ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 744

31/7/2026
Ο Furry Lewis υπήρξε μία από τις πιο σημαντικές περιπτώσεις της μαύρης αναβίωσης. Ένας πηγαίος bluesman-songster, τον οποίο ανακάλυψε εντελώς παροπλισμένο ο Samuel Charters στο Μέμφις το 1959. Δίσκοι, εμφανίσεις, παρουσίες στο σινεμά (στην ταινία «Μπλουζ με σφιγμένα δόντια» του Ροβήρου Μανθούλη) και καταξίωση σε δεύτερο χρόνο ήταν τα χαρακτηριστικά της τελευταίας φάσης της ζωής του. Για τον Furry Lewis θα διαβάσεις στις σελίδες 83-86 του νέου βιβλίου μου «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο», που κυκλοφορεί τώρα από το Όγδοο.
[στη φωτό δίσκοι του Furry Lewis στις εταιρίες Prestige, Blue Horizon και Collector’s Issue]

31/7/2026

Φοβερό mod, για γερό ξεβίδωμα, από τους αντίποδες, που μου θυμίζει εντελώς τους βρετανούς Action - απόλυτη λευκή motown-ποίηση (θα ξανακάνω ποστ).
https://www.youtube.com/watch?v=74NFeAEsdv4&list=RD74NFeAEsdv4&start_radio=1

30/7/2026
Παρότι υπήρξε από τους βασικούς εκπροσώπους του piedmont στυλ, ενός «ευγενούς» blues είδους, που άκμασε κυρίως στις ανατολικές Πολιτείες, ο Buddy Moss έζησε όχι πάντα με ενάρετο τρόπο. Ο δίσκος που βλέπετε στη φωτογραφία είναι ο μοναδικός του από τα χρόνια του blues revival, ενόσω ο ίδιος βρισκόταν εν ζωή (βγήκε στην Biograph το 1970) και θα διαβάσετε γι’ αυτόν, και βεβαίως για τον Moss, στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026].

30/7/2026

Τα λάθη που διαβάζω στα μουσικά κείμενα είναι άπειρα, αλλά αν ήταν να ασχολούμαι συνεχώς μ’ αυτά δεν θα έγραφα τίποτα άλλο στη ζωή μου. Από καιρού εις καιρόν, όμως, πρέπει να εντοπίζω κάποια πράματα, για να μην ξεχνιόμαστε.
Με το που πέθανε η Μαίρη Λίντα βγήκαν χιλιάδες σχεδόν πανομοιότυπα κείμενα στο δίκτυο, με πολλά λάθη και ανακρίβειες. Μία βασική. Η τελευταία εμφάνιση του θρυλικού ζευγαριού Μανώλης Χιώτης-Μαίρη Λίντα έγινε το καλοκαίρι του 1968 (Ιούλιος-Αύγουστος) στο κέντρο Σεραφίνο. Λοιπόν, όλοι γράψανε πως αυτό συνέβη το καλοκαίρι του ’67. Αυτό το είχε πει στην τιβί η άσχετη με αυτά τα θέματα Κατρίτση (σε μια συνέντευξη της με την Λίντα) κι από ’κει το αντέγραψαν όλοι. Μηχανή του Χρόνου, Πρώτο Θέμα, iefimerida και δε συμμαζεύεται.
Ακόμη και η ΑΙ, όταν χτύπησα στο google «1968» με «διόρθωσε» και μου είπε «1967», παρότι εγώ στο LiFO. gr σε κείμενο μου για τον Χιώτη (25 Δεκ. 2022) γράφω καθαρά:
>>Ο Μανώλης Χιώτης θα μπλέξει, αναγκαστικά, με τη νύχτα. Δεν είχε άλλη επιλογή. Τον Ιούνιο του ’68 θα πάει σ’ ένα καλό μαγαζί της παραλίας, το Σεραφίνο, μαζί με την σύζυγό του Μπέμπα Κυριακίδου, την Μπέμπα Μπλανς, συν την ορχήστρα του Κώστα Κλάββα, με Αλέκα Κανελλίδου, Σούλα Κοψίνη και Σάκη Παπανικολάου, αλλά πολύ γρήγορα, περί τα μέσα του Ιουλίου, «κάποιοι» θα τον φέρουν σ’ επαφή με την Μαίρη Λίντα, που έχει έρθει κι εκείνη από την Αμερική, αλλά με... άλλο αεροπλάνο και που τραγουδούσε, τότε, κάπου παραδίπλα. Η Λίντα θα μπει στο πρόγραμμα του Σεραφίνο, αλλά με απούσα τώρα την Μπέμπα Κυριακίδου –ο κόσμος θα μιλήσει για την καλλιτεχνική επανένωση του θρυλικού ζευγαριού– ενώ οι «κάποιοι» θα βάλουν το ανόητο στοίχημα να ενώσουν και πάλι τον παντρεμένο Χιώτη με την πρώην γυναίκα του!<<
Τα πράγματα έγιναν έτσι όπως τα γράφω πιο πάνω, αλλά ακόμη και η ΑΙ εμπιστεύεται τις σαχλαμάρες των ασχέτων.

[Το απόκομμα προέρχεται από τις «Εικόνες» (19 Ιουλίου 1968)]

29/7/2026
Κι αυτό Γκάτσος, κι αυτό Μητσιάς, κι αυτό δεν το ’χει συνθέσει ο Χατζιδάκις. Ο Γκάτσος πρέπει να το έγραψε, όταν επέστρεψαν οι τελευταίοι εξόριστοι από τα ξερονήσια το 1971. Φοβερά τραγούδια είναι αυτά, όπως και το «Ελλάδα, Ελλάδα» του Μούτση που έβαλα χθες. Και άλλα διάφορα... Τα λέει αυτά στα live του ο Μητσιάς? Τα αναλύει? Κολλήσατε με το Γιάννη το φονιά... Προσέξτε, επίσης, πως το τραγούδι ο Λουκιανός το ανοίγει με μια... ντουφεκιά. Πόσα μπορείς να πεις μόνο γι’ αυτό...
https://www.youtube.com/watch?v=aP4rGLysvT8

29/7/2026
101 χρόνια
https://www.youtube.com/watch?v=zYTEYAuViAE&list=RDzYTEYAuViAE&start_radio=1

KUKURAXA το δεύτερο άλμπουμ του παράξενου ελληνικού ντούο

Νέο άλμπουμ από τους Kukuraxa, αυτό το παράξενο ελληνικό ντούο (Κώστας Μητσόπουλος, Κατερίνα Σερέτη), που έχει την έδρα του στο Ρότερνταμ και που μας είχε δώσει ένα πρώτο LP το 2023. Στο “II” [Veego Records, 2026], τρία χρόνια αργότερα, οι Kukuraxa δεν φαίνεται να αλλάζουν τροχιά, εμμένοντας, σε γενικές γραμμές, σε όλα εκείνα, που είχαν κάνει φανερά στο πρώτο LP τους. Λέμε «σε γενικές γραμμές», επειδή εδώ το lo-fi, diy σκηνικό, που ετοιμάζουν (και) για το “II”, είναι ακόμη πιο έντονο και μάλλον ακόμη καλύτερα δομημένο. Το υποστηρίζω τούτο, γιατί υπάρχει μια εντελώς minimal αντίληψη του ντούο, που καθορίζει και τον ήχο και τον στίχο του.

