Κυριακή 16 Ιουνίου 2024

ο χειρουργός Georges Burou στην Καζαμπλάνκα την 20ετία 1955-1975 – με τις επεμβάσεις επιβεβαίωσης φύλου έδωσε αυτοπεποίθηση σε εκατοντάδες τρανς γυναίκες

Η λέξη «Καζαμπλάνκα» ήταν σημαδεμένη στην παιδική μου ηλικία και ο λόγος ήταν ο Πάνος, ένα παιδί διαφορετικό από την ευρύτερη γειτονιά –όταν εγώ ήμουν δέκα αυτός ήταν είκοσι–, για το οποίο ακούγονταν διαφορά φοβερά και τρομερά. (Έτσι μεταφράζονταν μέσα μου, όσα έφθαναν στ’ αυτιά μου εκείνα τα χρόνια, στη μέση της δεκαετίας του ’70, από τις κουβέντες των μεγάλων). Πως ο Πάνος, σε κάθε περίπτωση, μπορεί να πήγαινε με άντρες, αλλά συνάμα ήταν και κάτι άλλο... κάτι διαφορετικό. Τι διαφορετικό όμως; Δεν μπορούσα, τότε, να το συλλάβω.
Ότι ο Πάνος ήταν επί της ουσίας γυναίκα –άκουγα κι άλλα εκπληκτικά για ’κείνον τότε– και πως αν υπήρχε κάτι πάνω του, που να τον «πρόδιδε», αυτό ήταν μόνο τα γεννητικά του όργανα. Και τέλος πάντων, γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο μάζευε λεφτά ο Πάνος, για να πάει στη μακρινή Καζαμπλάνκα και να κάνει μια παράξενη εγχείρηση – να απαλλαγεί από τα αντρικά του όργανα και ν’ αποκτήσει γυναικεία.
Περιττό να πω πως όλα αυτά τα άκουγα, ως παιδί, με τεράστια έκπληξη, καθώς μου φαίνονταν τελείως μπερδεμένα και ακατανόητα. Δεν υπήρχε η παραμικρή πληροφόρηση, εννοείται, για τέτοιου τύπου ζητήματα, και ό,τι έφθανε κακήν κακώς στ’ αυτιά μου –στ’ αυτιά όλων μας δηλαδή– ήταν απλώς συνδεδεμένο είτε με τον υπόκοσμο (με άτομα, που θα ’πρεπε πάση θυσία να αποφεύγουμε) είτε με την αμαρτία (αφού εκείνο που άκουγες, στην καλύτερη περίπτωση, ήταν το «ας τον συγχωρέσει ο Κύριος»).
Τον Πάνο από ένα σημείο και μετά τον έχασα, δεν τον ξαναείδα στη γειτονιά, και ούτε θα μάθαινα ποτέ τι απέγινε, αλλά η λέξη «Καζαμπλάνκα» είχε κολλήσει πλέον στο μυαλό μου και βασικά θα σήμαινε έναν... άγριο τόπο, στον οποίο συνέβαιναν διάφορα ακατανόητα, κάτω από σκοτεινές συνθήκες. Έτσι το συνδύαζα. Έτσι τοποθετούνταν όλα αυτά στο παιδικό μυαλό μου. Πολλά χρόνια αργότερα θα το έψαχνα, κάπως παραπάνω, προσπαθώντας να δώσω «τέλος» σ’ εκείνη την εντύπωση, που είχε θρονιαστεί σε μιαν άκρη της σκέψης μου και που επανερχόταν, πάντοτε, μπροστά μου, κάθε φορά που θα συναντούσα αυτή τη λέξη, την «Καζαμπλάνκα», στα βιβλία, στον κινηματογράφο ή όπου αλλού.
Τι συνέβαινε, λοιπόν, στην Καζαμπλάνκα στις δεκαετίες του ’60 και του ’70;
 
Κατ’ αρχάς εκείνο που πρέπει να ειπωθεί είναι πως η Καζαμπλάνκα ήταν και είναι η μεγαλύτερη πόλη του Μαρόκου και ταυτόχρονα η οικονομική και επιχειρηματική πρωτεύουσά του. Μια πόλη στην ακτή του Ατλαντικού, με καλό κλίμα, όχι ιδιαιτέρως διαφορετικό από το μεσογειακό ελληνικό, που μπορεί να μην κουβαλά τον beat μύθο της Ταγγέρης ή τον hippy της Εσαουίρα, είναι όμως η πιο «ευρωπαϊκή» απ’ όλες, με πλατιούς δρόμους και αριστοκρατικές συνοικίες. Εκεί λοιπόν, σε μικρή απόσταση από την πολύβουη κάσμπα της, βρισκόταν η Rue du Capitaine de frigate Jacques Lapébie, o δρόμος στον οποίο θα έστηνε τη δική του κλινική, την Parc, ο χειρουργός Georges Burou.
Με βάση τα βιογραφικά στοιχεία του, που κυκλοφορούν στο δίκτυο, ο Burou είχε γεννηθεί το 1910, κάπου στη νότια Γαλλία, κοντά στα Πυρηναία, αλλά επειδή οι δάσκαλοι γονείς του θα βρίσκονταν με μετάθεση στο Αλγέρι, θα μεγάλωνε στην βορειοαφρικανική πόλη – στο πανεπιστήμιο της οποίας θα σπούδαζε Ιατρική.
Με ειδίκευση στην γυναικολογία και την μαιευτική, ο Burou γρήγορα θα ξεχώριζε για τις γνώσεις του επί της γυναικείας ανατομίας και ιδίως εκείνης που σχετιζόταν με το περίνεο και τη λεκάνη. Ως γυναικολόγος έκανε και εκτρώσεις ο Burou, παράνομες φυσικά, κάτι που θα του δημιουργούσε προβλήματα και που θα τον ανάγκαζαν, περί το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’40, να εγκατασταθεί στο γειτονικό Μαρόκο.
Στη μέση της δεκαετίας του ’50 οι χειρουργικές πρακτικές του Burou είχαν απλωθεί παντού. Συνέχιζε να κάνει εκτρώσεις, υποβοηθούσε γυναίκες να γεννήσουν παιδιά, που θα δίνονταν για υιοθεσία, φθάνοντας να ανασκευάζει ακόμη και τον παρθενικό υμένα ανύπαντρων πελατισσών του, που επιθυμούσαν να έλθουν εις γάμου κοινωνίαν, σύμφωνα με τα ισλαμικά πρότυπα.
Και ήταν το 1956, όταν κάποιος άντρας με δυσφορία φύλου τον καλεί να μετατρέψει τα ανδρικά γεννητικά όργανά του σε γυναικεία – πραγματοποιώντας έτσι ο Burou την πρώτη επέμβασή του επιβεβαίωσης φύλου, με μια δική του μέθοδο «αντιστροφής του πέους», που εν πολλοίς εφαρμόζεται και σήμερα στην πλαστική του κόλπου. Σε λιγότερο από 20 χρόνια ο Burou θα έκανε περισσότερες από 1000 τέτοιες επεμβάσεις, «αλλάζοντας», όπως έλεγε ο ίδιος, το σώμα των πελατών του, για να το προσαρμόσει στον ψυχικό τους κόσμο.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/lgbtqi/georges-burou-o-giatros-poy-boithise-ekatontades-trans-gynaikes-stin-kazamplanka

