NEFELI WALKING UNDERCOVER στοιχεία του άχρονου κόσμου

Την Νεφέλη Λούτα (Nefeli Walking Undercover) την γνωρίζουμε από το instrumental ambient άλμπουμ της “Twelve”, που είχε κυκλοφορήσει το 2020 (υπάρχει review στο blog). Τώρα, μέσω του «Στοιχεία του Άχρονου Κόσμου» [Η Άλλη Δισκέξ, 2026], την γνωρίζουμε και ως τραγουδοποιό – κάτι που, σε κάθε περίπτωση, μας δημιουργεί πολλά ερωτηματικά.

Κατ’ αρχάς, και κοιτάζοντας το innersleeve, παρατηρείς πως στον δίσκο συμμετέχουν περισσότεροι από είκοσι μουσικοί, όπως και πολυμελής χορωδία (σ’ ένα track). Αναρωτιέσαι, λοιπόν, αν όλες αυτές οι παρουσίες, και αν όλα αυτά τα όργανα, βοηθούν στην υπόθεση του δίσκου – αν του παρέχουν νέες διαστάσεις, αν ξανοίγουν νέα περιβάλλοντα. Δεν θα το έλεγα, ακούγοντάς τον.
Τα τραγούδια της Λούτα υποφέρουν από την ηχητική πανσπερμία, με τον δίσκο, εν τέλει, να μην διαθέτει χαρακτήρα. Και το γεγονός ότι δύσκολα μπορείς να τον χαρακτηρίσεις ως indie, weird folk, pop δωματίου, πειραματικό ή κάτι άλλο δεν είναι στα υπέρ του. Υπάρχουν διάσπαρτα πολλά στοιχεία (απ’ όλα τα προαναφερόμενα στυλ και από άλλα ακόμη), αλλά δεν υπάρχει ένας κεντρικός άξονας, σαφής και αμετάβλητος, που να δίνει στα τραγούδια, και στον δίσκο, μια ταυτότητα.
Μα κι αν έρθουμε στα τραγούδια αυτά καθ’ αυτά, κι εκεί υπάρχουν ζητήματα. Το να κάνεις πειραματικό τραγούδι είναι το δυσκολότερο όλων, γιατί θα πρέπει να λειτουργεί αυτό και να μην ακούγεται από τελείως ξεκομμένο έως τυχαίο. Φοβάμαι, πως ελάχιστα πράγματα με έκαναν να «σταματήσω» στον δίσκο, και να πω πως... α, για μια στιγμή, εδώ κάτι συμβαίνει... Νοήματα ενδιαφέροντα ή λιγότερο ενδιαφέροντα (όσον αφορά τους στίχους) μπορεί να υπάρχουν, όμως οι μελωδίες υποσκάπτονται, μέσα στο ίδιο κομμάτι κάθε φορά, από μία ακατανόητη διάθεση για περιπέτεια και ανατροπή, φέρνοντας τον ακροατή σε μια κατάσταση απορίας...
Νομίζω πως η Λούτα πρέπει να επιστρέψει τάχιστα στις instrumental συνθέσεις της και ν’ αφήσει το τραγούδι για αργότερα, όταν θα έχει στο συρτάρι της υλικό (έστω και πειραματικό), που να μπορεί κατ’ αρχάς να στέκεται (αυτή είναι η λέξη που βαραίνει) μ’ ένα πιάνο ή μια κιθάρα. Όλα τα υπόλοιπα έπονται.
Επαφή: https://nefeliwalkingundercover.bandcamp.com/album/elements-of-the-timeless-world

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 775

4/11/2026
Βγήκε κι ο άλλος από τα... αντιστασιακά συγκροτήματα της Θεσσαλονίκης, για να υποστηρίξει τον Γ.Π. Ίσα ρε άσχετε ντιρλαντά, που θα μου πεις ότι λέω ό,τι να ’ναι... Πες μας για ποιους καραβανάδες παίζατε το ’69 κι άσε κατά μέρος τις μ@λακίες του τύπου... δεν μας αφήνανε να ερωτευτούμε.

4/11/2026

>>Και όλα τ’ άλλα, φήμες και ψευτιές, και ανοησίες, και στατιστικές<<

3/11/2026
Αυτό που λέει ο Γιάννης Πετρίδης στο πόντκαστ του Άρη Δημοκίδη στο LiFO. gr, ότι η χούντα είχε απαγορεύσει το περιοδικό Cash Βox στην Ελλάδα, που είχε στο εξώφυλλό του τους Gary Puckett & The Union Gap, που ντύνονταν με στρατιωτικές στολές της εποχής του Αμερικάνικου Εμφυλίου, το είχα σχολιάσει για πρώτη φορά στο δισκορυχείον τον Γενάρη του 2016 (γιατί το έχει ξαναπεί ο Πετρίδης). Βασικά, γιατί το θεωρεί κάτι σαν επιχείρημα ότι η χούντα δημιουργούσε προβλήματα στην ξένη μουσική, στο ροκ κ.λπ. Τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι, όμως. Δηλαδή δεν είναι καθόλου έτσι.
Όπως ακούμε τον Πετρίδη να απαντά στην ερώτηση του Δημοκίδη... αν υπήρχαν προβλήματα, γενικά, μέσα στη χούντα σε σχέση με τη μουσική, με το ροκ...
>>Ήμασταν συνδρομητές, όπως οι μεγάλες εταιρείες τότε, σ’ ένα περιοδικό που λεγόταν Cash Βox. Ιστορικό περιοδικό, αμερικάνικο, μουσικό, όπως το Billboard. Μία βδομάδα λοιπόν δεν το πήραμε το τεύχος και αναρωτηθήκαμε… λέμε θα χάθηκε στο ταχυδρομείο. Μετά από τρεις εβδομάδες διαβάσαμε στο εκείνο τεύχος του Cash Βox ότι στην Ελλάδα η στρατιωτική κυβέρνηση δεν έδωσε σε κυκλοφορία το τεύχος τάδε, που δεν πήραμε εμείς, γιατί στο εξώφυλλο είχε τους Gary Puckett and The Union Gap. Γιατί αυτό το συγκρότημα είχε φορεσιές τις στρατιωτικές στολές των Νοτίων αν δεν κάνω λάθος στον πόλεμο τον Εμφύλιο της Αμερικής, Νότιοι και Βόρειοι. Μα τι γελοιότητα. Ένα αμερικάνικο συγκρότημα φορούσε στολές της δικής τους Ιστορίας και φοβηθήκανε ότι αυτό είναι αντίθετο με τα δικά τους πιστεύω.<<