Ένα ακόμη, που θέλω να σημειώσω, είναι πως η φωνή της Σερέτη, ως φωνή, είναι πολύ καλή. Δεν την κρίνω ως τραγουδίστρια εννοώ, μα σαν αφηγήτρια-απαγγέλτρια. Το τονίζω και αυτό, γιατί δεν είναι προφανές. Δεν μπορούν όλες οι φωνές να απαγγείλουν, χωρίς να έχουν ασκηθεί στη συγκεκριμένη διαδικασία μέσα από μαθήματα και άλλες πρακτικές. Δεν ξέρω πόσο το ψάχνει το θέμα η Σερέτη, αλλά εμένα μου δείχνει ότι αυτό που κάνει εδώ είναι επαγγελματικό πέρα έως πέρα, μέσα στον καλώς εννοούμενο ερασιτεχνισμό του.
Άρα λοιπόν ξεκινάμε από ένα πάρα πολύ βασικό θετικό, που χοντρικά μετατοπίζεται και προς το θέμα των μελωδιών και των beats, καθώς οι Kukuraxa χρησιμοποιούν πολύ λίγα όργανα για να ντύσουν τα κομμάτια τους – λίγα πλήκτρα, πιάνο, κάποια beats (808s) και μερικά samples. Ακόμη και αν αυτά φαίνονται πολλά στην πράξη, και όπως ακούς τα κομμάτια να αναπτύσσονται, είναι λίγα. Και κατά μίαν έννοια είναι η λιτότητα εκείνη που δημιουργεί, κάποιες φορές, ένα ποιητικό κλίμα. Δεν πρωταγωνιστεί η ποίηση στο “II”, υπάρχει όμως σκορπισμένη εδώ κι εκεί. Και τα αγγλικά λόγια και τα ελληνικά «κολλάνε» καλά με ό,τι έχουν στο νου τους οι Kukuraxa, δίνοντας πνοή σ’ ένα χαλαρωτικό, μινιμαλιστικό άκουσμα, που έχει, ασυζητητί, τις ποιότητές του (“foititria”, “geia sou”, “otan koimasai” κ.λπ.).
(Να μην γράψω για επιρροές, και γιατί τις είχα αναφέρει στο παλαιότερο review, αλλά και γιατί εδώ βρίσκω το ντούο ακόμη πιο σίγουρο για τον εαυτό του).
Επαφή: https://kukuraxa.bandcamp.com/album/ii

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 743

29/7/2026
>>Σχεδόν μισό αιώνα αργότερα, το καλοκαίρι του 1975 (στο κόμικ πάντα), ένας νεαρός blues fan και συλλέκτης έχει πάρει σβάρνα τις Πολιτείες, τις πόλεις και τα χωριά του Νότου των ΗΠΑ, ψάχνοντας για ξεχασμένους δίσκους 78 στροφών. Έτσι, σε μια γειτονιά θα εντοπίσει μια μαύρη, γριά, χήρα, που είχε τους δίσκους του άντρα της πεταμένους σε μια αποθήκη, λέγοντάς της πως ψάχνει για παλιά τραγούδια και πως ενδιαφέρεται να τους αγοράσει. Όντως, η γριά θα φέρει μια πρώτη ντάνα με δίσκους στον συλλέκτη (όλα αυτά διαδραματίζονται στο κόμικ επαναλαμβάνω) και κάπως έτσι, ανάμεσα σε Henry Brown, Cannon’s Jug Stompers, Frank Stokes, Joe Callicott, Charley Patton κ.ά. (υπαρκτά ονόματα όλα τούτα) ο τύπος θα ανακαλύψει κι ένα 78άρι, που δεν του έλεγε απολύτως τίποτα. Ήταν ο μοναδικός δίσκος του Tommy Grady (φανταστικό όνομα επαναλαμβάνω)!<<

Κάτι λέμε για τον R. Crumb στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία.

28/7/2026
Και τέλος πάντων ο Μητσιάς έχει τραγουδήσει σημαντικότερους στίχους του Γκάτσου αυτή τη στιγμή από το Γιάννη το φονιά, που δεν τους έχει μελοποιήσει ο Χατζιδάκις. Εγώ αυτό θα ήθελα ν' ακούσω, σήμερα, σε μια συναυλία...

Πού πήγαν οι ώρες, πού πήγαν οι μέρες, πού πήγαν τα χρόνια,
φωτιά στα Χαυτεία, καπνιά στην Αιόλου, βρωμιά στην Ομόνοια,
ουρλιάζουν τριγύρω Φολκσβάγκεν και Φίατ, Ρενώ και Τογιότα,
σε λίγο νυχτώνει, στους άχαρους δρόμους θ’ ανάψουν τα φώτα
κι ανθρώποι μονάχοι στην κόλαση ετούτη θα γίνουν λαμπάδα
πώς τα ’κανες έτσι τα μαύρα παιδιά σου Ελλάδα, Ελλάδα.

Πού πήγες Αφρούλα του ονείρου λουλούδι, πού πήγες Ελένη,
κρυφές αμαρτίες της άχαρης μέρας το φως δεν ξεπλένει,
μονάχα πληβείοι με μάτια θλιμμένα χτυπάνε καρτέλες
στον άθλιο μισθό τους σφιχτά κολλημένοι σα στρείδια, σα βδέλλες
για ένα τριάρι, για λίγη βενζίνα, για μια φασολάδα.
πώς τα ’κανες έτσι τα μαύρα παιδιά σου Ελλάδα, Ελλάδα.

Πού πήγες αγάπη, παράδεισε πρώτε, πού πήγες ελπίδα,
περάσαν οι μέρες, περάσαν τα χρόνια κι ακόμα δεν είδα
ατρόμητους άντρες, σοφούς κυβερνήτες, μεγάλους αντάρτες,
να σπάζουν τις πύλες, να ρίχνουν τα τείχη, ν’ αλλάζουν τις στράτες
κι η νύχτα να γίνει χρυσό μεσημέρι κι η χώρα λιακάδα.
πώς τα ’κανες έτσι τα μαύρα παιδιά σου Ελλάδα, Ελλάδα.