Σάββατο 15 Ιουνίου 2024

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 581

15/6/2024
TA NEA 16 Δεκ. 1972
ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ: (...) Κατά συνέπειαν, δεν θεωρώ ως προς τον εαυτό μου, ότι αντιμετωπίζω προσωπικό πρόβλημα όταν γράφω ένα έργο σαν τον «Μεγάλο Ερωτικό», αλλά ότι απλούστατα έχω την ωριμότητα να μην επιδιώκω εύκολη συμφιλίωση με την «ανήσυχη νεολαία», προσφέροντας επιπόλαια συνθήματα»
ΠΗΛΙΧΟΣ: Δηλαδή συνθέτες σαν τον Λέοναρντ Κοέν, λόγου χάρη ή σαν τον Μπομπ Ντύλαν, που με τα τραγούδια τους καταφέρονται κατά του πολέμου ή διαμαρτύρονται για τον εξευτελισμό του ανθρώπου από τη βία που έχει εξαπολυθή σήμερα εναντίον του, προσφέρουν «επιπόλαια συνθήματα»;
XATZIΔΑΚΙΣ.: Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ ανώτερο συνθέτη από εκείνους που μου αναφέρατε. Και εν πάση περιπτώσει, θα ’πρεπε να μιλάμε για συνθέτες και όχι για είδωλα. Γιατί εγώ δεν είμαι είδωλο.
---------------------
Και από μια δεύτερη συνέντευξη του Χατζιδάκι (στη φωτό), ένα χρόνο αργότερα, τον Δεκέμβριο του ’73...
----------------------
Δεν είναι ότι ο Χατζιδάκις είχε κάποιο συγκεκριμένο πρόβλημα με τον Ντύλαν του ’72 (με τον Ντύλαν του ’62 μάλλον θα είχε...), αλλά ότι ο Ντύλαν το 1972-73 ήταν στα στόματα όλων όσων άκουγαν ροκ ή τέλος πάντων ένα πιο απαιτητικό ξένο τραγούδι.
Και αυτό που λέει ότι προτιμούσε να αντλούν «τα παιδιά» από το δημοτικό τραγούδι, παρά από τον Ντύλαν είναι τελείως άστοχο, γιατί τα παιδιά που διασκεύαζαν δημοτικά ή επηρεάζονταν απ’ αυτά, το ’72, είχαν τον Ντύλαν στο προσκεφάλι τους (Κωχ, Γκαϊφύλιας, Μπουρμπούλια κ.ά.).
Ο δε Σαββόπουλος θα έκανε κάτι ακόμη πιο συναρπαστικό συνδέοντας ελληνικά ηχοχρώματα (οι «γέφυρες» με το φλάουτο) με λόγια ελληνικά (που παρέπεμπαν έως και στην ελληνική αρχαιότητα), πάνω στον «Άγγελο εξάγγελο», αλλάζοντας εκ θεμελίων ένα τραγούδι του Ντύλαν, ελληνοποιώντας το σε κάθε διάστασή του.
Είμαι σίγουρος πως ο Χατζιδάκις δεν πρέπει να είχε ακούσει ακόμη, ένα χρόνο αργότερα (τον Δεκέμβρη του ’73), τον «Άγγελο εξάγγελο» ή εν πάση περιπτώσει να μην είχε συνειδητοποιήσει τι είχε πράξει ο Σαββόπουλος.
-----------------------------
Για μένα κάτι τέτοια έχει νόημα να ειπωθούν σήμερα, 30 χρόνια μετά το θάνατο του Χατζιδάκι, και όχι διάφορα τετριμμένα, που διαβάζω στα μίντια από δω κι από κει...

14/6/2024
Το «Ραντεβού στο Κύτταρο», μαζί με τα υπόλοιπα βιβλία του Όγδοου, στην 36η Έκθεση Βιβλίου στο Πασαλιμάνι, από σήμερα μέχρι τις 30 Ιουνίου (κάθε μέρα από 19:00-23:00).

14/6/2024
Και φυσικά είμαστε υπέρ των μετασχηματισμών και όχι των ανασχηματισμών...
[περισσότερα στο νέο "Ραντεβού στο Κύτταρο", που τώρα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Όγδοο...]

14/6/2024
Ευχαριστώ πολύ τους Αναστάσιο Μπαμπατζιά και Άρη Καραμπεάζη, που διάβασαν το «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024] και έγραψαν γι’ αυτό στο mic.gr.
http://www.mic.gr/book/fontas-troysas-rantevoy-sto-kyttaro

13/6/2024
O πατέρας Doc τυφλός, έζησε πολλά χρόνια. Ο γιος Merle σκοτώθηκε στα 36 του, το 1985, τη χρονιά που κυκλοφόρησε αυτός ο δίσκος και που έχει μέσα μόνο αριστουργήματα...
https://www.youtube.com/watch?v=aijjUyQjA3w

12/6/2024
Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως το νέο «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024] αποτελεί δεύτερη έκδοση (και αναθεωρημένη, υπό την έννοια του εμπλουτισμού κυρίως) του παλιού βιβλίου από το 1996. Αυτό σημαίνει πως πολλές σκέψεις, που είναι καταγραμμένες στο νέο βιβλίο, είναι ίδιες με τις παλαιότερες. Το αν με αντιπροσωπεύουν τώρα ή όχι είναι άλλο θέμα...
Για παράδειγμα, αυτά που γράφω για τον Παύλο Σιδηρόπουλο (για Δάμονα και Φιντία, Μπουρμπούλια, Φλου, Εν Λευκώ και ό,τι άλλο) είναι εκείνα που πίστευα στην αρχή της δεκαετίας του ’90. Δεν ήθελα ούτε να τα αλλάξω, ούτε να τα εμπλουτίσω (αυτά τα συγκεκριμένα). Φυσικά, μέσα στα χρόνια, έχω γράψει πάμπολλα κείμενα για τον Σιδηρόπουλο κι έχω εξηγήσει διάφορα σε σχέση με τα τραγούδια του, την πορεία του κ.λπ., βλέποντάς τα, μάλιστα, από ποικίλες μεριές. Το βιβλίο, όμως, δεν είναι ένα βιβλίο για τον Σιδηρόπουλο, είναι ένα βιβλίο που αφορά μια 20ετία δισκογραφίας και κάποιες εκατοντάδες ονόματα, από το χώρο της ελληνικής ποπ και του ροκ. Όλα (τα ονόματα) έχουν τη θέση τους σ’ αυτό, και σε όλα ανήκει κάποιος τυπογραφικός χώρος, μικρότερος ή μεγαλύτερος.

12/6/2024
Έσπασα το κεφάλι μου να θυμηθώ ποιο ελληνικό τραγούδι είναι αυτό. Και το θυμήθηκα! Και το ’χα ποστάρει κιόλας παλιότερα! Αλλά άμα κολλάς... ξεκολλάς...
Ο Μίμης Παπαϊωάννου (ο της AEK) το είχε πει το 1971 και αμέσως μετά πήγε Τουρκία το τραγούδι κι έγινε μεγάλη επιτυχία, όταν θα το έλεγε η Zerrin Zeren, για να περάσει και στο τούρκικο σινεμά επί τόπου, σ’ αυτή τη σκληρή κοινωνική περιπέτεια, που βλέπετε στο βίντεο, με τον γόη Kadir İnanır και την Piraye Uzun...
Έτσι επικοινωνούν οι λαοί, αληθινά, πλατιά και αυθεντικά, μέσα από τη μεγάλη τέχνη του λαϊκού τραγουδιού...
https://www.youtube.com/watch?v=ibMPATGTYZ8

11/6/2024
Σκέφτηκα για πάρα πολλούς έλληνες και ελληνικής καταγωγής μουσικούς αν θα έπρεπε να μπούνε στο «Ραντεβού στο Κύτταρο». Ήμουν έτοιμος να χώσω μέσα ακόμη και τον Alexis Korner, αλλά μετά σκέφτηκα πως θα έπρεπε να γράψω και για τον Nick Gravenites και το πράγμα θα τράβαγε. Πλάκα-πλάκα, οι άνθρωποι που έφτιαξαν το λευκό blues σε Αγγλία και Αμερική είχαν ελληνικές ρίζες! Για τον Korner είχα ήδη έτοιμο πολύ καλό κείμενο, αλλά για τον Gravenites όχι. Δεν θα μου κόστιζε τίποτα να γράψω και γι’ αυτόν, αλλά κάπου είπα... μπάστα... να μην το «ανοίξω» τόσο πολύ το θέμα. Προτίμησα, θέλω να πω, να ασχοληθώ με πιο επισκιασμένα ονόματα, και κάπως έτσι θα έδινα προτεραιότητα στον Iasos, και σ’ αυτό το LP του από το 1975. Εξάλλου ο Iasos, εν αντιθέσει με τους Korner και Gravenites ήταν γεννημένος στην Ελλάδα, όπως ο Tom Mahairas ή o Κostas Lazarides, που επίσης αναφέρονται στο βιβλίο, ενώ και το LP του διαθέτει ουκ ολίγα ροκ στοιχεία.
Και για τον Iasos λοιπόν θα διαβάσετε στο «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία...