Κατ’ αρχάς ο Πετρίδης λέει για το τεύχος του Cash Βox της 18ης Μαΐου 1968, που είχε όντως στο εξώφυλλό του τους Gary Puckett and The Union Gap, με τα μέλη του γκρουπ να φορούν τις στρατιωτικές στολές τους. Δύο βδομάδες αργότερα (όχι τρεις) στο τεύχος της 1ης Ιουνίου 1968 διαβάζουμε στο Cashbox το ακόλουθο:
>>ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ - Η ευαίσθητη στρατιωτική δικτατορία της Ελλάδας είχε κάποιες επιφυλάξεις σχετικά με την αποδοχή του τεύχους της 18ης Μαΐου του Cash Box στη χώρα. Το περιοδικό, που στάλθηκε εκεί για το αναγνωστικό κοινό από εμπόρους που ήταν καλεσμένοι του «Mediterranean Odyssey» της Capitol Records, είχε στο εξώφυλλό του μια φωτογραφία του Gary Puckett και των Union Gap, οι οποίοι ήταν όλοι ντυμένοι με τις στολές τους του Εμφυλίου Πολέμου. Οι τελωνειακοί υπάλληλοι έπρεπε να πειστούν ότι το περιοδικό δεν περιείχε «στρατιωτικό υλικό», που θα μπορούσε να υποκινήσει (αντικαθεστωτικές δράσεις εννοεί) από τον ελληνικό λαό.<<

Βασικά οι τελωνιακοί πρέπει να έλεγξαν αν το περιοδικό παρωδεί τους στρατιωτικούς (ακόμη και τους ξένους, ναι), γιατί με τίποτα το Cash Box δεν θα μπορούσε να μοιάζει με αντιστασιακό ή άλλο έντυπο, που θα υποκινούσε δήθεν εξτρεμιστικές δράσεις. Κάτι που θα το διαπιστώσανε οι τελωνιακοί μ’ ένα απλό ξεφύλλισμα, προφανώς.
Απόδειξη δε αυτού που λέω είναι το γεγονός, πως το περιοδικό όχι απλώς συνέχισε να έρχεται στην Ελλάδα, αλλά κανα μήνα αργότερα τα αφεντικά του Πετρίδη, οι Γκεσάρ, που είχαν την Music-box και αντιπροσώπευαν την CBS στην Ελλάδα, θα κυκλοφορούσαν ένα ολόκληρο LP των Gary Puckett and The Union Gap (το “Featuring Young Girl”), στο εξώφυλλο του οποίου φυσικά όλα τα μέλη του γκρουπ φορούσαν τις στρατιωτικές στολές τους. Και μιλάμε για LP ε? Για ψάξτε να δείτε, για πόσα αμερικάνικα συγκρότημα θα βρείτε ελληνικά LP εκείνη τη χρονιά? Για τους Gary Puckett and The Union Gap, όμως, θα βρείτε σίγουρα.

Θα το θέλανε πολλοί κάποιοι να βγάλουν τους Gary Puckett and The Union Gap απαγορευμένο συγκρότημα στην Ελλάδα επί δικτατορίας, αλλά... δεν τους κάθεται. (δεν αναφέρομαι μόνο στον Πετρίδη, αλλά και σε κάτι παλιούς άσχετους σχολιαστές του δισκορυχείου).

SACRED BUZZ ένα ροκ συγκρότημα από το Βερολίνο

Οι Sacred Buzz είναι ένα καινούριο συγκρότημα, που έχει την έδρα του στο Βερολίνο – αλλά δεν είναι Γερμανοί, σώνει και καλά, αν κρίνουμε από τα ονόματα των μελών του. Ποια είναι αυτά; Σημειώνουμε: Ivan Skvortsov φωνή, κιθάρες, fake βιόλα, φωνητικά, Jane Skvortsova όργανο, φωνητικά, Mike Denton μπάσο, φωνητικά και Sergio Sanzone ντραμς, κρουστά. Δίπλα, δε, σ’ αυτούς τους τέσσερις βασικούς παρατάσσονται σε λίγα tracks και οι Andrea Mirabella φλάουτο, Mauro Retamales κόνγκας, με όλους μαζί να είναι υπεύθυνοι για τούτον τον κάπως παράξενο ήχο του “Sacred Buzz” [Sound Effect Records, 2026] – ένα άλμπουμ, που επιχειρεί να συνδυάσει κλασικά γκαραζο-ψυχεδελικά (Electric Prunes) με σύγχρονα kraut στοιχεία (σαν εκείνα των Vibravoid ας πούμε), προσδίδοντας στο άκουσμα μια ταξιδιάρικη αύρα.

Αν και πολλοί ακροατές, με κομμάτια σαν το “Nothing to hide”, μπορεί να ανακαλέσουν στη μνήμη τους τούς Γάλλους Vietnam Veterans, της εποχής του “Crawfish for the Notary” (1984), στην πράξη οι επιρροές των Sacred Buzz από τη γερμανική σκηνή των early 70s, κυρίως σε κάποια ρυθμικά, επαναληπτικά και με αργό τρόπο εξελισσόμενα μοτίβα (όπως εκείνα στο “Hivemind”, στο “Down and out” ή στο “Trapped inside the dream”), είναι αποφασιστικές όσον αφορά την ταυτότητα των συγκεκριμένων κομματιών (με τις κάπως μεγάλες διάρκειες).
Γενικώς, θα έγραφα για ένα αρκετά ενδιαφέρον άλμπουμ οκτώ κομματιών, με πολύ καλή ηχογράφηση-παραγωγή, αποφασιστικά παιξίματα και με εμφανή διάθεση όχι να καινοτομήσει σώνει και καλά, αλλά να τονίσει μερικές πολύ βασικές διαστάσεις της ροκ αφήγησης των τελευταίων εξήντα χρόνων.
Επαφή: https://www.soundeffect-records.gr/search?q=sacred+buzz

THE FAKE ξεχασμένο ελληνικό γκρουπ από τα early 90s

Πολλοί φίλοι του ελληνικού ροκ θα θυμούνται το LP-συλλογή “The Rock Propaganda Series” [Cactus Records], που συγκέντρωνε συγκροτήματα της Θεσσαλονίκης –γνωστά και λιγότερο γνωστά– εκεί στο ξεκίνημα των 90s (1992). Στη δεύτερη πλευρά εκείνου του δίσκου, το τελευταίο κομμάτι του track list ανήκε στο συγκρότημα The Fake. Το σχήμα αυτό σε πρώτο χρόνο είχε κυκλοφορήσει μόνο δύο κασέτες (πέραν της παρουσίας του στη συλλογή), ενώ τώρα έχουμε μπροστά μας ένα ολάκερο CD του, το “The Name of This Band Was The Fake” [Slavic Smile Music, 2026], που έχει έντεκα tracks και το οποίο έθεσε σε κίνηση ο τότε ντράμερ της μπάντας Chris Koutsouris (γνωστός από τις παρουσίες του στους Lone Stars του Αλέξανδρου Πέρρου, στους Free Soul, στους T4Trouble του Θόδωρου Παπαντίνα κ.λπ.).