28/7/2026
Από τότε που πέθανε η δισκογραφία –δηλαδή την πεθάνανε, δεν πέθανε από μόνη της– οι συναυλίες έχουν εξελιχθεί σε φάμπρικα.
Εντάξει οι δημιουργοί πρέπει να μπορούν να επιβιώσουν, αλλά τι σημαίνει δημιουργός? Ένας τραγουδοποιός, που βρίσκεται εν ζωή, έχει συνήθως τα δικά του τραγούδια και βγάζει πρόγραμμα μ’ αυτά. Τον ενδιαφέρει να προβάλλει το δικό του υλικό και όχι να κάνει διασκευές. Τι γίνεται όμως όταν μιλάμε για τραγουδιστές, που απλώς τραγουδούν, και δεν έχουν γράψει στίχους ή μουσικές? Μπορούν να δανείζονται ό,τι θέλουν, χωρίς να λογαριάζουν κανέναν? Τα νομικά ζητήματα δεν μ’ ενδιαφέρουν.
Θέλουν κάποιοι να κάνουν ένα συναυλιακό αφιέρωμα ας πούμε στον Νίκο Γούναρη. Δεν είναι λογικό να πάνε να βρούνε τους κληρονόμους του (αν υπάρχουν) και να συζητήσουν μαζί τους? Και αν οι κληρονόμοι αρνηθούν, για τους χι ψι λόγους, επειδή το κόνσεπτ δεν τους κάνει, επειδή οι τραγουδιστές δεν τους αρέσουν, επειδή τα σκηνικά είναι χάλια, επειδή ο χώρος είναι χάλια, επειδή κάποια τραγούδια είναι ειδικού περιεχομένου και δεν γίνεται να λέγονται οπουδήποτε και οποτεδήποτε τότε τι πρέπει να γίνει? Πρέπει να προχωρήσει η συναυλία ή όχι? Εγώ, ας πούμε, και μιλάω πάντα για το ηθικό μέρος (γιατί το νομικό δεν μ’ ενδιαφέρει – το ξαναλέω), θα σταματούσα. Δεν θα προχωρούσα, αν δεν είχα τη σύμφωνη γνώμη του κληρονόμου.
Υπάρχουν συναυλίες που είναι δομημένες σωστά και προς κάθε κατεύθυνση, υπάρχουν συναυλίες μέτριες και υπάρχουν και αρπαχτές. Γιατί κάποιος κληρονόμος θα πρέπει να λέει ναι σε όλες? Προφανώς και δεν μπαίνουν μόνο τα οικονομικά ζητήματα στη μέση. Και προφανώς υπάρχουν αισθητικοί και άλλοι λόγοι, που για κάποιους μπορεί να μετράνε περισσότερο.

28/7/2026
Τι να μας πει τώρα ο Νόλαν...

28/7/2026
Τα τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι και με τον Μητσιά και με όλους τους άλλους ερμηνευτές είναι ελεύθερα, τζάμπα, στο ίντερνετ, στο YouTube ας πούμε, και μπορεί όποιος-α θέλει να τ’ ακούσει. Αντιθέτως εκατοντάδες ελληνικές ταινίες, που αποτελούν επίσης, πολιτιστική κληρονομιά, είναι αποκλεισμένες και δεν μπορεί κανείς να τις δει, τζάμπα, στο YouTube. Και γι’ αυτό δεν μιλάει κανείς. Τέλος πάντων εγώ, για να μην πολυλογώ, συμφωνώ με τον γιο του Χατζιδάκι και με την αυστηρή στάση που κρατάει σε σχέση με το έργο του πατέρα του. Και από τη στιγμή που έχει ελεύθερα τα τραγούδια του Χατζιδάκι στο διαδίκτυο, για μένα έχει πράξει το καθήκον του, και το θέμα έχει τελειώσει. Το τι συμβαίνει με τις συναυλίες, ειλικρινά, δεν μ’ ενδιαφέρει. Και σε κάθε περίπτωση το θεωρώ έλασσον.
[λυπάμαι, θα τα κλείσω τα σχόλια - γιατί η συζήτηση δεν έχει νόημα - είναι σαφές το τι λέω στο ποστ - σέβομαι την άλλη άποψη, αλλά θεωρώ δικαίωμα του κληρονόμου να συμπεριφέρεται όπως εκείνος θέλει - και εν προκειμένω συμφωνώ μαζί του]

28/7/2026
Η συσχέτιση του blues με το ρεμπέτικο έχει βαθύ παρελθόν, με το ξεκίνημά της να τοποθετείται στο τέλος των 60s-αρχή 70s. Σ’ αυτό το βιβλίο, το «Rebetika», που είχαν τυπώσει δύο Αμερικανίδες στην Αθήνα του ’75, υπάρχει ένα πρώτο κείμενο, στα αγγλικά, γραμμένο από τον Σάκη Παπαδημητρίου, που επιχειρεί να κινηθεί ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο είδη. 

Όλη την ιστορία του «blues-ρεμπέτικο» θα την διαβάσεις, όπως δεν έχει ξαναγραφεί ποτέ, στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία

27/7/2026
Ωραίος ως Έλλην... Έχω και φοβερό garage punk από κάτω, που πάει και προς mod με επιρροές από Motown.

https://www.youtube.com/watch?v=kQ9GMnZM_f4&list=RDkQ9GMnZM_f4&start_radio=1

ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΤΟΝΙΑΣ 20 Χρόνια με Βάρκα την Καρδιά

Ο Θοδωρής Κοτονιάς εδώ και μια 25ετία περίπου αποτελεί μία περίπτωση για το σύγχρονο ελληνικό τραγούδι. Είτε με το σχήμα Μακρινά Ξαδέρφια (εμφανίστηκαν το 2003) είτε μόνος του, στην προσωπική δισκογραφία του, γνωρίζει την επιτυχία – επιτυχία που καταδεικνύεται και από την πάνδημη συμμετοχή του κοινού στα live του. Τούτο φαίνεται και από το τελευταίο live άλμπουμ του, ένα double LP, μονού εξωφύλλου, που κυκλοφορεί τώρα από το Όγδοο και που έχει τίτλο «20 Χρόνια με Βάρκα την Καρδιά / Ζωντανή Ηχογράφηση» (2026). Λέμε για δύο βινύλια, στα οποία καταγράφονται 22 tracks, όλα ζωντανά ηχογραφημένα στην Τεχνόπολη, στο Γκάζι, στις 4 Ιουνίου 2024.