11/6/2024
Κάτι είχα γράψει κι εγώ για την Françoise Hardy, που έφυγε από τη ζωή...
https://www.lifo.gr/culture/cinema/fransoyaz-arnti-i-gallida-protagonistria-tis-tainias-mia-sfaira-stin-kardia-poy

11/6/2024
Βγαίνει τώρα ο ένας κι ο άλλος και λέει τον Gino "απατεώνα" και "ατάλαντο". Άτομα που μιλάνε εξ ονόματος του ελληνικού ροκ υπάρχουν άπειρα. Μετρημένα στα δάχτυλα των χεριών, όμως, είναι εκείνα, που έχουν κάτι να πουν και που αξίζει να πάρεις τα λόγια τους στα σοβαρά...
Για ακούστε δω τι έχει γράψει ο... ατάλαντος Τζίνο....
[για τους Eden Rocs υπάρχει ειδικό κεφάλαιο στο νέο "Ραντεβού στο Κύτταρο"]
https://www.youtube.com/watch?v=x6hE8_4jxZ4

11/6/2024
45 χρόνια ΦΛΟΥ | Τρίτη 11 Ιουνίου 2024 / Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων
Το "Ραντεβού στο Κύτταρο" [Όγδοο, 2024] στον πάγκο, μαζί με άλλα ροκ βιβλία, CD και LP...

10/6/2024
Είναι αλήθεια. Το πρώτο 45άρι του ελληνικού ροκ (με ελληνικό στίχο) είναι αυτό...
[ευχαριστώ τον Κώστα Μπαλαχούτη]
https://www.ogdoo.gr/politismos/vivlio/to-proto-45ari-ellinikoy-rok

9/6/2024
Η εμφάνιση μητσοτακαίων και μπακογιανναίων και του υπόλοιπου κυβερνητικού συρφετού στη συναυλία των Coldplay έβαλε κι εκείνη από την μεριά της την ταφόπετρα, που σκέπασε τη ΝΔ στις εκλογές. Μα είναι ποτέ δυνατόν 56άρης, και άσχετος με τη μουσική, να ασχολείται με συγκροτήματα, που αφορούν από 40άρηδες και κάτω; Φάνηκε δηλαδή πως ο κυβερνητικός θίασος πήγε εκεί πέρα λες και βρισκόταν σε πάρτυ της ΟΝΝΕΔ, στο τελείως ξεκάρφωτο. Ασόβαροι εντελώς.

9/6/2024
Σήμερα μπορεί τα πάντα να είναι γνωστά σε όλους, αλλά στα 80s δεν ήταν (γνωστά) ούτε τα μισά.
Για παράδειγμα εγώ ποτέ και πουθενά δεν είχα διαβάσει σε ολάκερα τα 80s, έως και το μέσο των 90s, για τους Morka, αυτό το κορυφαίο ελληνικό folk-rock συγκρότημα από το 1972-73. Και μπορώ να στοιχηματίσω, με μικρές πιθανότητες να χάσω το στοίχημα, πως ο πρώτος που τους ανέφερε σε έντυπο, μετά από πολλά χρόνια, ήμουν εγώ στο παλιό «Ραντεβού στο Κύτταρο», το 1996.
Ο κόσμος στα 80s-mid 90s δεν ασχολιόταν με τις δισκογραφικές «παλιατσαρίες» από τη δεκαετία του ’70 (εκτός αν οι ίδιοι οι καλλιτέχνες μιλούσαν με κάποια συστολή για το παρελθόν τους), ενώ σήμερα όλοι... νοσταλγούν, έχοντας κάτι να πούνε για το χθες, ανακαλύπτοντας παράλληλα μόνο «θησαυρούς».
Προσωπικά δεν έπεσα ποτέ στη λούμπα της νοσταλγίας των «θρυλικών σίξτις» ή των «μαγικών σέβεντις» και πάντα έβαζα και θα βάζω πρώτο το αισθητήριό μου, για να πω το ένα ή το άλλο. Τι μετράει και τι όχι.
Τους Morka λοιπόν τους ήξερα από νωρίς, από το πρώτο “Pop Coctail” και από άλλες προφορικές πηγές και πάντα τους εκτιμούσα, ως μια μπάντα ξεχωριστή (που έπαιζε folk-rock και τραγουδούσε στα αγγλικά βασικά, σε μιαν εποχή όπου κυριαρχούσε ο ελληνικός στίχος), πολύ πριν ακούσω τις πλήρεις ηχογραφήσεις τους, που θα πρωτόβγαιναν σε LP, το 1997.
Φυσικά, για τους Morka γράφω, αυτά που πρέπει να γραφτούν σ’ ένα βιβλίο, που ασχολείται με τη δισκογραφία του ελληνικού ροκ, και στο νέο «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία...

8/6/2023
Κοιτάω τη γελοία (προσωπική μου άποψη) ιεφιμερίδα, τη ναυαρχίδα του μητσοτακισμού και τα τέσσερα πρώτα θέματα αφορούν έναν πανάγνωστο Άγγλο (μην μου πείτε ότι υπήρχε Έλληνας που τον ήξερε πιο πριν), που πέθανε στη Σύμη. Πέμπτη και καταϊδρωμένη είδηση οι ευρωεκλογές...
Είναι προφανές. Τον μητσοτακισμό δεν τον συμφέρει να ψηφίσει η νεολαία (δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα με την αποχή), και κάνει ό,τι μπορεί γι’ αυτό.

8/6/2023
Παύλος Λιάρος και Ρίτα Μπενσουσάν (από ταινία), Μάταλα (από αλλού), θάλασσα, αμμουδιά, λίγα πετραδάκια (κι αυτά από αλλού) και στην άκρη δεξιά το «Ραντεβού στο Κύτταρο» ['Ογδοο, 2024]... Εντάξει, μπορεί να μην κολλάνε όλα αυτά μαζί και να μοιάζουν με σαλάτα... αλλά καλοκαίρι είναι και τις σαλάτες τις τρώμε μεσημέρι-βράδυ...

8/6/2023
Διαβάζω πως ο Σαββόπουλος θα δώσει παράσταση στο Ηρώδειο, στις 8-9 Ιουλίου, υπό τον τίτλο «Η δική μας μεταπολίτευση». Δεν ξέρω το «μας» ποιους περιλαμβάνει, αλλά αν δεν έχει μέσα το συγκεκριμένο τραγούδι, και καμιά 20αριά ακόμη που τα θεωρώ θεϊκά, εμένα ας με ξεχάσει.
1. Περιττό να πω πως δεν έχω ουδεμία εμπιστοσύνη στους «ιστορικούς» του ελληνικού τραγουδιού.
2. Δεν ψεύδομαι. Το άσμα αυτό το άκουσα σήμερα να παίζει δυνατά σε αυτοκίνητο, αλλά ήμουν στο μπαλκόνι και δεν πρόλαβα να δω την ηλικία του... δράστου, ώστε να του φωνάξω «μπράβο» (είτε ήταν 21 είτε 81...) και να του απονείμω τον μεγαλόσταυρο του ελαφρολαϊκού.
3. Ρε θα γιορτάσετε μεταπολίτευση χωρίς Μυτιληναίο;
4. 1975!!
https://www.youtube.com/watch?v=KL4eWIFv3QE

