ΚΙΤΡΙΝΑ ΠΟΔΗΛΑΤΑ το εορταστικό άλμπουμ τους

Νέος δίσκος, βινύλιο, για τα Κίτρινα Ποδήλατα, αγαπημένο ροκ συγκρότημα του λαού, το οποίο αποτελείται ως γνωστόν από τ’ αδέρφια Παντελιά, τον Γιώργο και τον Αλέξανδρο. Στο «ΑΝΑλOG+25» [yellownote / Μετρονόμος, 2025] οι Παντελιάδες έχουν γράψει και τα οκτώ τραγούδια του δίσκου, κάνοντας και τις ενορχηστρώσεις – με καμιά 20αριά τραγουδιστές και μουσικούς (Γιάννης Κότσιρας, Υπόγεια Ρεύματα, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Πετράκης-Λούκας Χαλκιάς, Νίκος Παραουλάκης, Τάσος Πέππας, Νίκος Γιούσεφ, Γρηγόρης Κλιούμης...) να συμμετέχουν στην ηχογράφηση. Είναι ένα κάπως εορταστικό LP το «ΑΝΑλOG+25» και αυτό υπογραμμίζει και η παρουσία της πολυμελούς Νεανικής Χορωδίας Λεοντείου Σχολής Νέας Σμύρνης σε κάποια από τα tracks του.

Λοιπόν οι άνθρωποι αυτοί, οι Παντελιάδες, ξέρουν να γράφουν τραγούδια, καλά και γερά τραγούδια εννοώ, όχι φλούδια, και... 25 χρόνια μετά από το ντεμπούτο τους στη δισκογραφία, μ’ εκείνο το φερώνυμο CD τους στην MBI, εξακολουθεί η φλογίτσα τους να καίει. Η έμπνευση, εννοώ, δεν τους έχει εγκαταλείψει, και αυτό είναι ό,τι περισσότερο μπορείς να απαιτήσεις (ας το πω έτσι), διαχρονικά, από τους δημιουργούς.
Κοντολογίς τραγούδια σαν τα «Ανατολή» (με Lou is και την χορωδία της Λεοντείου) και «Αόρατο λιμάνι» (πολύ καλό, δηλαδή φοβερό) δείχνουν το πόσο μετράνε και σήμερα οι Παντελιάδες (δηλαδή τα Κίτρινα Ποδήλατα) σαν τραγουδοποιοί, με όλα τα υπόλοιπα κομμάτια τους, σαν τα «Ένα χέρι αληθινό πάνω στον ώμο» (συμμετέχουν τα Υπόγεια Ρεύματα) και «Στεριά» (συμμετέχει ο Β. Παπακωνσταντίνου), να κινούνται από ένα καλό επίπεδο και πάνω.
Ωραία την γιορτάζουν την 25ετία τους τα Κίτρινα Ποδήλατα – αποδοτικά για όλους μας!
Επαφή: www.metronomos.gr

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ – ΦΩΝΤΑΣ ΛΑΔΗΣ: Τα «Γράμματα από τη Γερμανία» 60 και 50 χρόνια μετά / τέσσερα ανέκδοτα τραγούδια έρχονται να προστεθούν στο ιστορικό έργο

Τα «Γράμματα από τη Γερμανία» είναι ένας ιστορικός και σίγουρα πολύ ενδιαφέρον δίσκος του Μίκη Θεοδωράκη σε στίχους Φώντα Λάδη, που θα κυκλοφορούσε για πρώτη φορά στο τέλος του 1975. Και μάλιστα σχεδόν ταυτόχρονα σε δύο διαφορετικές εκδόσεις-εκτελέσεις. Σ’ εκείνη της Minos, με ερμηνευτές τους Γιώργο Ζωγράφο, Άννα Βίσση, Γιάννη Θωμόπουλο και με ενορχήστρωση από τον Γιάννη Διδίλη (μπορεί να είχε πεθάνει ο Διδίλης από το 1972, αλλά είχε ενορχηστρώσει τα τραγούδια του Θεοδωράκη από το 1966), και σ’ εκείνη της Lyra (ως «Γράμματα απ’ τη Γερμανία») με ερμηνευτές τους Αφροδίτη Μάνου, Γιάννη Συρρή, Αντώνη Καλογιάννη και με ενορχήστρωση-διεύθυνση ορχήστρας από τον Θάνο Μικρούτσικο.
Η πρώτη έκδοση, της Minos, εκφράζει πιο πιστά το πρωτότυπο έργο για διάφορους λόγους. Επειδή τραγουδά σ’ αυτήν ο πρώτος διδάξας Γιώργος Ζωγράφος, επειδή αναγράφεται μπροστά πάνω-αριστερά, στο εξώφυλλο, το «Πρώτη Εκτέλεση», επειδή περιλαμβάνει κείμενο του στιχουργού Φώντα Λάδη στο οπισθόφυλλο, και επειδή εικονίζονται εκεί τρεις φωτογραφίες από τις πρώτες ζωντανές παρουσιάσεις του έργου, από τους Μίκη Θεοδωράκη, Γιώργο Ζωγράφο και λαϊκή ορχήστρα, το 1966 (σχεδόν 60 χρόνια πριν). Και το υποστηρίζω τούτο (ότι η έκδοση της Minos εκφράζει πιο πιστά το πρωτότυπο έργο), παρότι ο δίσκος της Lyra έχει δεκατέσσερα τραγούδια χαραγμένα στο βινύλιο, και όχι δεκατρία όπως της Minos.

Πρόσφατα (Νοέμβριος 2025) κυκλοφόρησε ένα CD-book από τις εκδόσεις Μετρονόμος πολύ ιδιαίτερης σημασίας, καθώς καταγράφονται σ’ αυτό, σε τωρινές εκτελέσεις, τέσσερα ακόμη τραγούδια από τα «Γράμματα από τη Γερμανία», πάντα σε μουσικές Μίκη Θεοδωράκη και στίχους Φώντα Λάδη, τα οποία παρέμεναν ανέκδοτα έως σήμερα. Τι ακριβώς έχει συμβεί;
To πρώτο που πρέπει να σημειωθεί είναι πως το CD-book αυτό, που είναι πολύτιμο, σε σχέση με το πληροφοριακό υλικό που αφορά το έργο, δεν περιλαμβάνει μόνον το compact disc και τους στίχους των τραγουδιών, αλλά και πολλά αποκόμματα από εφημερίδες της εποχής της πρώτης παρουσίασης των «γραμμάτων» (1966), που σήμερα λειτουργούν ως ντοκουμέντα. Περαιτέρω στο βιβλίο υπάρχουν: α. πρόλογος του Θεοδωράκη από το 1976, β. τρία κείμενα του Λάδη, δηλαδή οι πρόλογοι από τη δεύτερη (1975) και τρίτη έκδοση του βιβλίου (2016) με τα λόγια των τραγουδιών, γ. η «ιστορία πίσω από τη δημιουργία του δίσκου», που είχε πρωτοδημοσιευθεί στο «Documento» στις 29 Ιουλίου 2025 και δ. ένα κείμενο του εκδότη Θανάση Συλιβού για τα «4 ανεπίδοτα γράμματα». Έχουμε λοιπόν μία εντελώς διαφωτιστική έκδοση, μέσα από την οποία αναδύονται εποχές, ήθη (πολιτικά, κοινωνικά, λογοκριτικά κ.ά.) και βεβαίως καλλιτεχνικές απόπειρες και δημιουργίες.
Όταν θα παρουσιάζονταν τα «Γράμματα από τη Γερμανία» στην Εβδομάδα Ελληνικής Λαϊκής Μουσικής (29 Αυγούστου-4 Σεπτεμβρίου 1966) στο θέατρο του Λυκαβηττού, η πολιτική κατάσταση στη χώρα ήταν τεταμένη. Η κυβέρνηση του Στέφανου Στεφανόπουλου, την οποία στήριζαν η ΕΡΕ, οι αποστάτες βουλευτές από την Ένωσι Κέντρου και το Κόμμα Προοδευτικών του Μαρκεζίνη, παρέπεε (θα έπεφτε τον Δεκέμβριο), με τις εφημερίδες (συμπολιτευόμενες και αντιπολιτευόμενες) να καταγράφουν την άβυσσο που είχε σχηματιστεί ανάμεσα στο παλάτι, την παράταξη της δεξιάς και τους συνεργάτες της, από τη μια μεριά, και την αντιπολίτευση (κέντρο και αριστερά), από την άλλη. Ο Μίκης Θεοδωράκης, βουλευτής τότε της ΕΔΑ, συχνά βρισκόταν στο επίκεντρο αυτής της αντιπαράθεσης, με τους δημοσιογράφους της ακραίας δεξιάς σαν τον Σάββα Κωνσταντόπουλο για παράδειγμα (ιδρυτής του φιλοχουντικού «Ελεύθερου Κόσμου» ανάμεσα σε άλλα), να τον περνάνε... πριονοκορδέλα. Τα γράφει, αναλυτικά, ο ίδιος ο Κωνσταντόπουλος αυτά στο βιβλίο του «Η Αντιδικία μου με την Ιντελιγκέντσια» [Εκδόσεις “Ελεύθερος Κόσμος”, 1968].
Έτσι, είτε έδινε αφορμές ο Θεοδωράκης είτε δεν έδινε, οι συμπολιτευόμενες εφημερίδες ήταν μόνιμα απέναντί του. Πόσο μάλλον, όταν θα παρουσίαζε τα «Γράμματα από τη Γερμανία» στον Λυκαβηττό – εκεί όπου θα τιμούνταν και άλλοι συνθέτες μαζί, καταξιωμένοι και νεοφερμένοι, σαν τους Μάνο Χατζιδάκι, Βασίλη Τσιτσάνη, Σταύρο Ξαρχάκο, Μάνο Λοΐζο, Γιώργο Μητσάκη, Γιάννη Μαρκόπουλο, Γιάννη Παπαϊωάννου, Απόστολο Καλδάρα, Βασίλη Αρχιτεκτονίδη και Γιάννη Γλέζο. Αιτία δεν ήταν οι (σκέτες) μουσικές φυσικά, αλλά οι στίχοι του Λάδη, και βεβαίως τα τραγούδια συνολικά. Και τούτο, γιατί τα λόγια ήταν περίεργα και βασικά αμφιλεγόμενα, για τα μέτρα της εποχής. Ίσως δε και με τα σημερινά κριτήρια να είναι αμφιλεγόμενα, για άλλους λόγους βεβαίως, που σχετίζονται με το πολιτικώς ορθό κτλ.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/mikis-theodorakis-fontas-ladis-ta-grammata-apo-ti-germania-60-kai-50-hronia-meta