Επειδή είδα και τα σχετικά βίντεο στο YouTube, πέραν της ακρόασης των δίσκων, επιβεβαιώνω όχι μόνο το πάνδημο, αλλά και την ενεργή συμμετοχή, τη μέθεξη και την εκτροπή του live προς το λαϊκό-παραδοσιακό πανηγύρι – όπως συχνά συνέβαινε και συμβαίνει με τις εκδηλώσεις ανάλογων σχετικών καλλιτεχνών. Ποιών καλλιτεχνών; Μα των νεο-παραδοσιακών, όλων εκείνων που από την εποχή του Νίκου Παπάζογλου, του Παντελή Θαλασσινού κ.ά. ανακατεύουν βιολιά, μπουζούκια, λύρες, ηλεκτρικές κιθάρες κ.λπ. δημιουργώντας ένα... θαλασσινό ηχητικό σκηνικό. Γιατί η θάλασσα, με όλα τα σχετικά της, πρωταγωνιστεί κι εδώ – όχι μόνο στους σκοπούς και τις μελωδίες, αλλά και στα λόγια, και στους τίτλους των τραγουδιών, και ακόμη στον τίτλο του άλμπουμ. «Με βάρκα την καρδιά», «Ναυαγός», «Η αγάπη μου είναι θάλασσα», «Το σκαρί» κι ένα σωρό κι ακόμη τραγούδια με θαλασσινό περιεχόμενο αποτυπώνονται στις τέσσερις πλευρές των βινυλίων, δημιουργώντας αυτό το κλίμα της γιορτής.
Η αλήθεια είναι πως αν τύχει και βρεθείς σ’ ένα τέτοιο live δύσκολα θα μείνεις αμέτοχος, καθώς είναι σίγουρο πως θα γίνεις «ένα» με το πλήθος, όσες θεωρητικές επιφυλάξεις κι αν έχεις από πριν. Δύσκολα, εννοώ, θα μπορέσεις να αντισταθείς στα κύματα που προκαλούν τραγούδια σαν «Το άρωμα / Hala hala» ας πούμε και σχεδόν κάθε ένα από τα υπόλοιπα. Το σημαντικότερο όλων, δε, είναι πως εδώ ο Κοτονιάς δεν είναι ένας απλός διασκεδαστής και μεταπράτης της παράδοσης, αλλά ένας αξιοπρόσεκτος τραγουδοποιός, που έχει καταφέρει, αυτή την 25ετία, να δώσει πολλά επιτυχημένα πρωτότυπα τραγούδια στο εν λόγω ιδίωμα, εμπλουτίζοντάς το.
Με υλικό δικό του λοιπόν –καθώς υπάρχουν μόνο δύο διασκευές, στο «Γράμμα σε έναν ποιητή» (Δημήτρης Ζερβουδάκης-Νίκος Καββαδίας) και στο «Όταν ανθίζουν οι πασχαλιές» (Σταύρος Κουγιουμτζής)–, με την παρουσία πάμπολλων καλεσμένων (Βιολέτα Ίκαρη, Μίλτος Πασχαλίδης, Δημήτρης Ζερβουδάκης, Παντελής Θαλασσινός, Γιώργος Νταλάρας, Haig Yazdjian, Βασίλης Σκουλάς, Σοφία Παπάζογλου κ.ά.) και με μια επαγγελματική ορχήστρα, που ξέρει την αποστολή της, ο Κοτονιάς στήνει ένα πανηγύρι στο Γκάζι, που έχει τον τρόπο να λειτουργεί και στη δισκογραφία.
Επαφή: https://ogdooshop.gr/%CE%92%CE%B9%CE%BD%CF%8D%CE%BB%CE%B9%CE%B1/20_Xronia_Me_Varka_Tin_Kardia_LP

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 742

27/7/2026
>>Ήταν σκοτεινά και δεν είχα ιδέα πού βρισκόμασταν. Ανεβήκαμε τα σκαλιά της βεράντας και χτυπήσαμε, ο Cornelius φώναξε ποιος ήταν εκεί – ήταν αργά. Αφού ξεκλειδώθηκαν αρκετές κλειδαριές και μάνταλα, εκεί στην πόρτα στεκόταν ένας κοντός άντρας που κοίταζε προσεκτικά, με μια αυστηρή έκφραση στο πρόσωπό του, έχοντας τα χέρια του καλυμμένα με αίμα. Αυτός ήταν ο Jack Owens, ο άντρας που είχαμε έρθει για να δούμε και ν’ ακούσουμε.<<
Από την ανακάλυψη του bluesman Jack Owens στον Μισισιπή, τον Μάιο του 1971.

Ο πρώτος σπάνιος δίσκος του εδώ, στην εταιρεία Testament από το 1971, που καταγράφεται και στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026].

25/7/2026
Το πιάνο της... βασιλίσσης «λειτουργικό και κουρδισμένο» μπήκε μπροστά στην επέτειο της «αποκατάστασης της δημοκρατίας». Τα γράφουνε και τους τρέχουνε τα σάλια. Βγάζει και λίγο... Φρίκη το θέμα.
– Παίζει και πιάνο
– Τι να το κάνεις το πιάνο;
– Το πουλάς για ξυλεία αργότερα...
[Αυλωνίτης-Ρίζος στους γαμπρούς της Ευτυχίας]

JACKIE LEVEN o σκωτσέζος τραγουδοποιός, που έζησε στην Αστυπάλαια και τους Παξούς – ηχογράφησε φολκ και ροκ ήδη από τα 70s, ενώ υπήρξε συνεργάτης του διάσημου συγγραφέα αστυνομικής λογοτεχνίας Ian Rankin

Υπάρχουν δύο τουλάχιστον διαδρομές, για να γνωρίσεις τον σκωτσέζο singer-songwriter Jackie Leven (1950-2011). Η μία έχει να κάνει με τη μουσική (η κλασική διαδρομή, μέσα από τους δίσκους βασικά) και η άλλη η λογοτεχνία (η εξίσου κλασική διαδρομή μέσα από τα βιβλία). Ο Leven είχε γεννηθεί στην περιοχή Fife της Σκωτίας, εκεί όπου είναι γεννημένος (το 1960) ο διάσημος συγγραφέας αστυνομικής λογοτεχνίας Ian Rankin κι εκεί όπου είναι επίσης γεννημένος ο... επιθεωρητής Rebus, ο ήρωας των βιβλίων του.