Παρασκευή 14 Ιουνίου 2024

JON GORDON ένας τζαζ φόρος τιμής στη 7th Avenue

Ο άλτο και σοπράνο σαξοφωνίστας Jon Gordon μας έχει απασχολήσει κι άλλες φορές στο blog, καθώς έχουμε ανεβάσει reviews για τα άλμπουμ του “Stranger than Fiction” (2021) και “Evolution” (2009), αμφότερα στην artistShare. Στην ίδια ετικέτα κυκλοφορεί και το πιο νέο CD του, το “7th Avenue South” (2024), που περιλαμβάνει δέκα συνθέσεις – οκτώ του Gordon, μία του ντράμερ Quincy Davis και μία των Beatles (“Here, there and everywhere”).
To
“7th Avenue South” αποτελεί κατά βάση έναν φόρο τιμής στη συγκεκριμένη λεωφόρο της Νέας Υόρκης, στο Greenwich Village, εκεί όπου στα eighties (δεκαετία στην οποίαν ανδρώθηκε, από πλευράς jazz, o αμερικανός σαξοφωνίστας) μπορούσες ν’ ακούσεις τεράστιους μουσικούς σε κλαμπ σαν τα Village Vanguard, Sweet Basil και Seventh Avenue South, ενώ σε απόσταση αναπνοής βρίσκονταν τα Village Gate, Lush Life κ.λπ. Μέσα σ’ αυτούς τους χώρους θα αποκτούσε συνείδηση της σημασίας της jazz ο Gordon, γνωρίζοντας από κοντά μουσικούς της κλάσης των Ron Carter, Clark Terry, Gil Evans, David Sanborn κ.ά., οι οποίοι θα τον επηρέαζαν ως νέο μουσικό, εκείνη την εποχή, αφήνοντας διαχρονικά «επάνω του» το αποτύπωμά τους.
Το “7th Avenue South” είναι ένα ευχάριστο, όσο και απαιτητικό σύγχρονο τζαζ άλμπουμ, στο οποίο παίρνει μέρος μία πλειάδα μουσικών. Πιο συγκεκριμένα ακούγονται οι: Jonathan Challoner τρομπέτα, Walter Smith III τενόρο, Alan Ferber τρομπόνι, John Ellis μπάσο κλαρίνο, Jocelyn Gould κιθάρα, Will Bonness πιάνο, Julian Bradford μπάσο, Fabio Ragnelli ντραμς, Erin Propp φωνή (τραγουδά και στο κομμάτι των Lennon / McCartney), συν χορωδία.
Πέρα, τώρα, απ’ όλα αυτά τα αναμνησιολογικά σημασία τώρα, εδώ, έχει η συγκεκριμένη μουσική, που μεταφέρεται προς τα έξω μέσω του Gordon και των συνεργατών του, πολλοί εκ των οποίων, αν όχι όλοι, είναι φίλοι, απόφοιτοι και συνεργάτες του στο University of Manitoba, στο οποίο διδάσκει.
Ακόμη, στο “7th Avenue South”, υπάρχουν αναφορές σε παλαιότερους δίσκους του (όπως συμβαίνει με το εισαγωγικό “Witness” ή με το φοβερό “Spark”, προερχόμενο από ένα CD τού Jon Gordon Quartet από το 1995). Επίσης ακούμε το έξτρα σουινγκάτο “Ed’s groove”, που έχει πάρει το όνομά του από τον βενεζουελανό πιανίστα Edward Simon, παλαιό συνεργάτη του Gordon, με το έσχατο “7th Avenue South reprise”, να αποτελεί μια επαναδιατύπωση του track 2 “7th Ave South”, με τη συμμετοχή και χορωδίας.
Ένας όχι απλός, αλλά σίγουρα πολύ ενδιαφέρων και κατά τόπους απολαυστικός τζαζ δίσκος, προϊόν ενός μουσικού με σημαντική ιστορία.
Επαφή: www.jongordonmusic.com, www.artistshare.com

Πέμπτη 13 Ιουνίου 2024

ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΠΑΣ σινέ-άνθρωποι

Ο Νίκος Παππάς είναι ένας παθιασμένος σινεφίλ. Είναι το πρώτο, που πρέπει να επισημάνεις γι’ αυτόν – έναν άνθρωπο, που δεν βιοπορίζεται από τον κινηματογράφο, καθώς η βασική δουλειά του είναι το φροντιστήριο αγγλικών, που λειτουργεί στον Βόλο. Τοποθετημένος εξ αρχής, λοιπόν, πέραν των κινηματογραφικών κυκλωμάτων (η λέξη «κύκλωμα» δεν χρησιμοποιείται, σώνει και καλά, με την αρνητική της έννοια) ο Παππάς είναι ένας ερασιτέχνης σινε-γραφιάς, αλλά με επαγγελματική συνείδηση. Δεν είναι λίγα, εξάλλου, όσα έχει κάνει. Ανάμεσά τους η ομάδα «Σινεφίλ» του facebook, που αριθμεί 220.000 μέλη, το κανάλι «Νίκος Παππάς αναγνώσεις» στο YouTube, μα και τα πέντε κινηματογραφικά βιβλία του, που θα τύπωνε μέχρι το 2021. Μάλιστα για το (προ)τελευταίο, το «Ταινίες Ψυχών», είχαμε γράψει κι εδώ στο blog, στις 6 Δεκ. του ’21.
Το ακόμη πιο πρόσφατο βιβλίο του Νίκου Παππά αποκαλείται «Σινέ-Άνθρωποι» [Εκδόσεις Ιστίο, Μάρτιος 2024] και όπως γράφει ο ίδιος στην εισαγωγή του βιβλίου του:
«Σινε-άνθρωποι είναι εκείνοι οι κινηματογραφικοί χαρακτήρες που με την πάροδο της αφηγηματικής τους σχέσης μετατράπηκαν σε συνανθρώπους. Πρώτη προϋπόθεση, βέβαια, είναι να διακατέχονται από στοιχεία ανθρωπιάς. Η ποιότητα του ενός συναντά του άλλου σε μία ιερή, αλλά απλή, στιγμή και τότε πραγματοποιείται το θαύμα. Ένα ίχνος μεταξύ τους που θα τους συντροφεύει, αποκύημα μιας μοιρασμένης αλήθειας διαφορετικής σε κάθε ταινία, αλλά παρόμοιας σε ποιοτικά χαρακτηριστικά. Η προσέγγιση της εκάστοτε αλήθειας αποτελεί τον κύριο λόγο, για τον οποίο γράφεται το βιβλίο και συνθέτει την πλειοψηφία των κειμένων του».
Στο βιβλίο καταγράφονται οι σκέψεις και οι απόψεις του Ν. Παππά για 38 ταινίες, τελείως διαφορετικές μεταξύ τους. Ταινίες που απλώνονται σ’ ένα διάστημα σχεδόν 90 ετών, κάτι που επίσης τις καθιστά διαφορετικές – καθώς η παλαιότερη είναι η “Les Misérables” (1934) του Raymond Bernard, ενώ η πιο πρόσφατη είναι η “Raging Grace” (2023) του Paris Zarcilla. Ανάμεσά τους ταινίες των Francis Ford Coppola, Akira Kurosawa, Hal Ashby, Mel Gibson, Agnès Varda και δεκάδων άλλων σκηνοθετών και σκηνοθετριών, που «κριτικάρονται» από τον Ν. Παππά σε σύντομα συνήθως κείμενα, που έχουν όμως τη δική τους διαύγεια και προοπτική. Μου άρεσε πολύ το κείμενο για τον «Λόγο» του Carl Theodor Dreyer και άλλα βεβαίως.
Μια απλή, ωραία και παντελώς ανεξάρτητη έκδοση, που αφορά τους σινεφίλ.
Επαφή: nickpappas111@gmail.com

Τετάρτη 12 Ιουνίου 2024

T. SOREY / A. RUDOLPH / S. HASHIMOTO / R. GREENBERG / L. LORENZO αρχαϊσμοί νούμερο 2

Το Archaisms II [defkaz RECORDS, 2024] θα μπορούσε να θεωρηθεί ως συνέχεια του “Archaisms I”, των αναγνωρισμένων percussions players, που εδώ χειρίζονται περαιτέρω πιάνο και ηλεκτρονικά, Adam Rudolph και Tyshawn Sorey – άλμπουμ, για το οποίο είχαμε γράψει πέρυσι (23 Οκτ. 2023). Εκείνο το LP ήταν ζωντανά ηχογραφημένο στην Zürcher Gallery, της Nέας Υόρκης, στις 16 Δεκεμβρίου 2021, ενώ αυτό είναι γραμμένο, επίσης ζωντανά, στο Roulette Intermedium, επίσης της Νέας Υόρκης, στις 9 Φεβρουαρίου 2023. Το ότι το “II” αποτελεί «συνέχεια» του “I” φαίνεται και από το γεγονός πως τα δύο κομμάτια, που καταγράφονται εδώ, έχουν τίτλους “Archaisms Γ” και “Archaisms Δ”. Σαν να έχουμε ένα double LP λοιπόν, που τυπώνεται σε δύο μονά, μέσα σ’ ένα χρόνο, ενώ ακόμη και τα εξώφυλλα των δύο εκδόσεων μοιάζουν (είναι παρεμφερούς αισθητικής εννοούμε).
Όμως, το πιο βασικό απ’ όλα, δηλαδή η μουσική, δεν είναι ίδιο. Και δεν θα μπορούσε να είναι ίδια (η μουσική) από τη στιγμή κατά την οποίαν στο “Archaisms II” συμμετέχουν επιπλέον τρεις μουσικοί, δηλαδή η Sae Hashimoto κρουστά, ο Russell Greenberg κρουστά και ο Levy Lorenzo επίσης σε συμβατικά και ηλεκτρονικά κρουστά.
Με άλλα λόγια στο “Archaisms II” καταγράφονται πέντε κρουστοί μουσικοί, που συνεργάζονται για να δημιουργήσουν μία εντελώς ξεχωριστή παράσταση, αποτελούμενη από ήχους κρουστών και πιάνου, που έχει τη δική της εξέλιξη και τη δική της αυτονομία. Μπορεί οι Rudolph και Sorey να έχουν ξανά το γενικό πρόσταγμα και στους δεύτερους «αρχαϊσμούς», όμως και ο ρόλος των υπολοίπων τριών μουσικών δεν είναι αμελητέος στο συνολικό αποτέλεσμα – και σε σχέση με τα ηχοχρώματα που παράγονται, μα και σε σχέση με τον όγκο του ήχου συνολικά.
Το άλμπουμ έχει οπωσδήποτε το δικό του ύφος και χρώμα, κι εκείνο που έχει νόημα τελικά είναι να το αντιμετωπίσεις «σαν ένα», δίχως να προσπαθείς να μαντέψεις ποιος ακριβώς παίζει τι και πού – κάτι καθόλου εύκολο εξάλλου. Εννοούμε πως δεν χρειάζεσαι «οδηγίες προς ναυτιλομένους» για ν’ ακούσεις το “Archaisms II” – έναν δίσκο που έχει τον τρόπο να σε καθηλώνει από το ξεκίνημά του ήδη, και από τον τρόπο με τον οποίον αρθρώνει μια ηχητική ιστορία, που διακρίνεται βεβαίως για τα αρχέγονα (πείτε τα και αρχέτυπα) ή και τελετουργικά χαρακτηριστικά της.
Προφανώς, εδώ, ο ελεύθερος αυτοσχεδιασμός είναι η βάση πάνω στην οποία στηρίζεται και αναπτύσσεται η «ιστορία» και βεβαίως η εμπειρία των οργανοπαικτών, με πρώτους τους Rudolph και Sorey, είναι εκείνη, που καθοδηγεί την εξέλιξη σε όλες τις επιμέρους ατραπούς – και τις πιο προφανείς και τις πιο δύστροπες και ομιχλώδεις, εκεί όπου το άκουσμα ξεφεύγει προς κάτι πέραν του αισθητού, καθώς, από τη μέση της δεύτερης πλευράς και μετά, εκείνο που επικρατεί είναι η... απογείωση.
Επαφή: www.defkaz.com, https://defkaz.bandcamp.com/album/tyshawn-sorey-adam-rudolph-sae-hashimoto-russel-greenberg-levy-lorenzo-archaisms-ii  

