19/11/2026
Με την Μαρία Κορμπίλα και τον Χάρη Συμβουλίδη το προγραμματίζαμε από τον Σεπτέμβριο. Να γινόταν μία παρουσίαση του βιβλίου για το blues στη Σαλαμίνα, στη Λαογραφική Στέγη. Κάποια στιγμή θα βρίσκαμε και την ημερομηνία (σήμερα), ενώ λίγο καιρό αργότερα, μέσα στον Οκτώβριο, θα έβγαινε και η αφίσα. Δυστυχώς όμως η ζωή τα έφερε ανάποδα και η εκδήλωση δεν θα γίνει. Και ο λόγος είναι σοβαρός. Και δεν έχει καμία αξία η εκδήλωση, ούτε η ματαίωσή της, μπροστά στο χαμό ενός ανθρώπου. Το λέω, γιατί στις 8 Νοεμβρίου θα έφευγε από τη ζωή ξαφνικά, στα 57 του, ο πρόεδρος της Λαογραφικής Λέσχης Σαλαμίνας Παναγιώτης Βελτανισιάν, φιλόλογος και διδάκτορας λαογραφίας. Με τον άνθρωπο δεν γνωριζόμασταν, θα βρισκόμασταν για πρώτη φορά μαζί στο τραπέζι της εκδήλωσης, και θα μιλούσε και αυτός για το βιβλίο. Τι να πεις...
Διάβασα πολλά για τον Βελτανισιάν, όλες αυτές τις μέρες, κι εκείνο που αντιλήφθηκα, κάτι προφανές σε κάθε περίπτωση, είναι πως ο άνθρωπος αυτός είχε αφιερώσει μεγάλο κομμάτι της ζωής του στην ιστορία και τη λαογραφία της Σαλαμίνας, φέρνοντας στο φως πλήθος στοιχείων από το τέλος τους 17ου αιώνα έως τα πιο πρόσφατα χρόνια. Η απώλεια για το νησί είναι μεγάλη.
Με την Μαρία Κορμπίλα και τον Χάρη Συμβουλίδη το προγραμματίζαμε από τον Σεπτέμβριο. Να γινόταν μία παρουσίαση του βιβλίου για το blues στη Σαλαμίνα, στη Λαογραφική Στέγη. Κάποια στιγμή θα βρίσκαμε και την ημερομηνία (σήμερα), ενώ λίγο καιρό αργότερα, μέσα στον Οκτώβριο, θα έβγαινε και η αφίσα. Δυστυχώς όμως η ζωή τα έφερε ανάποδα και η εκδήλωση δεν θα γίνει. Και ο λόγος είναι σοβαρός. Και δεν έχει καμία αξία η εκδήλωση, ούτε η ματαίωσή της, μπροστά στο χαμό ενός ανθρώπου. Το λέω, γιατί στις 8 Νοεμβρίου θα έφευγε από τη ζωή ξαφνικά, στα 57 του, ο πρόεδρος της Λαογραφικής Λέσχης Σαλαμίνας Παναγιώτης Βελτανισιάν, φιλόλογος και διδάκτορας λαογραφίας. Με τον άνθρωπο δεν γνωριζόμασταν, θα βρισκόμασταν για πρώτη φορά μαζί στο τραπέζι της εκδήλωσης, και θα μιλούσε και αυτός για το βιβλίο. Τι να πεις...
Διάβασα πολλά για τον Βελτανισιάν, όλες αυτές τις μέρες, κι εκείνο που αντιλήφθηκα, κάτι προφανές σε κάθε περίπτωση, είναι πως ο άνθρωπος αυτός είχε αφιερώσει μεγάλο κομμάτι της ζωής του στην ιστορία και τη λαογραφία της Σαλαμίνας, φέρνοντας στο φως πλήθος στοιχείων από το τέλος τους 17ου αιώνα έως τα πιο πρόσφατα χρόνια. Η απώλεια για το νησί είναι μεγάλη.
18/11/2026
>>Γιαμάχα, χοτ-παντς, ασφάλεια και τανκς, πλήρης ισότης<<
>>Γιαμάχα, χοτ-παντς, ασφάλεια και τανκς, πλήρης ισότης<<
17/11/2026
>>Το Πολυτεχνείο ανήκει σε όλους τους Έλληνες<< (γέλιο)
Οπωσδήποτε... υπάρχουν και τούτοι εδώ που... αγωνίστηκαν. Δεν πρέπει να τους ξεχνάμε... (γέλιο)
>>Το Πολυτεχνείο ανήκει σε όλους τους Έλληνες<< (γέλιο)
Οπωσδήποτε... υπάρχουν και τούτοι εδώ που... αγωνίστηκαν. Δεν πρέπει να τους ξεχνάμε... (γέλιο)
17/11/2026
«...κι εγώ παραμένω πιστός στο πόρισμα Τσεβά που βγήκε επί υπουργίας Ευάγγελου Αβέρωφ...»
«...κι εγώ παραμένω πιστός στο πόρισμα Τσεβά που βγήκε επί υπουργίας Ευάγγελου Αβέρωφ...»
16/11/2026
Όταν επιχειρείς να εκλογικεύσεις τους νεκρούς του Πολυτεχνείου σε «μέσα» ή «έξω» από το Πολυτεχνείο, παίζεις στο γήπεδο των φασιστών και των νοσταλγών. Ότι... αφού δεν υπήρχαν νεκροί «μέσα» στο Πολυτεχνείο σημαίνει πως η χούντα δεν ήταν τελικά και τόσο κακή, όσο θέλουν να την εμφανίζουν τέλος πάντων οι αριστεροί. Το ξέπλυμα, δηλαδή, πάει σύννεφο.
