός συγγραφέα να έχει, βασικά, τον ίδιο τίτλο και το ίδιο εξώφυλλο με το προηγούμενό του. Συμβαίνει, όμως, με το «Ψίθυροι από Μελάνι» [Όγδοο, 2026] του Νίκου Αναγνωστάκη.
Ο πρώτος τόμος είχε κυκλοφορήσει το 2024, με τον ίδιο τίτλο (χωρίς υπότιτλο) και μ’ ένα σκίτσο του Θέμου Μάιπα (1936-1996) στο εξώφυλλο, σε άσπρο φόντο, προερχόμενο από την προσωπική συλλογή του συγγραφέα. Ο νέος τόμος, ο δεύτερος, έχει τον ίδιο ακριβώς τίτλο (με υπότιτλο τώρα «Η επόμενη σελίδα») και ακριβώς το ίδιο σκίτσο στο εξώφυλλο, αλλά αυτή τη φορά σε φόντο απόχρωσης του κόκκινου. Είναι προφανές από αυτά τα εξωτερικά χαρακτηριστικά πως τα δύο βιβλία «επικοινωνούν» μεταξύ τους, και πως αποτελούν, μαζί, ένα «σώμα».

Και σ’ αυτόν τον δεύτερο τόμο ο Νίκος Αναγνωστάκης, γράφει και σκέφτεται πάνω σε γεγονότα και καταστάσεις που έχει βιώσει. Πρόκειται, δηλαδή, για ένα βιωματικό βιβλίο γραμμένο μ’ έναν απλό, συναισθηματικό και καθομιλούμενο τρόπο.
Ο Αναγνωστάκης δεν επιχειρεί να εντυπωσιάσει, δημιουργώντας με την πένα του φανταστικούς κόσμους, και καταστάσεις που δεν υπάρχουν – αφού οτιδήποτε έχει ζήσει υπάρχει και σήμερα μέσα του, δίπλα του, κοντά του, καθώς υπάρχει στις σκέψεις του, στις ακροάσεις του, σ’ εκείνα που βλέπει στις οθόνες, σε ό,τι διαβάζει και σε όσα θυμάται και αναπολεί, επαναφέροντάς τα στο τώρα.
Είναι ένα παιγνίδι με το χρόνο το «Ψίθυροι από Μελάνι», με τον χρόνο που κυλάει αδυσώπητα, και που ανά φάσεις μπορεί να «παγώσει» και να γίνει αιώνιος. Υπάρχει ένα σχετικό κείμενο προς το τέλος του βιβλίου, που τιτλοφορείται ακριβώς έτσι («Ο Χρόνος») και στο οποίο διαβάζουμε:
«Ίσως τελικά ο χρόνος να είναι ποίηση. Δεν μετριέται μόνο με νούμερα και ημερολόγια, αλλά κυρίως με καρδιές. Με το πώς νιώσαμε ένα ηλιοβασίλεμα, με το πόσο βαθιά μας άγγιξε ένα τραγούδι, με το πόσο λείψαμε από κάποιον ή πόσο παρόντες ήμασταν στη σιωπή του άλλου. Δεν μπορούμε να σταματήσουμε τον χρόνο, αλλά μπορούμε να τον γεμίσουμε με νόημα. Δεν μπορούμε να τον αγγίξουμε, αλλά μπορούμε να τον αγαπήσουμε».
