ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 774

3/11/2026
>>Τον Gus Cannon θα τον ανακαλύψει το 1956 ο Samuel Charters στο Μέμφις, μαζί με τους Will Shade και Charlie Burse. Θα συμμετάσχει στο σέσιον που θα κυκλοφορήσει το 1957 από την Folkways ως «American Skiffle Bands», ενώ το 1963 θα ηχογραφήσει ένα ολόκληρο LP για την Stax, που θα τιτλοφορηθεί «Walk Right In».(…) Από τους μεγαλύτερους banjoist στην ιστορία του blues, ο Gus Cannon θα δει τα τραγούδια του να περνούν στις νεότερες γενιές, μέσα από επανεκτελέσεις που επιχείρησαν μεταξύ άλλων οι José Feliciano, Arlo Guthrie, Ben Sidran και Boots Randolph.<<

Και για τον Gus Cannon θα διαβάσεις στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026] στις σελίδες 37-38.

2/11/2026
Το κάθε μέρα κι ένα σκάνδαλο-σιγουράκι αποθαρρύνει πολλούς απ’ αυτούς που θέλουν τούτη τη φορά να πάνε να ψηφίσουν, καθώς σου λένε... πω πω τι μπουρδέλο που είμαστε, τι ανηθικότητα είναι αυτή, τι διαφθορά, τι να πάμε να ψηφίσουμε, καλύτερα να μην πάμε πουθενά κτλ. Ποιος κερδίζει, εν τω μεταξύ, απ’ αυτή την κατάσταση είναι ολοφάνερο.

2/11/2026
Πριν από 11 μήνες κυκλοφόρησε αυτό το βιβλίο. Είναι ένα βιβλίο που έπρεπε να βγει. Που έπρεπε να κάνει την αρχή. Που έθεσε ένα πλαίσιο, αισθητικό πρώτα-πρώτα, και που ενοποίησε καταστάσεις, οι οποίες, στα μυαλά των περιχαρακωμένων πιουριστών, δεν είχαν σχέση μεταξύ τους. Δεν είχε σχέση ο Σπάρτακος φερ’ ειπείν, με τον Μάρκο Αλεξίου και τον Γιώργο Κοντραφούρη. Κούνια που τους κούναγε...

[Η φωτογραφία είναι από το Public του Πειραιά – υπάρχουν ακόμη αντίτυπα, γενικώς, αλλά όχι για πολύ...]

31/10/2026
>>(...)Κάποιος είχε προηγηθεί, όμως, ο οποίος συνδέεται και με τον Στέλιο Βαμβακάρη και με τον Πάνο Ηλιόπουλο, και που είχε βάλει κι εκείνος ως στόχο του να συνδέσει το ρεμπέτικο με το blues – αυτός ήταν ο Παύλος Σιδηρόπουλος (1948-1990). Ο Σιδηρόπουλος ήξερε προφανώς, λόγω της παρέας της Lyra, στην αρχή του ’70, τις απόψεις των Τάσου Φαληρέα, Δημήτρη Πουλικάκου κ.ά., σε σχέση με το θέμα, για να φθάσει, προς το τέλος πια της δεκαετίας του ’70, και στην αρχή του ’80, να γράψει τα λεγόμενα «Μπλουζ του Πρίγκηπα», που θα κυκλοφορούσαν τελικά σε δίσκο (μετά από το θάνατό του) το 1992.(...)<<

Και για τον Παύλο Σιδηρόπουλο και τα ρεμπετομπλούζ του θα διαβάσεις στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία.

30/10/2026
Υποκλίνομαι βαθέως σε τέτοιους μεγάλους καλλιτέχνες. Tι τραγούδι!
https://www.youtube.com/watch?v=NyGqLArtOhU&list=RDNyGqLArtOhU&start_radio=1

SPACE GRAVEL αθηναϊκό space stoner

Καινούριο, αθηναϊκό, instrumental γκρουπ, οι Space Gravel (Dimitris Koffas μπάσο, Alexis Siotis ντραμς, Ntinos Frantzolas κιθάρες, Michalis Chrysos κιθάρες) κάνουν τώρα την εμφάνισή τους μ’ ένα LP που αποκαλείται “Inside” [Private Pressing, 2026]. Το άλμπουμ περιέχει έξι κομμάτια, τρία και τρία ανά πλευρά, και ανήκει χοντρικά στο είδος ή έστω υποείδος του space stoner.

Έχουμε λοιπόν μία «σκληρή» μπάντα, που επενδύει στο έπος, στο βαρύ, στο τελετουργικό, στο επαναληπτικό ή και στο μονότονο ακόμη (με την έννοια πως οι ρυθμικές αλλαγές κατά την εξέλιξη των κομματιών είναι ανεπαίσθητες), αφήνοντας τις κιθάρες να προβάλλουν τα ομιχλώδη σόλι τους, μ’ αυτό τον γνωστό και εν πολλοίς ανελέητο τρόπο.
Το distortion δουλεύει αδιάκοπα στους Space Gravel, οι οποίοι μόλις στο τελευταίο track του άλμπουμ τους, το “Cat style” δείχνει πως θα μπορούσε να διαχειριστούν και άλλες ροκ καταστάσεις, ξεφεύγοντας από την καταδυνάστευση των riffs και της αέναης (και κάπου χωρίς σκοπό) βαρύγδουπης εναλλαγής αναμενόμενων μοτίβων.
Η μπάντα παίζει πολύ καλά, δεν υπάρχει θέμα, απλώς είναι το συγκεκριμένο είδος που υπηρετεί, το οποίο δεν παρέχει πολλές δυνατότητες διαφυγής. Σίγουρα οι Space Gravel μπορούν να πάνε παρακάτω, και αξίζει, στην επόμενη δουλειά τους, να το επιχειρήσουν...
Επαφή: https://spacegravel.bandcamp.com/album/inside

το νέο άλμπουμ του ΝΙΚΟΥ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ είναι ζωντανά ηχογραφημένο το 1986 – πρόκειται για live στο Θέατρο Δάσους της Θεσσαλονίκης, που κυκλοφορεί τώρα σε διπλό βινύλιο

Είναι, αναμφισβήτητα, ένας από τους (διπλούς) ελληνικούς δίσκους της χρονιάς. Ένα καινούριο άλμπουμ του Νίκου Παπάζογλου (1948-2011) ηχογραφημένο ζωντανά στο Θέατρο Δάσους της Θεσσαλονίκης, στις 18 Αυγούστου 1986. Πώς φθάσαμε στο γεγονός; Απλώς, εντοπίστηκαν οι ταινίες της ηχογράφησης στο υπόγειο του σπιτιού του, το 2023, και από ’κει και πέρα, με τις ελάχιστες δυνατές τεχνικές επεμβάσεις –ώστε να μη χαθεί το πρωτότυπο αίσθημα, μαζί με τα vibes της εποχής και της συγκυρίας–, μετατράπηκαν σε δύο βινύλια, που κυκλοφορούν τώρα, ως «Επιτόπια Ηχογράφηση, Θέατρο Δάσους, 18 Αυγούστου 1986», από το label Στρογγυλοί Δίσκοι σε διανομή από την B-otherSide Records. Τα αντίτυπα είναι 1000 (ένα σωστό, επιτέλους, νούμερο) και αριθμημένα.

