ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 693

1/1/2026

Γράφοντας το «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] σκέφτηκα κάποια στιγμή πως το βιβλίο θα άξιζε να το ανοίξω με κάποιο ελληνικό ποίημα (που να έχει μια σχέση με την τζαζ φυσικά). Και βασικά παλιό ποίημα, γιατί τα νέα... είναι νέα, και τα βρίσκεις πιο εύκολα. Δεν μ' αρέσουν, εννοώ, ούτε τα εύκολα, ούτε τα προφανή. Πολλοί μπορεί να είναι υποψιασμένοι τώρα, αλλά στα σίξτις και τα σέβεντις; Μετράει πιο πολύ αυτό...
Επέλεξα λοιπόν –και όσοι-ες έχουν αγοράσει ήδη το βιβλίο θα το έχουν δει– ένα απόσπασμα από το ποίημα «Jazz» του Νίκου Σπάνια από το 1971, σημαδεύοντας το σημείο που αναφέρεται στον Louis Armstrong.
Κάποια στιγμή πέρασε από τη μυαλό μου και ο «Ντομινίκ» του Μάνου Χατζιδάκι από τη συλλογή του «Μυθολογία» του 1966, στο οποίο αναφέρει τον Thelonious Monk, όπως και κάποια άλλα ποιήματα (άλλων ποιητών) στην πορεία. Τελικά, θα επέλεγα τον Σπάνια.

Από πού έμαθε ο Χατζιδάκις τον Monk; Κατά πάσα πιθανότητα από τον Μίνω Αργυράκη, και όσοι-ες πάνε στη σελίδα 49 του βιβλίου μου θα δούνε γιατί το υποστηρίζω αυτό.

Σκανάρω δύο στροφές από τον «Ντομινίκ» του Μάνου Χατζιδάκι.

1/1/2026
Καλό κουράγιο Βούλγαροι... Κάντε και καμιά ολυμπιάδα να ρεφάρετε...

1/1/2026
Μου ξανάρχονται ένα-ένα χρόνια δοξασμένα
Να 'τανε το 31 να 'ρθει μια στιγμή

31/12/2025
H εργατική τάξη πάει στον παράδεισο. Το είπανε οι Lennon-McCartney το 1964 - εγώ τους πιστεύω.

[καλή χρονιά σε όλες και όλους]

 

31/12/2025
Θέλω ταινίες για τον Ζαχαριάδη, τον Άρη, το δίδυμο Φαλάτσι-Παναγούλης, για το τριήμερο του Πολυτεχνείου και ριμέικ του Παπαφλέσσα και του Αστραπόγιαννου...

30/12/2025

Τον Γενάρη του 2016 –πέρασαν ήδη 10 χρόνια– μετά από πρόταση του Μιχάλη Μιχαήλ ετοίμασα μια σειρά κειμένων για το φολκ, στο LiFO. gr. Τέσσερα κείμενα έγραψα εγώ (για το ελληνικό φολκ και φολκ-ροκ, για το αμερικάνικο φολκ, το βρετανικό φολκ και το άσιντ-φολκ), ενώ βοήθησε και η Μαρία Παππά συμπληρώνοντας για τη σύγχρονη φολκ. Δεν έχω προλάβει να τα διαβάσω ξανά αυτά τα κείμενα –που ανέβηκαν και πάλι, σήμερα– αλλά είμαι σίγουρος πως εξακολουθούν να λένε πράγματα...
https://www.lifo.gr/topics/ta-panta-gia-ti-moysiki-folk