Είχαν γνωριστεί οι Rankin και Leven (από κοντά); Φυσικά, αν και τα δέκα χρόνια που διέφεραν οι ηλικίες τους δεν βοήθησαν για να γίνει αυτό από νωρίς. Όπως είχε πει ο ίδιος ο Rankin στον Guardian (20 Ιουλ. 2021) δεν είχε υπ’ όψη του όχι μόνο το δίσκο του Leven (ως John St. Field) από το 1975 (κάτι λογικό, για έναν όχι ταγμένο μουσικόφιλο), αλλά ούτε και το ροκ συγκρότημά του, που αναπτυσσόταν μέσα στην εποχή του new wave (1977-1983), τους Doll by Doll. Ο Rankin θα διάβαζε κάποια στιγμή, στον μουσικό Τύπο, μια δισκοκριτική για τον Leven, πως ήταν από το Fife κ.λπ., και τότε θα αποφάσιζε να ασχοληθεί μαζί του, αγοράζοντας κάποια CD του.
Αυτό πρέπει να συνέβη στην αρχή των 2000s κι ένα από αυτά τα CD, που θα εντυπωσίαζαν τον Rankin, ήταν σίγουρα το “Shining Brother Shining Sister” [Cooking Vinyl, 2003] – ένας από τους καλύτερους δίσκους του Leven, στον οποίο ο σκωτζέζος τραγουδοποιός μελοποιεί ποιητές (Rainer Maria Rilke, Edith Sitwell, Ciaran Carson), τραγουδώντας για τη δική του «φιλοσοφία», πλάθοντας δυνατές ιστορίες για τους ανθρώπους του μόχθου κ.λπ. Τέλος πάντων παρουσιάζεται ένα υλικό εκεί, που κάνει κλικ στον Rankin, ο οποίος όχι μόνο θα σπεύσει να γνωρίσει τον Leven, αλλά στην πορεία θα εμπνευστεί ακόμη και τίτλους βιβλίων του από τραγούδια του συντοπίτη του.
Για παράδειγμα ο τίτλος “Standing in Another Man’s Grave” (βιβλίο του 2012), είναι εμπνευσμένος από το τραγούδι του Leven “Another man’s rain” του 2006, ο τίτλος “Saints of the Shadow Bible” (βιβλίο του 2013) είναι εμπνευσμένος από στίχο του τραγουδιού “One man one guitar” επίσης του 2006 (“The saints of the shadow bible followin’ me / from bar to bar into eternity”), ο τίτλος “A Heart Full of Headstones” (βιβλίο του 2022) είναι εμπνευσμένος από στίχους του τραγουδιού “Single father” του 2000 (“Got a heart full of headstones as I step down / As I step down / From the train”) κ.λπ. Βεβαίως τραγούδια του Jackie Leven ακούει και ο... επιθεωρητής Rebus σε διάφορα βιβλία.

Ακόμη οι Ian Rankin και Jackie Leven είχαν συνεργαστεί σε διάφορα events, που θα μετατρέπονταν, στην πορεία, είτε σε DVD είτε σε CD. Για παράδειγμα, μία πρώτη συνάντηση γίνεται στο Crossing Boarding Festival, στη Χάγη της Ολλανδίας, τον Νοέμβριο του 2003 (εκεί θα εμφανίζονταν ο Leven, με τον Rankin, τον ποιητή, μουσικό Ciaran Carson και τον αείμνηστο David Thomas των Pere Ubu). Μία επόμενη συνεργασία αφορά το διπλό CD τους “Jackie Leven Said” [Cooking Vinyl, 2005], που αποτυπώνει ένα κοινό live τους στο Εδιμβούργο (Αύγουστος 2004) με διαβάσματα από τον Rankin, αλλά και με ενδιάμεσα τραγούδια του Leven ζωντανά ή από στούντιο.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/jackie-leven-o-tragoydopoios-poy-ezise-se-astypalaia-kai-paxoys

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 741

25/7/2026
Είναι ίσως ο μοναδικός bluesman, από τους δεκάδες που αναφέρονται στο βιβλίο, που μπορεί να εμφανίστηκε live στην Αθήνα στο μέσο του ’60. Είναι ο σημαντικός πιανίστας Curtis Jones, που είχε συνεργαστεί και με τον Alexis Κorner στην Αγγλία στα σίξτις. Λεπτομέρειες στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], σελ.79-81, που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία.

24/7/2026

>>Κι εν πάση περιπτώσει, όταν ο John Tekes αναπαριστούσε τον Elvis στα μπουζουκομάγαζα της Αυστραλίας με τη χωρίστρα Εγνατία, τη χλωρίδα στο στήθος και το λασπωτήρα στο σβέρκο, εκεί στα early 70s, μαζεύοντας όλο το πιατομάνι τής Νέας Νότιας Ουαλίας, οι Τηλεαρβύλες μάσαγαν πιπίλες. Ρε ουστ από ’κει που θέλετε να κάνετε και κριτική.<<
Κάποτε υπεράσπισα τον Τζων Τίκη (RIP) έναντι αστοιχείωτων. Διαβάστε, αλλά και ακούστε όλα τα τραγούδια που υπάρχουν στην ανάρτηση...
https://diskoryxeion.blogspot.com/2012/01/blog-post.html

24/7/2026
Αν υπάρχει αυτή η κατάσταση που ονομάζεται «blues-ρεμπέτικο» το οφείλει βασικά στον δίσκο αυτό, που καταγράφει συνάντηση του Louisiana Red με τον Στέλιο Βαμβακάρη από τον Σεπτέμβριο του 1988. Λέμε πολλά για το θέμα στις σελίδες 165-200 του νέου βιβλίου μου «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία..

24/7/2026

Τι καλός και σαν ερμηνευτής! Λυπάμαι για το χαμό του. Γιώργος Σταυριανός εν ειρήνη... Από τους καλύτερους και πιο υποτιμημένους δίσκους του είναι αυτός...
https://www.youtube.com/watch?v=cJnyutiH8p0&list=RDcJnyutiH8p0&start_radio=1

23/7/2026
Ο Κώστας Φέρρης είχε πει πως η "Ξεριζωμένη Γενηά" είναι μία από τις σημαντικότερες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου και πως είχε επηρεάσει τον Αγγελόπουλο στον Θίασο! Τώρα λέω να δω το σήκουελ, που το είχα δει προ αμνημονεύτων ετών, αλλά τώρα θα το περιεργαστώ με άλλο μάτι...

ΣΑΒΙΝΑ ΓΙΑΝΝΑΤΟΥ / GONÇALO ALMEIDA / ΚΩΣΤΗΣ ΔΡΥΓΙΑΝΑΚΗΣ φωνή, μπάσο και ηλεκτρονικά σε υπονομευτικές καταστάσεις

Ζωντανά γραμμένο στη Μικρή Σκηνή, στο Defkaz Take 2 Festival, στην Θεσσαλονίκη τον Μάρτιο του ’25, το “Independent / Interdependent” [defkaz records, 2026] είναι ένα free-improv βινύλιο, το οποίο υποστηρίζεται από την Σαβίνα Γιαννάτου (Savina Yannatou) φωνή, τον Πορτογάλο Gonçalo Almeida κοντραμπάσο και τον Κωστή Δρυγιανάκη (Costis Drygianakis) sound processing. Να σημειώσω πως από την ίδια διοργάνωση είχε προέλθει και το άλμπουμ των Camila Nebbia, Gonçalo Almeida και Sylvain Darrifourcq “Hypomaniac”, για το οποίο είχαμε γράψει τα σχετικά στην αρχή της χρονιάς.