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ένας ροκ-ο-λαϊκός τραγουδοποιός από τα παλιά

«Το Καζάνι», το νέο CD-book του Δημήτρη Μητσοτάκη (από Ενδελέχεια κ.λπ.) αποτελεί μια συνέχεια τού «Αθιβολή» [Mετρονόμος, 2023]. Εκεί είχαν συγκεντρωθεί τραγούδια, που είχαν πρωτοεκδοθεί σε ψηφιακή μορφή το 2021-22, ενώ τώρα, στο «Καζάνι» [Μετρονόμος, 2025], μαζεύονται κομμάτια από τον Σεπτέμβρη του ’23 έως τον Σεπτέμβρη του ’25, που κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά στα κανάλια του Μητσοτάκη στο YouTube και το Spotify. Λέμε για δεκαπέντε τραγούδια συνολικώς, σε μουσική και στίχους δικά του, πολλά από τα οποία τα λέει ο ίδιος, αν και υπάρχουν και διάφοροι guests, εδώ, όπως οι Φοίβος Δεληβοριάς, Σπύρος Γραμμένος, Δημήτρης Μυστακίδης, Alice Wanderland, Μάρθα Φριντζήλα, Αυγερινή Γάτση, «Χαονία», Ιόμη και Χάρις Αλεξίου.

Αυτά που είχαμε σημειώσει παλαιότερα –πως ο Μητσοτάκης δεν είναι τυχαίος τραγουδοποιός, και τούτο, γιατί τα κάνει όλα καλά, γράφοντας ωραίους στίχους, πολιτικοκοινωνικούς, από τους οποίους δεν απουσιάζει η καυστικότητα και το χιούμορ, με τις μουσικές του, τις μελωδίες του να είναι επίσης πολύ καλές, κάτι που σημαίνει πως τα τραγούδια του έχουν όλα τα φόντα, ώστε να συναντηθούν με την επιτυχία– ισχύει κι εδώ. «Το Καζάνι», αν αναλογιστούμε εποχές, συγκυρίες, όπως και τη θέση της δισκογραφίας στην τωρινή καθημερινότητα, είναι ένα άλμπουμ, που ασυζητητί ξεχωρίζει μέσα στο ευρύτερο σύνολο των φυσικών μορφών. Έχει μια ενότητα, μια ροή, και βεβαίως μια τόλμη κι ένα πάθος, προκειμένου να ειπωθούν όλα εκείνα που πρέπει να ειπωθούν χωρίς μισόλογα, αλλά μ’ έναν, πάντα, καλλιτεχνικό και ψαγμένο τρόπο. Και το «ψαγμένο» δεν πάει μόνο στα λόγια (από τα πιο μεστά που μπορείς να συναντήσεις στη γύρα), αλλά και στις μουσικές, που έχουν τον τρόπο να δανείζονται στοιχεία από το rock, την έντεχνη μπαλάντα, το hip hop, το ρεμπέτικο, το λαϊκό και το δημοτικό μ’ έναν τρόπο που εκπλήσσει.
Τα ρεμπετόμορφα rock, με το ραπάρισμα στα λόγια («Το σπίτι της γωνίας», «Η ιστορία του Μάνου», «Δεν έχω οξυγόνο», «Από κάτω απ’ τις ντομάτες», «Θηρίο σαν την ξενιτειά») είναι οι μεγάλες προσφορές αυτού του CD-book, με το φοβερό και διαρκές κοινωνικό φορτίο, με τα δημοτικοφανή και λαϊκότροπα κομμάτια του («Το καζάνι», «Η ψήφος του γαϊδάρου», «Το τραγούδι της Μπουμπούς», «Το “ψάρι”») να πλαισιώνουν με τον καλύτερο τρόπο ένα υλικό, που στέκεται περήφανο, και βασικά πολύ επάνω, πάρα πολύ επάνω, από τα στάνταρντ του είδους. Μπράβο στον Δημήτρη Μητσοτάκη.
Επαφή: www.metronomos.gr

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 705

6/3/2026
Ποια ήταν η σχέση της λεγόμενης «παραδοσιακής αριστεράς» με την τζαζ; Υπήρχε τέτοια; Ήταν θετική ή αρνητική; Βοήθησαν τα κόμματα της αριστεράς, το ΚΚΕ και το ΚΚΕ Εσωτερικού, στη δεκαετία του ’70, στη διάδοση της τζαζ στην Ελλάδα; Είναι μερικά ερωτήματα αυτά, που μπορούμε, οπωσδήποτε, να τα προσεγγίσουμε και βεβαίως να τα απαντήσουμε. Ποιο ξένο σημαντικό τζαζ όνομα εμφανίστηκε στο 3ο Φεστιβάλ Αυγής-Θουρίου το 1979; Πότε ακούστηκε τζαζ για πρώτη φορά, και από ποιους, στο Φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή; 

Για όλα αυτά θα διαβάσεις στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία...

5/3/2026
Μέσα σε λίγες μέρες έφυγαν τρία σημαντικά πρόσωπα του blues. Για τους John Hammond και Roy Book Binder έχω ήδη γράψει δυο λόγια, ενώ τώρα σειρά έχει ο Mike Vernon, ο τρανός βρετανός παραγωγός του blues, που πέθανε πριν από τρεις μέρες στα 81 προς 82 του.
Mike Vernon σημαίνει σχεδόν τα πάντα για το british blues βασικά, σημαίνει John Mayall Blues Breakers with Eric Clapton, Artwoods, Ten Years After και φυσικά σημαίνει Blue Horizon – την εταιρεία που κατέστησε κυρίαρχο το μαύρο (βλέπετε δίσκους του Johnny Young και Otis Rush εδώ) και το λευκό blues (Fleetwood Mac, Chicken Shack και όλα τα υπόλοιπα) στο τέλος των σίξτις. Πολύ χοντρικά όλα αυτά, γιατί οι δραστηριότητες του Mike Vernon δεν καλύπτονται με ποσταρίσματα στο facebook.
Παραγωγός ήταν ο άνθρωπος, μεγάλος φαν του blues, έβγαζε και το περιοδικό “R & B Monthly” μεταξύ άλλων, ενώ πότε-πότε χωνόταν και στις ηχογραφήσεις παίζοντας κανα κρουστό ή τρίβοντας κανα μπουγαδόξυλο (αν και είχε και προσωπική δισκογραφία).