Ποιο είναι το πιο βασικό ατού του συγκεκριμένου 2LP; Το γεγονός ότι καταγράφει τον Παπάζογλου στη φωνητική και ερμηνευτική ωριμότητά του. Και δεν θα ήταν υπερβολή αν έγραφα πως τον ακούω, επί του προκειμένου, ακόμη καλύτερο και από τους δίσκους του εκείνης της περιόδου (mid-80s), προσανατολισμένο και δοσμένο, εντελώς, σ’ εκείνο που πράττει στη σκηνή, πλέρια ευαίσθητο και δυναμικό ταυτόχρονα, με τη φωνή του να σπαρταράει και να δονείται (όπως κι όλη η ορχήστρα του εξάλλου).
Είναι ο συντονισμός της στιγμής θέλω να πω, που σπρώχνει σ’ αυτή την ορμητική εκτόξευση, στην προσπάθεια να ξεπεράσεις κάθε τι προηγούμενο – καθότι εμφανίζεσαι και στον τόπο σου, στο σπίτι σου, δίπλα στους φίλους και τους συγγενείς σου.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/neo-almpoym-toy-nikoy-papazogloy-einai-zontana-ihografimeno-1986

IVO PERELMAN / ELLIOTT SHARP / CYRO BAPTISTA έξω από τα καθιερωμένα

“Triacontagon” [defkaz RECORDS, 2026] είναι το τριακοντάγωνο, ή τριαντάγωνο να το πούμε – και εδώ ως όρος, αυτός ο συγκεκριμένος γεωμετρικός, χρησιμοποιείται μάλλον συνεκδοχικά (σε σχέση με τις λέξεις ποικιλομορφία, μεταβλητότητα και πλουραλισμός). Το ισχυρίζομαι, επειδή η μουσική των Ivo Perelman (τενόρο σαξόφωνο), Elliott Sharp (οκτάχορδη ηλεκτρική κιθάρα) και Cyro Baptista (κρουστά, φωνή) δύσκολα μπαίνει σε καλούπια και δύσκολα «φυλακίζεται», ακόμη κι αν θελήσουμε να την περιγράψουμε με όρους free-improv.

Σίγουρα υπάρχουν ελευθερία και αυτοσχεδιασμός στο “Triacontagon”, αλλά, από την άλλη ενυπάρχουν, σε κάθε στιγμή του, η ηχητική έκπληξη και το αδιανόητο της εξέλιξης – έτσι όπως όλα στροβιλίζονται γύρω από ήχους της καθημερινότητας, διαστάσεις της επικοινωνίας και φυσικές αντανακλάσεις. Για να αποτυπωθούν, τώρα, όλα τούτα χρησιμοποιείται ένα ευρύ ηχητικό οπλοστάσιο, από τους τρεις αυτοσχεδιαστές, το οποίο είναι κάπως δύσκολο να το περιγράψεις με ακρίβεια. Κυρίως, γιατί τα όργανα που χειρίζονται οι τρεις μοιάζουν λίγα μπροστά σε ό,τι ακούμε στο CD.
Είναι λοιπόν αυτή η πανσπερμία των ηχητικών παραδοξοτήτων, τα ποικίλα timbre, που παράγονται, επί του προκειμένου, από τους Perelman, Sharp και Baptista – επεκτείνοντας τις δυνατότητες των βασικών οργάνων και εκμεταλλευόμενοι πλήρως, σ’ ένα επόμενο στάδιο, και τα αλλόκοτα φωνητικά του τρίτου. Αν, τώρα, σε τούτη την κρουστή και φωνητική ποικιλομορφία προσθέσεις τη δυνατότητα του Sharp να πυροδοτεί ηλεκτρικά το πλαίσιο, μέσα από συνεχή γεμίσματα, όπως και του Perelman να καθορίζει με τα φυσήματά του τη μελωδική διάσταση του τρίο, τότε αντιλαμβάνεσαι πως ό,τι καταγράφεται εδώ υπακούει σε όσο το δυνατόν λιγότερες νόρμες και αιτιάσεις.

Απολύτως πρωτότυπη και ρηξικέλευθη μουσική ακούμε στο “Triacontagon”, προϊόν ενός τρίο αυτοσχεδιαστών που κινούνται έξω από τα καθιερωμένα.
Επαφή: https://defkaz.bandcamp.com/album/triacontagon

IVO PERELMAN / MATTHEW SHIPP / WILLIAM PARKER / BOBBY KAPP top improv session

Συνεχίζοντας την περιπλάνησή της στο σύγχρονο improv περιβάλλον η defkaz από την Θεσσαλονίκη μας παρουσιάζει τώρα ένα session τεσσάρων αναγνωρισμένων αυτοσχεδιαστών, κλεισμένο σ’ ένα πολύ ωραία σχεδιασμένο triple folded all paper cover. Το άλμπουμ αποκαλείται “Synesthesia” (2026), ηχογραφήθηκε στο Brooklyn τον Δεκέμβριο του 2024 και συμμετέχουν σε αυτό οι Ivo Perelman τενόρο σαξόφωνο, Matthew Shipp πιάνο, William Parker μπάσο και Bobby Kapp ντραμς. Περιττό να πω πως και οι τέσσερις αυτοί μουσικοί, με την τεράστια ιστορία, δεν είναι άγνωστοι στους φίλους του δισκορυχείου. Απλώς και τελείως ενδεικτικά να υπενθυμίσω τα άλμπουμ των Ivo Perelman / Matthew Shipp String Trio “Armageddon Flower” [Tao Forms, 2025], των Andrew  Cyrille / William Parker / Enrico Rava “2 Blues for Cecil” [TUM Records Oy, 2021] και ακόμη το ιστορικό “In Search of the Mystery” [ESP-Disk', 1967] του Gato Barbieri, στο οποίο ο Bobby Kapp παίζει ντραμς. Για όλα αυτά τα άλμπουμ υπάρχουν reviews στο δισκορυχείον, οπότε όλοι αντιλαμβανόμαστε με τι ακριβώς έχουμε, εδώ, να κάνουμε.

Το “Synenthesia” αποτελείται από πέντε κομμάτια, μεγάλης, γενικώς, διάρκειας (το συντομότερο track διαρκεί 9:17 και το μακρύτερο στο χρόνο 16:18), με το κουαρτέτο να εμφανίζεται, σε όλα, απολύτως συντονισμένο, αυτοσχεδιάζοντας μ’ έναν μάλλον ελεγχόμενο τρόπο, χωρίς παικτικούς «πανικούς» και «εκρήξεις», δημιουργώντας περισσότερο ένα διαβρωτικό πλαίσιο, εντός του οποίου η μελωδία παίζει πάντα πολύ σημαντικό ρόλο. Υπάρχει blues, ας πούμε, στο “Afterglow”, open drumming και συνακόλουθη οργανική πανσπερμία στο “First color heard”, σ’ ένα από τα πιο εντυπωσιακά free tracks του CD, με το “Phosphene” να ακούγεται στ’ αυτιά μου απολύτως συναρπαστικό μέσα από την περιπλάνηση του rhythm section και τα γεμίσματα του τενόρου μπροστά και του πιάνου ελάχιστα πίσω. Και οπωσδήποτε μεγάλη στιγμή του “Synenthesia” δεν μπορεί παρά να αποτελεί (και) το έσχατο 16λεπτο “One sense”, ένα κομμάτι που δίνει την ευκαιρία και στους τέσσερις αυτοσχεδιαστές να διατυπώσουν έναν σύγχρονο ορισμό της free jazz (κάπως έτσι το αντιλαμβάνομαι), προτείνοντας ένα πάντα υπό έλεγχο οργανικό παρανάλωμα, με ουσιαστικές καταδείξεις σε κάθε όργανο, ταυτοχρόνως μ’ ένα υψηλού επιπέδου ομαδικό παίξιμο.
Η μεγάλη ιστορία των τεσσάρων αυτοσχεδιαστών μπορεί να βαραίνει πάνω από το “Synenthesia”, βαραίνει, όμως, δίχως να κατατροπώνει τις ορμές και τις διαθέσεις τους – λειτουργώντας περισσότερο σαν βατήρας προς νέες κατακτήσεις.
Επαφή: https://defkaz.bandcamp.com/album/synesthesia