Όταν επιχειρείς να εκλογικεύσεις τους νεκρούς του Πολυτεχνείου σε «μέσα» ή «έξω» από το Πολυτεχνείο, παίζεις στο γήπεδο των φασιστών και των νοσταλγών. Ότι... αφού δεν υπήρχαν νεκροί «μέσα» στο Πολυτεχνείο σημαίνει πως η χούντα δεν ήταν τελικά και τόσο κακή, όσο θέλουν να την εμφανίζουν τέλος πάντων οι αριστεροί. Το ξέπλυμα, δηλαδή, πάει σύννεφο.
16/11/2026
Ακόμη και τα πιο απολίτικα (με τη στενή έννοια) περιοδικά των σέβεντις, όπως η Κατερίνα, τιμούσαν το Πολυτεχνείο, καθοδηγώντας με τον πρέποντα τρόπο τις κοριτσίστικες ψυχές. Η βοθρίλα, θέλω να πω, ήταν τελείως περιθωριακή και πρακτικά ανύπαρκτη. Τώρα τα σκ@τά ακόμη και να θέλεις δεν μπορείς να τα αποφύγεις... και αυτό θεωρείται πλουραλισμός, ελευθερία της γνώμης, δημοκρατία και δεν ξέρω ’γω τι άλλο...
Ακόμη και τα πιο απολίτικα (με τη στενή έννοια) περιοδικά των σέβεντις, όπως η Κατερίνα, τιμούσαν το Πολυτεχνείο, καθοδηγώντας με τον πρέποντα τρόπο τις κοριτσίστικες ψυχές. Η βοθρίλα, θέλω να πω, ήταν τελείως περιθωριακή και πρακτικά ανύπαρκτη. Τώρα τα σκ@τά ακόμη και να θέλεις δεν μπορείς να τα αποφύγεις... και αυτό θεωρείται πλουραλισμός, ελευθερία της γνώμης, δημοκρατία και δεν ξέρω ’γω τι άλλο...
14/11/2026
Το είχα γράψει και στο «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60» (σελ.22-23) πως η σχέση των ελλήνων τεντυμπόυδων με το ροκ ήταν επί της ουσίας ανύπαρκτη. Και το να μελετάς τον (ελληνικό) τεντυμποϋσμό ως μια ροκ έκφραση, να το πω έτσι, είναι παντελώς άστοχο. Και στη Γαλλία κάπως έτσι συνέβαινε... Οι blousons noir δεν ταυτίζονταν με τους teddy boys, ούτε ήταν το ανάλογό τους, καθώς διέφεραν από ’κείνους και ως προς τα εξωτερικά χαρακτηριστικά τους (ντύσιμο κ.λπ.), μα και σε σχέση με τις κοινωνικές και πολιτικές αναφορές τους.
Αυτό που βλέπετε εδώ προέρχεται από ελληνικό περιοδικό του 1963, πριν από τους «Μοντέρνους Ρυθμούς» (τόσο παλιά!), το οποίο είχε τη φωτεινή ιδέα να μεταφράζει κείμενα από γαλλικά περιοδικά, που συνέδεαν τη μουσική με όσα συνέβαιναν στην καθημερινότητα.
Κρίμα να μην μεταφράζονταν, στα ελληνικά, σοβαρά γαλλικά κείμενα και στα σέβεντις και στα έιτις (το λέω γιατί οι Γάλλοι πάντα σκέφτονταν σε σχέση με την ποπ και την κοινωνία, λόγω της παιδείας τους στην Αριστερά), και να μη γέμιζαν τα περιοδικά με εγκυκλοπαιδικού τύπου βιο-δισκογραφίες μουσικών και συγκροτημάτων.
Το είχα γράψει και στο «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60» (σελ.22-23) πως η σχέση των ελλήνων τεντυμπόυδων με το ροκ ήταν επί της ουσίας ανύπαρκτη. Και το να μελετάς τον (ελληνικό) τεντυμποϋσμό ως μια ροκ έκφραση, να το πω έτσι, είναι παντελώς άστοχο. Και στη Γαλλία κάπως έτσι συνέβαινε... Οι blousons noir δεν ταυτίζονταν με τους teddy boys, ούτε ήταν το ανάλογό τους, καθώς διέφεραν από ’κείνους και ως προς τα εξωτερικά χαρακτηριστικά τους (ντύσιμο κ.λπ.), μα και σε σχέση με τις κοινωνικές και πολιτικές αναφορές τους.
Αυτό που βλέπετε εδώ προέρχεται από ελληνικό περιοδικό του 1963, πριν από τους «Μοντέρνους Ρυθμούς» (τόσο παλιά!), το οποίο είχε τη φωτεινή ιδέα να μεταφράζει κείμενα από γαλλικά περιοδικά, που συνέδεαν τη μουσική με όσα συνέβαιναν στην καθημερινότητα.
Κρίμα να μην μεταφράζονταν, στα ελληνικά, σοβαρά γαλλικά κείμενα και στα σέβεντις και στα έιτις (το λέω γιατί οι Γάλλοι πάντα σκέφτονταν σε σχέση με την ποπ και την κοινωνία, λόγω της παιδείας τους στην Αριστερά), και να μη γέμιζαν τα περιοδικά με εγκυκλοπαιδικού τύπου βιο-δισκογραφίες μουσικών και συγκροτημάτων.