Το καλλιτεχνικό ποιόν των τριών αυτοσχεδιαστών είναι γνωστό στους παροικούντες. Η Γιαννάτου έχει δημιουργήσει, χρόνια τώρα, μια ιδιάζουσα βοκαλιστική φρασεολογία, με επιρροές εντελώς αλλοπρόσαλλες, που μπορεί να προέρχονται από το κλασικό τραγούδι, βεβαίως από την παράδοση (τα νανουρίσματα ας πούμε) και φυσικά από τις πιο σύγχρονες τεχνικές βοκαλιστικής επικοινωνίας, εκεί όπου οι κραυγές, οι ψίθυροι και τα άναρθρα φωνήματα έχουν τον πρώτο ρόλο, κατορθώνοντας, σε κάθε περίπτωση, να επιβληθεί σε οποιονδήποτε σχηματισμό, στον οποίο συμμετέχει. Τέτοιες δυνατότητες επιβολής έχει και ο Almeida, κάτι που δεν είναι και το... πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο, αν αναλογιστούμε το όργανο το οποίο χειρίζεται (κοντραμπάσο), κατορθώνοντας, επί του προκειμένου, να κάνει τη μεγάλη διαφορά σ’ ένα από τα πιο εντυπωσιακά tracks του δίσκου, το περίπου 6λεπτο “Auto_nomos”, που ανοίγει την δεύτερη πλευρά. Τέλος, ο Δρυγιανάκης, με τις ηλεκτρονικές ατασθαλίες του, είναι εκείνος που δρα περισσότερα υπαινικτικά και υποδόρια, σε σχέση με τους υπολοίπους, δημιουργώντας ποικίλες υπονομευτικές παλέτες, προσδίδοντας μία ακόμη πιο αλλόκοτη υπόσταση στο τελικό και συνολικό άκουσμα. Φοβερή η Γιαννάτου στο εισαγωγικό “Auto/syn”, εντελώς διαβρωτικός ο Δρυγιανάκης στο “Synapse”, απόλυτος πρωταγωνιστής ο Almeida στο “Auto_nomos”, με το 12λεπτο closing track “Synklisis” να δρα εξισορροπητικά και ως προς τους τρεις αυτοσχεδιαστές, οι ηχητικοί κόσμοι των οποίων βρίσκονται, εδώ, σε τεμνόμενα επίπεδα.
Επαφή: https://defkaz.bandcamp.com/album/independent-interdependent

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 740

22/7/2026
Για τη μεγάλη κυρία του «κλασικού blues» Victoria Spivey και για τη συνεργασία της με τον Bob Dylan μπορείς να διαβάσεις στις σελίδες 133-138 του βιβλίου μου «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026].

22/7/2026
Τεράστια φωνή η Μαίρη Λίντα, φωνάρα μέχρι τα πιο πρόσφατα χρόνια της, και 100% αδικημένη, γιατί θα μπορούσε να πει κι άλλα άξια τραγούδια μετά το ’65. Ο κόσμος τη θυμάται μόνο για το κλασικό της ρεπερτόριο (Χιώτης, Θεοδωράκης κ.λπ.), και από ’κει και κάτω αγνοούνται σχεδόν τα πάντα. Και όμως η Λίντα είπε ωραία τραγούδια και στα σέβεντις (και πιο μετά), όπως κάποια του Κώστα Ψυχογιού ας πούμε, σκληρά λαϊκά, πολύ μάγκικα και γνήσια, που ακούγονταν εκείνη την εποχή στα ραδιόφωνα και που κανένας, πλέον, δεν τα θυμάται... Εγώ μόνο αυτά μπορώ ν’ ακούσω, σήμερα, με όρεξη... 

https://www.youtube.com/watch?v=S7h0hfXiTbQ&list=RDS7h0hfXiTbQ&start_radio=1

22/7/2026
Μία από τις πιο σημαντικές φιγούρες του blues revival στα σίξτις υπήρξε ο Sleepy John Estes. Γράφω διάφορα γι’ αυτόν στις σελίδες 53-58 του «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026] και ανάμεσα για τη συνεργασία του με τον Mike Bloomfield το 1964. Μεγάλη περίπτωση ο τύπος.

21/7/2026

M’ είχαν ρωτήσει κάτι παιδιά πριν λίγο καιρό να τους πω ένα-δυο δίσκους εμβλήματα του progressive rock – και τους είχα πει εντελώς αυθόρμητα τα δύο πρώτα των Colosseum. Τίποτ’ άλλο. Μετά όμως το ξανασκέφτηκα και είπα... ρε τι μ@λακία έκανα, οι άνθρωποι μπορεί να μην είχανε ακούσει ούτε Jethro Tull.
[ανατριχιάζω και τώρα που τ’ ακούω, μετά από τόσες δεκαετίες – το ακουστικό μέρος είναι συγκλονιστικό, κι αυτές οι φοβερές αλλαγές, και το φολκ, και το ροκ, και η φωνή και τα λόγια, τα πάντα – μνημείο του αγγλοσαξωνικού πολιτισμού]
https://www.youtube.com/watch?v=N4zPu3ISCGs&list=RDN4zPu3ISCGs&start_radio=1

21/7/2026
Φτιάξανε Δούρειο Ίππο υποτίθεται οι Άγγλοι για να προμοτάρουν την Οδύσσεια του Νόλαν, αλλά τους βγήκε κάτι σε... άλογο του Ομέρ Βρυώνη. Ρε πάρτε γραμμή εδώ τι Ίππο φτιάξανε τα φαντάρια, το 1971, για να γιορταστεί η νίκη κατά των κουκουέδων στον εμφύλιο. Αλήθεια τι να έγινε αυτή η αλογάρα, που είχε και ρόδες για να τσουλάει? Γιατί να μη στολίζει σήμερα κάποια παρακατιανή πλατεία, επαρχιακής πολίχνης που ψηφίζει ασάλιωτο πατριδοκαπηλεία?

ANNA ΣΤΕΡΕΟΠΟΥΛΟΥ συνθέσεις για τηλεοπτικά προγράμματα και ταινίες

Το πιο νέο άλμπουμ της συνθέτριας και sound artist Άννας Στερεοπούλου (Anna Stereopoulou) αποκαλείται «Als / Αλς» [Private Pressing, 2026] και περιλαμβάνει συνθέσεις της για τηλεοπτικά προγράμματα και ταινίες. 

Πιο συγκεκριμένα στο «Αλς» καταγράφονται μουσικές για την σειρά ντοκιμαντέρ «Νησιά στην Άκρη» και ειδικότερα για τα επεισόδια «Αντικύθηρα» και «Γυαλί» (σκ. Γιώργος Σαβόγλου, Διονυσία Κοπανά), για την σειρά «200 χρόνια από την ελληνική επανάσταση· 200 θαύματα και άλματα» (σκ. Oliwia Tado, Μαρία Ντούζα), αμφότερες συμπαραγωγές της ΕΡΤ, και ακόμη για την ταινία δοκιμίου «Μεταμέρεια» (σκ. Διονυσία Κοπανά). Αν και, εκ πρώτης, τα τρία αυτά projects μοιάζουν διαφορετικά, εκείνο που τελικά τα ενώνει είναι οι μουσικές της Στερεοπούλου, που διατηρούν, ανεξαρτήτως του σκοπού τους, τη δική τους αυτοτέλεια. Τούτο, δε, το αντιλαμβάνεσαι αμέσως, κατά τη διάρκεια της ακρόασης του δίσκου της, ο οποίος, παρά τη μεγάλη διάρκειά του (73 λεπτά), έχει μιαν αδιαφιλονίκητη ενότητα. Τα θέματα, εννοούμε, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι μικρής και μέσης διάρκειας (στο άλμπουμ καταγράφονται 22 tracks), κυλούν κάπως σαν το ένα να αποτελεί συνέχεια του άλλου, διατηρώντας μία συνεχή ροή καθαρών, ευανάγνωστων και απλών μελωδιών, με τις ambient ατμοσφαιρικότητες και τις προσεκτικές field recordings να πλαισιώνουν δημιουργικά το άκουσμα, προσδίδοντάς του χαρακτηριστικά meditation music.