Νομίζω πως αυτή η τελευταία λέξη, η «αγαπήσουμε», είναι το κλειδί που ανοίγει τον κόσμο και αυτού του βιβλίου του Νίκου Αναγνωστάκη, καθώς ο συγγραφέας προσεγγίζει όλα τα θέματά του με μια (προσ)θετική αύρα. Ακόμη και γεγονότα, που είναι δύσκολα και επώδυνα («Η Μετανάστευση», «Γρηγόρης Λαμπράκης» κ.λπ.) παρουσιάζονται μ’ έναν τρόπο ο οποίος απαλύνει το κακό, καθώς η Τέχνη και οι κοινωνικοί μετασχηματισμοί έρχονται για να βάλουν, σ’ αυτές ακριβώς τις δύσκολες ή τραγικές καταστάσεις, τη δική τους υπογραφή. Όπως διαβάζουμε:
«Συνήθως ο πόνος, η δυστυχία και ο κατατρεγμός των απλών και ανώνυμων ανθρώπων βρίσκει παγερά αδιάφορους τους καταγράφοντες. Να όμως που για άλλη μια φορά το λαϊκό τραγούδι, οι ερμηνευτές, οι συνθέτες και οι στιχουργοί του ξεπέρασαν την ιστορία, με τα τραγούδια της μετανάστευσης. Τραγούδια που δεν τα έλιωσε ο χρόνος, και ακούμπησαν το πρόβλημα στα χείλη και στις ψυχές όλων των Ελλήνων».
Η θεματολογία του βιβλίου είναι πλατιά. Υπάρχουν τέσσερα βασικά κεφάλαια («Νοσταλγία», «Ζωή, Μουσική, Τέχνες και Θεάματα», «Πρόσωπα», «Σκέψεις και Ψίθυροι») και πολλά επιμέρους υποκεφάλαια, που καταπιάνονται με τη γειτονιά, την πολυκατοικία, την ταβέρνα, τη διαφήμιση, τους ερασιτεχνικούς ραδιοσταθμούς, το ποδόσφαιρο, τη λογοκρισία, το ρεμπέτικο, την ποπ, τον Μάνο Χατζιδάκι, τον Διονύση Σαββόπουλο, τον Μήτσο Παπανικολάου, τον Γιώργο Οικονομίδη, διάφορες κινηματογραφικές ταινίες, την αστυνομική λογοτεχνία, και ακόμη (καταπιάνονται) με «σκέψεις και ψιθύρους» για την Τέχνη, τις λέξεις, τον έρωτα, το χρόνο, τη μοναξιά, τη σιωπή κ.λπ. Σε όλα αυτά τα θέματα ο Αναγνωστάκης σκύβει με σεβασμό προς τους ανθρώπους και τις έννοιες, μα και μ’ ένα δέος, μαζί, για γεγονότα και καταστάσεις που τον σφράγισαν σαν άνθρωπο.
Θα κλείσω με κάτι προσωπικό. Καθώς διάβαζα το «Ψίθυροι από Μελάνι / Η επόμενη σελίδα», που διαθέτει hardback εξώφυλλο με κουβερτούρα, ανακάλεσα στη μνήμη μου κάτι από τα επίσης σκληρόδετα βιβλία του «Αστέρος» («Οι Άθλιοι», «Ροβινσών Κρούσος» κ.λπ.), τα οποία διάβαζα παιδί. Τα ωραία αισθήματα και η απλότητα που διέπουν το βιβλίο του Νίκου Αναγνωστάκη ήταν, οπωσδήποτε, συγκινητικά.
Επαφή: https://ogdooshop.gr/%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1/Psithiroi_Apo_Melani_I_Epomeni_Selida

ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΤΟΜΑΖΑΝΗ (1945-2026): Έφυγε από τη ζωή η πρωταγωνίστρια της «Γλυκιάς Συμμορίας» και γνωστή λογοτέχνιδα – oι σουηδικές ταινίες, στις οποίες εμφανίστηκε στην αρχή των 70s, υπήρξαν από τις πιο σημαντικές της διαδρομής της