29/12/2025
Τον «Καποδίστρια» δεν ενδιαφέρομαι να τον δω (δηλαδή δεν μ’ ενδιαφέρει σχεδόν καθόλου και ο Καποδίστριας ως ιστορικό πρόσωπο, καθώς έχω περιορίσει τα ενδιαφέροντά μου σε πολύ συγκεκριμένα ζητήματα), αλλά είδα τις τελευταίες μέρες κάτι συνεντεύξεις του Σμαραγδή στο YouTube και για μένα είναι το ίδιο. Δηλαδή μπορώ να μιλήσω για κάποια θέματα, που έχουν νόημα (για μένα), δίχως να έχω δει την ταινία.
Ο Σμαραγδής είναι φοβερά επηρεασμένος από την κοσμοθεωρία του Βαγγέλη Παπαθανασίου. Δηλαδή αυτά που λέει για συμπαντική αρμονία και φως, ή οι αναφορές του στην αρχαιότητα, οι μεταφυσικές αγωνίες του κ.λπ. έχουν πηγή τον Βαγγέλη (με τον οποίον ήταν και συνεργάτες και φίλοι ως γνωστόν). Ο Βαγγέλης, βεβαίως, όλα αυτά τα έκανε μουσική, που είναι πολυ-ερμήνευτη από τη φύση της, αφού δεν έχει λόγια. Ο καθείς, εννοώ, μπορεί ν’ ακούει μουσική του Βαγγέλη και να φαντασιώνεται από γαλαξίες, πλανήτες και κομήτες, μέχρι τον Πυθαγόρα, τον Ιουστινιανό και τον Περικλή Γιαννόπουλο.
Το γεγονός ότι ο Βαγγέλης δεν έδινε συνεντεύξεις, και στις λίγες συνεντεύξεις του ήταν πολύ προσεκτικός, όταν μιλούσε γι’ αυτά τα θέματα (γιατί ήξερε ότι θα μπορούσε να τον πάρουν «στο ψιλό» διάφοροι καλοθελητές του καλλιτεχνικού κουτσομπολιού), έδρασε προστατευτικά για κείνον μέσα στις δεκαετίες. Η αποχή του από τα μίντια, εννοώ, έδρασε πάνω του ως προστιθέμενη αξία.
Αντίθετα με τον Σμαραγδή, ο οποίος επιχειρεί να εξηγήσει τα ανεξήγητα, με αποτέλεσμα να γίνεται βορά, σ’ ένα μέρος του κινηματογραφικού σιναφιού, και αντικείμενο κοροϊδίας. Είναι δύσκολος ο ρόλος του. Πρέπει να βγει και να υποστηρίξει την ταινία του (όπως το έκανε ο Οικονομίδης όλο τον προηγούμενο μήνα), αλλά κάθε φορά που θα βγαίνει θα είναι σαν να ρίχνει κι άλλο λάδι στη φωτιά, που του έχουν ήδη ανάψει.
Εγώ, πάντως, θα γούσταρα να κάνει ο Σμαραγδής μια ταινία για τον Βαγγέλη Παπαθανασίου. Αλλά θα ήθελα να έχει κάτι από την χωροχρονική άρθρωση του «Παπαδιαμάντη» του, εκεί όπου ο Βασίλης Διαμαντόπουλος εμφανιζόταν πότε ως ο ηθοποιός Διαμαντόπουλος (στην ταινία εννοώ), πότε ως ρόλος (με τις όποιες πολιτικές επεκτάσεις του), και ποτέ ως αληθινό ιστορικό πρόσωπο. Ο Σμαραγδής ήταν φανερά επηρεασμένος από τις ταινίες του Ούγγρου István Szabó, έχοντας αντιληφθεί στην ολότητά της τη διαλεκτική σχέση ανάμεσα στο προσωπικό, το πολιτικό και το ιστορικό (και την εφάρμοσε εκεί όπως κανένας άλλος έλληνας σκηνοθέτης).
Η φόρμα παίζει πολύ μεγάλο ρόλο στις βιογραφικές ταινίες – αλλιώς είναι σαν να διαβάζεις γραμμικό σινερομάντζο. Αν, όμως, οι ταινίες έχουν φόρμα θα τις κατατάξουν στις σινεφίλ, πιθανώς να σαρώσουν και σε τίποτα ειδικά φεστιβάλ, αλλά θα τις δουν, τελικά, τρεις κι ο κούκος. Προφανώς το ξέρει αυτό ο Σμαραγδής...

29/12/2025
Όποιοι αφελείς νομίζουν ότι γενικώς «η μουσική ενώνει» ζούνε στον κόσμο τους. Η μουσική δεν παράγεται εν κενώ, για να μείνει εκεί (στο κενό). Αναπτύσσεται μέσα στην κοινωνία και αποκτά πολιτικό περιεχόμενο θετικό ή αρνητικό ανάλογα με το πώς χρησιμοποιείται, τι σκοπούς και τι προπαγάνδες θετικές ή αρνητικές εξυπηρετεί. Γενικά χρειάζεται πολλή προσοχή μ’ αυτά τα θέματα, καθότι οι επιδιώξεις του καθενός δεν είναι πάντα φανερές, ούτε αθώες. Δεν μπορεί κάποιος να τραγουδάει φερ’ ειπείν το «Ξύπνα μεγάλε Κωνσταντίνε», ή το «Με τους Βρετανούς εμείς / έχουμε κοινά σημεία / το συναίσθημα τιμής / και ψυχή στην τρικυμία / Σκώτο αυτοί, εμείς Τσολιά / ένα σκοπό τη Λευτεριά / Γιώργο οι δυο μας βασιλιά / ζήτω το ουίσκι και η ρετσίνα» και να ισχυρίζεται πως το κάνει για να μας... ενώσει.

Μπορεί αυτά να τα έχουν εξηγήσει και οι της Φρανκφούρτης από πιο παλιά, αλλά εγώ θυμάμαι τώρα τον Chris Cutler, στα 80s, να λέει αυτά τα πολύ σοφά λόγια…