[βάζω κι ένα βιβλιαράκι με την ιστορία της Blue Horizon εδώ, όπως και μια γνωστή κασετίνα CD-συλλογή, που λειτουργεί και ως μνημείο – και για την εταιρεία συνολικά και βεβαίως για τον Mike Vernon]

4/3/2026
Κατέβασα από τη δισκοθήκη 2 βινύλια του bluesman / folkist Roy Book Binder, που πέθανε χθες στα 82 του, για να τα ξανακούσω μετά από πολλά χρόνια. Ο Binder είχε έρθει και στην Ελλάδα στην αρχή των 90s κι είχε περιοδεύσει σε Αθήνα και επαρχία (τον είχε φέρει ο Γιάννης Αγγελάτος). Τρομερός ακουστικός κιθαρίστας και βασικά stroryteller, θυμάμαι πως απαιτούσε ησυχία από το ακροατήριό του, αφού τα live του οικοδομούνταν γύρω από τις ιστορίες και τις αφηγήσεις του. 

Είχε εκτεταμένη δισκογραφία ο Book Binder και αυτοί οι 2 δίσκοι του από το 1971 και το 1988, δείχνουν τις μετατοπίσεις του στα παιξίματά του κ.λπ. Δεν ξέρω αν είναι υπερβολή, αλλά έχω ακούσει πως το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ο Binder το είχε περάσει στο δρόμο με το αυτοκινούμενό του. Κανονικός travelin’ man δηλαδή…

4/3/2026
Η περίπτωση του κιθαρίστα, μπασίστα, ντράμερ κ.λπ. Αποστόλη Άνθιμου είναι μοναδική. Γιος πολιτικών προσφύγων διέπρεψε στην Πολωνία των σέβεντις ως κιθαρίστας των SBB (του κορυφαίου fusion γκρουπ της χώρας), για να έλθει κάποια στιγμή στην Ελλάδα (πριν ξαναφύγει) μπλέκοντας με τη δική μας τζαζ κτλ. πραγματικότητα. 

Με τον Άνθιμο είχα συναντηθεί κι είχαμε κουβεντιάσει το 2003 και αυτή τη συζήτηση, όπως και πολλά άλλα, θα τα βρεις στις σελίδες 197-203 του βιβλίου «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025].

3/3/2026
Αυτά τα απίστευτα έγραφε ο Kevin Andrews σ’ έναν τουριστικό οδηγό για την Αθήνα του 1967, όταν η Ελλάδα σωζόταν ακόμη.

Τώρα, μοιάζει να έχουν όλα τελειώσει. Η καταστροφή του ελληνικού τοπίου παραμένει στην ημερησία διάταξη εννοώ, αν δεν είναι πλέον ολοσχερής. (Ασχέτως, αν κάθε μέρα στα μίντια όλο και κάποιος καλοθελητής θα βρεθεί για να σου αποκαλύψει, υποτίθεται, την τελευταία... αμόλυντη γωνίτσα, την προ πολλού παραδομένη στον μαμωνά).
Εντάξει, ζούμε. Φτάσαμε σε κάποια ηλικία – δεν το μετρώ ελαφρώς. Και τέλος πάντων μπόμπες στο κεφάλι μας δεν φάγαμε σαν τα αθώα κοριτσάκια στο Ιράν, και απ’ αυτή την άποψη είμαστε τυχεροί, όμως εξακολουθούμε να παραμένουμε μάρτυρες του πιο ανελέητου βιασμού, των γειτονιών μας πρώτα-πρώτα, ανήμποροι να κάνουμε το οτιδήποτε.

3/3/2026
Ένα πολύ ωραίο δισέλιδο αφιέρωσαν το «Αθηνόραμα» και ο Χάρης Συμβουλίδης στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025], στο τεύχος του περιοδικού που τώρα κυκλοφορεί...

[το όλον κείμενο, που έγραψε ο Χ. Συμβουλίδης, μπορείτε να το δείτε στο λινκ]
https://www.athinorama.gr/music/3067565/to-biblio-ton-biblion-gia-ta-100-xronia-tis-ellinikis-tzaz/

2/3/2026
Για τον John Hammond που πέθανε προχθές. Τον άκουγα αρκετά στα mid-80s, όταν είχα αγοράσει το ελληνικό άλμπουμ του στους Φαληρέηδες, με το εξώφυλλο του Αλέξη Κυριτσόπουλου και μια συλλογή της Edsel. Μετά θα αγόραζα κι άλλα... Ας πάει στο καλό...
https://www.youtube.com/watch?v=wCJcTAO0bJ4&list=RDwCJcTAO0bJ4&start_radio=1

27/2/2026
Παρότι το ένα κυβερνητικό φιάσκο (υποκλοπές) διαδέχεται το άλλο (Νίκαια), παρά το γεγονός ότι όλοι την πέφτουν στους τελειωμένους (από τον Τσίπρα και τον Βενιζέλο, μέχρι τον Σαμαρά και τον Ανδρουλάκη) στη χώρα δεν συμβαίνει τίποτα, έχουμε ακόμη αποκριά. Οπότε ας το γλεντήσουμε κι εμείς. Καταπληκτική διασκευή με απίστευτο Πλέσσα (τι κάνει ο άνθρωπος!) και, εντάξει, πολύ πρώτο Μηλιώκα. Για κοίτα που αποκτούν και τα έιτις νόημα και περιεχόμενο...
https://www.youtube.com/watch?v=HMg6Ag94hTs&list=RDHMg6Ag94hTs&start_radio=1

THEODOROS every day I die

Ο Theodoros είναι ο Θοδωρής Δημητρίου, frontman του συγκροτήματος Λευκή Συμφωνία, ο οποίος στην αρχή της προηγούμενης χρονιάς κυκλοφόρησε το πρώτο προσωπικό άλμπουμ του, στη δική του ανεξάρτητη εταιρεία DreamRitual. Ο τίτλος του είναι “Every Day I Die”. Γι’ αυτό το LP (200 αριθμημένα αντίτυπα) ο Theodoros γράφει μουσικές, στίχους, τραγουδά, ενώ χειρίζεται ακόμη σύνθια, πιάνο, κάνοντας και προγραμματισμό. Δίπλα του, κατά βάση, βρίσκεται μόνον ένας μπασίστας-κιθαρίστας, ο Hector D.