Η σύνθεση του γκρουπ είναι κάπως αδιευκρίνιστη, υπό την έννοια πως σε κάθε τραγούδι η line-up αλλάζει, όμως σε όλα τα τραγούδια ντράμερ είναι ο Koutsouris (τραγουδάει κιόλας), μπασίστας είναι ο Χρήστος Κλάρος και κιμπορντίστρια-πιανίστρια-τραγουδίστρια είναι η Suzy Beza. Υπάρχει, λοιπόν, ένα βασικό τρίο και από ’κει και πέρα υπάρχουν προσθήκες σε ηλεκτρικές κιθάρες (Ασκληπιός Ζαμπέτας, Lakis Ragazas, Vasilis Kehagias), άλτο σαξόφωνο (Βασίλης Κυριακού), φλάουτο-τρομπέτα (Αχιλλέας Αναστασόπουλος), σύνθια (Emmanuel Trihakis) κ.λπ., που δίνουν στον ήχο των Fake μια πιο ολοκληρωμένη όψη.
Ο ήχος των Fake είναι ροκ, όπως είπαμε, και με σέβεντις προσαρμογές. Το συγκρότημα κινείται σε μια ευρεία γκάμα, παρουσιάζοντας επιρροές από το progressive jazz-rock (“We got to be human”), από το funk-rock (“Stranger”), από το pop-rock (“Don’t you know that”), από το country-rock (“Soul from deep down, lookin’ up”), το folk-rock (“Why?”) κ.λπ., φέρνοντας στη μνήμη μου στις καλύτερες στιγμές του [“I know (I will never dance like I used to)”] κάτι από Tonton Macoute και ύστερους Quicksilver Messenger Service.
Γενικά, σαν τραγούδια, όλα όσα καταγράφονται εδώ, δείχνουν συνθετικές ικανότητες (σίγουρα οι μουσικοί των Fake δεν είναι τυχαίοι), αλλά κάτι η στοιχειώδης παραγωγή, κάτι οι συγκεκριμένες φωνητικές δυνατότητες, κάτι η αισθητική ποικιλομορφία (και όχι ένα κάποιο καταστάλαγμα) αδυνατίζουν το τελικό αποτέλεσμα. Το τελευταίο τραγούδι, τώρα, μπορεί να έχει ελληνικό στίχο («Στην φύση»), αλλά δεν είναι από αυτά που κάνουν τη διαφορά.
Συμπερασματικά. Το “The Name of This Band Was The Fake” είναι ευπρόσδεκτο, οπωσδήποτε, δείχνοντας πως κάτω από διαφορετικές και, σίγουρα, πιο επαγγελματικές συνθήκες θα μπορούσε να προκύψει κάτι καλό για τους θεσσαλονικείς φίλους μας, εκεί στα early 90s.
Επαφή: https://chriskoutsouris.bandcamp.com/album/the-fake

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 774

3/11/2026
>>Τον Gus Cannon θα τον ανακαλύψει το 1956 ο Samuel Charters στο Μέμφις, μαζί με τους Will Shade και Charlie Burse. Θα συμμετάσχει στο σέσιον που θα κυκλοφορήσει το 1957 από την Folkways ως «American Skiffle Bands», ενώ το 1963 θα ηχογραφήσει ένα ολόκληρο LP για την Stax, που θα τιτλοφορηθεί «Walk Right In».(…) Από τους μεγαλύτερους banjoist στην ιστορία του blues, ο Gus Cannon θα δει τα τραγούδια του να περνούν στις νεότερες γενιές, μέσα από επανεκτελέσεις που επιχείρησαν μεταξύ άλλων οι José Feliciano, Arlo Guthrie, Ben Sidran και Boots Randolph.<<

Και για τον Gus Cannon θα διαβάσεις στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026] στις σελίδες 37-38.

2/11/2026
Το κάθε μέρα κι ένα σκάνδαλο-σιγουράκι αποθαρρύνει πολλούς απ’ αυτούς που θέλουν τούτη τη φορά να πάνε να ψηφίσουν, καθώς σου λένε... πω πω τι μπουρδέλο που είμαστε, τι ανηθικότητα είναι αυτή, τι διαφθορά, τι να πάμε να ψηφίσουμε, καλύτερα να μην πάμε πουθενά κτλ. Ποιος κερδίζει, εν τω μεταξύ, απ’ αυτή την κατάσταση είναι ολοφάνερο.

2/11/2026
Πριν από 11 μήνες κυκλοφόρησε αυτό το βιβλίο. Είναι ένα βιβλίο που έπρεπε να βγει. Που έπρεπε να κάνει την αρχή. Που έθεσε ένα πλαίσιο, αισθητικό πρώτα-πρώτα, και που ενοποίησε καταστάσεις, οι οποίες, στα μυαλά των περιχαρακωμένων πιουριστών, δεν είχαν σχέση μεταξύ τους. Δεν είχε σχέση ο Σπάρτακος φερ’ ειπείν, με τον Μάρκο Αλεξίου και τον Γιώργο Κοντραφούρη. Κούνια που τους κούναγε...

[Η φωτογραφία είναι από το Public του Πειραιά – υπάρχουν ακόμη αντίτυπα, γενικώς, αλλά όχι για πολύ...]

31/10/2026
>>(...)Κάποιος είχε προηγηθεί, όμως, ο οποίος συνδέεται και με τον Στέλιο Βαμβακάρη και με τον Πάνο Ηλιόπουλο, και που είχε βάλει κι εκείνος ως στόχο του να συνδέσει το ρεμπέτικο με το blues – αυτός ήταν ο Παύλος Σιδηρόπουλος (1948-1990). Ο Σιδηρόπουλος ήξερε προφανώς, λόγω της παρέας της Lyra, στην αρχή του ’70, τις απόψεις των Τάσου Φαληρέα, Δημήτρη Πουλικάκου κ.ά., σε σχέση με το θέμα, για να φθάσει, προς το τέλος πια της δεκαετίας του ’70, και στην αρχή του ’80, να γράψει τα λεγόμενα «Μπλουζ του Πρίγκηπα», που θα κυκλοφορούσαν τελικά σε δίσκο (μετά από το θάνατό του) το 1992.(...)<<

Και για τον Παύλο Σιδηρόπουλο και τα ρεμπετομπλούζ του θα διαβάσεις στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία.