MARILENA PARADISI / NATALINO MARCHETTI φωνή και ακορντεόν

Στο άλμπουμ που τιτλοφορείται “Blue Prelude” [Losen Records, 2026] η τραγουδίστρια Marilena Paradisi συνεργάζεται με τον ακορντεονίστα Natalino Marchetti. Πρόκειται για ένα CD της ιταλικής κατεύθυνσης της Losen (η Paradisi δεν είναι Ελληνίδα, αλλά Ιταλίδα γεννημένη στο Μιλάνο), που είναι ηχογραφημένο στη Ρώμη και στο οποίο παρουσιάζονται στάνταρντ και άλλα τραγούδια ενορχηστρωμένα για ακορντεόν και φωνή. Το track list περιλαμβάνει συνθέσεις των Jim Van Heusen, Dizzy Gillespie, Wayne Shorter, Pat Metheny, Stephen Sondheim, Antônio Carlos Jobim, Horace Silver κ.ά., τις οποίες οι δύο μουσικοί αντιμετωπίζουν μ’ έναν δικό τους ξεχωριστό τρόπο – μεταμορφώνοντας βασικά τα τραγούδια, με παρεμβάσεις στα μέτρα, τις αρμονίες κ.λπ. προσδίδοντάς τους νέες διαστάσεις. Η Paradisi είναι καταπληκτική και tracks σαν το “Always and forever” του Metheny, μπορείς να τ’ ακούς και να τα ξανακούς, δίχως διακοπή.

Υπενθυμίζω και άλλα δύο άλμπουμ της Paradisi, για τα οποία υπάρχουν reviews στο blog, τα “Here and Now” [Losen, 2024] σε συνεργασία με τον κοντραμπασίστα Bob Nieske και “Some Place Called Where” [Losen, 2017] σε συνεργασία με τον πιανίστα Kirk Lightsey. Παρατηρούμε, λοιπόν, πως τα ντούο ταιριάζουν στην Paradisi.
Επαφή: www.losenrecords.no

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 773

28/10/2026
Το ποντίζουν το καλώδιο...

28/10/2026
Οχτώβρης 1940...
https://www.youtube.com/watch?v=BzATI8oGy2I

26/10/2026
>>Το πρώτο άλμπουμ του Yank Rachell στα χρόνια του ’60 ήταν το «Mandolin Blues» για την Delmark, ένα πέρα για πέρα ιστορικό LP, στο οποίο θα έδινε παρουσία και ο Mike Bloomfield (ηχογράφηση από τις 31 Μαρτίου 1963). Θ’ ακολουθήσουν εγγραφές στις εταιρείες Blue Goose, Blind Pig και αλλού, αφού ο διακεκριμένος αυτός μουσικός δεν θα σταματήσει να μπαίνει στα στούντιο μέχρι τα βαθιά γεράματά του. Ο Yank Rachell θα πεθάνει τον Απρίλιο του 1997 κάπου στην Ινδιανάπολη, στα 87 χρόνια του.<<

Και για τον Yank Rachell, έναν από τους κορυφαίους μαντολινίστες του blues θα διαβάσεις στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], στις σελίδες 122-123.

24/10/2026
Το θρυλικό τραγούδι του Oscar Brown Jr., που το έχουν πει πάμπολλοι μαύροι και λευκοί, εδώ σε μια ροκ εκτέλεση που επίσης λυγίζει σίδερα. Tony Ashton και Roy Dyke, πριν από τους Ashton, Gardner & Dyke, όταν έπαιζαν στους Remo Four...
https://www.youtube.com/watch?v=a5GB_oTQs3k&list=RDa5GB_oTQs3k&start_radio=1

23/10/2026
Θέμος... Άγνωστος, απλός, σαφής και ουσιώδης... Μάθε από τον παππού...
https://www.youtube.com/watch?v=ukA9BA5iLP8&list=RDMMukA9BA5iLP8&start_radio=1

SUPEREON ένα νέο τζαζ συγκρότημα από την Νορβηγία

Οι Supereon είναι ένα νέο τζαζ συγκρότημα από την Νορβηγία, το οποίο αποτελούν οι Martin Sandvik Gjerde πιάνο, Alexander Hoholm κοντραμπάσο και Raymond Storaunet Lavik ντραμς. Λέμε για ένα piano-trio λοιπόν, το οποίο προσφάτως κυκλοφόρησε το παρθενικό CD του, που αποκαλείται “Phase I” [Losen Records, 2026], ένα παράξενο σε πρώτη φάση ακρόαμα, το οποίο διαθέτει πολλά μινιμαλιστικά στοιχεία (σε πρώτο πλάνο).

Βασικά η jazz και οι αυτοσχεδιασμοί των Supereon είναι μίνιμαλ, υπό την έννοια πως πάνω σε κάποιες αρχετυπικές ρυθμικές βάσεις στήνονται, μελωδικά και αρμονικά, όλα τα κομμάτια. Το στοιχείο της επαναληπτικότητας, και των patterns που ανανεώνονται δια των επαναφορών τους μέσα στο χρόνο, σε συνδυασμό με τα γεμίσματα (breaks) από το πιάνο, δημιουργούν μια σειρά από συνθέσεις (στην πράξη πρόκειται για αυτοσχεδιασμούς), που έχουν τον τρόπο να σε παρασύρουν μέσω του τελετουργικού κλίματος που δημιουργούν. Τα κρουστά του Storaunet Lavik παίζουν κυρίαρχο ρόλο εδώ (οι αναφορές σε Steve Reich, ας πούμε, είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς), με το κοντραμπάσο να στηρίζει δυναμικά το ρυθμό, και με το πιάνο (πειραγμένο ή μη) να τοποθετεί τις πάντα περιοριστικές μελωδίες σ’ ένα πρώτο επίπεδο.
Το δίχως άλλο η πρόταση των Νορβηγών είναι άκρως ενδιαφέρουσα, με όλα τα tracks να υπηρετούν τον κεντρικό στόχο του τρίο, ρέοντας με απαράμιλλη ενότητα και συνάφεια (σε σχέση μ’ εκείνα που προηγούνται και μ’ εκείνα που έπονται).
Ένα άλμπουμ λοιπόν, που, σε κάθε περίπτωση, φανερώνει τη δυναμική και την ποικιλία μιας από τις πιο σημαντικές σύγχρονες τζαζ σκηνές της Ευρώπης.
Επαφή: www.losenrecords.no

ΓΙΩΡΓΟΣ-ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ ουζομαυσωλείον καπετάν μιχάλης & η μεγάλη παρασκευή των ρασοευχήδων

Τυπωμένο για πρώτη φορά το 2013 για τις Εκδόσεις Γαβριηλίδη, το μικρό αυτό βιβλίο του Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη, που έχει τίτλο «Ουζομαυσωλείον Καπετάν Μιχάλης» κυκλοφορεί, τώρα (Ιούλιος 2026), ξανά, από τον Μετρονόμο. Πρόκειται για ένα αφήγημα που διαβάζεται απνευστί, και που περιγράφει χοντρικά τη διαδρομή μιας παρέας, στις καρέκλες και τα τραπέζια του... ουζομαυσωλείου Καπετάν Μιχάλης (στη Φειδίου). Το αφήγημα διαθέτει κάτι σαν... αφορισμούς, ποικίλων κατευθύνσεων, name dropping και ακόμη πληθωρική λαϊκή διανοητικότητα (με κάποιες δόσεις εστετισμού πάντως). Έλληνες και ξένοι λογοτέχνες και ποιητές βασικά, μα και σκηνοθέτες, τραγουδοποιοί, ηθοποιοί, θεατρικοί συγγραφείς και άλλοι διάφοροι... επιτηδευματίες της σκέψης, ζώντες και τεθνεώτες, κατεβαίνουν και προσγειώνονται στα τραπέζια του Καπετάν Μιχάλη ανάμεσα σε οινοπνεύματα που φωτίζουν και σώματα που κυματίζουν.