Τρίτη 11 Ιουνίου 2024

VASSIŁINA femmeland

Την Vassiłina ή και VASSIŁINA (αφού στα κείμενα του insert βλέπουμε το όνομά της γραμμένο μόνο με κεφαλαία) την θυμόμαστε από το προηγούμενο LP της, το “Fragments” [Inner Ear, 2021], για το οποίο είχαμε γράψει καλά λόγια, εκείνη την εποχή, ως πολλά υποσχόμενο. Τρία χρόνια αργότερα η ελληνίδα τραγουδοποιός επανέρχεται στην δισκογραφία με κάτι ακόμη πιο προσωπικό, το οποίο αποκαλείται Femmeland [Inner Ear, 2024]. To LP περιέχει δεκατρία κομμάτια (επτά και έξι ανά πλευρά), που έχουν βασικά στίχους της VASSIŁINA και μουσικές-παραγωγή δικές της και των συνεργατών της (TOTALWERK, Bhukhurah, Saber Rider).
Το πρώτο που θέλω να πω είναι πως το “
Femmeland” είναι ένα πολύ προσεγμένο άλμπουμ σύγχρονης pop. Εντάξει, οι αναφορές στην pop των eighties, είναι ολοφάνερες, αλλά αυτό δεν λέει κάτι σώνει και καλά, αφού μια σύγχρονη και φινιρισμένη παραγωγή, όπως αυτή του “Femmeland”, μπορεί να ξεπερνά τις όποιες αναφορές, καταγράφοντας τον δικό της λόγο.
Υπάρχει λοιπόν πολλή δουλειά στο στούντιο, προκειμένου να επιτευχθεί ένα «γεμάτο», που ν’ αγγίζει έως και τα όρια του επικού, άκουσμα (δες π.χ. το “Cold September”), ενώ κάθε σχεδόν track εμφανίζει σε ποσότητες τα πολλαπλά επίπεδά του, με ήχους να παρελαύνουν σε διάφορες διευθύνσεις και που με τις συμβολές τους έχουν τον τρόπο να δημιουργούν αυτά τα εντελώς πληθωρικά τραγούδια (και σε σχέση με τις φωνές, και σε σχέση με τα όργανα).
Με «όπλο» λοιπόν αυτήν την, πρώτης τάξεως, στουντιακή διαχείριση η VASSIŁINA είναι έτοιμη να υπερασπίσει το επόμενο στάδιο των κομματιών της, που είναι το συνθετικό, στιχουργικό και ερμηνευτικό. Και στα τρία η νεαρή τραγουδοποιός τα πάει πολύ καλά.
Τα κομμάτια της και σαν συνθέσεις «στέκονται» μια χαρά, και σαν λόγια είναι ενδιαφέροντα, καθώς η VASSIŁINA γράφει βασικά για τον δικό της θηλυκό κόσμο, εντός του οποίου η ίδια θα αισθανόταν άνετα και άνετη να ζήσει και να δημιουργήσει (οι στίχοι είναι στην αγγλική, με την εξαίρεση ενός ελληνόφωνου track), ενώ και οι ερμηνείες της είναι πολύ καλές, συμβάλλοντας και αυτές στο γενικότερο υψηλό επίπεδο του δίσκου της (με tracks σαν τα “20 miles”, “Vivid”, “Femmeland” και “Pray” να ξεχωρίζουν), ενός δίσκου που απογειώνεται στην Side B.
Επαφή: www.inner-ear.gr

Δευτέρα 10 Ιουνίου 2024

TO NEO NEO KYMA

«Το νέο Νέο Κύμα» (2023) είναι μια διπλή συλλογή βινυλίου της Veego Records, κομμένη σε 1000 αντίτυπα, που πραγματοποιήθηκε με χορηγία του Ιδρύματος Ωνάση και η οποία συνέβη για καλό, δηλαδή για ιερό σκοπό. Όπως διαβάζουμε στο αυτοκόλλητο του εξωφύλλου: «Όλα τα έσοδα του δίσκου θα διατεθούν σε ιδρύματα, που φιλοξενούν, εκπαιδεύουν, υποστηρίζουν και απασχολούν άτομα στο φάσμα του αυτισμού».
Μουσικές και τραγούδια τους για τις ανάγκες του «νέου Νέου Κύματος» έδωσαν οι: Παύλος Παυλίδης & B-Movies, ΛΕΞ, Παιδί Τραύμα, Δεσποινίς Τρίχρωμη, The Boy, Μελεντίνη, Mazoha, Παν Παν, Turboflow 3000, ΛΕΠΥΡ, Nalyssa Green, Lumiere, Sci Fi River Libys, Capette, Sophie Lies, Olina Omniah, Bhukhurah, Billie Kark, Λουντέμη Μουρ και Eddie Dark Dramachine.
Κριτική σ’ έναν τέτοιο δίσκο δεν είναι δυνατόν να υπάρξει. Οτιδήποτε και να πούμε σε σχέση με το υλικό που καταγράφεται εδώ (συνήθως ψηφιακά tracks που βινυλιοποιούνται για πρώτη φορά) θα είναι... δεύτερο, τρίτο, τέταρτο, μπροστά στον σκοπό δημιουργίας του δίσκου. Οπότε το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να κλείσουμε αυτή την παρουσίαση με τα λόγια της Αλεξάνδρας Κλημεντοπούλου (παιδίατρος – αναπτυξιακή παιδίατρος), που υπάρχουν στο μέσα μέρος του gatefold:
«Ο αυτισμός είναι πολύ συχνός. Όσο μεγάλη σημασία έχει η έγκαιρη ανίχνευση, διάγνωση και παρέμβαση για τα παιδιά με αυτισμό, εξίσου σημαντική είναι η αποδοχή των αυτιστικών παιδιών και ενηλίκων από το σύνολο της κοινωνίας. Ο αυτισμός δεν είναι τραγωδία, η άγνοια είναι. Γιατί η αποδοχή ξεκινά από τη γνώση και την κοινωνική παιδεία. Οι κοινωνίες ωριμάζουν, όταν συμπεριλαμβάνουν αντί να αποκλείουν την διαφορετικότητα. Γιατί ο αυτισμός δεν είναι επιλογή, η αποδοχή του όμως είναι».
Επαφή: www.veegorecords.com

Κυριακή 9 Ιουνίου 2024

οι ελληνικοί δίσκοι που κυκλοφόρησαν πριν από 50 χρόνια, στο πρώτο επτάμηνο του 1974 – υπήρχε ακόμη δικτατορία στη χώρα, με τον πανζουρλισμό να γίνεται από τον Αύγουστο και μετά, βασικά λόγω Μίκη Θεοδωράκη