Το πρώτο που πρέπει να πούμε είναι πως ο στίχος, εδώ, είναι σχεδόν πάντα αγγλικός (καθώς μεταξύ των δέκα τραγουδιών υπάρχει μόνον ένα με ελληνικά λόγια). Ένα δεύτερο γνώρισμα του “Every Day I Die” έχει να κάνει με το γεγονός πως τα περισσότερα tracks στηρίζονται σ’ ένα βαρύ ρυθμικό τμήμα, που ακούγεται μπροστά και δυνατά, με τα πλήκτρα, τη φωνή και τις κιθάρες να τοποθετούνται σ’ ένα επίπεδο ελαφρώς πιο πίσω. Αυτό προσδίδει στα τραγούδια του Theodoros μια φαινομενική εξωστρέφεια – την αποκαλώ «φαινομενική», γιατί ο στίχος, και περαιτέρω οι ερμηνείες, δεν κινούνται στην αυτή διαδρομή.
Όσοι γνωρίζουν τη στιχουργική του Theodoros από τους δίσκους των Λευκή Συμφωνία θα διαπιστώσουν πως, και με τον αγγλικό λόγο του, τα πράγματα δεν αλλάζουν. Ουσιαστικά έχουμε, και εδώ, τα γνωστά ποιητικά, λυρικά και σκοτεινά μοτίβα, που χαρακτηρίζουν το “Every Day I Die” απ’ άκρη σ’ άκρη. Δείγμα από το “Sometimes we dream”, ένα από τα ωραιότερα τραγούδια του LP: «Κρυβόμαστε σε ένα αθέατο μέρος / βυθισμένοι σε μια λίμνη από θλίψεις / σ’ αυτή τη σκοτεινή διαδρομή βαδίζουμε χωρίς τελειωμό / φιλώντας τόσο ψυχρά αυτά τα χείλη. Ουρλιάζουμε στ’ αστέρια / πάνω από την αιωρούμενη σιωπή / το φεγγάρι αποκαλύπτει τα σημάδια / τον τελευταίο μας χορό στη φωτιά». Προσωπικά, από την πρώτη πλευρά μού άρεσε ιδιαιτέρως και το “Wait for the day”, με όλα τα tracks σε κάθε περίπτωση να εμφανίζουν μια ενότητα υποδειγματική.
Τα ίδια, φυσικά, ισχύουν και για τη δεύτερη πλευρά, με το “Flowers in flames” να κερδίζει άνετα τις εντυπώσεις («Πίσω από συρματοπλέγματα / οι επιθυμίες γίνονται πραγματικότητα / τα τριαντάφυλλα ανθίζουν ξανά / αλλά δεν έχουν πλέον άρωμα / Ο χρυσός χάνει τη λάμψη του / καθώς τα όπλα σκουριάζουν / τα σκυλιά παρακολουθούν σιωπηλά / τα πουλιά αρνούνται να προσγειωθούν / Μακάρι μια μέρα αυτή η αυταπάτη να τελειώσει / ίσως να πιστέψουμε στους εαυτούς μας / εικόνες από μιαν άλλη ζωή / σκιές από ένα άλλο παρελθόν»).
Το “Every Day I Die” είναι ένας δίσκος πιστός στην παράδοση που έχει δημιουργήσει με τα τραγούδια του 40 χρόνια τώρα ο Theodoros, και αυτό είναι, οπωσδήποτε, ένα από τα αδιαμφισβήτητα πλεονεκτήματά του.  
Επαφή: https://theodorosdimitriou.bandcamp.com/album/every-day-i-die

ΧΑΡΗΣ ΚΑΤΣΙΜΙΧΑΣ μονόλογος στην ανηφόρα

Το άλμπουμ του Χάρη Κατσιμίχα «Μονόλογος στην Ανηφόρα» [Μετρονόμος, 2025], είναι ίδιο με το «Από τους κήπους των ψιθύρων» [Ogdoo Music Group, 2019], με τη μόνη διαφορά πως τώρα τραγουδά ο ίδιος ο συνθέτης, ενώ στο προηγούμενο CD τραγουδούσε ο Χρήστος Θηβαίος – τα μελοποιημένα ποιήματα των Γιάννη Βαρβέρη (1955-2011), Αργύρη Χιόνη (1943-2011) και Κώστα Γ. Παπαγεωργίου (1945-2021). Απ’ όσα μπορώ να θυμάμαι και το playback είναι ίδιο (με τις ενορχηστρώσεις του Θύμιου Παπαδόπουλου). Όπως είχα γράψει και τότε (το ’19)...
>>Ποιητές της περιώνυμης «γενιάς του ’70» ο Χιόνης και ο Παπαγεωργίου, λίγο πιο κατοπινός ο Βαρβέρης (καθότι ξεκίνησε μετά τη δικτατορία) δεν είναι από αυτούς που μελοποιούνται εύκολα. (Εξάλλου ελάχιστα ποιήματα και των τριών έχουν μελοποιηθεί μέσα στα χρόνια). Έτσι, και σε πρώτη φάση, μοιάζει με τόλμημα η απόπειρα του Χάρη Κατσιμίχα να επιλέξει τα συγκεκριμένα ονόματα, προκειμένου να ντύσει τα λόγια τους με μουσικές. (...) Λοιπόν... τα κατάφερε ο Χ. Κατσιμίχας, και τα κατάφερε πολύ καλά ή και πάρα πολύ καλά (αναλόγως με τα τραγούδια). Και τα κατάφερε, επειδή δεν μελοποίησε τα ποιήματα όπως ακριβώς ήταν γραμμένα από τους ποιητές, αλλά με κάποιες αλλαγές (μετατοπίσεις λέξεων ή και φράσεων, επαναλήψεις, προσθήκες, αλλαγές λέξεων κ.λπ.). Χρησιμοποίησε, δηλαδή, διάφορα τεχνάσματα, ας τα πούμε έτσι, προκειμένου να προσαρμοστεί καλύτερα ο λόγος στα μουσικά μέτρα. Τώρα, αν είχε το δικαίωμα να το κάνει αυτό, ο συνθέτης, δεν ξέρω. Συνήθως γίνονται τέτοιες μικροαλλαγές στα ποιήματα, όταν πρόκειται να μελοποιηθούν – αλλά υποτίθεται πως αυτές οι αλλαγές προχωρούν μέσα από την έγκριση των ποιητών. Εδώ, δεν ξέρω αν υφίσταται κάτι τέτοιο, όσον αφορά, κατά πρώτον, τους Χιόνη και Βαρβέρη που δεν βρίσκονται πλέον στη ζωή (σ.σ. το 2021 θα πέθαινε και ο Παπαγεωργίου). Μπορεί και να ισχύει, όμως. (Να σημειώσω, πάντως, πως οι στίχοι των ποιητών είναι αναγραμμένοι στο booklet κι έτσι ο καθείς μπορεί να δει και να διαπιστώσει τις όποιες αλλαγές – δεν κρύβεται, θέλω να πω, ο συνθέτης). Λοιπόν, και για να το ξεκαθαρίσω. Αυτό που εγώ ακούω, εδώ, το βρίσκω τέλειο. Θέλω να πω πως, προσωπικώς, δεν ενοχλούμαι από τις αλλαγές που έχει επιχειρήσει στον ποιητικό λόγο των Χιόνη, Βαρβέρη και Παπαγεωργίου ο Χ. Κατσιμίχας, προκειμένου να γίνει τούτος πιο εύκολα μελοποιήσιμος. Καλώς συνέβη ό,τι συνέβη – γιατί το συνολικό αποτέλεσμα, δηλαδή το τελικό τραγούδι, κρίνεται ως πέρα για πέρα επιτυχές. Αυτό είναι το κριτήριο – και δεν μπορεί να υπάρχει δεύτερο, καθότι εδώ τραγούδια ακούμε και γι’ αυτά καλούμαστε να γράψουμε τη γνώμη μας. Μπράβο λοιπόν στον Χ. Κατσιμίχα, που μπορεί και προτείνει τόσο ωραίες μελοποιήσεις βασισμένες σε τόσο «δύσκολους» στίχους.<<

Παρακάτω σ’ εκείνη την κριτική έπλεκα το εγκώμιο του Χρήστου Θηβαίου ως ερμηνευτή, ενώ τώρα θα πρέπει να πω δυο λόγια για τον ίδιο τον συνθέτη, τον Χάρη Κατσιμίχα – ο οποίος, οπωσδήποτε, έχει το δικαίωμα να πει και ο ίδιος τα τραγούδια του, ασχέτως αν η φωνή του ακούγεται στ’ αυτιά μου κάπως «κουρασμένη». Λογικό κι αυτό.
Όλα τα τραγούδια, και τα οκτώ, είναι πολύ καλά –και υπό την έννοια πως διαφαίνονται σε αυτά οι παλαιές συνθετικές ποιότητες του Χ. Κατσιμίχα–, αλλά τα «Γοητευμένοι απ’ το βυθό» (Χιόνης), «Βροχή δωματίου» (Χιόνης), «Πιάνο βυθού» (Βαρβέρης) και «Τα έπιπλα» (Παπαγεωργίου) τα ξεχωρίζω, ως κάτι παραπάνω, σε πρώτη φάση, επαναλαμβάνοντας πως ολάκερο το άλμπουμ στέκεται, συνθετικά, σε υψηλό επίπεδο.
Επαφή: www.metronomos.gr

BJØRN ALTERHAUG QUARTET μια ιστορική προσωπικότητα της νορβηγικής τζαζ σκηνής

Στα 80 προς 81 του βρίσκεται πλέον ο νορβηγός κοντραμπασίστας Bjørn Alterhaug συνεχίζοντας να ηχογραφεί, παρά τα κάποια προβλήματα υγείας, που έχουν επηρεάσει τα δάκτυλά του. Γνωστός, ίσως, στους φίλους της ευρωπαϊκής και ειδικότερα της νορβηγικής jazz από τις πολλές και πλούσιες εγγραφές του, που ξεκινούν πριν από το μέσο των 70s, o Alterhaug είναι μια ιστορική προσωπικότητα της τοπικής σκηνής, έχοντας τον τρόπο να κάνει ακόμη αισθητή την παρουσία του.