Και το δεύτερο μικρό βιβλίο του Μπαμπασάκη, το «Η Μεγάλη Παρασκευή των Ρασοευχήδων», που τυπώνει ο Μετρονόμος (Ιούλιος 2026), είχε πρωτοκυκλοφορήσει από τον Γαβριηλίδη το 2013. Τι συμβαίνει εδώ; Τα λέει εντελώς κατατοπιστικά ο Μετρονόμος στο σάιτ, οπότε από ’κει τα αναπαράγω:
«Μια νυχτερινή οδύσσεια στην Αθήνα της δεκαετίας του ’80. Ένα μεθυσμένο προσκύνημα προς το Άγιον Όρος, που δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Μια παρέα ποιητών, μποέμ, ξενύχτηδων και οραματιστών απέναντι στον χρόνο, στη φθορά και στην ήττα. Στη “Μεγάλη Παρασκευή των Ρασοευχήδων” ο Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης ανασυνθέτει μια πραγματική ιστορία, που πέρασε από τη μνήμη στον μύθο και από τον μύθο στη λογοτεχνία. Με αφετηρία μια αλλόκοτη νυχτερινή περιπέτεια του 1987, το βιβλίο μετατρέπεται σε ένα ιδιότυπο χρονικό της αθηναϊκής μποέμ, της φιλίας, της μέθης, της ποίησης και της υπαρξιακής αγωνίας. Στις σελίδες του παρελαύνουν μορφές της ελληνικής λογοτεχνικής και νυχτερινής μυθολογίας: ο Νίκος Καρούζος, ο Γιώργος Κακουλίδης, ο Θάνος Σταθόπουλος, ποιητές, περιπλανώμενοι, “αλήτες της ποίησης”, άνθρωποι που επιχειρούν να αντισταθούν στον θάνατο μέσα από τη γλώσσα, τη μέθη, την παρέα και την αφήγηση».
Θα μπορούσε να γίνει και σενάριο ταινίας του ύστερου Τσιώλη... Έχει πολλά απ’ αυτά που του αρέσανε...
Επαφή: www.metronomos.gr

το ελληνικό πανκ δεν υποστέλλει τη σημαία και η δισκογραφία το αποδεικνύει – τα νέα άλμπουμ των Head On, Trommara, Realist και Αθίγγανων του Σύμπαντος

Το ελληνικό πανκ, είτε κοιτώντας μπροστά είτε κοιτώντας πίσω στο παρελθόν του, δεν παύει να αποτελεί μία πολύ δυναμική συνιστώσα της μουσικής σκηνής μας. Με ήχο καίριο και σημερινό περιγράφει ένα ποικίλο φάσμα ζητημάτων, βασικά κοινωνικών, επιχειρώντας να κρατήσει «ζεστούς» ή και να αφυπνίσει όσους και όσες το παρακολουθούν.

TROMMARA: Trommara 
[Trumpetfish / B-otherSide Records, 2026]
Οι Trommara είναι ένα νέο ελληνικό πανκ γκρουπ, που σχηματίστηκε μετά από το σιδηροδρομικό έγκλημα των Τεμπών, το 2023. Απαρτίζονται, δε, από τέσσερα άτομα, τους Tasoka κιθάρα, φωνή, Γιάννη Βούλγαρη κιθάρα, φωνητικά, Άγγελο μπάσο και Mantalou ντραμς, με το "Trommara" να αποτελεί το πρώτο άλμπουμ τους – ένα βινύλιο τριακοσίων αντιτύπων, με innersleeve και ένθετο με στίχους και πληροφορίες.
Τα μέλη των Trommara συμμετείχαν παλαιότερα σε άλλα συγκροτήματα, κάτι που έχει το νόημά του, υπό την έννοια πως εδώ έχουμε να κάνουμε με μια μπάντα απολύτως συνειδητοποιημένη, τοποθετημένη πάνω στη δική μας παράδοση (τα Μωρά στη Φωτιά είναι μία αναφορά), μα και σε σχέση με τον στίχο της, η οποία δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες.
Θέλω να πω –και ξεκινάω από την πρώτη πλευρά του δίσκου με τα έξι τραγούδια– πως από πλευράς ήχου έχουμε να κάνουμε μ’ ένα σπιντάτο, αποφασιστικό και ουσιαστικό πανκ, με παιξίματα απολύτως λειτουργικά, και με κομμάτια που κυλάνε νεράκι, με ωραία κοψίματα, αλλαγές, σόλι κτλ. Δηλαδή, από μουσικής πλευράς, η μπάντα πετάει και αυτό δεν κρύβεται από τις πρώτες κιόλας νότες τού «Τελειώνει η ιστορία».
Στιχουργικά, τώρα, τα πράγματα είναι και εδώ με την καλή έννοια αναμενόμενα. Ένας απόλυτα κοινωνικός στίχος έρχεται για να κουμπώσει πάνω στις αγριεμένες μουσικές των Trommara, μέσω του οποίου περιγράφονται όλα τα σύγχρονα αδιέξοδα – και της κοινωνίας γενικότερα, και της πιο νέας γενιάς ειδικότερα. Και τούτο γίνεται μ’ έναν πειστικό, νευρώδη τρόπο, δίχως καλλιέπειες και μισόλογα. Μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον και οι ερμηνείες έρχονται για να υπογραμμίσουν το άπαν.
Κι ενώ όλα αυτά εξελίσσονται στην πρώτη (6-tracks) πλευρά του δίσκου, στη δεύτερη έχουμε κάτι άλλο. Έχουμε καταγραμμένο ένα μόνο κομμάτι, διάρκειας δέκα επτά σχεδόν λεπτών(!), που οπωσδήποτε μετατοπίζει το πανκ των Trommara σε πιο electric improv, noisy και experimental περιβάλλοντα.
Μεγάλης διάρκειας πανκ κομμάτια, μεγαλύτερα των δέκα λεπτών εννοώ (κάτι ασύμβατο, γενικά, με τη σχετική τραγουδοποιία), συναντάμε από τα γεννητούρια του είδους (θυμάμαι, εδώ, το “We will fall” των Stooges από το 1969), ενώ και στα 80s οι Hüsker Dü με το 14λεπτο “Reoccurring dreams” (1984) έδειξαν ένα δρόμο. Και κάπως έτσι οι Trommara δημιουργούν το δικό τους καταιγιστικό και εν πολλοίς αυθόρμητο πλαίσιο, εντός του οποίου πετάνε στίχους σαν και τούτους:
«Υπερκατανάλωση, μεγάλες ευκαιρίες / Άγχος, γρήγορο φαγητό / Γρήγορο σεξ, όχι φλερτ / Κανένα συναίσθημα, αδιαφορία / Μισός, εγωκεντρισμός / Συνδρομητικές φιλίες / Φόβος / Γρήγορη δουλειά, επιτυχία / Ανταγωνισμός, κέρδος / Εξυπηρέτηση πελατών / Μοντέρνα δουλεία / Αγόρασε τώρα, πλήρωσε μετά».
Είναι ολοφάνερες οι προθέσεις των Trommara σ΄ αυτό το πρώτο LP τους... Το αφυπνηστάριουμ, όπως το έλεγε και ο Λεωνίδας Χρηστάκης.
Επαφή: https://trommara.bandcamp.com/album/trommara
 