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 681

6/11/2025
>>Το 1958, ο νεαρός Shahan έρχεται στο Λονδίνο και μπαίνει «εσωτερικός» σ’ ένα σχολείο του Sussex. Σπουδάζει αεροναυπηγός, αλλά γρήγορα μαθαίνει κιθάρα (βασικά του αρέσει η χαβανέζικη), πέφτοντας μέσα στη φάση όπου ξεκινάνε οι Beatles να γνωρίζουν επιτυχία, σπρώχνοντας χιλιάδες πιτσιρικάδες να ανακατευτούν με τα συγκροτήματα. Έτσι ο Shahan Chaudhari αλλάζει το όνομά του, καθώς γίνεται Rocky Shahan κι έχοντας μάθει μπάσο μπαίνει στους Konrads. [Rocky Shahan λεγόταν ο αμερικανός ηθοποιός, που εμφανιζόταν στην western τηλεοπτική σειρά «Rawhide» (1959-1965) μαζί με τον Clint Eastwood και η οποία παιζόταν τότε στην Αγγλία]. Στο συγκρότημα συμμετείχε ήδη ο David Jones ή Dave Jay, δηλαδή ο εντελώς άγνωστος τότε David Bowie(!) παίζοντας σαξόφωνο και τραγουδώντας – με τους Bowie και Shahan να ακούγονται, λογικά, και στη μοναδική εγγραφή των Konrads (με τον David Bowie στην line-up τους), στο τραγούδι «I never dreamed», που ήταν γραμμένο στα στούντιο της Decca, στις 30 Αυγούστου 1963.<<
[Τι δουλειά έχει ένας Μπαγκλαντεσιανός σε μια εργασία για το ροκ και το ελληνικό ροκ στη μακρά δεκαετία του '60; Θα το βρείτε στις σελίδες 343-350 του νέου βιβλίου μου, που κυκλοφορεί τώρα από το Όγδοο]

[στη φωτό ο Rocky Shahan στην άκρη αριστερά με το μπάσο και δίπλα του ο David Bowie, με το τενόρο σαξόφωνο]

5/11/2025
Μερικές μόνο από τις έντυπες πηγές, βιβλία και περιοδικά, που χρησιμοποίησα για τη συγγραφή του υποκεφαλαίου για τον ποιητή Λευτέρη Πούλιο και τη σχέση του με το ροκ (στις σελ. 267-276 του νέου βιβλίου μου).

5/11/2025

Μου λένε διάφοροι φίλοι να γράψω ένα βιβλίο για τον Σαββόπουλο. Δεν με εκπλήσσει και το αντιλαμβάνομαι.
Έχω γράψει ήδη κάποια επίσημα πράματα, τα έχω βάλει και στο νέο βιβλίο μου (κείμενα για το Φορτηγό, το Περιβόλι του Τρελλού, τον Μπάλλο, το Βρώμικο Ψωμί, το Ντιρλαντά και τη συνεργασία του με τη Δόμνα Σαμίου – όλα αυτά είναι 20 με 25 χιλιάδες λέξεις, και δεν είναι λίγες), όμως εκείνο που θα με ενδιέφερε αληθινά να κάνω για το Σαββόπουλο, δεν είναι το να επεκταθώ, ιστορικώ τω τρόπω, και στους υπόλοιπους δίσκους του (κάτι μάλλον εύκολο για μένα), αλλά να φτιάξω κάτι καινούριο του τύπου... Ο Διονύσης Σαββόπουλος και η Πάλη των Ιδεών.
Αυτό ναι, θα μ’ ενδιέφερε να το κάνω κι έχω σκεφτεί τον τρόπο για να το υλοποιήσω, πώς πρέπει να κινηθώ δηλαδή, αλλά δεν έχω καιρό τώρα. Όταν και άμα βγω στη σύνταξη... Το λέω, γνωρίζοντας πως έχω γράψει πολλά «ανεπίσημα» μέσα στα χρόνια για τον Σαββόπουλο (που κι αυτά αν τα μαζέψω, τα βάλω σε μια σειρά και τα ψιλοεπεκτείνω μαζεύεται ένας όγκος και το βγάζω το βιβλίο, αλλά δεν είμαι αρπακολλατζής), θεωρώντας όμως, ταυτόχρονα, πως απαιτείται τουλάχιστον ένας χρόνος (τονίζω το "τουλάχιστον") πλήρους αφοσίωσής μου στο πρότζεκτ –δίχως να ασχολούμαι, εννοώ, με τίποτ’ άλλο– προκειμένου να προκύψει κάτι σωστό. Αφού, όμως, εδώ το αποκαλύπτω... ας πάρει κάποιος άλλος την ιδέα και ας το κάνει εκείνος. Και αν το κάνει καλά πολύ θα χαρώ. Εγώ δεν βιάζομαι αυτή τη στιγμή...

[Λεωνίδας Χρηστάκης «Ιδεοδρόμιο» late seventies, και να μία πρώιμη απόπειρα «αποκαθήλωσης» του Σαββόπουλου από το «χώρο». Αυτά και μόνον αυτά μπορούν να αποτελέσουν την ύλη μιας άκρως ενδιαφέρουσας ιστορίας, η οποία δεν έχει ακόμη ειπωθεί. Πείτε την –σε συναδέλφους και συναδέλφισσες απευθύνομαι– αν γουστάρετε, αν το νοιώθετε δικό σας όλο αυτό, και αν μπορείτε να το κάνετε...]

4/11/2025
Βασικά φάγανε και τα πόμολα, και τα κλείσανε γιατί δεν μπορούσαν να φάνε άλλα. Κινδύνευαν να αποκαλυφθούν. Τον τύπο τον διώξανε για να τον προστατεύσουν. Εξάλλου το «έργο» του θα συνεχίσουν.