Στο παρόν CD, που τιτλοφορείται “Blame it on my age” [Losen Records, 2026] (όλοι αντιλαμβάνονται τι σημαίνει αυτό), ο Alterhaug συνυπάρχει με τέσσερις νεότερούς του μουσικούς, τον τενόρο σαξοφωνίστα Erlend Vangen Kongtorp (28), τον πιανίστα Vigleik Storaas (63) και τον ντράμερ Tom Olstad (72), αποδίδοντας μια σειρά δέκα συνθέσεων (τρεις δικές του, μία του Storaas και έξι διασκευές) κάτω από πολύ συγκεκριμένες συνθήκες.
Ο Alterhaug και οι μουσικοί του ήθελαν να αναπροσαρμόσουν στο σήμερα το κλίμα των εγγραφών από τα 50s και 60s, όταν τα sessions ήταν, συχνά, σύντομα στο χρόνο, με τους μουσικούς μέσα λίγες μόνον ώρες να ηχογραφούν ιστορικά και θρυλικά άλμπουμ. Και κάπως έτσι μέσα σε έξι μόνον ώρες της 6ης Οκτωβρίου του 2025 θα προέκυπτε το “Blame it on my age” (ηχογράφηση στο Øra Studio του Trondheim), ένα άλμπουμ απλό, αβίαστο, φιλικό και ήρεμο, που φανερώνει, κατά πρώτον, την παιδεία και την τζαζική μόρφωση όλων των συμμετεχόντων.
Ο Alterhaug είναι πάντα η ήρεμη δύναμη στις ηχογραφήσεις, με τον πιανίστα Storaas να δείχνει την αξία του και στις εισαγωγές (στο “Friends” του Bjørn Johansen για παράδειγμα), μα και όπου αλλού του δίνεται η ευκαιρία να βγει μπροστά με δυναμικές καταδείξεις (στο “Oleo var.1” του Sonny Rollins), ενώ εντυπωσιακός είναι και ο σαξοφωνίστας Kongtorp όχι μόνο στα πιο γρήγορα tracks μα και στις μπαλάντες (στην “Egeli” του Alterhaug φερ’ ειπείν), με τον ντράμερ Olstad  να καθορίζει και αυτός με τα συνήθως ελαφρά χτυπήματά του την γενικότερη ατμόσφαιρα του δίσκου.
Οι versions σε συνθέσεις των Oscar Levant, Sonny Rollins, Ralph Rainger και Horace Silver δείχνουν, αν θέλετε, και τις αισθητικές αφετηρίες των νορβηγών μουσικών, οι οποίοι έχουν τον τρόπο να απογειώνουν το “Blame it on my age” σ’ εκείνα τα σημεία που πρέπει.
Επαφή: www.losenrecords.no

η συζήτησή μας με τον Θοδωρή Μανίκα στην ραδιοφωνική εκπομπή του «Το Χαμένο Σαββατοκύριακο»

Όποιος-α θέλει ν’ ακούσει τη συζήτηση που κάναμε την Κυριακή με τον Θοδωρή Μανίκα στην εκπομπή του «Το Χαμένο Σαββατοκύριακο» Στο Κόκκινο 105.5fm, δίνω το λινκ του αρχείου των εκπομπών του σταθμού στο τέλος.
Πατάς το λινκ, σκρολάρεις έως εκεί όπου λέει «ΑΡΧΕΙΟ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ», επιλέγεις από το βελάκι «Κυριακή 01.03.26» και κλικάρεις πάνω στο «18:00-20:00 Το Χαμένο Σαββατοκύριακο Θοδωρής Μανίκας» (όπως δείχνω και στη φωτογραφία).

Η συζήτηση ξεκινάει στο 30:30 με το “Jeronimo yanka” των Forminx και τελειώνει στο 59:30 με το “Starvation” των Socrates.
https://www.avgi.gr/sto-kokkino#archive

ΜΙΘΡΙΔΑΤΗΣ chiaroscuro

To “Chiaroscuro” [Μετρονόμος, 2025], όπως διαβάζω στο σάιτ του Μετρονόμου, «περιέχει συγκεντρωμένα όλα τα  singles του Μιθριδάτη, που κυκλοφόρησαν από το 2012 μέχρι το 2025», προφανώς σε φυσική μορφή, σ’ ένα ωραίο από εικαστικής πλευράς σχεδιασμένο CD – από το οποίο, όμως, απουσιάζουν, ως ένθετο, τα λόγια.

Στο hip hop δεν προσανατολίζεσαι άμεσα και χωρίς πολλά-πολλά, άμα δεν έχεις μπροστά σου τα λόγια να τα διαβάζεις. Δεν αρκεί το να τ’ ακούς. Ο λεκτικός πολυβολισμός δεν «μεταφράζεται» σε πρώτο χρόνο, κατά τη διάρκεια της ακρόασης. Σου «φεύγει» το 90% των όσων ακούς – και περαιτέρω δεν μπορείς να εκτιμήσεις, όπως πρέπει, τις σκέψεις και τα νοήματα όσων λέει ο Μιθριδάτης (και όποιος άλλος). Εντάξει, αν δεν σ’ ενδιαφέρουν τα λόγια, και σε νοιάζει μόνο το flow τους αυτό είναι μια χαρά, καθότι ο Μιθριδάτης δεν είναι χθεσινός (έκλεισε αισίως 30ετία στα πράματα), και ξέρει τι θέλει να κάνει και πώς να το κάνει. Εξάλλου εδώ υπάρχουν πολλά σημεία, στα οποία ανακαλείς Ημισκούμπρια (δεν θα μπορούσε να συμβαίνει αλλιώς), ενώ και πλάκα γίνεται, και εύστροφες ρίμες φθάνουν στ’ αυτιά σου, και σοβαρά λόγια πιάνεις από ’δω κι από ’κει, με τα samples από το «Χρόνια πολλά» του Γεράσιμου Λαβράνου στο «Γλυκιά ολντ’σκουλιά», από το «Εσύ που μ’ αγαπάς» των Χαριτοδιπλωμένου / Γράψα με τη Χριστιάνα στο «Μόνο εσύ» κ.λπ. να δείχνουν και φαντασία και έξυπνο ψάξιμο στα παλιά, ή τέλος πάντων στα παλιότερα, προσδίδοντας στο “Chiaroscuro” κι άλλα ακόμη credits. Θετική εντύπωση έχω για τον δίσκο... δεν το συζητώ, αλλά, το ξαναλέω, θα ήθελα γραμμένους τους στίχους για να εκφράσω πληρέστερη γνώμη.
Επαφή: www.metronomos.gr

o Χάρης Συμβουλίδης γράφει στο «Αθηνόραμα» για το «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ»

>>Το βιβλίο των βιβλίων για τα 100 Χρόνια της Ελληνικής Τζαζ

Ο Φώντας Τρούσας τίμησε την επέτειο –αλλά και τη μνήμη του Γιώργου Χαρωνίτη– μ' ένα σύγγραμμα το οποίο μέλλει να γίνει όχι μόνο οδηγός, μα και μέτρο σύγκρισης για όσους επόμενους επιχειρήσουν κάτι ανάλογο.