Χρησιμοποιώντας διαφόρων ειδών πλήκτρα (ηλεκτρικό πιάνο, αναλογικά συνθεσάιζερ κ.λπ.) και ακόμη φωνητικά εφφέ, κέλτικη λύρα, κοχύλια, tin whistles και recorders, δηλαδή όργανα επιλεγμένα για τα πολύ ιδιαίτερα και αιθέρια ηχοχρώματά τους, η Στερεοπούλου συνθέτει μια σειρά από συναρπαστικά οργανικά (“Myron”, “The search”, “Nostos”, “False alarm”, “Trade” κ.λπ.), τα οποία προσδίδουν στο «Αλς» μία μαγική αύρα.
Επαφή: https://annastereo.bandcamp.com/album/als

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 739

21/7/2026
Τι δουλειά έχει ο Παύλος Σιδηρόπουλος σ’ ένα βιβλίο υπό τον τίτλο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026]? Ε πως... τα ΡεμπετοΜπλούζ του Πρίγκηπα έγραψε ο άνθρωπος.

20/7/2026
Ρόμπερτ, Ελπίδα, το καλύτερο τραγούδι του δίσκου. Τι να λέμε τώρα. Μέχρι το 3.15. Μετά όταν μπαίνει ο Τουρνάς χαλάει.
https://www.youtube.com/watch?v=A2d4r_NEbkg&list=RDA2d4r_NEbkg&start_radio=1

20/7/2026
«Νέγρο Χριστό, ζωγράφισε ο Τζακ» και «Μάρτυράς μου η νέγρα η Παναγιά» έγραφε ο Γιάννης Νεγρεπόντης το 1966 στα «Νέγρικα», που θα μελοποιούσε, τότε, ο Μάνος Λοΐζος. Γιατί τα έγραψε αυτά; Τι εξυπηρετούσε;
Ο Νεγρεπόντης εισέπραττε τότε, μέσα από τα έντυπα και τις ειδήσεις της εποχής, το κίνημα των αφρο-αμερικάνων για τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα. Μάθαινε για τους αγώνες τους, για τις πορείες τους, για το αίμα που χυνόταν από τους ρατσιστές στις ΗΠΑ, και ευαισθητοποιούμενος έγραψε, πολύ σωστά, κατ’ εμέ, για νέγρο Χριστό και νέγρα Παναγιά – σ’ ένα έργο, εξάλλου, που ήταν εξ ολοκλήρου αφιερωμένο στη μαύρη συνείδηση.
Τι θέλω να πω... Μεγαλύτερη σημασία, από το τι αποφασίζεις να κάνεις τελικά, έχουν οι προθέσεις σου. Το γιατί το κάνεις. Τι θέλεις να δείξεις και τι να υποδηλώσεις.
Εγώ μπλοκμπάστερ δεν βλέπω. Ποτέ δεν έβλεπα. Και δεν μ’ ενδιαφέρει η Οδύσσεια του Νόλαν, για να την δω. Και δεν θα τη δω. Τα πολύ συγκεκριμένα, πλέον, κινηματογραφικά ενδιαφέροντά μου είναι στραμμένα αλλού. Λέω, όμως, πως η μαύρη Ελένη από μόνη της δεν λέει απολύτως τίποτα – ούτε θετικό, ούτε αρνητικό. Σημασία έχουν μόνο οι προθέσεις του σκηνοθέτη. Και γι’ αυτές δεν έχω κάποια γνώμη –διαβάζω διάφορα εδώ κι εκεί και εν πολλοίς αντικρουόμενα–, ούτε μ’ ενδιαφέρει να έχω.

20/7/2026
Ήμουνα έξω και περπάταγα, για δουλειά, όχι για άσκηση, από τις 12 έως τις 1. Π@πάρια καύσωνας. Λίγη ζέστη έκανε. Προφανώς βιώνουμε ένα από τα πιο δροσερά καλοκαίρια της ζωής μας, παρ’ όλη την καθημερινή κλιματική τρομοκρατία. Έχει 20 ο Ιούλης και ακόμη δεν έχουμε δει μεγάλη ζέστη – αυτό είναι το πιο σίγουρο απ’ όλα. Και αν κάνει και 3-4 μέρες ζέστη, στο τελευταίο δεκαήμερο, κάτι τρέχει στα Γύφτικα. Μετά, τον Αύγουστο, θα ’χει μελτέμια, κατά τα συνήθη. Το αιρκοντίσιον σχεδόν αχρείαστο στο σπίτι. Είμαι με κατεβασμένη τέντα τούτη την ώρα και με ανοιχτό παράθυρο, χωρίς αιρκοντίσιον ακόμη. Μπορεί να το ανοίξω κατά τις 3, για λίγο. Δεν είμαστε και για σπατάλες, για πολλούς και διαφόρους λόγους. Υποθέτω, λοιπόν, πως λόγω κλεισίματος λιγνιτικών μονάδων και αντικατάστασή τους από φωτοβολταϊκά και ανεμογεννήτριες προχωράμε πλέον, τάχιστα, σε κλιματική εναλλαγή (γέλιο). Σε τοπικό επίπεδο. Εδώ στις γειτονιές μας. Σαν να φυσάει ένα ανεμιστηράκι πάνω από το σπίτι του καθενός και της καθεμιάς μας.

20/7/2026
Πατάτε το λινκ που δίνω εδώ, κατεβαίνετε μέχρι εκεί όπου λέει «Αρχείο Εβδομάδας», πατάτε τη γωνία (^), αμέσως μετά το «Σάββατο 18.07.2026» και στη συνέχεια το «23:00 - 00:00 Inner City Blues Θανάσης Μήνας». Είναι η συζήτηση που είχα με τον Θανάση, για το «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026]. Η συζήτηση αρχίζει στο 34:10…
https://www.avgi.gr/sto-kokkino#program

18/7/2026
Skip James... απόψε στις 11 “Inner City Blues” Θανάσης Μήνας «Στο Κόκκινο 105,5» και «Blues: Η μαύρη αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026].
https://www.youtube.com/watch?v=mYALBzfY5QY&list=RDmYALBzfY5QY&start_radio=1

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΕΡΕΡΗΣ jazz με άξονα την ελληνική παράδοση

Ο πιανίστας της jazz και ethnic-jazz σκηνής Γιώργος Μπερερής (Yiorgos Bereris) μας είναι γνωστός και από τις πιο προσωπικές ηχογραφήσεις του, μα και από την παρουσία του στο γκρουπ Merem, για ένα δίσκο του οποίου είχαμε γράψει εδώ στο blog το 2023.