4/11/2025
Το ζήτημα με τα ΕΛΤΑ φέρνει στη μνήμη τις χειρότερες μέρες του μνημονιακού κυνισμού. Εποχή "μαύρου στην ΕΡΤ", ΕΝΦΙΑ, διάλυσης ασφαλιστικών ταμείων, PSI, των περικοπών στις συντάξεις κτλ. Προφανώς ζούμε ακόμη σε τέτοια φάση - αν δεν το έχουν οι πάντες αντιληφθεί.

4/11/2025
Όσα δεν έχετε διαβάσει ποτέ για τα "Δυο Μικρά Γαλάζια Άλογα" του Γιώργου Ρωμανού θα τα διαβάσετε στις σελίδες 220-229 του νέου βιβλίου μου, που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία...

>>(...) Δεν ξέρω αν μεταδίδονταν τραγούδια από το «Δυο Μικρά Γαλάζια Άλογα» στο ραδιόφωνο (πέρα από τις διαφημιστικές εκπομπές των εταιρειών), πιθανώς όχι, αλλά σίγουρα ο Ρωμανός εμφανιζόταν στην τηλεόραση, που ναι μεν είχε μεγαλύτερη δύναμη σαν μέσο, αλλά δεν είχε τη διάχυση του ραδιοφώνου στα ακροατήρια. Έτσι την Πρωτοχρονιά του 1970 ο Ρωμανός θα εμφανιζόταν στο εορταστικό πρόγραμμα του Καναλιού 11 (ΕΙΡΤ), μαζί με την Καίτη Χωματά, την Αλέκα Κανελλίδου, την Δέσποινα Γλέζου, την Ζωή Κουρούκλη, την Αρλέτα, την Λίτσα Σακελλαρίου και τους Dave Carroll and The Sing-Sing Four. Επίσης ο Ρωμανός θα εμφανιζόταν και στην τηλεοπτική εκπομπή του Νίκου Μαστοράκη «Οικογενειακές Υποθέσεις», που μεταδιδόταν από το Κανάλι 5 (Ενόπλων), στην αρχή του 1971, κάθε Δευτέρα από τις 21:00-21:15. Όπως διαβάζουμε στο περιοδικό «Σώου» [τεύχος #4, 6 Μαρ. 1971]:
«Ηθοποιοί, τηλεοπτικοί αστέρες, μέντιουμ, αστρολόγοι, πυγμάχοι, αθληταί, ρεπόρτερς, μουσικοί, τραγουδιστές, συγγραφείς και φωτομοντέλα, γίνονται επιτυχημένα κοκταίηλ, κάθε Δευτέρα στην εκπομπή του Νίκου Μαστοράκη “Οικογενειακές Υποθέσεις”. Σ’ ένα από τα σπαρταριστά παιχνίδια αυτής της σειράς ο Γιώργος Ρωμανός, η Τάμμυ και ο Αλέξης Παπαδημητρίου, αντιμετώπισαν τους στιχουργούς Δημήτρη Ιατρόπουλο, Γιάννη Κακουλίδη και Σώτια Τσώτου. Ο αγώνας έληξε με νίκη των στιχουργών, αλλά οι πληροφορίες μας λένε πως οι τραγουδισταί θα ζητήσουν... ομοιοκαταληξία σε προσεχή εκπομπή».(...)<<

3/11/2025
Διαβάζω συνεχώς σε φιλελέδικα σάιτ κείμενα για τον Σαββόπουλο και σε σχέση με την φάση της τελετής στη Μητρόπολη κ.λπ. (Δεν μας αφήνουν να ησυχάσουμε). Τα γράφουν άνθρωποι, που σιχαίνονται την αριστερά και που το δισκογραφημένο έργο τού Σαββόπουλου, από την αρχή έως το τέλος του, δεν τους αφορά – σε σχέση με τα μυαλά που έχουν σήμερα. Πριν από 50, 40 και 30 χρόνια δεν ξέρω τι πίστευαν... Ροκάδες ήταν βασικά, και ξέρετε τι εννοώ, όταν λέω ροκάδες, τους άσχετους του ροκ, που απλά άκουσαν μισό δίσκο Led Zep στα νιάτα τους και νόμισαν πως έκαναν επανάσταση.
Λοιπόν, για να το τελειώσω αυτό το θέμα. Όσο απαράδεκτη ήταν η απουσία της Αριστεράς από την τελετή στη Μητρόπολη (το έγραψα προ ημερών και δεν το παίρνω πίσω), άλλο τόσο απεχθής ήταν στα μάτια μου η κατάληψη της Μητρόπολης από τον κυβερνητικό θίασο. Πρέπει να ντρέπονται και οι μεν και οι δε.

3/11/2025
Ένα απόσπασμα από το υποκεφάλαιο "διαφημίσεις και ποδοσφαιρομανία" (σελ. 432-435) του βιβλίου μου "Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του '60 (μία αντι-ανάγνωση)" [Όγδοο, 2025], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία...