Το Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου πληροφορηθήκαμε τον θάνατο της ηθοποιού και συγγραφέως Δέσποινας Τομαζάνη. Ήταν 81 ετών. Η Τομαζάνη ήταν πρωταγωνίστρια της ταινίας του Νίκου Νικολαΐδη «Γλυκιά Συμμορία» (1983), υπήρξε επιτυχημένη λογοτέχνιδα, ποιήτρια και θεατρική ηθοποιός-συγγραφέας, ενώ είχε σχετιστεί επαγγελματικά και με πρόσωπα του ελληνικού ροκ, όπως με τον Παύλο Σιδηρόπουλο και τον Δημήτρη Πουλικάκο.
Η Τομαζάνη ήταν Χιώτισσα και περί το μέσο της δεκαετίας του ’60 θα βρεθεί να σπουδάζει υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, ενώ θα προσληφθεί στο χορευτικό συγκρότημα της Ζουζούς Νικολούδη, με το οποίο θα περιοδεύσει σε διάφορες χώρες. Θα μείνει για ένα διάστημα στη Γαλλία, αλλά κάποια στιγμή θα βρεθεί στη Σουηδία – χώρα, στην οποία θα ζήσει και θα δουλέψει. Εγγράφεται στο Πανεπιστήμιο, σε ειδικό τμήμα για την εκμάθηση των σουηδικών, παρακολουθώντας επιπλέον μαθήματα στην Ακαδημία Δραματικής Τέχνης. Παράλληλα πηγαίνει στο σχολείο Mariaskolan της Στοκχόλμης, διδάσκοντας ελληνικά στα μικρά ελληνόπουλα (παιδιά μεταναστών).

Και ήταν τότε, όταν πληροφορείται πως ο σουηδός σκηνοθέτης Bengt Lagerkvist, γιος του μεγάλου σουηδού λογοτέχνη Pär Lagerkvist (βραβείο Nobel Λογοτεχνίας το 1951) ψάχνει ηθοποιούς, νέες γυναίκες, για την ταινία του “Amala Kamala” (1971). Όπως είχε πει η Τομαζάνη σε μια παλαιά συνέντευξή της (από εκείνα τα χρόνια) στο περιοδικό «Γυναίκα»:

«Όταν πήγα να τον συναντήσω ο Lagerkvist είχε ήδη δει 30 νέες ηθοποιούς και χορεύτριες. Μου είπε να κάνω έναν αυτοσχεδιασμό. Όταν τελείωσα είχα παντού αίματα και γρατζουνιές. Πήρα τον ρόλο, με τον ίδιο να μου λέει: “Αυτό που έκανες εγώ ήλπιζα πως θα το κατάφερνες στο τέλος των δοκιμών”».

Περί τίνος επρόκειτο; Το σενάριο της ταινίας είχε επεξεργαστεί ο θεατρικός συγγραφέας Lars Norén και βασιζόταν σ’ ένα πολύ παλαιό περιστατικό, που, μέσα στα χρόνια, θα αποκτούσε διαστάσεις θρύλου. Η Αμάλα και η Καμάλα ήταν δύο κορίτσια που ζούσαν στη Δυτική Βεγγάλη, στην Ινδία, πριν από εκατό περίπου χρόνια και για τα οποία λεγόταν πως είχαν μεγαλώσει, ως... λυκόπουλα, σε μια οικογένεια λύκων! Μπορεί να υπήρχε μηδαμινή ή και ανύπαρκτη αλήθεια σ’ αυτό το περιστατικό, αλλά ο μύθος που θα εξαπλωνόταν θα έκανε λόγο για δύο μικρά κορίτσια, που θα συμπεριφέρονταν στην πορεία σαν λύκαινες (περπατούσαν με τα τέσσερα, έτρωγαν ωμό κρέας, έβλεπαν πολύ καλά τη νύχτα, είχαν αναπτυγμένη όσφρηση κ.λπ.).

Μπορεί όλα αυτά να αποδείχθηκαν στην πορεία παραμύθια, αλλά το σενάριο εμποτίστηκε (και) με άλλα ζητήματα, κοινωνικά, προοδευτικά, που ταίριαζαν στην εποχή και που είχαν να κάνουν με τον τρόπο που αντιμετώπιζαν οι αποικιοκράτες τους αυτόχθονες πληθυσμούς – με τις λύκαινες, στο τέλος, να κατασπαράσσουν τον λευκό εξημερωτή τους! O ρόλος της Amala είχε ανατεθεί στην Katarina Strandmark, ενώ της Kamala στην Δέσποινα Τομαζάνη, που θα χόρευε κιόλας έναν τελείως άγριο (με στοιχεία αυτοσχεδιασμού) χορό. Επίσης, στην ταινία συμμετείχε και η Maud Hansson, ηθοποιός που είχε εμφανισθεί, μεταξύ άλλων, στις ταινίες του Ingmar Bergman «Η Έβδομη Σφραγίδα» (1957) και «Άγριες Φράουλες» (1957) και που ήταν παντρεμένη, τότε, με τον Πέτρο Φυσσούν!