30/10/2026
Υποκλίνομαι βαθέως σε τέτοιους μεγάλους καλλιτέχνες. Tι τραγούδι!
https://www.youtube.com/watch?v=NyGqLArtOhU&list=RDNyGqLArtOhU&start_radio=1

SPACE GRAVEL αθηναϊκό space stoner

Καινούριο, αθηναϊκό, instrumental γκρουπ, οι Space Gravel (Dimitris Koffas μπάσο, Alexis Siotis ντραμς, Ntinos Frantzolas κιθάρες, Michalis Chrysos κιθάρες) κάνουν τώρα την εμφάνισή τους μ’ ένα LP που αποκαλείται “Inside” [Private Pressing, 2026]. Το άλμπουμ περιέχει έξι κομμάτια, τρία και τρία ανά πλευρά, και ανήκει χοντρικά στο είδος ή έστω υποείδος του space stoner.

Έχουμε λοιπόν μία «σκληρή» μπάντα, που επενδύει στο έπος, στο βαρύ, στο τελετουργικό, στο επαναληπτικό ή και στο μονότονο ακόμη (με την έννοια πως οι ρυθμικές αλλαγές κατά την εξέλιξη των κομματιών είναι ανεπαίσθητες), αφήνοντας τις κιθάρες να προβάλλουν τα ομιχλώδη σόλι τους, μ’ αυτό τον γνωστό και εν πολλοίς ανελέητο τρόπο.
Το distortion δουλεύει αδιάκοπα στους Space Gravel, οι οποίοι μόλις στο τελευταίο track του άλμπουμ τους, το “Cat style” δείχνει πως θα μπορούσε να διαχειριστούν και άλλες ροκ καταστάσεις, ξεφεύγοντας από την καταδυνάστευση των riffs και της αέναης (και κάπου χωρίς σκοπό) βαρύγδουπης εναλλαγής αναμενόμενων μοτίβων.
Η μπάντα παίζει πολύ καλά, δεν υπάρχει θέμα, απλώς είναι το συγκεκριμένο είδος που υπηρετεί, το οποίο δεν παρέχει πολλές δυνατότητες διαφυγής. Σίγουρα οι Space Gravel μπορούν να πάνε παρακάτω, και αξίζει, στην επόμενη δουλειά τους, να το επιχειρήσουν...
Επαφή: https://spacegravel.bandcamp.com/album/inside

το νέο άλμπουμ του ΝΙΚΟΥ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ είναι ζωντανά ηχογραφημένο το 1986 – πρόκειται για live στο Θέατρο Δάσους της Θεσσαλονίκης, που κυκλοφορεί τώρα σε διπλό βινύλιο

Είναι, αναμφισβήτητα, ένας από τους (διπλούς) ελληνικούς δίσκους της χρονιάς. Ένα καινούριο άλμπουμ του Νίκου Παπάζογλου (1948-2011) ηχογραφημένο ζωντανά στο Θέατρο Δάσους της Θεσσαλονίκης, στις 18 Αυγούστου 1986. Πώς φθάσαμε στο γεγονός; Απλώς, εντοπίστηκαν οι ταινίες της ηχογράφησης στο υπόγειο του σπιτιού του, το 2023, και από ’κει και πέρα, με τις ελάχιστες δυνατές τεχνικές επεμβάσεις –ώστε να μη χαθεί το πρωτότυπο αίσθημα, μαζί με τα vibes της εποχής και της συγκυρίας–, μετατράπηκαν σε δύο βινύλια, που κυκλοφορούν τώρα, ως «Επιτόπια Ηχογράφηση, Θέατρο Δάσους, 18 Αυγούστου 1986», από το label Στρογγυλοί Δίσκοι σε διανομή από την B-otherSide Records. Τα αντίτυπα είναι 1000 (ένα σωστό, επιτέλους, νούμερο) και αριθμημένα.

Ποιο είναι το πιο βασικό ατού του συγκεκριμένου 2LP; Το γεγονός ότι καταγράφει τον Παπάζογλου στη φωνητική και ερμηνευτική ωριμότητά του. Και δεν θα ήταν υπερβολή αν έγραφα πως τον ακούω, επί του προκειμένου, ακόμη καλύτερο και από τους δίσκους του εκείνης της περιόδου (mid-80s), προσανατολισμένο και δοσμένο, εντελώς, σ’ εκείνο που πράττει στη σκηνή, πλέρια ευαίσθητο και δυναμικό ταυτόχρονα, με τη φωνή του να σπαρταράει και να δονείται (όπως κι όλη η ορχήστρα του εξάλλου).
Είναι ο συντονισμός της στιγμής θέλω να πω, που σπρώχνει σ’ αυτή την ορμητική εκτόξευση, στην προσπάθεια να ξεπεράσεις κάθε τι προηγούμενο – καθότι εμφανίζεσαι και στον τόπο σου, στο σπίτι σου, δίπλα στους φίλους και τους συγγενείς σου.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/neo-almpoym-toy-nikoy-papazogloy-einai-zontana-ihografimeno-1986

IVO PERELMAN / ELLIOTT SHARP / CYRO BAPTISTA έξω από τα καθιερωμένα

“Triacontagon” [defkaz RECORDS, 2026] είναι το τριακοντάγωνο, ή τριαντάγωνο να το πούμε – και εδώ ως όρος, αυτός ο συγκεκριμένος γεωμετρικός, χρησιμοποιείται μάλλον συνεκδοχικά (σε σχέση με τις λέξεις ποικιλομορφία, μεταβλητότητα και πλουραλισμός). Το ισχυρίζομαι, επειδή η μουσική των Ivo Perelman (τενόρο σαξόφωνο), Elliott Sharp (οκτάχορδη ηλεκτρική κιθάρα) και Cyro Baptista (κρουστά, φωνή) δύσκολα μπαίνει σε καλούπια και δύσκολα «φυλακίζεται», ακόμη κι αν θελήσουμε να την περιγράψουμε με όρους free-improv.