Το νέο άλμπουμ του Μπερερή αποκαλείται “Sea in Common” (2026), είναι δικής του παραγωγής, με μερική οικονομική κάλυψη από το ολλανδικό ίδρυμα amarte fonds, και περιλαμβάνει οκτώ νέες συνθέσεις του, τις οποίες αποδίδουν πέντε μουσικοί. Σημειώνουμε τα ονόματά τους: Yiorgos Bereris πιάνο, Lambros Papanikolaou κοντραμπάσο, Ektoras Remsak ντραμς, Yvonne Melissa βιολί, βιόλα και Caner Malkoç κλαρινέτο.
Το άλμπουμ του Μπερερή είναι πολύ καλό και τεχνικά ακούγεται, όπως πρέπει – σαν μία πρώτης τάξεως παραγωγή εννοούμε. Οι συνθέσεις, που καταγράφονται εδώ, είναι εύγλωττες, ευφραδείς, λυρικές, συναισθηματικές και όσον αφορά τα επιμέρους ηχοχρώματά τους αρκετά προσεγμένες, με πολλές και ωραία ενταγμένες αναφορές, πρώτα και κύρια, από την ελληνική παράδοση. Δεν είναι τυχαία, εξάλλου, η εκτίμηση που τρέφει ο Μπερερής για συνθέτες όπως ο αείμνηστος Κυριάκος Σφέτσας, ο οποίος υπογράφει κιόλας ένα σημείωμα για τον Μπερερή στο triple folded digipak.
To “Sea in Common” είναι, οπωσδήποτε, συμπαγές σαν άκουσμα, έχει ενότητα ύφους, ουσιαστικές συνθέσεις που δεν καταχρώνται τον χρόνο, δημιουργικά παιξίματα και μια φαινομενική απλότητα, όσον αφορά την εξέλιξή του, που υποκρύπτει, όμως, σοβαρή δουλειά σε όλα τα επίπεδα.
Επαφή: https://open.spotify.com/album/6mkMSK1325cSWKwJr3G5g8

το ελληνικό τραγούδι είναι εδώ, μέσα από μια σειρά νέων αξιόλογων δίσκων – η έντεχνη προσέγγιση κυριαρχεί και βεβαίως ο ελληνικός στίχος

Δίσκοι βινυλίου ελληνικού, ελληνόφωνου τραγουδιού εξακολουθούν να κυκλοφορούν σε καλούς ρυθμούς, αναλογιζόμενοι την εποχή. Βεβαίως υπάρχουν και on line/ψηφιακές αποτυπώσεις για όλες και όλους, αλλά τα LP ή τα CD, όπως και να το κάνουμε, έχουν άλλη γοητεία. Φυσικά, απευθύνονται σε πολύ λιγότερο κόσμο, αλλά αυτό δεν έχει να κάνει με την ποιότητά τους – που διαθέτει σχεδόν πάντα πολύ καλά στάνταρντ.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΩΣΤΟΓΙΩΡΓΗΣ / ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΙΣΙΝΝΙ: Το Φως που Μέσα μας Κυλά [Nyktimelos Ηχογραφήσεις, 2026]
«Το Φως Που Μέσα μας Κυλά» είναι μια συμπαθητική προσπάθεια ελληνόφωνης pop με νόημα, lo-fi κατασκευής, που πατά σε συγκεκριμένες διαδρομές του παρελθόντος, δίχως να ξεπατικώνει, όμως, χθεσινές φόρμες. Υπάρχει περισσότερο μια αίσθηση τού να δημιουργηθεί κάτι με αρχή, μέση και τέλος, που να παραπέμπει στην ελαφρότητα του Γιάκοβλεφ, του Πλέσσα ή του Λαβράνου – με την σημερινή... Μαίρη Λω ή Τζένη Βάνου να ονομάζεται Κατερίνα Σισίννι.
Ο Γιώργος Κωστογιώργης είναι ο συνθέτης των τραγουδιών του άλμπουμ «Το Φως Που Μέσα μας Κυλά», όπως και ο βασικός στιχουργός των έντεκα τραγουδιών που ακούγονται εδώ, αφού τα εννέα έχουν δικά του λόγια – υπάρχει, ακόμη, ένα τραγούδι σε στίχους Ασημάκη Πανσέληνου κι ένα μελοποιημένο ποίημα του Ναπολέοντος Λαπαθιώτη.
Τα τραγούδια, που είναι αποκλειστικά ερωτικού περιεχομένου, και άρα κινούμενα ακόμη πιο έντονα προς μία pop θεματική, είναι ευφάνταστα ή, εν πάση περιπτώσει, είναι γραμμένα με μια τέτοια προοπτική. Να δημιουργούν, καθώς τ’ ακούς, ένα περιβάλλον ωραιότητας, απλότητας, ζωντάνιας και βασικά καλής διάθεσης, δίχως να εκβιάζονται καταστάσεις. Θα έλεγα δε, με τη σειρά, πως η Σισίννι είναι το «πρώτο βιολί» του δίσκου, ενώ μετά τοποθετώ τις ευχάριστες ενοργανώσεις (με πολύ ωραία χρήση των keyboards), πιο μετά τις συνθέσεις και τελευταία τα λόγια (που γενικώς θέλουν ακόμη περισσότερη δουλειά).
Μπορεί στο «Φως Που Μέσα μας Κυλά» να μην βρίσκεις «μεγάλα τραγούδια», από ’κείνα που θα τα θυμάσαι και μετά από καιρό, βρίσκεις όμως τραγούδια, pop, τα οποία έχουν ελληνικά λόγια, που δεν σε προσβάλλουν σαν ακροατή, αφήνοντας μιαν απλότητα και μιαν ειλικρίνεια να σκορπίζονται και να γεμίζουν το δωμάτιο («Όχι μην», «Καμάρα Καλλιμάρμαρο», «Θαλασσοπούλια»).
Κάτι συμβαίνει εδώ, είναι σίγουρο αυτό, με τον Κωστογιώργη να προχωράει εκείνα που μας είχε υποσχεθεί με το άλμπουμ του «Τα Άνανθα Χρόνια μου», το 2023, έχοντας, όμως, κι άλλο δρόμο να διανύσει στο πεδίο. Αρκεί να μείνει πιστός στο όραμά του, να επιμείνει και να δουλέψει πάνω σ’ αυτό.
Επαφή: https://open.spotify.com/album/4bJGiwg9ryjdFtjI7ttMP7
 
Το όλον εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/elliniko-tragoydi-einai-edo-mesa-apo-mia-seira-neon-axiologon-diskon