Το όλον εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/elliniko-pank-den-ypostellei-ti-simaia-kai-i-diskografia-apodeiknyei

ΚΡΕΩΝ ΚΑΝΑΚΑΡΗΣ λίβελοι, καντάδες, ζωγραφιές & συναξάρια

Τον Κρέοντα Κανακάρη τον γνωρίζουμε, βασικά, από ένα άλλο ενδιαφέρον άλμπουμ του που κυκλοφόρησε εφέτος (σε συνεργασία με την Νάντη Χατζηγεωργίου), το «Πότε Κλείνουν οι Στοές» (για το οποίο έχουμε ήδη γράψει). Αν κι έχει μια δεκαετία σχεδόν πίσω του σε μουσικά πρότζεκτ (δεν ξέρω πόσοι θυμούνται τους Παράλληλο Πάρτυ), ο Κανακάρης εμφανίζεται τώρα μ’ έναν εντελώς προσωπικό δίσκο, ωραίας κατασκευής-παραγωγής (gatefold cover παλιομοδίτικης σχεδίασης), μέσω του οποίου μας παρουσιάζεται ως singer-songwriter.

Οκτώ και τέσσερα τραγούδια ανά πλευρά περιλαμβάνει το «Λίβελοι, Καντάδες, Ζωγραφιές & Συναξάρια» [Δίσκοι Δισκέξ, 2026] – λέξεις οι οποίες, κάθε μία χωριστά, κάπου παραπέμπουν. Ένα πάντως είναι σίγουρο, πως αυτό που πράττει στο συγκεκριμένο LP ο Κανακάρης πολύ λίγοι Έλληνες το έχουν δοκιμάσει μέσα στα χρόνια – βασικά, μόνο τον Βασίλη Νικολαΐδη μπορώ να ανακαλέσω αυτή τη στιγμή ή και κάτι από Δημήτρη Λάγιο (περιστασιακά). Κάποιες λίγες επιρροές, δευτερευούσης σημασίας, μπορείς να ανακαλύψεις και από τον Διονύση Σαββόπουλο, ιδίως στο 10λεπτο τραγούδι «Του Γιώργη Ζάρκου», που εμένα για κάποιους λόγους (ούτε μουσικο-συνθετικούς πάντως, ούτε στιχουργικούς) φέρνει στη μνήμη μου το «Μακρύ ζεϊμπέκικο για τον Νίκο», όμως από ’κει κάτω θα πρέπει να ξεπεράσεις τα ημέτερα σύνορα και να πας προς... Georges Brassens, Renaud και άλλους διάφορους γάλλους και γαλλόφωνους τροβαδούρους – που κι εκείνοι είναι επηρεασμένοι από François Villon και άλλους γάλλους ποιητές και τροβαδούρους του ύστερου μεσαίωνα.
Η λέξη «καντάδα» σηματοδοτεί, λοιπόν, αυτή τη βασική δυτική επιρροή τού Κανακάρη, η οποία επεκτείνεται και στις προσεγμένες ενορχηστρώσεις. Τα βασικά πρόσωπα, δε, που συμμετέχουν στην ηχογράφηση του άλμπουμ είναι τα ακόλουθα (με τα όργανα που χειρίζονται): Κρέων Κανακάρης φωνή, κιθάρα, Κώστας Στεργίου κιθάρα, κρουστά, ηλ. μπάσο, μπαλαλάικα, ηλ. κιθάρα, φωνητικά, Λάμπρος Παπανικολάου κοντραμπάσο, Σοφία Αλαμανή Ναθαναηλίδου φλάουτο, Σέργιος Βούδρης φωνητικά, αρμόνιο, ηλ. μπάσο, χάμοντ, Μίλτος Κουτρούμπας πιάνο και Γιώργος Χατζηγεωργίου βιολί.
Αυτή η ευρηματικότητα στους τρόπους σύμπλευσης των οργάνων επιχειρεί να αναδείξει, προφανώς, την τραγουδοποιία του Κανακάρη, που, περαιτέρω, διακρίνεται για τις κοινωνικές αναφορές της, την δηκτικότητά της, τον ευτράπελο και σκωπτικό χαρακτήρα της και την άμεση και ουσιώδη κριτική της στα κακώς ή καλώς κείμενα.
Όσον αφορά τις ερμηνείες ο Κανακάρης «φωνάζει» τα τραγούδια του, επιζητώντας και δι’ αυτού του τρόπου την προσοχή του ακροατή. Οι στίχοι του βεβαίως θέλουν μια μεγαλύτερη ακόμη προσοχή (στα μέτρα, στις ομοιοκαταληξίες, στην προσωδία), αλλά γενικώς ανταποκρίνονται σ’ αυτό που έχει στο νου του ο τραγουδοποιός. Μελωδικώς, επίσης τα πράγματα είναι ενδιαφέροντα, με διάφορα τραγούδια να ξεχωρίζουν, συνολικά, όπως τα «Η χαρούμενη επιστήμη», «Χήρα στρατηγού», «Οι στρατιώτες», «Για το παγκόσμιο κύπελλο» (με βολές κατά του ποδοσφαίρου), «Αγκάθι του αχινού» κ.λπ.
Μια απρόσμενη και όχι εύκολη δουλειά από τον Κρέοντα Κανακάρη, που, χοντρικά, κινείται στο χώρο της ευρωπαϊκής μπαλάντας, και η οποία απαιτεί την ενασχόληση και την επιμονή του ακροατή, προκειμένου αυτός (ο ακροατής) να ανταμειφθεί.
Επαφή: https://kreonkanakaris.bandcamp.com/album/-

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 772

23/10/2026
Κι ένα ακόμη ποστ σχετικό με το Happy Day, των Παντελή Βούλγαρη και Διονύση Σαββόπουλου, που ανέβηκε προχθές στο LiFO. gr. Αυτή που βλέπετε στο screen shot είναι η 17χρονη εκείνη την εποχή Μελίνα Καρακώστα (1959-2007) – αληθινή κόρη της Ζωρζ Σαρή, αλλά και κόρη της στην ταινία. Αν υποθέσουμε πως η Σαρή ως «Μητέρα» υποδύεται τη Φρειδερίκη, τότε η Καρακώστα υποδύεται τη πριγκίπισσα Σοφία. (Επίσης, υπάρχει κι άλλο ένα κορίτσι, μικρότερο, στην ταινία που θα μπορούσε να υποδύεται την πριγκίπισσα Ειρήνη – έμαθα και γι’ αυτό πληροφορίες, αλλά δεν μπορώ τώρα να γράψω κάτι). Το αναφέρω και στο κείμενο, πως την Καρακώστα την μάθαμε σαν μπασίστρια της Σπυριδούλας (παίζει στο γνωστό δίσκο «Νάυλον Ντέφια και Ψόφια Κέφια»), ενώ πιο μετά τη μάθαμε και σαν συγγραφέα κ.λπ. Στη μνήμη της...