Σίγουρα υπάρχουν ελευθερία και αυτοσχεδιασμός στο “Triacontagon”, αλλά, από την άλλη ενυπάρχουν, σε κάθε στιγμή του, η ηχητική έκπληξη και το αδιανόητο της εξέλιξης – έτσι όπως όλα στροβιλίζονται γύρω από ήχους της καθημερινότητας, διαστάσεις της επικοινωνίας και φυσικές αντανακλάσεις. Για να αποτυπωθούν, τώρα, όλα τούτα χρησιμοποιείται ένα ευρύ ηχητικό οπλοστάσιο, από τους τρεις αυτοσχεδιαστές, το οποίο είναι κάπως δύσκολο να το περιγράψεις με ακρίβεια. Κυρίως, γιατί τα όργανα που χειρίζονται οι τρεις μοιάζουν λίγα μπροστά σε ό,τι ακούμε στο CD.
Είναι λοιπόν αυτή η πανσπερμία των ηχητικών παραδοξοτήτων, τα ποικίλα timbre, που παράγονται, επί του προκειμένου, από τους Perelman, Sharp και Baptista – επεκτείνοντας τις δυνατότητες των βασικών οργάνων και εκμεταλλευόμενοι πλήρως, σ’ ένα επόμενο στάδιο, και τα αλλόκοτα φωνητικά του τρίτου. Αν, τώρα, σε τούτη την κρουστή και φωνητική ποικιλομορφία προσθέσεις τη δυνατότητα του Sharp να πυροδοτεί ηλεκτρικά το πλαίσιο, μέσα από συνεχή γεμίσματα, όπως και του Perelman να καθορίζει με τα φυσήματά του τη μελωδική διάσταση του τρίο, τότε αντιλαμβάνεσαι πως ό,τι καταγράφεται εδώ υπακούει σε όσο το δυνατόν λιγότερες νόρμες και αιτιάσεις.

Απολύτως πρωτότυπη και ρηξικέλευθη μουσική ακούμε στο “Triacontagon”, προϊόν ενός τρίο αυτοσχεδιαστών που κινούνται έξω από τα καθιερωμένα.
Επαφή: https://defkaz.bandcamp.com/album/triacontagon

IVO PERELMAN / MATTHEW SHIPP / WILLIAM PARKER / BOBBY KAPP top improv session

Συνεχίζοντας την περιπλάνησή της στο σύγχρονο improv περιβάλλον η defkaz από την Θεσσαλονίκη μας παρουσιάζει τώρα ένα session τεσσάρων αναγνωρισμένων αυτοσχεδιαστών, κλεισμένο σ’ ένα πολύ ωραία σχεδιασμένο triple folded all paper cover. Το άλμπουμ αποκαλείται “Synesthesia” (2026), ηχογραφήθηκε στο Brooklyn τον Δεκέμβριο του 2024 και συμμετέχουν σε αυτό οι Ivo Perelman τενόρο σαξόφωνο, Matthew Shipp πιάνο, William Parker μπάσο και Bobby Kapp ντραμς. Περιττό να πω πως και οι τέσσερις αυτοί μουσικοί, με την τεράστια ιστορία, δεν είναι άγνωστοι στους φίλους του δισκορυχείου. Απλώς και τελείως ενδεικτικά να υπενθυμίσω τα άλμπουμ των Ivo Perelman / Matthew Shipp String Trio “Armageddon Flower” [Tao Forms, 2025], των Andrew  Cyrille / William Parker / Enrico Rava “2 Blues for Cecil” [TUM Records Oy, 2021] και ακόμη το ιστορικό “In Search of the Mystery” [ESP-Disk', 1967] του Gato Barbieri, στο οποίο ο Bobby Kapp παίζει ντραμς. Για όλα αυτά τα άλμπουμ υπάρχουν reviews στο δισκορυχείον, οπότε όλοι αντιλαμβανόμαστε με τι ακριβώς έχουμε, εδώ, να κάνουμε.

Το “Synenthesia” αποτελείται από πέντε κομμάτια, μεγάλης, γενικώς, διάρκειας (το συντομότερο track διαρκεί 9:17 και το μακρύτερο στο χρόνο 16:18), με το κουαρτέτο να εμφανίζεται, σε όλα, απολύτως συντονισμένο, αυτοσχεδιάζοντας μ’ έναν μάλλον ελεγχόμενο τρόπο, χωρίς παικτικούς «πανικούς» και «εκρήξεις», δημιουργώντας περισσότερο ένα διαβρωτικό πλαίσιο, εντός του οποίου η μελωδία παίζει πάντα πολύ σημαντικό ρόλο. Υπάρχει blues, ας πούμε, στο “Afterglow”, open drumming και συνακόλουθη οργανική πανσπερμία στο “First color heard”, σ’ ένα από τα πιο εντυπωσιακά free tracks του CD, με το “Phosphene” να ακούγεται στ’ αυτιά μου απολύτως συναρπαστικό μέσα από την περιπλάνηση του rhythm section και τα γεμίσματα του τενόρου μπροστά και του πιάνου ελάχιστα πίσω. Και οπωσδήποτε μεγάλη στιγμή του “Synenthesia” δεν μπορεί παρά να αποτελεί (και) το έσχατο 16λεπτο “One sense”, ένα κομμάτι που δίνει την ευκαιρία και στους τέσσερις αυτοσχεδιαστές να διατυπώσουν έναν σύγχρονο ορισμό της free jazz (κάπως έτσι το αντιλαμβάνομαι), προτείνοντας ένα πάντα υπό έλεγχο οργανικό παρανάλωμα, με ουσιαστικές καταδείξεις σε κάθε όργανο, ταυτοχρόνως μ’ ένα υψηλού επιπέδου ομαδικό παίξιμο.
Η μεγάλη ιστορία των τεσσάρων αυτοσχεδιαστών μπορεί να βαραίνει πάνω από το “Synenthesia”, βαραίνει, όμως, δίχως να κατατροπώνει τις ορμές και τις διαθέσεις τους – λειτουργώντας περισσότερο σαν βατήρας προς νέες κατακτήσεις.
Επαφή: https://defkaz.bandcamp.com/album/synesthesia

MARILENA PARADISI / NATALINO MARCHETTI φωνή και ακορντεόν

Στο άλμπουμ που τιτλοφορείται “Blue Prelude” [Losen Records, 2026] η τραγουδίστρια Marilena Paradisi συνεργάζεται με τον ακορντεονίστα Natalino Marchetti. Πρόκειται για ένα CD της ιταλικής κατεύθυνσης της Losen (η Paradisi δεν είναι Ελληνίδα, αλλά Ιταλίδα γεννημένη στο Μιλάνο), που είναι ηχογραφημένο στη Ρώμη και στο οποίο παρουσιάζονται στάνταρντ και άλλα τραγούδια ενορχηστρωμένα για ακορντεόν και φωνή. Το track list περιλαμβάνει συνθέσεις των Jim Van Heusen, Dizzy Gillespie, Wayne Shorter, Pat Metheny, Stephen Sondheim, Antônio Carlos Jobim, Horace Silver κ.ά., τις οποίες οι δύο μουσικοί αντιμετωπίζουν μ’ έναν δικό τους ξεχωριστό τρόπο – μεταμορφώνοντας βασικά τα τραγούδια, με παρεμβάσεις στα μέτρα, τις αρμονίες κ.λπ. προσδίδοντάς τους νέες διαστάσεις. Η Paradisi είναι καταπληκτική και tracks σαν το “Always and forever” του Metheny, μπορείς να τ’ ακούς και να τα ξανακούς, δίχως διακοπή.