Μπορεί στη Σουηδία του Olof Palme (πρωθυπουργός στα χρόνια 1969-1976) το σοσιαλιστικό πρότυπο να κινήθηκε σε υψηλό επίπεδο, όμως αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπήρχαν ζητήματα και στη συγκεκριμένη κοινωνία. Προσέξτε τι έλεγε η Τομαζάνη, το 1971, σε σχέση με το θέμα:

«Δεν είναι εύκολο να είσαι ηθοποιός-εμιγκρέ σε μια χώρα όπου τους μετανάστες τούς βλέπουν μόνο σαν εργατική δύναμη. Έζησα εδώ με την ψυχολογία του μετανάστη, για πολλούς μήνες. Στη σιωπή και στο φόβο. Γεμάτη αμφιβολίες. Το είχα ρίξει στο διάβασμα και στην καταγραφή της πίκρας μου. Πέρασα κι εγώ από τα σχολεία όπου οι μετανάστες μαθαίνουν σουηδικά. Εκεί συναντηθήκαμε οι απογοητευμένοι και οι αισιόδοξοι απ’ όλα τα σημεία της γης. Γιαπωνέζοι και Κορεάτες, Πολωνοί, Τσέχοι, Ρουμάνοι, Έλληνες και Ισπανοί, Αμερικάνοι, αναρχικοί και επαναστάτες, που αρνήθηκαν να πάνε να πολεμήσουν στο Βιετνάμ...

»Περάσαμε ατέλειωτες ώρες στους διαδρόμους, που κάθε μέρα στένευαν περισσότερο και δεν μας χωρούσαν. Μιλήσαμε για τις χώρες μας με αγάπη και μίσος μαζί. Προσπαθήσαμε να λύσουμε τις αντιθέσεις μας και δεν το καταφέραμε, γιατί η αφήγηση δεν ξεριζώνει προσωπικές εμπειρίες. Ύστερα γίναμε τόσοι πολλοί, που ήταν αδύνατο να συνεννοηθούμε. Βαβυλωνία! Οι πιο μεγάλες συγκινήσεις προσπαθούσαν, για καιρό, να βολευτούν μέσα σ’ ένα λεξιλόγιο από 100-300 λέξεις που ξέραμε, και ήμασταν κάθε μέρα και πιο δυστυχείς, γιατί μας έπιανε ο φόβος. Μετά, εγώ έφυγα. Πήγα στο πανεπιστήμιο για μια πιο συστηματική εκμάθηση της γλώσσας. Εκεί όπου δεν το περίμενα ήρθε, αναπάντεχα, ο ρόλος σ’ αυτή την ταινία. Αυτή τη στιγμή αισθάνομαι σιγουριά. Ωστόσο δεν έχω ξεχάσει όλα αυτά τα νέα παιδιά που εξακολουθούν να φοβούνται και να ελπίζουν. Πώς μπορεί κανείς να τα ξεχάσει;». 