22/10/2026
Στον απόηχο του χθεσινού άρθρου στο LiFO. gr για το Happy Day, ταινία και δίσκος, των Παντελή Βούλγαρη και Διονύση Σαββόπουλου (υπάρχει το λινκ στα σχόλια για όσους-ες δεν το είδαν) θα κάνω κανα-δύο ακόμη ποστ.
Φίλος με ρώτησε το πρωί αν η λέξη «Μακρόνησος» ήταν απαγορευμένη επί δικτατορίας, επειδή δεν αναφέρεται στον «Λοιμό» του Αντρέα Φραγκιά (βιβλίο του 1972 από το οποίο ο Βούλγαρης εμπνεύστηκε την ταινία).
Από την κατάργηση της προληπτικής λογοκρισίας για τα έντυπα και μετά (τέλος ’69) η λέξη, όχι, δεν ήταν απαγορευμένη. Απλώς έπαιρνες εσύ, προσωπικά, την ευθύνη αν την έγραφες. Ούτε ο Φραγκιάς την έγραψε στο μυθιστόρημά του, ούτε το περιοδικό «Αντί», που αναδημοσίευσε απόσπασμα. Άλλοι, όμως τη γράφανε.

Να εδώ στο βιβλίο του Νίκου Σίμου «Κόντρα στις Θύελλες», που βγήκε ιδιωτικά (όπως και του Φραγκιά) την ίδια εποχή (1972) υπάρχει κεφάλαιο υπό τον τίτλο «Στην Κόλαση της Μακρονήσου». Λογοκρίθηκε κατασταλτικά το βιβλίο; Κυνηγήθηκε ο συγγραφέας; Δεν ξέρω, δεν το έχω ψάξει. Υπήρχε, όμως, πίεση προς τα βιβλιοπωλεία που το πούλαγαν. Ψάρεψα αυτό από την «Αυγή»:
>>Ο διοικητής ασφαλείας του Περιστερίου αστυνόμος Α' Γεώργιος Σίδερης, που παραπέμφθηκε για βασανιστήρια (και είχε κι ένα ανάπηρο παιδί...) στον πρώην δήμαρχο της ΕΔΑ Δημήτρη Φωλόπουλο και στη συνέχεια αθωώθηκε, έστειλε έναν χαφιέ της γειτονιάς (Κηπούπολη) που με προειδοποίησε: «Βγάλε την ταμπέλα από το βιβλιοπωλείο, γιατί θα σε τυλίξουν σε μια κόλλα χαρτί και δεν θα ξέρεις από πού θα γλιτώσεις». Την ταμπέλα δεν την έβγαλα, αλλά πήρα μαύρη μπογιά και τη μουντζούρωσα. Όλοι κατάλαβαν. Δεν υπολογίζαμε τίποτα.
Στο βιβλιοπωλείο διαθέταμε το βιβλίο «Κόντρα στις θύελλες» του Νίκου Σίμου, ένα εξαιρετικό βιβλίο που αναφερόταν στη Μακρόνησο. Όταν το φοιτητικό κίνημα βρισκόταν στην αποκορύφωση του (Νομική, Πολυτεχνείο), πήρα το γνωστό σημείωμα: «Να προσέλθετε στη Διεύθυνση Ασφαλείας (Μεσογείων) διά υπόθεσίν σας». Με οδήγησαν στο γραφείο του αστυνομικού διευθυντή Νικολάου Γουρνιά, υπεύθυνου λογοκρισίας της χούντας, που είχε καταθέσει στο Συμβούλιο της Ευρώπης ότι στην Ελλάδα δεν γίνονται βασανιστήρια και ότι αυτά τα υποστηρίζουν οι κομμουνιστές για να διαβάλλουν τα σώματα ασφαλείας, ενώ κατέθεσε και στη δίκη υπεράσπισης των βασανιστών και στις ερωτήσεις για τα βασανιστήρια απαντούσε: «Δεν ξέρω, δεν είδα, δεν νομίζω, δεν άκουσα, δεν απαντώ». Παραπέμφθηκε για βασανιστήρια, αλλά αθωώθηκε.
Με ρώτησε: «Εσύ πουλάς το βιβλίο 'Κόντρα στις θύελλες' για τη Μακρόνησο;». Η απάντηση ήταν καταφατική. «Γιατί δεν το επανέκδωσες;» «Γιατί δεν είχα χρήματα». «Σε εκφράζει αυτό το βιβλίο;» Με θράσος νεανικό απάντησα: «Ναι, είναι πολύ καλό βιβλίο». Αυτός κρατούσε σημειώσεις. Για το ίδιο βιβλίο βρέθηκα αντιμέτωπος αργότερα με τον αρχιβασανιστή Σμαΐλη, όταν έβγαζε όλο το μένος τού βασανιστή πάνω μου: «Γιατί, ρε κομμούνι, πούλαγες το βιβλίο για τη Μακρόνησο;»<<

20/10/2026
>>Η ελληνική χονδρεμπορική τιμή ρεύματος κατέγραψε ρεκόρ στα 247,82 ευρώ ανά μεγαβατώρα με αύξηση 125,39%, ενώ το φυσικό αέριο πλησιάζει τα 90 ευρώ στον κόμβο TTF προκαλώντας έντονη ανησυχία.<<
Δεν ξέρω τι γίνεται με το πλιάτσικο στη Γαλλία, αλλά μεγαλύτερο πλιάτσικο από ’κείνο που έχει γίνει στην Ελλάδα την τελευταία 15ετία στα ασφαλιστικά ταμεία, στα αεροδρόμια, στα λιμάνια, στις υποδομές, στην ευρύτερη περιουσία της χώρας, και φυσικά στην ενέργεια (το νεράκι μόνο την έχει γλιτώσει προς ώρας) και στις τιμές γενικότερα δεν έχουμε ξαναβιώσει –σαν λαός, σαν χώρα, σαν ό,τι θέλετε– τα τελευταία 80 χρόνια.

20/10/2026
Είναι μία από τις πιο ιστορικές συλλογές της Μαύρης Αναβίωσης, λέγεται “Blues ’n Trouble” και κυκλοφόρησε το 1961 από την Arhoolie. Εδώ καταγράφονται τραγούδια με τους Big Joe Williams, Mance Lipscomb, Butch Cage-Willie Thomas, Sam Chatmon, Alex Moore και Black Ace ανάμεσα σε άλλους, bluesmen για τους οποίους γράφω αναλυτικά στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026]. Και βεβαίως η συγκεκριμένη συλλογή αναφέρεται πολλές φορές στο βιβλίο. 

19/10/2026

Ferre Grignard “Hansie Pansy” (1968)
https://www.youtube.com/watch?v=l6qAuyA9BWI&list=RDl6qAuyA9BWI&start_radio=1

19/10/2026
Φαίδρος Μπαρλάς. (Άμα κάνεις κλικ και το αποθηκεύσεις, το μεγεθύνεις και το διαβάζεις με άνεση ολόκληρο).

14/10/2026

ακόμη και η ΑΙ... εκείνης της περιόδου αποκλείεται να έλεγε τέτοιες μ@λακίες

ΡΑΦΑΗΛ ΜΕΛΕΤΕΑΣ lounge music, sunshine pop, exotica, ελαφρά μουσική, library recordings

Ο συνθέτης Ραφαήλ Μελετέας (Raphael Meleteas), που εμφανίζεται τώρα μ’ ένα πρώτο προσωπικό LP δεν είναι μία τελείως άγνωστη περίπτωση – υπό την έννοια πως έχει μια προϋπηρεσία στην εγχώρια jazz, soul και funk σκηνή, συμμετέχοντας στους Soul Peanuts και εμφανιζόμενος σε άλμπουμ των Πέτρου Κλαμπάνη, Γιώργου Πολυχρονάκου, Brothers from Another Mother κ.ά. Σ’ αυτό το ευρύτερο τζαζ πλαίσιο εντάσσεται και ο δίσκος του “Someone Else” [Veego Records, 2026], που τώρα κυκλοφορεί από την Veego Records. Θέλω να πω πως η μεγάλη ετικέτα μπορεί να είναι η jazz, και από ’κει και πέρα επιμέρους ετικέτες μπορεί να αφορούν την lounge music, την sunshine pop, την exotica, τη γενικότερη ελαφρά μουσική ή και easy listening, και τελευταία-τελευταία τις αποκαλούμενες library recordings.