Υπενθυμίζω και άλλα δύο άλμπουμ της Paradisi, για τα οποία υπάρχουν reviews στο blog, τα “Here and Now” [Losen, 2024] σε συνεργασία με τον κοντραμπασίστα Bob Nieske και “Some Place Called Where” [Losen, 2017] σε συνεργασία με τον πιανίστα Kirk Lightsey. Παρατηρούμε, λοιπόν, πως τα ντούο ταιριάζουν στην Paradisi.
Επαφή: www.losenrecords.no

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 773

28/10/2026
Το ποντίζουν το καλώδιο...

28/10/2026
Οχτώβρης 1940...
https://www.youtube.com/watch?v=BzATI8oGy2I

26/10/2026
>>Το πρώτο άλμπουμ του Yank Rachell στα χρόνια του ’60 ήταν το «Mandolin Blues» για την Delmark, ένα πέρα για πέρα ιστορικό LP, στο οποίο θα έδινε παρουσία και ο Mike Bloomfield (ηχογράφηση από τις 31 Μαρτίου 1963). Θ’ ακολουθήσουν εγγραφές στις εταιρείες Blue Goose, Blind Pig και αλλού, αφού ο διακεκριμένος αυτός μουσικός δεν θα σταματήσει να μπαίνει στα στούντιο μέχρι τα βαθιά γεράματά του. Ο Yank Rachell θα πεθάνει τον Απρίλιο του 1997 κάπου στην Ινδιανάπολη, στα 87 χρόνια του.<<

Και για τον Yank Rachell, έναν από τους κορυφαίους μαντολινίστες του blues θα διαβάσεις στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], στις σελίδες 122-123.

24/10/2026
Το θρυλικό τραγούδι του Oscar Brown Jr., που το έχουν πει πάμπολλοι μαύροι και λευκοί, εδώ σε μια ροκ εκτέλεση που επίσης λυγίζει σίδερα. Tony Ashton και Roy Dyke, πριν από τους Ashton, Gardner & Dyke, όταν έπαιζαν στους Remo Four...
https://www.youtube.com/watch?v=a5GB_oTQs3k&list=RDa5GB_oTQs3k&start_radio=1

23/10/2026
Θέμος... Άγνωστος, απλός, σαφής και ουσιώδης... Μάθε από τον παππού...
https://www.youtube.com/watch?v=ukA9BA5iLP8&list=RDMMukA9BA5iLP8&start_radio=1

SUPEREON ένα νέο τζαζ συγκρότημα από την Νορβηγία

Οι Supereon είναι ένα νέο τζαζ συγκρότημα από την Νορβηγία, το οποίο αποτελούν οι Martin Sandvik Gjerde πιάνο, Alexander Hoholm κοντραμπάσο και Raymond Storaunet Lavik ντραμς. Λέμε για ένα piano-trio λοιπόν, το οποίο προσφάτως κυκλοφόρησε το παρθενικό CD του, που αποκαλείται “Phase I” [Losen Records, 2026], ένα παράξενο σε πρώτη φάση ακρόαμα, το οποίο διαθέτει πολλά μινιμαλιστικά στοιχεία (σε πρώτο πλάνο).

Βασικά η jazz και οι αυτοσχεδιασμοί των Supereon είναι μίνιμαλ, υπό την έννοια πως πάνω σε κάποιες αρχετυπικές ρυθμικές βάσεις στήνονται, μελωδικά και αρμονικά, όλα τα κομμάτια. Το στοιχείο της επαναληπτικότητας, και των patterns που ανανεώνονται δια των επαναφορών τους μέσα στο χρόνο, σε συνδυασμό με τα γεμίσματα (breaks) από το πιάνο, δημιουργούν μια σειρά από συνθέσεις (στην πράξη πρόκειται για αυτοσχεδιασμούς), που έχουν τον τρόπο να σε παρασύρουν μέσω του τελετουργικού κλίματος που δημιουργούν. Τα κρουστά του Storaunet Lavik παίζουν κυρίαρχο ρόλο εδώ (οι αναφορές σε Steve Reich, ας πούμε, είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς), με το κοντραμπάσο να στηρίζει δυναμικά το ρυθμό, και με το πιάνο (πειραγμένο ή μη) να τοποθετεί τις πάντα περιοριστικές μελωδίες σ’ ένα πρώτο επίπεδο.
Το δίχως άλλο η πρόταση των Νορβηγών είναι άκρως ενδιαφέρουσα, με όλα τα tracks να υπηρετούν τον κεντρικό στόχο του τρίο, ρέοντας με απαράμιλλη ενότητα και συνάφεια (σε σχέση μ’ εκείνα που προηγούνται και μ’ εκείνα που έπονται).
Ένα άλμπουμ λοιπόν, που, σε κάθε περίπτωση, φανερώνει τη δυναμική και την ποικιλία μιας από τις πιο σημαντικές σύγχρονες τζαζ σκηνές της Ευρώπης.
Επαφή: www.losenrecords.no

ΓΙΩΡΓΟΣ-ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ ουζομαυσωλείον καπετάν μιχάλης & η μεγάλη παρασκευή των ρασοευχήδων

Τυπωμένο για πρώτη φορά το 2013 για τις Εκδόσεις Γαβριηλίδη, το μικρό αυτό βιβλίο του Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη, που έχει τίτλο «Ουζομαυσωλείον Καπετάν Μιχάλης» κυκλοφορεί, τώρα (Ιούλιος 2026), ξανά, από τον Μετρονόμο. Πρόκειται για ένα αφήγημα που διαβάζεται απνευστί, και που περιγράφει χοντρικά τη διαδρομή μιας παρέας, στις καρέκλες και τα τραπέζια του... ουζομαυσωλείου Καπετάν Μιχάλης (στη Φειδίου). Το αφήγημα διαθέτει κάτι σαν... αφορισμούς, ποικίλων κατευθύνσεων, name dropping και ακόμη πληθωρική λαϊκή διανοητικότητα (με κάποιες δόσεις εστετισμού πάντως). Έλληνες και ξένοι λογοτέχνες και ποιητές βασικά, μα και σκηνοθέτες, τραγουδοποιοί, ηθοποιοί, θεατρικοί συγγραφείς και άλλοι διάφοροι... επιτηδευματίες της σκέψης, ζώντες και τεθνεώτες, κατεβαίνουν και προσγειώνονται στα τραπέζια του Καπετάν Μιχάλη ανάμεσα σε οινοπνεύματα που φωτίζουν και σώματα που κυματίζουν.