ΓΡΑΦΕΙ: ΧΑΡΗΣ ΣΥΜΒΟΥΛΙΔΗΣ 
01 Μαρτίου, 2026

Από μόνα τους, τα 100 Χρόνια της Ελληνικής Τζαζ φαντάζουν τόσο εντυπωσιακά, ώστε ίσως να επισκιάζουν μία από τις πιο σημαντικές τους παραμέτρους: ότι, πέρα από τους ανθρώπους που τα εκπροσώπησαν και τα "έχτισαν" με τη δράση τους, καταγράφεται κι ένας αιώνας εγχώριου ενδιαφέροντος γι' αυτούς τους ήχους. 
Καταγράφεται μια νοητή γραμμή, δηλαδή, η οποία διασυνδέει τον κόσμο που έδωσε το παρών στον ερχομό του Sidney Bechet στην Αθήνα του 1927 με το κοινό που διασκέδασε στο "Παλλάς" υπό τους ήχους της θρυλικής Josephine Baker και της μπάντας της (1934), με αυτούς που παρακολούθησαν τις σχετικές απόπειρες του Μίμη Πλέσσα στις δεκαετίες του 1950 και 1960 ή πήγαν να δουν τον Louis Armstrong στο θέατρο "Ορφέας" (1959), με εκείνους που στήριξαν τον δίσκο-ορόσημο του Σάκη Παπαδημητρίου "Αυτοσχεδιάζοντας Στου Μπαράκου" (1979), εν τέλει και με τους ηλικιακά νεότερους· όσους επιθυμούν να γίνουν κοινωνοί της τζαζ ερχόμενοι, όμως, από ροκ και ηλεκτρονικά ακούσματα με "εναλλακτικό" πρόσημο.
Το εν λόγω σχήμα, βέβαια, αν και ακριβές ως προς τους κύριους σταθμούς του, είναι ταυτόχρονα και κάπως χονδροειδές –από την άποψη πως η πλήρης ιστορία είναι πολύ πλουσιότερη, οπότε δεν εξαντλείται στην τοποθέτηση τριών ή τεσσάρων ορόσημων σε χρονολογική σειρά. Και είναι ακριβώς σε αυτόν τον πλούτο όπου θεμελιώνεται το βιβλίο του Φώντα Τρούσα "100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ" (εκδόσεις Όγδοο, Δεκέμβριος 2025), χαρίζοντας στην όλη διαδρομή όχι μόνο σάρκα, οστά και γοητευτικές διηγήσεις, αλλά και τεκμήρια πολύτιμα. Ειδικά σε εποχές σαν και τη δική μας, όπου συχνά πασχίζεις πια να ξεχωρίσεις τι ισχύει και τι δεν ισχύει.

Ελάχιστοι Έλληνες μουσικογραφιάδες διαθέτουν την τριβή του Φώντα Τρούσα με την τζαζ. Η οποία ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1980, κορυφώθηκε στο διάστημα 1995/2013 όταν υπήρξε συντάκτης και αρχισυντάκτης του επιδραστικού περιοδικού Jazz & Τζαζ και συνεχίζεται σήμερα, με κείμενα αξιώσεων τόσο για το δικό του blog (το Δισκορυχείον), όσο και για τον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο. Πρέπει να τονιστεί, βέβαια, ότι ο Τρούσας ακούει πολλά είδη μουσικής. Έτσι, δεν γράφει από τη σκοπιά ενός μυημένου σπεσιαλίστα, μα διατηρεί μια ματιά με σημαίνον εύρος, η οποία τον βοηθά να ανοίξει τη συζήτηση και με τρόπους που θα εκτιμήσουν κι όσοι κάνουν απλά τις πρώτες τους βουτιές στον τζαζ ωκεανό. Επίσης, συμπορεύτηκε επί σειρά ετών με τον Γιώργο Χαρωνίτη –ο οποίος έγραψε ιστορία και στο Αθηνόραμα. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, ότι αφιερώνει το βιβλίο στη μνήμη του, μιλώντας και για τις εμπειρίες που μοιράστηκαν.<<
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.athinorama.gr/music/3067565/to-biblio-ton-biblion-gia-ta-100-xronia-tis-ellinikis-tzaz/

απόψε στο «Χαμένο Σαββατοκύριακο»

>>Στη σειρά των από τηλεφώνου συνεντεύξεων που παρουσιάζει από καιρού εις καιρόν, Το Χαμένο Σαββατοκύριακο / The Lost Weekend, φιλοξενεί σήμερα, με ιδιαίτερη χαρά, τον Φώντας Τρούσας, έναν άνθρωπο με μοναχική, πλήν όμως παραγωγικότατη, διαδρομή, που είναι γεμάτη από σκάλισμα, ψάξιμο, γράψιμο και διάσωση ντοκουμέντων και πληροφοριών, σχετικώς με την ελληνική (συχνά και την ξένη) μουσική δραστηριότητα, σχετικώς με τον (ελληνικό κυρίως) κινηματογράφο, σχετικώς με τα εγχώρια ΜΜΕ, σχετικώς με την εξέλιξη των ντόπιων κοινωνικών συνηθειών, κυρίως δε των συνηθειών και των κινημάτων της εκάστοτε νεολαίας του τόπου μας, ενίοτε δε και της πολιτικής, της επιχειρηματικότητας, των σπορ και άλλων εκφάνσεων της ανθρώπινης δραστηριότητας, όπως αυτές καταγράφηκαν τα τελευταία 70 χρόνια στη χώρα μας....
Πέρα από blogger και δημοσιογράφος, ο Τρούσας είναι και συγγραφέας τεσσάρων βιβλίων που κινούνται περί τα προαναφερθέντα ζητήματα και, στη συζήτησή μας, θα μιλήσουμε αρκετά και για τα δύο πιό προσφατα πονήματά του, ήτοι τα βιβλία του 100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ: Από Το Μουσικό Θέατρο Και Το Ελαφρό Τραγούδι Στη Σύγχρονη Και Αυτοσχεδιαστική Τζαζ και Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική Στη Μακρά Δεκαετία Του '60 / Μία Αντι-ανάγνωση, που αμφότερα εκδόθηκαν το 2025 από τις εκδόσεις του Ogdoo. gr.
@highlight Tune in!
Το Χαμένο Σαββατοκύριακο / The Lost Weekend σήμερα 18:00 - 20:00, Στο Κόκκινο 105,5 fm και https://www.avgi.gr/sto-kokkino<<

Ευχαριστώ πολύ τον Θοδωρή Μανίκα, «Το Χαμένο Σαββατοκύριακο / The Lost Weekend» και τον ραδιοσταθμό «Στο Κόκκινο 105,5 fm». Θα συζητήσουμε απόψε, γύρω στις 18:30…

Τheodoros, Κίτρινα Ποδήλατα και s̶i̶s̶t̶e̶r̶ : τα καινούρια άλμπουμ τους είναι από εκείνα που ξεχωρίζουν – τραγούδια και instrumentals, που κινούνται από τη ροκ λαϊκότητα μέχρι τον πειραματισμό

Και τα τρία ελληνικά άλμπουμ, για τα οποία θα γράψουμε στη συνέχεια, περιστρέφονται γύρω από τον πολυδιάστατο κόσμο του ροκ. Οι s̶i̶s̶t̶e̶r̶ , οι οποίοι δεν μας αποκαλύπτονται ούτε ως ονόματα ούτε φωτογραφικά, δίνουν το πρώτο άξιο άλμπουμ της χρονιάς, ένα 2LP γεμάτο με καταπληκτικά instros, ο Theodoros, frontman των ιστορικών Λευκή Συμφωνία, προτείνει ένα αγγλόφωνο άλμπουμ, πιστό στο στυλ του, ενώ τα Κίτρινα Ποδήλατα, με το νέο εορταστικό LP τους, με τα πολλά καλοφτιαγμένα τραγούδια, μας γυρίζουν πίσω στα 90s-early 00s, όταν γνώριζαν επιτυχία συγκροτήματα σαν τους Πυξ-Λαξ, Domenica, De Facto και άλλα διάφορα.