Σε κάθε περίπτωση αυτό που ακούμε στο “Someone Else” είναι παλιομοδίτικο (δεν το λέω ως μειονέκτημα αυτό), ενώ μοιάζει και με ένα ηχογραφικό καπρίτσιο, υπό την έννοια πως ο Μελετέας έπραξε ό,τι έπραξε, εδώ, δίχως βοήθειες και χωρίς συνεργασίες – κάτι που θα ήταν πολύ δύσκολο έως αδύνατο να το αντιληφθείς, αν δεν το διάβαζες πρώτα στο back cover. Ναι, ο Mελετέας είναι ο... άνθρωπος-ορχήστρα, που ηχογράφησε όλα τα όργανα μόνος του, ένα-ένα και σιγά-σιγά, και που μειξάροντας τις εγγραφές του, μας παρουσιάζει με υπερηφάνεια (γιατί όχι;) το τελικό “Someone Else”.
Το άλμπουμ είναι ασυζητητί ευχάριστο και το βασικό γνώρισμά του, το καλό γούστο, είναι παντού εμφανές (διόλου αμελητέο αυτό). Ακόμη και τα δύο τραγούδια που ακούω, στις θέσεις Α5 και B2 (που φέρνουν στη μνήμη Ray Conniff and The Singers και δεκάδες άλλα ονόματα), είναι ενδιαφέροντα – παρότι ο δίσκος θα μπορούσε να σταθεί εξίσου καλά, ή και καλύτερα ακόμη, και χωρίς αυτά. Για μένα, τα πιο ενδιαφέροντα tracks εδώ είναι εκείνα με τις περισσότερο exotica αναφορές (με τα ωραία κρουστά, τις πνευστές γραμμές, που δεν ξέρω πόσο ρεαλιστικές είναι, και τα κιμπορντικά γεμίσματα) όπως είναι το “Quincy’s spring”, το εισαγωγικό “Doorbell”, το “Day off” ή το “January 3rd”.
Μια αρκετά καλή προσπάθεια, λοιπόν, από τον Ραφαήλ Μελετέα, που θα άξιζε να συνεχιστεί και να μην αποτελεί ένα περιστασιακό πυροτέχνημα.
Επαφή: https://raphaelmeleteas.bandcamp.com/album/someone-else

Happy Day: η ταινία του ΠΑΝΤΕΛΗ ΒΟΥΛΓΑΡΗ και το σάουντρακ του ΔΙΟΝΥΣΗ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΥ 50 χρόνια μετά – με αφορμή τη συμπλήρωση ενός έτους από το θάνατο του κορυφαίου τραγουδοποιού

Η ταινία «Χάππυ Νταίη» σε σκηνοθεσία Παντελή Βούλγαρη και με σάουντρακ συντεθειμένο από τον Διονύση Σαββόπουλο, είναι μία από τις πιο γνωστές του επονομαζόμενου Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου. (Όταν αναφερόμαστε στην ταινία θα την γράφουμε «Χάππυ Νταίη», γιατί έτσι είναι γραμμένη στους τίτλους αρχής, ενώ όταν αναφερόμαστε στο σάουντρακ θα το γράφουμε “Happy Day”, γιατί έτσι είναι γραμμένο στο εξώφυλλο του δίσκου). Λογικά, ταινία και σάουντρακ, ετοιμάστηκαν την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1976, με την πρώτη προβολή να συμβαίνει στις 29 Σεπτεμβρίου εκείνης της χρονιάς στη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο του 17ου Ελληνικού Φεστιβάλ Κινηματογράφου (24 Σεπτεμβρίου-3 Οκτωβρίου).