Και το δεύτερο μικρό βιβλίο του Μπαμπασάκη, το «Η Μεγάλη Παρασκευή των Ρασοευχήδων», που τυπώνει ο Μετρονόμος (Ιούλιος 2026), είχε πρωτοκυκλοφορήσει από τον Γαβριηλίδη το 2013. Τι συμβαίνει εδώ; Τα λέει εντελώς κατατοπιστικά ο Μετρονόμος στο σάιτ, οπότε από ’κει τα αναπαράγω:
«Μια νυχτερινή οδύσσεια στην Αθήνα της δεκαετίας του ’80. Ένα μεθυσμένο προσκύνημα προς το Άγιον Όρος, που δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Μια παρέα ποιητών, μποέμ, ξενύχτηδων και οραματιστών απέναντι στον χρόνο, στη φθορά και στην ήττα. Στη “Μεγάλη Παρασκευή των Ρασοευχήδων” ο Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης ανασυνθέτει μια πραγματική ιστορία, που πέρασε από τη μνήμη στον μύθο και από τον μύθο στη λογοτεχνία. Με αφετηρία μια αλλόκοτη νυχτερινή περιπέτεια του 1987, το βιβλίο μετατρέπεται σε ένα ιδιότυπο χρονικό της αθηναϊκής μποέμ, της φιλίας, της μέθης, της ποίησης και της υπαρξιακής αγωνίας. Στις σελίδες του παρελαύνουν μορφές της ελληνικής λογοτεχνικής και νυχτερινής μυθολογίας: ο Νίκος Καρούζος, ο Γιώργος Κακουλίδης, ο Θάνος Σταθόπουλος, ποιητές, περιπλανώμενοι, “αλήτες της ποίησης”, άνθρωποι που επιχειρούν να αντισταθούν στον θάνατο μέσα από τη γλώσσα, τη μέθη, την παρέα και την αφήγηση».
Θα μπορούσε να γίνει και σενάριο ταινίας του ύστερου Τσιώλη... Έχει πολλά απ’ αυτά που του αρέσανε...
Επαφή: www.metronomos.gr

το ελληνικό πανκ δεν υποστέλλει τη σημαία και η δισκογραφία το αποδεικνύει – τα νέα άλμπουμ των Head On, Trommara, Realist και Αθίγγανων του Σύμπαντος

Το ελληνικό πανκ, είτε κοιτώντας μπροστά είτε κοιτώντας πίσω στο παρελθόν του, δεν παύει να αποτελεί μία πολύ δυναμική συνιστώσα της μουσικής σκηνής μας. Με ήχο καίριο και σημερινό περιγράφει ένα ποικίλο φάσμα ζητημάτων, βασικά κοινωνικών, επιχειρώντας να κρατήσει «ζεστούς» ή και να αφυπνίσει όσους και όσες το παρακολουθούν.

TROMMARA: Trommara 
[Trumpetfish / B-otherSide Records, 2026]
Οι Trommara είναι ένα νέο ελληνικό πανκ γκρουπ, που σχηματίστηκε μετά από το σιδηροδρομικό έγκλημα των Τεμπών, το 2023. Απαρτίζονται, δε, από τέσσερα άτομα, τους Tasoka κιθάρα, φωνή, Γιάννη Βούλγαρη κιθάρα, φωνητικά, Άγγελο μπάσο και Mantalou ντραμς, με το "Trommara" να αποτελεί το πρώτο άλμπουμ τους – ένα βινύλιο τριακοσίων αντιτύπων, με innersleeve και ένθετο με στίχους και πληροφορίες.
Τα μέλη των Trommara συμμετείχαν παλαιότερα σε άλλα συγκροτήματα, κάτι που έχει το νόημά του, υπό την έννοια πως εδώ έχουμε να κάνουμε με μια μπάντα απολύτως συνειδητοποιημένη, τοποθετημένη πάνω στη δική μας παράδοση (τα Μωρά στη Φωτιά είναι μία αναφορά), μα και σε σχέση με τον στίχο της, η οποία δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες.
Θέλω να πω –και ξεκινάω από την πρώτη πλευρά του δίσκου με τα έξι τραγούδια– πως από πλευράς ήχου έχουμε να κάνουμε μ’ ένα σπιντάτο, αποφασιστικό και ουσιαστικό πανκ, με παιξίματα απολύτως λειτουργικά, και με κομμάτια που κυλάνε νεράκι, με ωραία κοψίματα, αλλαγές, σόλι κτλ. Δηλαδή, από μουσικής πλευράς, η μπάντα πετάει και αυτό δεν κρύβεται από τις πρώτες κιόλας νότες τού «Τελειώνει η ιστορία».
Στιχουργικά, τώρα, τα πράγματα είναι και εδώ με την καλή έννοια αναμενόμενα. Ένας απόλυτα κοινωνικός στίχος έρχεται για να κουμπώσει πάνω στις αγριεμένες μουσικές των Trommara, μέσω του οποίου περιγράφονται όλα τα σύγχρονα αδιέξοδα – και της κοινωνίας γενικότερα, και της πιο νέας γενιάς ειδικότερα. Και τούτο γίνεται μ’ έναν πειστικό, νευρώδη τρόπο, δίχως καλλιέπειες και μισόλογα. Μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον και οι ερμηνείες έρχονται για να υπογραμμίσουν το άπαν.
Κι ενώ όλα αυτά εξελίσσονται στην πρώτη (6-tracks) πλευρά του δίσκου, στη δεύτερη έχουμε κάτι άλλο. Έχουμε καταγραμμένο ένα μόνο κομμάτι, διάρκειας δέκα επτά σχεδόν λεπτών(!), που οπωσδήποτε μετατοπίζει το πανκ των Trommara σε πιο electric improv, noisy και experimental περιβάλλοντα.
Μεγάλης διάρκειας πανκ κομμάτια, μεγαλύτερα των δέκα λεπτών εννοώ (κάτι ασύμβατο, γενικά, με τη σχετική τραγουδοποιία), συναντάμε από τα γεννητούρια του είδους (θυμάμαι, εδώ, το “We will fall” των Stooges από το 1969), ενώ και στα 80s οι Hüsker Dü με το 14λεπτο “Reoccurring dreams” (1984) έδειξαν ένα δρόμο. Και κάπως έτσι οι Trommara δημιουργούν το δικό τους καταιγιστικό και εν πολλοίς αυθόρμητο πλαίσιο, εντός του οποίου πετάνε στίχους σαν και τούτους:
«Υπερκατανάλωση, μεγάλες ευκαιρίες / Άγχος, γρήγορο φαγητό / Γρήγορο σεξ, όχι φλερτ / Κανένα συναίσθημα, αδιαφορία / Μισός, εγωκεντρισμός / Συνδρομητικές φιλίες / Φόβος / Γρήγορη δουλειά, επιτυχία / Ανταγωνισμός, κέρδος / Εξυπηρέτηση πελατών / Μοντέρνα δουλεία / Αγόρασε τώρα, πλήρωσε μετά».
Είναι ολοφάνερες οι προθέσεις των Trommara σ΄ αυτό το πρώτο LP τους... Το αφυπνηστάριουμ, όπως το έλεγε και ο Λεωνίδας Χρηστάκης.
Επαφή: https://trommara.bandcamp.com/album/trommara
 