>>Μάλιστα, σε σχέση με τις «Διαφημίσεις» τον είχα ρωτήσει σχετικώς πριν από μερικά χρόνια και μου είχε πει τα εξής:
«Μόνο στη μνήμη μου πλέον υπάρχουν κάπως... Ήταν ένα απάνθισμα διαφορετικών σλόγκαν της εποχής, που παρουσίαζαν μια ζωή ιλουστρασιόν. “Τρώτε νόστιμο φτηνό χοιρινό... Η θεία Όλγα ξέρει...” και τέτοια. Το σουξέ ήταν ότι άρχιζε με το διεθνές “κόκα-κόλα πάει με όλα / όλα παν’ καλά με κόκα-κόλα / όλα παν’ καλά”! (την ελληνική απόδοση την είχα κάνει εγώ για το λανσάρισμα του προϊόντος στην Ελλάδα), με το τραγούδι να τελειώνει όπως είχε αρχίσει: “κόκα-κόλα πάει με όλα / όλα παν’ καλά με κόκα-κόλα” (και εδώ αργά πλέον, με θλίψη και ειρωνεία). Κάθε Κυριακή, που κάναμε πρωινά στα σινεμά της Αθήνας με τους Poll, αλλά και στο Ελατήριον, μόλις έβγαινα στη σκηνή ο κόσμος φώναζε... “κόκα-κόλα...”! Χαμός!!».<<

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 671

24/9/2025
Η δεξιά και η ακροδεξιά διαχειριζόταν το ροκ στη χώρα μας στα κρίσιμα χρόνια της beatlemania. Τότε, δηλαδή, που άρχιζαν να διαμορφώνονται οι πρώτες ποπ και ροκ συνειδήσεις. Γιατί θα έπρεπε, σώνει και καλά, ο προοδευτικός κόσμος, οι προοδευτικοί νεολαίοι να ακολουθούν κατά πόδας τους «Μοντέρνους Ρυθμούς», το καθεστωτικό περιοδικό, που ασχολιόταν με την μοντέρνα μουσική στη χώρα μας; Τι είχαν να κερδίσουν οι Λαμπράκηδες από την αρθρογραφία του Θανάση Τσόγκα (με θητεία στον σκληρό αντικομμουνισμό ήδη από τη δεκαετία του ’40), του θείου-Μαστ και του Καρατζαφέρη;

Σ’ αυτά τα πολύ βασικά ερωτήματα, που είναι καθοριστικά για την εξέλιξη της μοντέρνας μουσικής στην Ελλάδα, θα βρεις πλήθος απαντήσεων στο βιβλίο μου «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60 (μία αντι-ανάγνωση)» [Όγδοο, 2025], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία.

24/9/2025
Claudia Cardinale (1938-2025)

23/9/2025
Πριν από τους Beatles υπήρχαν οι Shadows με τον Cliff Richard, και το γεγονός πως μας είχαν επισκεφθεί το καλοκαίρι του 1962 για τα γυρίσματα της ταινίας “Summer Holiday” (του Peter Yates) είναι κάτι που δεν γίνεται να περάσει απαρατήρητο. Για όλα αυτά, για την ιστορία της ταινίας και όσα την ακολουθούσαν θα διαβάσεις στο «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60 (μία αντι-ανάγνωση)» [Όγδοο, 2025], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία.

22/9/2025
Είχαμε μια αλληλοεκτίμηση με τον Βάσο Γεώργα. Με αγαπούσε και τον αγαπούσα, παρότι δεν βρισκόμασταν συχνά. Είχαμε κοινά πάθη. Εγώ τον διάβαζα από τα έιτις, πριν ακόμη και από το Cine 7, όταν είχε βγάλει εκείνο το παρθενικό βιβλίο του για τον Μάνο Χατζιδάκι. Ο Χατζιδάκις, ο Βολανάκης, ο Φέρρης, ο Τσιώλης και άλλοι πολλοί καθόρισαν την πορεία του στην Τέχνη και τη ζωή.

Την προτελευταία φορά που τον συνάντησα στο βιβλιοπωλείο του, και παρότι ήταν καταβεβλημένος, είχε όρεξη να μιλήσουμε για σινεμά, και να πούμε ιστορίες για τον Μυλωνάκο, τον Καραγιάννη, τον Κοκκόλη, αλλά και για τον Γκοντάρ, τον Όρσον Γουέλς, τον Παζολίνι κ.λπ. Στο τέλος, όταν τον είδα κάπως κουρασμένο κι έπρεπε να φύγω γυρίζει σε μια φάση, έτσι απόλυτου δοσίματος, και μου λέει... «πάρε όσα βιβλία θέλεις Φώντα, όλα δικά σου!». «Τι λες ρε φίλε», του λέω, «δεν μπορώ να το κάνω αυτό». «Θα πάρω ένα που το θέλω αυτή τη στιγμή, και θα το πληρώσω». Φυσικά, κατέστη αδύνατον να του δώσω λεφτά. Σφίξαμε τα χέρια και χαιρετηθήκαμε.
Την τελευταία φορά που τον συνάντησα τα είπαμε και πάλι με θέρμη, και ξαναχαιρετηθήκαμε, αλλά δεν θέλω να πω περισσότερα. Ας είναι αναπαυμένος.