Η ταινία, κατά γενική ομολογία, ήταν η καλύτερη της διοργάνωσης, γεγονός που θα αποτυπωνόταν στα τρία βασικά βραβεία τα οποία θα ελάμβανε – πρώτο βραβείο ταινίας μεγάλου μήκους, σκηνοθεσίας (για τον Βούλγαρη) και μουσικής (για τον Σαββόπουλο), μαζί με 1η τιμητική διάκριση για τους ηθοποιούς Στάθη Γιαλλελή, Σταύρο Καλάρογλου, Γιώργο Μοσχίδη, Ζωρζ Σαρρή, Κωνσταντίνο Τζούμα, 3η τιμητική διάκριση για τον ηχολήπτη Θανάση Αρβανίτη, συν το βραβείο των κριτικών. Λίγες μέρες αργότερα, στις 25 Οκτωβρίου 1976, το «Χάππυ Νταίη» θα έβγαινε και στις αίθουσες α προβολής Αθηνών, Πειραιώς και προαστίων πρωτεύοντας, με 61.503 εισιτήρια, σε μία από τις χειρότερες, από εισπρακτικής πλευράς, σεζόν στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου.
Το «Χάππυ Νταίη» είχε σενάριο του Βούλγαρη, με τη βασική ιδέα να είναι δανεισμένη από το βιβλίο (μυθιστόρημα) του Αντρέα Φραγκιά «Λοιμός», που είχε κυκλοφορήσει, αρχικά, το 1972 (υπήρχε και μια προδικτατορική απόπειρα έκδοσης από το Θεμέλιο, αλλά δεν ευοδώθηκε λόγω του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου). Ο «Λοιμός» είναι ένα βαρύ και βαθύ βιβλίο, συγκλονιστικό θα το έλεγες, που αναφέρεται στον τρόπο μη-ζωής μιας ομάδας ανθρώπων, σ’ ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, κάτω από ένα καθεστώς βασανιστών. Αν και η χωροχρονική ασάφεια θα βοηθούσε το βιβλίο να ξεπεράσει τη βιαιότητα της κατασταλτικής λογοκρισίας (αφού η προληπτική είχε καταργηθεί, για τα έντυπα, από το τέλος του ’69), παρά ταύτα αυτό θα τυπωνόταν ιδιωτικά και όχι από κάποιον εκδοτικό οίκο. Ίσως γιατί όλοι οι υποψιασμένοι θα αντιλαμβάνονταν πως ο Φραγκιάς αναφερόταν στον Νέον Παρθενώνα, το κολαστήριο της Μακρονήσου –στο οποίο θα υπηρετούσε τη στρατιωτική θητεία του στην αρχή της δεκαετίας του ’50–, κάτι που ενδεχομένως να δημιουργούσε θέματα στις εκδοτικές επιχειρήσεις. Όπως διαβάζουμε στο πρώτο τεύχος του περιοδικού «Αντί» [Μάιος 1972], στο οποίο θα δημοσιευόταν απόσπασμα του βιβλίου:
«Το σύρμα. Η σκοπολαμίνη. Οι άσπρες μπλούζες και ο ληξίαρχος με τους νεκρούς του. Ανάμεσά τους οι πολύτιμες μύγες, οι δηλωσιογράφοι, οι ανανήψαντες και οι υπεράνθρωποι πεισματάρηδες. Αυτό το εργαστήριο μαζικής παραγωγής ζωντανών πτωμάτων, στο οποίο αναφέρεται ο Λοιμός του Αντρέα Φραγκιά είναι κάτι περισσότερο από εφιάλτης. Κάθε σελίδα μια δυνατή γροθιά στο στομάχι. Κάθε στιγμή του πυρωμένο καρφί, που διαπερνά τα μηνίγγια. Όλο μαζί το έργο μια ανελέητη επέμβαση στο νευρικό μας σύστημα, χωρίς την παραμικρή δόση αναισθητικού. Το χειρότερο στην υπόθεση είναι ότι το εργαστήριο αυτό υπήρξε. Μάταιος κόπος. Ο άνθρωπος θα αποδειχτή ακόμη μια φορά πιο δυνατός από το οποιοδήποτε είδος κτήνους. “Η αλήθεια είναι ότι οι εκπληκτικοί εκείνοι άνθρωποι έζησαν” βεβαιώνει ο συγγραφέας, με τη μία και μοναδική ανάσα που μας επιτρέπει στο τέλος του συγκλονιστικού βιβλίου του. Διαβάζοντας το Λοιμό του Αντρέα Φραγκιά νιώθεις τα νύχια μιας αδυσώπητης μνήμης να χώνονται βαθειά σε μια πληγή, που μένει πάντα ανοιχτή, που θα μένη πάντα ανοιχτή, τουλάχιστον τόσο, όσο θα στέκη όρθιος ο Παρθενώνας...».
Παρατηρούμε πως και στο «Αντί» τού ’72 δεν ονοματίζονται οι καταστάσεις (προφανές, και αντιλαμβανόμαστε το γιατί) –κάτι που δεν θα εμπόδιζε, πάντως, το βίαιο κλείσιμο του περιοδικού, για την υπόλοιπη ύλη του, αμέσως μετά–, με την τελευταία λέξη (Παρθενώνας) να μαρκάρει με τον πιο σαφή υπαινιγμό το Μακρονήσι. Αυτό το βιβλίο διάβασε ο Βούλγαρης κι έχοντας αυτό κατά νου προχώρησε την ταινία του, η οποία, ως καλλιτεχνικό προϊόν, ανήκει στην πρώιμη μεταπολίτευση.
Το πρώτο που βλέπουμε-διαβάζουμε στο «Χάππυ Νταίη» είναι πως... «ο χώρος της ταινίας ο χρόνος και τα πρόσωπα είναι φανταστικά», όταν όλοι ξέρουν πως ο χώρος είναι η Μακρόνησος, που σημαίνει πως και ο χρόνος είναι επικαθορισμένος. Γιατί τέτοια σπουδή, για μια ταινία του 1976; – θα μπορούσε να αναρωτηθεί κάποιος. Προφανώς, γιατί, ακόμη και το 1976, το κινηματογραφικό έργο πληττόταν βάναυσα από την προληπτική λογοκρισία. Κι επειδή την ταινία του Βούλγαρη την χρηματοδοτούσε επιπλέον το κράτος, μέσω του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, ήταν εκείνο που είχε τον τρόπο να επιβάλλει τη δική του κινηματογραφική ασάφεια. Τούτο το λέει καθαρά ο Βούλγαρης, σε μια τηλεοπτική συνέντευξή του, για την εκπομπή της ΕΡΤ «Έρωτας των Πρώτων Πλάνων» (έρευνα-δημοσιογραφική επιμέλεια: Έλενα Νεοφωτίστου, σκηνοθεσία: Πάνος Κέκας) από το 1997. Όπως εκεί βλέπουμε και ακούμε:
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/cinema/happy-day-h-tainia-toy-boylgari-kai-i-moysiki-toy-sabbopoyloy-50-hronia-meta

ΒΑΚΗΣ ΛΟΪΖΙΔΗΣ σωστό παιχνίδι

Όπως διαβάζουμε στο «αυτί» του πρόσφατου ποιητικού βιβλίου του Βάκη Λοϊζίδη «Σωστό Παιχνίδι» [Μανδραγόρας, 5/2025]:
«Ο Βάκης Λοϊζίδης γεννήθηκε το 1965 στη Λευκωσία. Σπούδασε οικονομικά στην Αθήνα και έκανε μεταπτυχιακά στο τουριστικό μάρκετινγκ στην Αγγλία. Εικαστικές του δημιουργίες παρουσίασε σε τρεις ατομικές εκθέσεις στη Λευκωσία και σε ομαδικές εκθέσεις στην Κύπρο και την Αθήνα. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων. Το Σωστό παιχνίδι είναι η δωδέκατη ποιητική του συλλογή».
Και από το σχετικό δελτίο Τύπου:
«Δωδέκατη ποιητική συλλογή στα 30 χρόνια συνεχούς παρουσίας στα γράμματα του Βάκη Λοϊζίδη με έκδηλη την τρυφερότητα, τον απλό πράο λόγο, τη μνήμη –και κάποτε τη λύπη–, τον μεστό ακριβοδίκαια μοιρασμένο ποιητικό λόγο, την πανσπερμία εικόνων και συναισθημάτων: από τα ζώα της Ολλανδίας που “μόνο στην αγκαλιά της μάνας τους ένιωσαν αγάπη”, τους μικρούς κήπους των Σουηδών, την τετραλογία για το Μπουένος Άιρες, τη γενέθλια Λευκωσία και την εξίσου αγαπημένη του Ελλάδα (βλ. “Σημαία”) μέχρι τη φορτισμένα υπαινικτική σπονδή στον αδελφό και τη μητέρα του: [] Κρατώ σφιχτά / το λούτρινο των παιδικών σου χρόνων / σχεδόν σίγουρος / πως από λάθος γράψαμε / τ’ όνομά σου / στον τάφο της μάνας μας».

Τα ποιήματα του Λοϊζίδη διαθέτουν μια προσωπικότητα (την προσωπικότητα του δημιουργού τους προφανώς) και επιβάλλονται δια της σιγουριάς τους. Μοιάζουν κάπως με αποδείξεις θεωρημάτων, σκορπώντας ένθεν κι ένθεν άβολα συμπεράσματα. Δείγματα:
 
KATAIΓΙΔΕΣ
 
Παλιά, οι καταιγίδες ήταν ανώνυμες.
Δεν γινόταν σούσουρο για τον ερχομό τους.
Τώρα, άμα δεν φτάσουν όπως η πρόβλεψη
ο κόσμος απογοητεύεται.
Φέρουμε την καταστροφή στο είναι μας.
Οι καταιγίδες μάς αναπτερώνουν.
 
ΝΗΜΑΤΑ
 
Ο Θεός,
ούτε τα νήματα κινεί
ούτε ρισκάρει
και μάλλον βλάπτουν την εικόνα του
οι ευαισθησίες.
Λατρεύει την ανακύκλωση
γι’ αυτό ίσως
απαξιώνει την ανθρώπινη ζωή.
Τα βράδια ροχαλίζει.
Πάντα σε εξοχικές κατοικίες διαβιεί.
Μην με ρωτάτε ποιος τον έπλασε.
Μάλλον κάτι αργόσχολοι
με γνώσεις φιλοσοφίας
επεξεργάστηκαν το είναι του.
Μπουχτίσαμε
ο ουρανός ως επιστέγασμα
είναι καιρός να τα βροντήξει
κι οι άγγελοι σαν μωρά 
να πάρουν τον δρόμο για τη θάλασσα
μήπως και κάτι γίνει.
 
Επαφή: https://mandragoras-magazine.gr/