Το όλον εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/elliniko-pank-den-ypostellei-ti-simaia-kai-i-diskografia-apodeiknyei

ΚΡΕΩΝ ΚΑΝΑΚΑΡΗΣ λίβελοι, καντάδες, ζωγραφιές & συναξάρια

Τον Κρέοντα Κανακάρη τον γνωρίζουμε, βασικά, από ένα άλλο ενδιαφέρον άλμπουμ του που κυκλοφόρησε εφέτος (σε συνεργασία με την Νάντη Χατζηγεωργίου), το «Πότε Κλείνουν οι Στοές» (για το οποίο έχουμε ήδη γράψει). Αν κι έχει μια δεκαετία σχεδόν πίσω του σε μουσικά πρότζεκτ (δεν ξέρω πόσοι θυμούνται τους Παράλληλο Πάρτυ), ο Κανακάρης εμφανίζεται τώρα μ’ έναν εντελώς προσωπικό δίσκο, ωραίας κατασκευής-παραγωγής (gatefold cover παλιομοδίτικης σχεδίασης), μέσω του οποίου μας παρουσιάζεται ως singer-songwriter.

Οκτώ και τέσσερα τραγούδια ανά πλευρά περιλαμβάνει το «Λίβελοι, Καντάδες, Ζωγραφιές & Συναξάρια» [Δίσκοι Δισκέξ, 2026] – λέξεις οι οποίες, κάθε μία χωριστά, κάπου παραπέμπουν. Ένα πάντως είναι σίγουρο, πως αυτό που πράττει στο συγκεκριμένο LP ο Κανακάρης πολύ λίγοι Έλληνες το έχουν δοκιμάσει μέσα στα χρόνια – βασικά, μόνο τον Βασίλη Νικολαΐδη μπορώ να ανακαλέσω αυτή τη στιγμή ή και κάτι από Δημήτρη Λάγιο (περιστασιακά). Κάποιες λίγες επιρροές, δευτερευούσης σημασίας, μπορείς να ανακαλύψεις και από τον Διονύση Σαββόπουλο, ιδίως στο 10λεπτο τραγούδι «Του Γιώργη Ζάρκου», που εμένα για κάποιους λόγους (ούτε μουσικο-συνθετικούς πάντως, ούτε στιχουργικούς) φέρνει στη μνήμη μου το «Μακρύ ζεϊμπέκικο για τον Νίκο», όμως από ’κει κάτω θα πρέπει να ξεπεράσεις τα ημέτερα σύνορα και να πας προς... Georges Brassens, Renaud και άλλους διάφορους γάλλους και γαλλόφωνους τροβαδούρους – που κι εκείνοι είναι επηρεασμένοι από François Villon και άλλους γάλλους ποιητές και τροβαδούρους του ύστερου μεσαίωνα.
Η λέξη «καντάδα» σηματοδοτεί, λοιπόν, αυτή τη βασική δυτική επιρροή τού Κανακάρη, η οποία επεκτείνεται και στις προσεγμένες ενορχηστρώσεις. Τα βασικά πρόσωπα, δε, που συμμετέχουν στην ηχογράφηση του άλμπουμ είναι τα ακόλουθα (με τα όργανα που χειρίζονται): Κρέων Κανακάρης φωνή, κιθάρα, Κώστας Στεργίου κιθάρα, κρουστά, ηλ. μπάσο, μπαλαλάικα, ηλ. κιθάρα, φωνητικά, Λάμπρος Παπανικολάου κοντραμπάσο, Σοφία Αλαμανή Ναθαναηλίδου φλάουτο, Σέργιος Βούδρης φωνητικά, αρμόνιο, ηλ. μπάσο, χάμοντ, Μίλτος Κουτρούμπας πιάνο και Γιώργος Χατζηγεωργίου βιολί.
Αυτή η ευρηματικότητα στους τρόπους σύμπλευσης των οργάνων επιχειρεί να αναδείξει, προφανώς, την τραγουδοποιία του Κανακάρη, που, περαιτέρω, διακρίνεται για τις κοινωνικές αναφορές της, την δηκτικότητά της, τον ευτράπελο και σκωπτικό χαρακτήρα της και την άμεση και ουσιώδη κριτική της στα κακώς ή καλώς κείμενα.
Όσον αφορά τις ερμηνείες ο Κανακάρης «φωνάζει» τα τραγούδια του, επιζητώντας και δι’ αυτού του τρόπου την προσοχή του ακροατή. Οι στίχοι του βεβαίως θέλουν μια μεγαλύτερη ακόμη προσοχή (στα μέτρα, στις ομοιοκαταληξίες, στην προσωδία), αλλά γενικώς ανταποκρίνονται σ’ αυτό που έχει στο νου του ο τραγουδοποιός. Μελωδικώς, επίσης τα πράγματα είναι ενδιαφέροντα, με διάφορα τραγούδια να ξεχωρίζουν, συνολικά, όπως τα «Η χαρούμενη επιστήμη», «Χήρα στρατηγού», «Οι στρατιώτες», «Για το παγκόσμιο κύπελλο» (με βολές κατά του ποδοσφαίρου), «Αγκάθι του αχινού» κ.λπ.
Μια απρόσμενη και όχι εύκολη δουλειά από τον Κρέοντα Κανακάρη, που, χοντρικά, κινείται στο χώρο της ευρωπαϊκής μπαλάντας, και η οποία απαιτεί την ενασχόληση και την επιμονή του ακροατή, προκειμένου αυτός (ο ακροατής) να ανταμειφθεί.
Επαφή: https://kreonkanakaris.bandcamp.com/album/-