Η συνέχεια εδώ... 
https://www.lifo.gr/culture/cinema/despoina-tomazani-1945-2026-efyge-apo-ti-zoi-i-protagonistria-tis-glykias-symmorias

η ελληνική δισκογραφία στα άκρα της: αυτοσχεδιασμοί, πειραματισμοί, ηλεκτρονικά, ambient folk και weird ήχοι – είναι τα πρόσφατα άλμπουμ των Γιαννάτου-Almeida-Δρυγιανάκη, Άννας Στερεοπούλου, Lüüp και Ψήχος

Η ελληνική μουσική σκηνή έχει πολλές διαστάσεις. Από τις πιο μέινστριμ, τις πιο δημοφιλείς και τις πιο λαϊκές, έως τις πιο ακραίες, τις πιο δύσκολες και τις πιο απαιτητικές. Επειδή ο χώρος είναι μικρός και όλοι-ες στο ίδιο καζάνι βράζουμε, παρατηρείται, ορισμένες φορές, το φαινόμενο καλλιτέχνες διαφορετικών χώρων, έως και τελείως αντιδιαμετρικών, να επικοινωνούν μεταξύ τους ή να ανταλλάσσουν επιρροές και αναφορές, προτείνοντας έτσι νέα υβρίδια και νέες μορφές. Όλα έχουν το νόημά τους, μικρό ή μεγαλύτερο, και όλα κρίνονται κατά περίπτωση. Στους πρόσφατους δίσκους που ακολουθούν και που είναι γενικώς «ακραίοι» και απαιτητικοί, οι πιο δημοφιλείς αναφορές δεν απουσιάζουν (σε κάποιους τουλάχιστον απ’ αυτούς).

Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/h-elliniki-diskografia-sta-akra-tis-aytoshediasmoi-peiramatismoi-ilektronika

η Κοκκινοσκουφίτσα έφταιγε

Όπως διαβάζουμε στο σχετικό δελτίο Τύπου:
Μια νέα έκδοση του Μανδραγόρα κυκλοφόρησε στις 8 Μαρτίου 2026 με αφορμή τη Μέρα της Γυναίκας. Οι αφηγήτριες-αφηγητές (ποιήτριες-ποιητές) Κλεονίκη Δρούγκα, Χάρης Μελιτάς, Αλεξάνδρα Μπακονίκα και Θανάσης Μπιλιλής, με την ταυτόχρονη ένθεση φωτογραφιών της Δέσποινας Αποστολίδου και του Στέλιου Κατερίνη, μιλούν για τη βία κατά των γυναικών. Φαινόμενα που αποκτούν διαστάσεις στη χώρα μας αλλά και σε όλον τον κόσμο. Πλήττει γυναίκες όλων των ηλικιών, κοινωνικών τάξεων και εθνικοτήτων. Δικαιολογημένη η αντίδραση όλων. Δικαιολογημένη η ενεργοποίηση των ανθρώπων της τέχνης που προχωρούν σε μια συλλογική πράξη αντίδρασης καταθέτοντας τη δική τους συμβολή μέσω ενός νέου βιβλίου του Μανδραγόρα.

Στο βιβλίο είναι τυπωμένοι και QR codes, που παραπέμπουν σε δύο τραγούδια του Θ. Μπιλιλή, ο οποίος, όπως διαβάζουμε στο αυτί του βιβλίου... «είναι αριστούχος διδάκτωρ του τμήματος Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου, ενώ ειδικεύεται στην αυτοσχεδιαστική πιανιστική πράξη και τη μουσική συνοδεία στον βωβό κινηματογράφο, στην Ελλάδα και το εξωτερικό». Τα τραγούδια υπάρχουν και στο YouTube…
https://www.youtube.com/watch?v=Cu_sX3s47Vc
https://www.youtube.com/watch?v=vmljuZ0Kx0g
Επαφή: https://mandragoras-magazine.gr/

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 766

25/9/2026
>>Με μέτρια υγεία και με τουλάχιστον περίεργη συμπεριφορά –διαβάστε τι γράφει ο Michael Bloomfield στο βιβλίο «Με τον Big Joe Williams»– ο σημαίνων αυτός αρμονικίστας θα έλθει ξανά στο προσκήνιο μ’ εκείνο το σέσιον του ’61 (στη Νέα Υόρκη). Έχοντας δίπλα του τον Memphis Slim στο πιάνο και τον Arbee Stidham στην κιθάρα, ο Jazz Gillum θα ερμηνεύσει για τελευταία φορά, ανάμεσα σε άλλα, και το στάνταρντ «Key to the highway» (το είχαν πει παλαιά οι Charlie Segar και Big Bill Broonzy και τα πιο νέα χρόνια οι Steve Miller Band, Derek and The Dominos και δεκάδες άλλοι). Ο Jazz Gillum θα πυροβοληθεί σ’ έναν καυγά και θα πεθάνει στις 29 Μαρτίου 1966.<<

Για τον Jazz Gillum θα διαβάσεις στις σελίδες 60-61 του «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026].