22/9/2025
Αν σε περιλαβαίνανε οι παλαισταί του κατς δεν ξέρω αν έβγαινες Ζωντανός από το Κύτταρο...
Όσα θες να μάθεις για τη μεγάλη περίοδο του Διονύση Σαββόπουλου, στο κλαμπ της Ηπείρου και Αχαρνών, τη σεζόν 1972-73, θα τα βρεις στο «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία και Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60 (μία αντι-ανάγνωση)», που κυκλοφορεί τώρα από το Όγδοο. Φυσικά, ανάμεσα σε όλα τα άλλα, θα διαβάσεις και τα ονόματα των παλαιστών, όπως και του διαιτητή...

20/9/2025

Το Παίδες των Ανθέων αντί Παιδιά των Λουλουδιών είναι όλα τα λεφτά εδώ. Και τα υπόλοιπα δηλαδή που γράφει, σ’ αυτό το απόσπασμα, ο τύπος σωστά είναι... (1971)

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 615

7/12/2024
Θερινά σινεμά της νότιας Πάτρας νούμερο 4. Μετά την Αλάμπρα, την Κύπρο και την ΑΒΑ σειρά έχει τώρα η ταπεινή και καταφρονεμένη Καμέλια, στη συνοικία Παπαθωμά – καμιά 200αριά μέτρα πιο πέρα από την ABA.
Χωμένη μέσα σ’ ένα στενάκι, η Καμέλια ήταν ένα καλά κρυμμένο μυστικό, και γιατί σαν σινεμά δεν το έπιανε το μάτι σου και γιατί ήταν εκείνο που δημιουργούσε συνεχώς την πιο μεγάλη έκπληξη με τις επιλογές του.
Μικρή, σχεδόν κουκλίστικη, η Καμέλια πρωτοστάτησε στην εμπλοκή μου, ως συνειδητός θεατής, με τον κινηματογράφο, και αν δεν θυμάμαι την πρώτη ταινία που είδα εκεί, θυμάμαι σίγουρα την τελευταία, που ήταν οι συγκλονιστικοί «Μαχητές» του Γουώλτερ Χιλ – μια ταινία, που αν την δεις στα 15 σου είναι ικανή να σε εξουθενώσει. Ίσως κι εγώ γι’ αυτό να εγκατέλειψα, τότε, τις βόλτες στις λαϊκές εργατικές γειτονιές της πόλης, αλητεύοντας πλέον στην... downtown (λιμάνι, σιδηροδρομικός σταθμός, πλατεία Όλγας κ.λπ.).
Στην Καμέλια χρωστάω πολλά σαν σινεφίλ και το πνεύμα της, το πνεύμα των ταινιών της, υπάρχει σίγουρα σκόρπιο στις σελίδες του βιβλίου μου «Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου» [LiFO Books, 2024].

Το πώς είναι σήμερα η Καμέλια το βλέπετε. Μια τυπική φωτό από το google maps είναι αυτή, αλλά για μένα ξεχωριστή.

6/12/2024
Πράγα 1967 - ανατριχιαστικό groove
[ούτε θυμάμαι πόσα χρόνια το έχω σε δίσκο - καμιά 30ριά σίγουρα...]
https://www.youtube.com/watch?v=x_BQi0bWn-A

6/12/2024
Όταν έγραφα για πρώτη φορά, στο δισκορυχείον, τον Ιούνιο του 2010, για «Τα Παιδιά του Διαβόλου», το “Island of Death” του Νίκου Μαστοράκη από το 1976, δεν θυμάμαι να υπήρχε κάτι άλλο πιο πριν στα ελληνικά σάιτ (ας μείνω σ’ αυτά), που να ασχολιόταν πιο διεξοδικά μ’ αυτή την cult ταινία, το σενάριό της, τη μουσική της, τους πρωταγωνιστές της κτλ. Εκείνο το κείμενο, εμπλουτισμένο φυσικά, υπάρχει και στις «Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου» [LiFO Books, 2024], που τώρα κυκλοφορούν στα βιβλιοπωλεία...