Οι δίσκοι του 1974, 50 χρόνια πριν, έχουν μια ιδιομορφία, και θα είναι παράλειψη αν αυτή δεν επισημανθεί. Ιδιόμορφο ήταν το ίδιο το 1974 κατ’ αρχάς, και αυτό ακριβώς περνάει και στη δισκογραφία. Είναι, λοιπόν, οι δίσκοι που κυκλοφορούν επί δικτατορίας (έως και τον Ιούλιο του ’74), και είναι οι δίσκοι που κυκλοφορούν από τον Αύγουστο και μετά, επί μεταπολίτευσης πια.
Το όριο της 24ης Ιουλίου 1974, όταν πέφτει η χούντα και έρχεται ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, έχει μεγάλη σημασία όχι μόνο για την πολιτικοκοινωνική ιστορία του τόπου, αλλά και για τα καλλιτεχνικά ζητήματα γενικότερα. Το θέατρο βεβαίως, σίγουρα τον κινηματογράφο, τις εκθέσεις εικαστικών, την ελληνική μουσική και το τραγούδι κ.λπ.
Αν στο πρώτο επτάμηνο του ’74 ο Μίκης Θεοδωράκης είναι ουσιαστικά απών από τη δισκογραφία, από τον Αύγουστο και μετά δεν είναι απλώς παρών, είναι πανταχού παρών, χτίζοντας με τα απαγορευμένα επί επταετίας τραγούδια του, αλλά και με τα πιο καινούρια, τη βάση του πολιτικού τραγουδιού της πρώιμης μεταπολίτευσης. Άρα, και μόνο γι’ αυτό το λόγο το πρώτο κομμάτι του ’74, επί χούντας Ιωαννίδη, δεν έχει ουδεμία σχέση με το δεύτερο, επί μεταπολίτευσης. Ο Θεοδωράκης, από μόνος του, είναι αυτός που κάνει τη μεγάλη διαφορά.
Η ελληνική δισκογραφία στο ιστορικό κομμάτι της έχει κενά, και αυτά φαίνονται (και) στους δίσκους του 1974 – καθότι τα αρχεία των εταιρειών δεν είναι ενημερωμένα, ή χάθηκαν τέλος πάντων οι λεπτομέρειες στην πορεία, με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν επίσημα ντοκουμέντα για πολλά άλμπουμ (LP) εκείνου του έτους, σε σχέση με την ημερομηνία κυκλοφορίας τους. Βλέπουμε, εννοώ, ένα «1974» στο label ή στο οπισθόφυλλο, αλλά «κανείς» δεν ξέρει ποιο μήνα ή και ποια ημέρα βγήκε, τελικά, ο δίσκος – τον Μάρτιο, τον Ιούλιο ή τον Δεκέμβριο; Και αν βγήκε τον Ιούλιο, αυτό συνέβη πριν από τις 24 ή την τελευταία εβδομάδα εκείνου του μήνα;
Πρέπει να ξέρουμε, θέλω να πω, τι κυκλοφόρησε στο πρώτο επτάμηνο του ’74, γιατί από ’κει μπορεί να διαπιστωθούν διάφορα – για παράδειγμα, τα όρια «ανοχής» του δικτατορικού καθεστώτος. Τι επιτρεπόταν, τέλος πάντων, και υπό ποιους (λογοκριτικούς) όρους, και τι όχι. Κάτι που είναι οπωσδήποτε πολύ σημαντικό, για την ιστορική γνώση.
Το 1974, πριν από 50 χρόνια, ο Γιάννης Μαρκόπουλος κυκλοφορεί τρία πολύ σημαδιακά άλμπουμ στην
Columbia. Τη «Θητεία», τους «Μετανάστες» και το «Θεσσαλικό Κύκλο». Αν πάρεις το LP «Θητεία» και το περιεργαστείς θα δεις, απλά, στο label, ένα «1974». Ακόμη και στην CD-επανέκδοση του 2011 [EMI-Η Καθημερινή], με το πολυσέλιδο ένθετο, εκείνο που διαβάζουμε είναι το «πρώτη έκδοση δίσκου: 1974». Διαβάζουμε, όμως, και κάτι άλλο, στο σημείωμα του δημοσιογράφου Γιώργου Νοταρά, στο ένθετο. Το εξής: «Άκουσα για πρώτη φορά τη Θητεία από το ραδιόφωνο τον Αύγουστο του ’74, στην αρχή της μεταπολίτευσης, κατά την διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών». Απ’ αυτό το παράθεμα θα μπορούσε κάποιος να νομίσει πως η «Θητεία» είναι δίσκος της μεταπολίτευσης, αλλά στην πράξη το ιστορικό αυτό LP κυκλοφορεί περί τον Μάρτη του ’74, δηλαδή επί δικτατορίας ακόμη.
Τώρα, αν παίζονταν από το ραδιόφωνο και τις διαφημιστικές εκπομπές της Columbia (ή και γενικότερα) τα «Λόγια και τα χρόνια», το «Κι είδα γυναίκες» και τα «Μαλαματένια λόγια» (όλα σε στίχους Μάνου Ελευθερίου) δεν μπορώ να το πω με σιγουριά. Ο δίσκος, όμως, κυκλοφορούσε κανονικά στα καταστήματα.
Πριν από την μεταπολίτευση, και πάντα μέσα στο 1974, θα έβγαιναν στην αγορά τουλάχιστον δύο δίσκοι του Μάνου Χατζιδάκι. Ο ένας ήταν «Ο Οδοιπόρος, Το Μεθυσμένο Κορίτσι και Ο Αλκιβιάδης» [Νότος] (περί τον Μάρτιο του ’74) και ο άλλος «Τα Πέριξ» [Πολύτροπον] (λίγο πιο μετά). Οι δύο αυτοί δίσκοι είναι επίσης πολύ σημαντικοί – ιδίως ο πρώτος, που περιλαμβάνει, πρωτότυπα τραγούδια, γιατί ο άλλος περιλαμβάνει διασκευές σε ρεμπέτικα και λαϊκά. Ιδιάζουσες διασκευές οπωσδήποτε, ενταγμένες μέσα στο κλίμα της ρεμπετοαναβίωσης της εποχής, αλλά σε κάθε περίπτωση διασκευές. Δίσκος μεταιχμίου, ανάμεσα στα δύο τμήματα του ’74, δείχνει να είναι και το σάουντρακ του Χατζιδάκι από την ταινία του Dusan Makavejev Sweet Movie”. Δύσκολα όμως μπορώ να πω με σιγουριά, αυτή τη στιγμή, αν τυπώθηκε πριν ή μετά από την πτώση της δικτατορίας.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/oi-ellinikoi-diskoi-poy-kykloforisan-prin-apo-50-hronia-sto-proto-eptamino-toy-1974