s̶i̶s̶t̶e̶r̶ : blood [Same Difference Music, 2026]
Το πρώτο άλμπουμ των s̶i̶s̶t̶e̶r̶  υπό τον τίτλο “untrue” είχε κυκλοφορήσει το 2018 από την Underflow, έχοντας επιρροές από Flipper, Hüsker Dü, Butthole Surfers, Material, Meat Puppets, Thin White Rope, Savage Republic... Οκτώ χρόνια αργότερα, δηλαδή σήμερα, οι s̶i̶s̶t̶e̶r̶  επανέρχονται στη δισκογραφία, με τις ίδιες πάνω-κάτω αναφορές, μ’ ένα double LP πενήντα και κάτι λεπτών, στο οποίο καταγράφονται επτά κομμάτια τους (ένα, δύο, δύο και δύο ανά πλευρά).
Όλη την Side 1 καταλαμβάνει το 11λεπτο “orca”, ένα δυναμικό ορχηστρικό (όλα τα tracks είναι instrumentals εξάλλου), το οποίο εξελίσσεται όχι αργά, αλλά πάντως... βαριά, με τις κιθάρες να εμφανίζονται με ποικίλα timbre, και με το ρυθμικό τμήμα να κινείται σε κάπως μονότονα, αλλά σίγουρα υποβλητικά πλαίσια. Το λέω, γιατί το “orca” κατ’ ουσίαν κόβεται στα δύο, βγάζοντας όμως και στα δύο τμήματά του την ίδια ένταση και το ίδιο trance.
Στο “subterfuge”, που ανοίγει την Side B, είναι και πάλι το ύφος και το στυλ των s̶i̶s̶t̶e̶r̶  που σε πάει μπροστά, μ’ αυτή την ιδιότυπη α λα 17 Pygmies εισαγωγή του, με τη συνέχεια να είναι εξ ίσου ενδιαφέρουσα, εννοείται, καθώς συνδυάζονται ατμοσφαιρικά και noisy στοιχεία με τρόπο σίγουρο και δοκιμασμένο. Το “dark candy”, που κλείνει την πλευρά, είναι μια 6λεπτη ροκιά, που διαθέτει επιπρόσθετα όργανα σε ρόλο υποβολιμαίο όμως (όπως συμβαίνει με το σαντούρι του Παναγιώτη Μπάρα) και με τις κιθάρες, είτε σε twangy πλαίσια, είτε σε πιο experimental, να κάνουν και πάλι τη διαφορά. Αν στα παραπάνω προσθέσεις και τις παραδοσιακές νύξεις τότε απλώς συζητάμε για ένα πολύ καλό, δηλαδή καταπληκτικό instro, που δείχνει από μόνο του την... ρέντα των s̶i̶s̶t̶e̶r̶  στο “blood”.
Φυσικά και ο δεύτερος δίσκος δεν μπορεί παρά να κινείται στο ίδιο υψηλό επίπεδο, με το “Jeanne d’Arc (heaven’s blade)”, το C1 track δηλαδή, που χωρίζεται κι αυτό στα δύο, να προσφέρει δυνατές συγκινήσεις. Πρώτης τάξεως το μπάσο εδώ, που «βιδώνει» όλο το track, και βεβαίως τα ρυθμικά και μελωδικά στοιχεία, που παρατάσσονται με τόλμη και πρωτοτυπία. Στο C2 “nox tremenda”, ο αρχικός θόρυβος λειτουργεί περισσότερο σαν χαλί στο «πίσω μέρος», με το rhythm section να παίρνει πάνω του, στην πορεία, όλο το κομμάτι, έχοντας τα γεμίσματα των κιθαρών συνεχώς σε πρώτο πλάνο και με το πιανιστικό κλείσιμο να προβάλλει, φανερά πλέον, την υποβόσκουσα ambience.
To “boombox”, πρώτο κομμάτι της τέταρτης πλευράς, παίζει έντονα με το beat, που όμως «κόβεται» τακτικά από τα breaks των κιθαρών, τα οποία έχουν τον τρόπο να το ανανεώνουν. Στο έσχατο 10λεπτο “tao”, που κλείνει και την πλευρά, μα και συνολικώς το 2LP, έχουμε μία ακόμη περιπετειώδη σύνθεση με τις κιθάρες, το μπάσο, τα ντραμς και ό,τι άλλο να πειθαρχούν (να μια «σωστή» λέξη για την περίπτωση του “blood”) στο συνολικότερο ηχητικό concept του 2LP, προσφέροντας ένα ακόμη κομμάτι ροκ περιδίνησης και σίγουρα «ερημικής» αισθητικής.
Ηχογραφημένο στα AUX Studios και Electricity Sound Studio της Αθήνας από τους Kimon Vlachakis και Dimitris Staikopoulos και σε παραγωγή, μείξη και mastering από τον Coti K, το “blood” των s̶i̶s̶t̶e̶r̶  θέτει υποψηφιότητα, από τόσο νωρίς, για ένα από «τα άλμπουμ της χρονιάς» (ό,τι κι αν σημαίνει, τέλος πάντων, αυτή η φράση).
Επαφή: https://sister-gr.bandcamp.com/album/blood
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/theodoros-kitrina-podilata-kai-sister-ta-kainoyria-almpoym-toys-xehorizoyn

FRODE KJEKSTAD QRT σπουδαία σύγχρονη groovy jazz

Ο Frode Kjekstad είναι ένας κιθαρίστας, που μας έχει απασχολήσει κι άλλες φορές στο blog. Θυμίζω το περυσινό άλμπουμ με το τρίο του που είχε τίτλο “Jazz Detectives”, το “In Essence από το 2019, το “A Piece of the Apple” από το 2017, όπως θυμίζω και τις εγγραφές του με το Erik Thormod Halvorsen Sextet, την τραγουδίστρια Aina Fridén κ.λπ. (πάντα για λογαριασμό της Losen Records). Στο πιο νέο άλμπουμ με το κουαρτέτο του (Frode Kjekstad κιθάρα, Eric Alexander τενόρο σαξόφωνο, Roy Powell όργανο, Frederik Villmow ντραμς), που αποκαλείται “Stars Aligned” [Losen Records, 2026] ο νορβηγός μουσικός έχει τη δυνατότητα να μας δείξει, για μιαν ακόμη φορά, πόσο ενδιαφέρων συνθέτης είναι, καθώς τα επτά από τα εννέα tracks τού “Stars Aligned” είναι δικά του. Και είναι το ένα ωραιότερο από το άλλο.

Το “Stars Aligned” ανοίγει και κλείνει με δύο διασκευές – με το “The Phineas train” του Harold Mabern και το “Jingles” του Wes Montgomery. Τα δύο αυτά covers οριοθετούν αν θέλετε τον αισθητικό χώρο που θα κινηθεί το Frode Kjekstad Qrt, ένας χώρος που δεν είναι άλλος από εκείνον του hard bop/soul jazz και groovy jazz, με την κιθάρα (του Kjekstad), το τενόρο (του Alexander) και το όργανο (του Powell) να βγαίνουν μπροστά επί ίσοις όροις έχοντας πάντα πίσω τους το περίτεχνο και πάντα αεικίνητο drumming του Villmow. Λέμε, χοντρικά, για μουσικούς με τεράστια εμπειρία και άπειρες συνεργασίες (τις αναφέρει ο David Fishel στις liner notes, στο μέσα μέρος του all paper gatefold), οι οποίοι εδώ εμφανίζονται σε μεγάλη φόρμα, γκρουβάροντας ακατάπαυστα.
Έχουμε να κάνουμε λοιπόν με πολύ καλές έως και καταπληκτικές συνθέσεις (άκου, ας πούμε, την φερώνυμη “Stars aligned”, την “Blues 4u”, την “Bonebreaker” ή την “Hammond cheese”), που κυλάνε με θαυμαστή επάρκεια, έχοντας τον τρόπο να δημιουργούν ένα απολύτως feel good σκηνικό, γεμάτο ένταση, χορευτικότητα και πάθος.
Άλλης εποχής δίσκος, που θα τον αγαπήσουν απαξάπαντες!
Επαφή: www.losenrecords.no

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 704

27/2/2026
Στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] ένα ολόκληρο κεφάλαιο (σελίδες 89-101) αφιερώνεται στον Γεράσιμο Λαβράνο. Βασικά υπάρχει, εδώ, η ιστορική συνέντευξη, που είχαμε κάνει τον Μάρτιο του 2007 και η οποία είχε δημοσιευθεί, για πρώτη φορά στο «Jazz & Τζαζ» τον Απρίλιο εκείνης της χρονιάς, εμπλουτισμένη όμως με πάρα πολλά στοιχεία, που αφορούν παραλειπόμενα των συζητήσεών μας, δισκογραφικά, συναυλιακά και άλλα διάφορα γεγονότα της διαδρομής αυτού του άξιου μαέστρου, συνθέτη, πολυοργανίστα και τραγουδοποιού.