5/12/2024
Στο YouTube κατοικοεδρεύουν κάτι απαράδεκτοι, που βουτάνε όσα έχω γράψει σε άρθρα και βιβλία και τα κάνουν εκπομπές (μουσικές και κινηματογραφικές), δίχως να αναφέρουν τίποτα. Η δική τους έρευνα της πλάκας είναι μόνο να ψάχνουν στο δίκτυο και να αντιγράφουν ασύστολα.
Εν τω μεταξύ σε σάιτ της πυρκαγιάς έχω δει το κείμενό μου για τον Γιάννη Κοκκόλη να κατακρεουργείται (για να μην αναγνωριστεί δήθεν-τάχα), ενώ στο in. gr (και σε άλλα σάιτ) έχει ανεβεί η συνέντευξη του Βέγγου από την Ψυχαγωγία, που είχα ανεβάσει πρώτος στο LiFO. gr στις 3 Μαΐου 2019. Μάλιστα λίγο πριν από την παράθεσή της είχα γράψει το εξής: >>Η συνέντευξη του Θανάση Βέγγου που ακολουθεί πάρθηκε από τον Γιώργο Κοντογιάννη και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Ψυχαγωγία (τεύχος 7, 20 Ιανουαρίου 1970). Σε σημεία έχουν γίνει ορισμένες μικρο-προσαρμογές...<<.
Αυτοί οι αστείοι αντέγραψαν τη συνέντευξη σημειώνοντας το εξής: «Η συνέντευξη του Θανάση Βέγγου στον Γιώργο Κοντογιάννη δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Ψυχαγωγία (τεύχος 7, 20 Ιανουαρίου 1970)».
Δηλαδή αντέγραψαν και τις μικρο-προσαρμογές που έκανα, που αποτελούν και αποδεικτικό στοιχείο της δουλειάς μου δηλαδή (γιατί μόνο εγώ τις έκανα τις μικρο-προσαρμογές, αφού δεν υπήρχαν στο πρωτότυπο). Οι τύποι είναι ή θρασείς ή βλάκες. Ή και τα δυο μαζί, που είναι και το πιθανότερο.
Βλέπω συνεχώς δικά μου πράγματα από δω κι από κει, χωρίς καμία αναφορά, για πολλά γελάω, πολλά τα ξεχνάω μετά, αλλά από καιρού εις καιρόν θέλω να σημειώνω κάτι, για να μην μας περνάνε και για μ@λάκες. Έλεος κάπου ρε αγράμματοι!

[η φωτό είναι από το in. gr]

5/12/2024
Το μέρος έξω από το οποίο φωτογραφήθηκαν οι Πελόμα Μποκιού, για το εξώφυλλο του άλμπουμ τους (52 χρόνια πριν), υπάρχει ακόμη στην Αθήνα, απείραχτο σχεδόν. Οι τάβλες μόνο έχουν αλλάξει χρώμα. (χωρίς σχόλια)

5/12/2024
Είδα διάφορα ποστ για τον Frank Zappa χθες, οπότε ας ξαναπώ κι εγώ κάποια λόγια.
Πολιτικά δεν με ενδιαφέρει και τόσο ο Zappa. Τον διαβάζω σε κείμενα και τον ακούω στο YouTube περιφερειακά, εγκυκλοπαιδικά. Είναι αλλοπρόσαλλος. Εκφράζει ταυτόχρονα και προοδευτικές θέσεις και συντηρητικές. Γενικά, επηρεάστηκε πολύ από την συντηρητική αναδίπλωση των έιτις, ενώ μετά την πτώση του «υπαρκτού» ξεσάλωσε κι έλεγε ό,τι να ’ναι (η χαρά των φιλελέδεων).
Βέβαια, αν ζούσε και μετά το ’93 δεν ξέρουμε τι θα ’λεγε – αν και δεν μπορώ να αποκλείσω πως θα ήταν υπέρ των βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ στην Γιουγκοσλαβία, θα συμφωνούσε με τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» που είχε κηρύξει ο δεύτερος Μπους κ.λπ., ενώ δεν αποκλείεται να τον βλέπαμε να χαριεντιζόταν, και αυτός, και να φωτογραφιζόταν μαζί με την «χασάπισσα» Μαντλίν Ολμπράιτ, όπως έκαναν οι ανεκδιήγητοι Lou Reed και Laurie Anderson. Το σταματάω όμως για τον Zappa, γιατί δίκη προθέσεων δεν μας παίρνει να κάνουμε.

Όσον αφορά τα μουσικά, ο Zappa στη δεκαετία του ’80 είναι το synclavier και μόνον αυτό. Πεπεισμένος ότι ήταν μεγάλος συνθέτης (και ήταν) πήρε πολύ ψηλά τον αμανέ, εμπιστευόμενος τις μηχανές, για την ακρίβεια απόδοσης των συνθέσεών του, και όχι τους μουσικούς, λέγοντας και ξαναλέγοντας (τότε) πως τις γούσταρε περισσότερο (τις μηχανές) από τους ανθρώπους.
Στα έιτις ο Zappa είχε μετεξελιχθεί σε μια «αντί» περσόνα, για την Αμερική. Έβλεπε τα βραδινά δελτία ειδήσεων, γιατί την άλλη μέρα τα τηλέφωνα έπεφταν βροχή απ’ όλα τα κανάλια (δικά του λόγια), προκειμένου να σχολιάσει την επικαιρότητα. Και σχολίαζε συνεχώς, έχοντας άπειρες ώρες μπροστά από τις κάμερες και τα μικρόφωνα.
Σίγουρα κάπου είχε χάσει την μπάλα – και γι’ αυτό, για μένα, ξέπεσε στα synclavier, επειδή δεν μπορούσε να διαχειριστεί, πλέον, τον τρόπο τού συγκροτηματία μουσικού. Δεν είχε τον χρόνο. Ελκυόταν από τον ρόλο που του είχαν αναθέσει τα μίντια, βλέποντας σ’ αυτή την τακτική μια δικαίωση της φήμης του, που παρέμενε στο περιθώριο (η φήμη του) για δυο δεκαετίες (σίξτις-σέβεντις).
Φυσικά και με τα synclavier δεν έπαψε να δίνει άψογα δείγματα σύγχρονης μουσικής, τζαζ και λοιπά. Πάντα ήταν μεγάλος στα μουσικά. Ακόμη και στα έιτις.