Σάββατο 8 Ιουνίου 2024

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 580

8/6/2024
Μπορεί να μου ήρθε «σαν λάμψη», όπως γράφω και στον πρόλογο του βιβλίου μου, η φωτεινή ιδέα να έχει το «Ραντεβού στο Κύτταρο» ένα εξώφυλλο, που να παραπέμπει στο ιστορικό LP του ελληνικού ροκ «Ζωντανοί στο Κύτταρο» [Zodiac, 1971], όμως από την ιδέα έως την υλοποίησή της υπήρχε απόσταση. Έπρεπε να ισχύσουν διάφορες προϋποθέσεις...
Κατ’ αρχάς το σχέδιο έπρεπε να ήταν του ίδιου σκιτσογράφου, του θρυλικού Βύρωνα Απτόσογλου («Μικρός Ήρως» κ.λπ.). Έπειτα θα έπρεπε να διαθέτει και αυτό ζούγκλα και ει δυνατόν με κορίτσι και φίδι, και να κυριαρχούν επίσης το κίτρινο και το πράσινο. Ακόμη θα έπρεπε το σχέδιο να ολοκληρωνόταν σ’ ένα εξώφυλλο περιοδικού και όχι να απλωνόταν σε εξώφυλλο-οπισθόφυλλο, όπως συνέβαινε με τα εξώφυλλα του Απτόσογλου στο περιοδικό «Ζούγκλα» ας πούμε, γιατί τότε το εξώφυλλο, μπροστά, δεν θα ήταν εικαστικά ολοκληρωμένο (αν γυρνούσε το σχέδιο και στο οπισθόφυλλο), ενώ, περιττό να το πω αυτό, ένα σχέδιο δύο σελίδων είναι αδύνατον τεχνικά να προσαρμοστεί σε μία.
Βρέθηκε λοιπόν ο Ζορρό της Ζούγκλας από το 1960, που ουσιαστικά είναι ο Ταρζάν με μασκούλα, στο ίδιο χρωματικό μοτίβο, με φίδι και κορίτσι μαζί, και κυρίως με εικαστικό που δεν ολοκληρωνόταν και στο οπισθόφυλλο - αν και πάλι έπρεπε να γίνει μια μικρή προσαρμογή, ώστε το εξώφυλλο του κόμικ να ταιριάξει στις διαστάσεις του εξωφύλλου του βιβλίου. Το ότι έπρεπε, τώρα, το πρωτότυπο κόμικ να βρεθεί σε πολύ καλή κατάσταση, με ακμαία τα χρώματά του και με τις μικρότερες δυνατές κιτρινίλες, βρωμίτσες, άλλες τοπικές φθορές κ.λπ. ήταν, και αυτό, μια επιπρόσθετη δυσκολία. Και τέλος, αφού όλα τα παραπάνω θα πήγαιναν κατ' ευχήν, θα έπρεπε να παρθεί και η άδεια από τις εκδόσεις «Μικρός Ήρως». Θα συνέβαινε κι αυτό, και ευχαριστώ και από εδώ τον Βαγγέλη Κορωνάκη και βεβαίως τον Λεωκράτη Ανεμοδουρά.
Επένδυσα στο εξώφυλλο (παρότι γράφω κείμενα, πιστεύω πολύ στη δύναμη της εικόνας και της φωτογραφίας – γι’ αυτό και πάντα στα κείμενά μου φροντίζω τις φωτογραφίες όσο και τις λέξεις) και δικαιώθηκα, απολύτως, εκ του αισθητικού αποτελέσματος.
Το «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία, έχει εξωφυλλάρα!

7/6/2024
Δέσποινα Στυλιανοπούλου (RIP) και Πέτρος Μήλας ήταν ζευγάρι, με παπά και με κουμπάρο. Εδώ και οι δυο μαζί, πριν παντρευτούν...
7/6/2024
Θυμάται κανείς πως οι Raining Pleasure, στο Flood (2001), είχαν διασκευάσει το "I won't hurt you" των West Coast Pop Art Experimental Band από το 1967;
[τολμηρή και ψαγμένη επιλογή - που δείχνει προσωπικότητα]
https://www.youtube.com/watch?v=fj8Dt2TvKc0

6/6/2024
Ο Θανάσης Γιώγλου γράφει στο Ogdoo. gr για το "Ραντεβού στο Κύτταρο".
>>(Επειδή κατά καιρούς έχουν εκδοθεί κι έχουμε διαβάσει «τέρατα και σημεία», όχι μόνο για την ποπ και ροκ μουσική, αλλά και γενικότερα, θεωρώ πως το όνομα του Φώντα Τρούσα αποτελεί από μόνο του το καλύτερο εχέγγυο για την αξιοπιστία και την εγκυρότητα του βιβλίου).<<
https://www.ogdoo.gr/politismos/vivlio/diavasame-to-rantevoy-sto-kyttaro-tou-fonta-troysa-ogdoo

6/6/2024
Τεράστιο τραγούδι. Το τελευταίο τεράστιο ελληνικό τραγούδι. Δεν έχω ακούσει τίποτα πιο σημαντικό –στη χορεία των εκατομμυρίων views– έκτοτε.
Αναλογιζόμενοι το τέλος του είναι σαν ο άνθρωπος να το έγραψε από το υπερπέραν και να το έστειλε στους θνητούς, πίσω στη γη, για να τους δείξει τι σημαίνει αθανασία...
https://www.youtube.com/watch?v=girhxLIY5F0

6/6/2024
Η Mόνικα είναι 39 και η Σάττι πάει για τα 38. Τις λες και συνομήλικες.
Η Μόνικα έκανε ένα πολύ καλό ντεμπούτο άλμπουμ το 2008, στα 22 της, που δεν το έχει κάνει η Σάττι ακόμη. Βέβαια η Μόνικα γρήγορα ξεφούσκωσε και σήμερα όπου τη δεις σου θυμίζει την... Ελλάδα του Μητσοτάκη (εγώ όταν τη βλέπω στο μυαλό μου έρχονται κατ’ ευθείαν ο Τσιτσιπάς, η Σάκκαρη, ο Μπακογιάννης, η Κοσσιώνη, ο Σκέρτσος, ο Χατζηνικολάου, η Μαρέβα... τέλος πάντων αυτοί οι ανθρωπότυποι), ενώ η Σάττι ξεκίνησε εντελώς αθόρυβα (κανείς δεν θυμάται ουσιαστικά πότε και με τι), φουσκώνοντας στη διαδρομή. Ασυζητητί μπορείς να ταυτιστείς πιο εύκολα μαζί της, αφού η Σάττι διαθέτει original λαϊκά χαρακτηριστικά, όμως εκείνο που πρέπει να κάνει είναι να εκφράσει τους ανθρώπους της ηλικίας της – και όχι τις 18χρονες και τους 18χρονους.
Για μένα πρέπει να κάνει λαϊκά τραγούδια η Σάττι, κάπως σαν αυτά του Παντελίδη στο πιο εξελιγμένο βέβαια. Να βάλει μέσα ό,τι θέλει, αλλά να είναι λαϊκά στη βάση τους, για να πιάσει ηλικιακές γκάμες 25-50. Μ’ αυτά τα λατινο-τραπό-ρεγκετόν και τα λοιπά δεν μπορεί να πάει μακριά το πράμα. Δεν είναι 20, πάει για τα 40.
Πρέπει η Σάττι να δει ασυζητητί το λαϊκό τραγούδι. Με κόλπα συγκεκριμένα όμως, με ψαγμένες ενορχηστρώσεις (από τις οποίες δεν θα απορρίπτεται το μπουζούκι) και με στίχο σωστό. Εγώ εκεί βλέπω μέλλον.
Ο Πασχάλης στα 40 του ήταν ασήμαντος για την ποπ (ενώ ήταν πρωτοπόρος στα είκοσί του). Άμα κολλήσει εκεί η Σάττι, σ’ αυτά που κάνει τώρα, σε λίγο θα του κάνει παρέα.

5/6/2024
Οι Πάροικοι είναι ένα από τα κορυφαία, αν όχι το κορυφαίο xian-rock ελληνικό συγκρότημα, και δεν θυμάμαι να έχω διαβάσει ποτέ κάτι στα σχετικά βιβλία γι’ αυτούς, παρά το γεγονός πως έχουν τέσσερις δίσκους μέσα στα χρόνια.
Στο «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία, γράφω για το πρώτο LP τους, με τίτλο το όνομά τους, από το 1980, που αγνοείται ακόμη και από το discogs. Στα καλύτερα κομμάτια τους οι Πάροικοι θυμίζουν τα γκρουπ του ελληνικού flower-power (Poll, Blue Birds κ.λπ.) –ακούστε στα σχόλια–, ενώ τέτοιες μοναδικές πληροφορίες, που έχουν το νόημά τους, θα ανακαλύψει ο αναγνώστης κάμποσες στο βιβλίο μου...

5/6/2024
Στις γιορτές του κρασιού γινότανε χαμός από ροκ συγκροτήματα. Ήθελα κάτι να γράψω στο "Ραντεβού στο Κύτταρο", και να χώσω κάπου κι αυτή τη φωτό με το... λεβέντη τον τσολιά, αλλά τελευταία στιγμή είπα... άστο... άλλη φορά...

5/6/2024
Για τον Demetrio Stratos έχω γράψει πολλές φορές στο παρελθόν. Σίγουρα, μέσα από τα δικά μου κείμενα στο Jazz & Τζαζ, ήδη από τα 90s, γνώρισαν πολλοί αναγνώστες, για πρώτη φορά ή καλύτερα, αυτό τον τεράστιο μουσικό και εδώ δεν γίνεται να μην θυμηθώ το τεύχος και CD #67, με Area & Demetrio Stratos, από τον Οκτώβριο του ’98, το αφιέρωμα Stratosphera II στο Bios, τέλος Νοεμβρίου του 2004 (οργάνωση από Bios και Jazz & Τζαζ – είχα γράψει κι άλλα κείμενα τότε στο περιοδικό) και ακόμη την εκδήλωση στο ΚΠΙΣΝ, 7-9 Ιουνίου 2018, «Στα όρια της φωνής», με την καλλιτεχνική επιμέλεια της Θάλειας Ιστικοπούλου και του Claudio Chianura, όπου και πάλι είχα γράψει τα σχετικά κείμενα στο πρόγραμμα.
Για τον Demetrio Stratos γράφω και στο «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία, σε ξεχωριστό κεφάλαιο. Και πώς θα μπορούσε να μην συμβεί αυτό, αφού ο Stratos είχε ελληνική καταγωγή, τραγουδούσε ελληνικά, ήταν επηρεασμένος από την ελληνική παραδοσιακή μουσική κ.λπ.