26/2/2026
Τον μεγάλο αμερικανό πιανίστα της προχωρημένης τζαζ Ran Blake (σήμερα στα 91 του) δεν τον γνωρίζουν πολλοί στην Ελλάδα. Ο Blake πρωτοήρθε στη χώρα μας τον Απρίλιο του ’67, πέφτοντας πάνω στο πραξικόπημα – κάτι, όμως, που θα τον έφερνε κοντά με την κυνηγημένη και απαγορευμένη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη.

Η ελληνική περιπέτεια του Ran Blake, μέσω του «Βραδυάζει» (ακούς στα σχόλια) της καταπληκτικής αυτής μελωδίας του Θεοδωράκη (τραγούδι φυσικά σε στίχους Δημήτρη Χριστοδούλου), που θα έλεγαν οι Μπιθικώτσης, Πουλόπουλος, Φαραντούρη και πάμπολλοι άλλοι στην πορεία) ξετυλίγεται στις σελίδες 84-87, του «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία...

25/2/2026
>>Γ. Βαρουφάκης: Παραπέμπεται σε δίκη για τις δηλώσεις περί ναρκωτικών<< 

Ξέφυγε νωρίς και δεν έγινε σουβλατζής

μην τον χώστε στη στενή, γιατί θα ξανακυλήσει...

25/2/2026

Η δισκογραφία φυσικών μορφών (LP, CD) των καλλιτεχνών και των συγκροτημάτων της ελληνικής τζαζ, χρονιά-χρονιά, από το 1961 έως το 2025, αποτελεί το φυσικό κλείσιμο (σελίδες 379-434) του βιβλίου «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025]. Περισσότερα από 1.300 άλμπουμ είναι εδώ καταγραμμένα (με όλα τα στοιχεία τους), που φανερώνουν, φυσικά, όλο τον πλούτο και το αισθητικό εύρος της δικής μας σκηνής...

24/2/2026
– Αγαπιμένε Σαμ Ντέϊβις μήπος με κοροϊντέϊβις;

Ένα ΑΑΑ του Μποστ, Έχουμε και τραγουδάρα στα σχόλια με αυτό τον απίστευτο ξεβιδωμένο σκουράντζο, με το εντυπωσιακότερο σκούξιμο στην ιστορία του τραγουδιού.

24/2/2026
Το εμφυλιοπολεμικό κλίμα, με όρους χουντικής παραφροσύνης τύπου Λαδά, αντικομμουνιστικής υστερίας και κατάμαυρου μακαρθισμού, που δηλητηριάζει εσχάτως την κοινωνία, βασικά μετά από τις φωτογραφίες της καισαριανής –μια κοινωνία που έχει χίλια άλλα προβλήματα, για να αντιμετωπίσει, εν τω μεταξύ και όχι βεβαίως τον ανύπαρκτο «κομμουνιστικό κίνδυνο»– δεν χτίζεται τόσο από τον γνωστό ακροδεξιό σκερβελέ, όσο κυρίως από τους εμετικούς προθύμους, που ξεδιάντροπα τον ξεπλένουν στα κανάλια. Προφανώς όλο αυτό το παράφρον σκηνικό σε κάτι τους εξυπηρετεί (τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια), γι’ αυτό έχουν πιάσει στασίδι από το πρωί και το κεντάνε ψιλοβελονιά.

24/2/2026
Η φωτογραφία είναι ιστορική και η παρέα μοναδική. Πίσω, από αριστερά, είναι ο Θόδωρος Αντωνίου, στη μέση είναι ο Γιώργος Ρωμανός και δεξιά είναι ο Δήμος Μούτσης. Μπροστά τους είναι ο Οδυσσέας Ελύτης και ο Γιάννης Μόραλης.

Πού βρίσκονται όλοι αυτοί και πότε; Είναι στην αρχή του 1965 (Γενάρης-Φλεβάρης το πιο πιθανό) στην Κιβωτό της Άμυ, στην Πλάκα, στον καλλιτεχνικό χώρο, που είχε δημιουργήσει το ζευγάρι Μίνως Αργυράκης-Άμυ Μιμς και στον οποίο θα ακουγόταν, σε μόνιμη σχεδόν βάση, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, αυτοσχεδιαστική τζαζ, από τρεις μαύρους μουσικούς, που δούλευαν τότε στη χώρα μας.
Όλες τις σχετικές πληροφορίες θα τις διαβάσεις στο κεφάλαιο για την Κιβωτό της Άμυ, στις σελίδες 42-52 στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία...

23/2/2026
πολύ πρώτη εκτέλεση - δεν του το 'χες του Γερολυμάτου...
[γενικά φοβερός ο θλιμμένος Κουγιουμτζής]
https://www.youtube.com/watch?v=Bp-Ju2BUxk4&list=RDBp-Ju2BUxk4&start_radio=1

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΥΡΙΑΝΟΣ θαμπό του απογέματος φως

Ο νέος δίσκος (CD) του Γιώργου Σταυριανού, που μετρά σχεδόν 45 χρόνια στη δισκογραφία, αποκαλείται «Θαμπό του απογέματος φως» [Μετρονόμος, 2025] και αποτελείται από δέκα tracks. Απ’ αυτά, δύο αποτελούν διασκευές παλαιότερων τραγουδιών του, δύο είναι ορχηστρικά, ενώ υπάρχουν και έξι καινούρια τραγούδια. Ο Σταυριανός είναι καταξιωμένος μελωδός (και στιχουργός θα έλεγα) και σε κάθε δίσκο του θα εντοπίσεις τραγούδια, που να... ξεφεύγουν προς τα πάνω. Έτσι συμβαίνει και μ’ αυτόν, που έχει την ενορχηστρωτική και στουντιακή φροντίδα του Κώστα Παρίσση.

Το εισαγωγικό ορχηστρικό, που αποκαλείται «Αντίλαλος», μπορεί να είναι ωραίο, αλλά δημιουργεί λάθος εντύπωση. Είναι έντεχνο-electro και σαν σύνθεση-απόδοση θα ταίριαζε σε γαλλική chill-out συλλογή, σαν εκείνες που κυκλοφορούσαν προ 25ετίας. Τέλος πάντων, το «Θαμπό του απογέματος φως» δεν έχει electro και στουντιακό ήχο (με κόλπα κ.λπ.), καθώς από το δεύτερο κιόλας κομμάτι, το «Και το πλοίο φεύγει», σε στίχους του συνθέτη και με ερμηνεία από τον Μίλτο Πασχαλίδη, το κλίμα... αποκαθίσταται. Παλιό τραγούδι είναι αυτό, εν τω μεταξύ, αφού είχε ακουστεί στο LP «Άνεμος είναι...» [Sirius / MBI, 1990], από τους Δημήτρη Λέκκα-Νίκο Γράψα. Εδώ και το πολύ γνωστό «Ώρες μου χρωματιστές» σε στίχους ξανά του συνθέτη, και με νέα ερμηνεία από τον Κώστα Τριανταφυλλίδη – ένα από τα διαχρονικά ωραιότερα τραγούδια του Σταυριανού, παρμένο από το LP του «Καθαρός Ουρανός» [Μορφή, 1991] και ηχογραφημένο τότε από τον Κώστα Μάντζιο. Προτιμώ τη νέα ενορχήστρωση, ενώ και η απόδοση του Τριανταφυλλίδη είναι αρκετά καλή.
Από τα νεότερα κομμάτια, το ωραιότερο είναι «Το απόγευμα θαμπώνει», σε στίχους ξανά του Σταυριανού, τραγουδισμένο με ευαισθησία από τον Βασίλη Γισδάκη, ενώ ενδιαφέρον έχει και το «Ξημέρωμα» (στίχοι Σταυριανός) με την Ηρώ Σαΐα.
Σ’ ένα άλμπουμ, στο οποίο ακούγονται ακόμη δύο τραγουδιστές (Παντελής Θεοχαρίδης, Μιχάλης Άνθης) και συνολικά έξι, εντοπίζεις, όπως και να το κάνουμε, έναν πλουραλισμό φωνητικών ηχοχρωμάτων, κάτι που δεν βοηθάει στη διατήρηση μιας ενότητας, αλλά... ας είναι. Ο Γιώργος Σταυριανός έχει πάντοτε κάτι καλό να προτείνει και εδώ το ακούς και σε κάποια από τα νεότερα τραγούδια του, μα και στα ορχηστρικά του («Ο περίπατος του φθινοπώρου»).
Επαφή: www.metronomos.gr