23/9/2026
>>Ο δίσκος κυκλοφόρησε σε κόκκινο βινύλιο τον Οκτώβριο του 1973, έναν μήνα πριν από την εξέγερση του Πολυτεχνείου.<<

... κι έγραφε πάνω το label Μεταξουργείο Χώρος Θεάματος (γέλιο). Θέλουν να γράψουν και για τον Νεγρεπόντη... Τι του λείπει του ψωριάρη; Φούντα με μαργαριτάρι...

22/9/2026
Ευχαριστώ όλες και όλους για τις ευχές, για το δισκορυχείον. Δεν θυμάμαι να έχω ξαναποστάρει Far Cry, οπότε το κάνω τώρα και σας το αφιερώνω...
https://www.youtube.com/watch?v=IfXWtRO6er4&list=RDIfXWtRO6er4&start_radio=1

21/9/2026
Μετά από περίπου 14 μήνες κυκλοφορίας αυτό το βιβλίο μου «Το ροκ, ελληνικό ροκ, κοινωνία και πολιτική στη μακρά δεκαετία του ’60 (μία αντι-ανάγνωση)» είναι πλέον εξαντλημένο στην πηγή – στην αποθήκη του Όγδοου δηλαδή. Υπάρχουν μόνο, διαθέσιμα, όσα αντίτυπα βρίσκονται αυτή τη στιγμή στα βιβλιοπωλεία. 

Ένα βιβλίο ογκώδες, πεντακοσίων σχεδόν σελίδων, με πάνω από 210.000 λέξεις, που πουλήθηκε και πουλιέται ακόμη σε πολύ καλή τιμή, αρκετά κάτω από εκείνη που θα μπορούσε να πουλιέται λόγω του όγκου του, και το οποίο έχει γράψει ήδη ιστορία, στα θέματα με τα οποία καταπιάνεται. Αυτό μου λένε και σήμερα άνθρωποι που το αγόρασαν, που το διάβασαν και που το ξανανοίγουν με την πρώτη ευκαιρία. Σας ευχαριστώ όλους.

20/9/2026
Ένα από τα κορυφαία σάουντρακ του ελληνικού κινηματογράφου. Τρομερό! Κρίμα να μην υπάρχει σε βινύλιο μ’ ένα σωστό εξώφυλλο. Άκου στα σχόλια. Ξαρχάκος / 1963...

19/9/2026
Μια ιδιαίτερη περίπτωση, που κινήθηκε και κινείται συχνά στο μεταίχμιο blues και ρεμπέτικων είναι ο κιθαρίστας Δημήτρης Μυστακίδης. Αναφέρομαι στους δίσκους του “Amerika”, «Εδώ & Εκεί» και «Μόρσο», για τους οποίους κάνω λόγο στο επίμετρο του νέου βιβλίου μου, που εξετάζει την επικοινωνία blues και ρεμπέτικου στο πέρασμα των χρόνων.

18/9/2026
Η Ελλάς χωρίς ερείπια. Μέγας Ξαρχάκος. Βλέπω και Γιούλη Σταμουλάκη εδώ, και Γιώργο Εμιρζά ή μου φαίνεται; Οπότε το κλιπ πρέπει να ’ναι από άλλη γνωστή ταινία...
https://www.youtube.com/watch?v=MNaZ-5fuWSM

18/9/2026
Κβαντική ιατρική...
https://www.youtube.com/watch?v=fE20p83Gg1g