4/6/2024
Έχουν διαλύσει τη φύση, έχουν παραδώσει τα πάντα στο κέρδος και την εκμετάλλευση –πάρκα, πλατείες, δάση, παραλίες, βουνά, θάλασσες, νησιά, στεριές και ό,τι άλλο βάλει ο νους σου–, αλλά θα σου βάλουνε το πρόστιμο, αν δεν καθαρίζεις το χωράφι σου, επειδή τώρα το θυμηθήκανε.
Δεν έχουν τι να κάνουνε και το μόνο που τους νοιάζει είναι πώς να σκαρφίζονται σαδιστικές «εφαρμογές», με τα ηλίθια κεφάλια τους, για να σου περιορίζουν την ελευθερία και να κάνουν τη ζωή σου πιο δύσκολη.
Στη Βόρεια Κορέα πρέπει να έχεις μεγαλύτερη άνεση κινήσεων. Αρκεί να σπαράζεις, όταν βλέπεις το βουβαλόπαιδο και όλα τ’ άλλα τα γράφεις στα @@ σου...
[σιχαμένοι]

4/6/2024
Μέχρι και για τον Mal θα διαβάσεις στο νέο «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία, τον Ουαλό, που έκανε μεγάλη καριέρα στην Ιταλία με τους Primitives στα σίξτις και που θα έδινε μερικά πολύ καθοριστικά live, για την ανάπτυξη και του ελληνικού ροκ, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, την άνοιξη του 1971, με σαπόρτ πάμπολλα δικά μας συγκροτήματα και καλλιτέχνες...

3/6/2024
Ψάχνοντας τις προάλλες σε κάτι παλιά περιοδικά, για να βρω κάτι συγκεκριμένο, έπεσα πάνω σε μια μεγάλη έγχρωμη διαφήμιση, στην οποία πρέπει να ήταν η Μαρία Βασιλείου πάνω σε μηχανή(!) – όχι με το χτένισμα που είχε στην «Ευδοκία», πιο μετά... Δεν θυμάμαι τι διαφήμιζε. Πάντως θυμάμαι ότι η διαφήμιση ήταν σέξυ...
Ήμουν τόσο καρφωμένος σ’ εκείνο που έψαχνα, με αποτέλεσμα να μην... κοντοσταθώ, να μην το τσεκάρω (να δω αν ήταν όντως η Βασιλείου – πρέπει να ήταν), να μην τη σκανάρω. Την έκανα τη μ@λακία, είπα σήμερα...
Το θυμήθηκα το απόγεμα, και παρότι γύρισα πίσω στο χρόνο (καμιά βδομάδα), αρχίζοντας να ψάχνω κάποια σταμπαρισμένα έντυπα, σύντομα θα απογοητευόμουν, αφού η διαφήμιση δεν ήταν πουθενά. Δεν είχα και χρόνο να συνεχίσω... Οπότε, τώρα, μόνο κατά τύχη, αν ξαναπέσω πάνω της...
Μαρία Βασιλείου στη φωτό, που έχει και πόδια (η φωτό), αλλά αυτά θα τα δείξω άλλοτε...

MIKE HOLOBER & THE GOTHAM JAZZ ORCHESTRA τζαζ και οικολογία

Ο πιανίστας, συνθέτης, στιχουργός, ενορχηστρωτής και band leader Mike Holober είναι μια γνωστή περίπτωση, εδώ στο δισκορυχείον, καθώς έχουμε γράψει και για τις αποφασιστικές παρουσίες του σε δίσκους τρίτων (Christopher Zuar, Scott Reeves, Kate McGarry κ.ά.), μα και για δικές του κυκλοφορίες, όπως το άλμπουμ του “Hiding Out” [ZOHO Music], με την Gotham Jazz Orchestra, πίσω στο 2019.
Τώρα, και πάντα σε συνεργασία με την Gotham Jazz Orchestra, ο Holober έχει έτοιμο ένα νέο double CD, που αποκαλείται This Rock We’re On: Imaginary Letters” [Palmetto Records, 2024], και το οποίο διαθέτει πολυποίκιλο ενδιαφέρον. Και μουσικό φυσικά και ευρύτερα κοινωνικοπολιτικό, υπό την έννοια πως υπάρχει concept εδώ και δη οικολογικού περιεχομένου.
Ο Holober είναι στενά δεμένος με το φυσικό στοιχείο ως αλπινιστής – δεν έχει σκαρφαλώσει μόνο στις Άλπεις φυσικά, αλλά έχει ανεβεί σε κάθε κορυφή της χώρας του, μικρή ή μεγαλύτερη, υποστηρίζοντας ένθερμα τα διάφορα οικολογικά μανιφέστα.
Θέλοντας λοιπόν να συνδέσει σε μια μορφή τις δύο μεγαλύτερες αγάπες του, την σύγχρονη μουσική / jazz και την οικολογία, κάνει ένα άλμπουμ, το παρόν, στο οποίο αναφέρεται και στα δύο.
Τα ορχηστρικά και τα τραγούδια, που γράφει ο Holober, έχουν πολλές φορές τίτλους προγραμματικούς (“Lay of the land”, “On this rock”, “Another summer”, “Three words for snow”, “Boundary waters” κ.λπ.), αλλά έχουν και υπότιτλους επεξηγηματικούς του τύπου “Imaginary letter from Wendell Berry”, “Imaginary letter from Rachel Carson to Dorothy Freeman”, “For Ansel Adams” κ.λπ. Τι είναι όλα αυτά τα πρόσωπα; Κάποιοι ίσως τα ξέρουν...
Ο Wendell Berry είναι «αμερικανός μυθιστοριογράφος, ποιητής, δοκιμιογράφος, περιβαλλοντικός ακτιβιστής, κριτικός και αγρότης» (wiki), η Rachel Carson ήταν «αμερικανίδα θαλάσσια βιολόγος , συγγραφέας και οικολόγος» (wiki), η Dorothy Freeman ήταν «αν όχι η πιο κοντινή, μια από τις στενότερες φίλες της Carson, με πολλά κοινά ενδιαφέροντα και κυρίως τη φύση» (NTU Singapore), ο Ansel Adams «ήταν ένας από τους σημαντικότερους φωτογράφους του 20ού αιώνα, περισσότερο γνωστός για τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες τοπίων και εθνικών πάρκων των ΗΠΑ» (Wiki) κ.ο.κ.
Όπως εξηγεί ο Holober... «προσπάθησα να βάλω τον εαυτό μου στη θέση όλων αυτών των ανθρώπων και να φανταστώ το τι θα μπορούσε να πουν για το σήμερα»... και κάπως έτσι θα προκύψει, θα πούμε εμείς, το “This Rock We’re On: Imaginary Letters”, ένα μπιγκ-μπαντικό jazz με στοιχεία avant άλμπουμ, που ακούγεται σίγουρα με ενδιαφέρον.
Οι μουσικοί που συμμετέχουν στην εγγραφή, μέλη βεβαίως της Gotham Jazz Orchestra, είναι 26 άτομα, με μερικά πολύ γνωστά ονόματα ανάμεσά τους, όπως είναι ο τενορίστας Chris Potter, o μπασίστας John Patitucci, οι πνευστοί Ben Kono και Jason Rigby κ.λπ., με τις συνθέσεις να αντλούν στοιχεία από την μακριά τζαζ παράδοση των big bands, παραλλήλως με εκείνη των μικρότερων ensembles, σε συνδυασμό πάντα με τις τραγουδιστικές και αυτοσχεδιαστικές παρεμβάσεις, στις αναπτύξεις των σόλι, προβάλλοντας άλλοτε μια πληθωρική εκρηκτικότητα (“Tower pulse”) και άλλοτε έναν περισσότερο ντελικάτο ήχο, με συναρπαστικές μελωδίες, ευφραδή παιξίματα και υπόγεια ένταση (“Boundary waters”).
Καταπληκτικό ανά στιγμές άκουσμα και σίγουρα, σε κάθε στιγμή του, απολύτως ενδιαφέρον.
Επαφή: www.mikeholober.com, www.mikeholober.bandcamp.com