4/12/2024
(απόσπασμα)
Πέτρος Μοροζίνης: Η Απόσταση [Αθήνα, 1976]
(Σαββόπουλος 80)

https://www.youtube.com/watch?v=J99_zeok31A

4/12/2024
Για τους φίλους και τις φίλες που μπορεί να μην είδαν χθες την συνέντευξή μου στο Μουσικόγραμμα, και στον Κώστα Προβατά, σχετικά με τις «Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου» [LiFO Books, 2024] τους παραπέμπω στο link.
Μία από τις ερωτήσεις αφορούσε (και) την παρουσία του γερμανού ηθοποιού Udo Kier στην ταινία του Όμηρου Ευστρατιάδη «Αδιέξοδος», για την οποία γράφω στο βιβλίο.

Στη φωτό όλη η παρέα της ταινίας μαζί. Ο Udo Kier, ο θρυλικός Μαξ Ρόμαν (που έκανε τις μεταγλωττίσεις για τις κόπιες του εξωτερικού, και που, μέσω της εταιρίας του, είχε υπό την προστασία του σχεδόν κάθε ξένο ηθοποιό ή συνεργείο, που ερχόταν στην Ελλάδα), η Άννα Φόνσου, ο παραγωγός Γρηγόρης Δημητρόπουλος (G.D. Films) και ο Όμηρος Ευστρατιάδης.
Εδώ η συνέντευξη...
https://www.mousikogramma.gr/synenteukseis/arthro/fontas_trousas_otan_grafo_ena_keimeno_thelo_na_einai_afigimatika_sosto-5885/#gsc.tab=0

4/12/2024
Βιβλιοπωλείο Πολιτεία. Πωλήσεις διμήνου.

Οι «Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου» [LiFO Books, 2024] σκαρφάλωσαν στην ΠΡΩΤΗ θέση στα κινηματογραφικά βιβλία και στην ΤΡΙΤΗ θέση των πωλήσεων όλων των βιβλίων Τέχνης (προηγούνται το διαχρονικό «Τα σχόλια του Τρίτου» του Μάνου Χατζιδάκι, και το σολφέζ των Μανώλη Καλομοίρη-Φιλοκτήτη Οικονομίδη, που αγοράζεται επίσης διαχρονικά από τους μαθητές και τις μαθήτριες των ωδείων). Σας ευχαριστώ και πάλι.

3/12/2024
Ενδιαφέρεσαι για τον ελληνικό κινηματογράφο και την ιστορία του; Θες να ξεφύγεις από τον κλοιό των τηλεοπτικών προβολών (των 50 ταινιών); Θες να ανακαλύψεις ξεχασμένα διαμάντια; Διάβασε, στις “Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου” [LiFO Books, 2024], που τώρα κυκλοφορούν στα βιβλιοπωλεία, για την... «Ευδοκία» των φτωχών.

2/12/2024
Ο Διονύσης Σαββόπουλος γίνεται σήμερα 80 ετών. Στο λινκ ένα κείμενο για τον καλύτερο δίσκο του. Τον δίσκο, που άλλαξε τη ζωή μου. Τον ευχαριστώ βαθιά, γι’ αυτό.

https://www.lifo.gr/culture/music/o-mpallos-toy-dionysi-sabbopoyloy-kykloforise-tetoies-meres-prin-apo-50-hronia

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 396

25/8/2021
Όλη η ξεφτίλα και η ανηθικότητα της μητσοτακικής ακροδεξιάς συμπυκνώνεται στον τρόπο που σπεκουλάρει πάνω στους νεκρούς και στα αποκαΐδια από το Μάτι.
Οι σκατόψυχοι αυτοί δεν έχουν ούτε ιερό, ούτε όσιο, καθώς το μόνο που τους νοιάζει είναι να πλήξουν και να συκοφαντήσουν όχι απλώς τον Σύριζα (αυτό είναι το λιγότερο), αλλά τις ιδέες της αριστεράς γενικότερα.
Δυστυχώς, η σύντομη διακυβέρνηση των Συριζανέλ πρόλαβε να δώσει διάφορα πατήματα, αλλά κανένα πάτημα δεν δικαιούται να εκμεταλλεύεται η ακροδεξιά, η δεξιά και οι διάφορες ψευτοσοσιαλιστικές παραφυάδες, που έχουν καταστρέψει τον τόπο τα τελευταία 70 χρόνια.
84 άνθρωποι κάηκαν στις πυρκαγιές του 2007, καταστράφηκε μία τεράστια περιοχή και κανείς απ’ αυτούς τους δήθεν και-καλά ευαίσθητους ακροδεξιούς δεν φαίνεται να θυμάται το παραμικρό.
Το Μάτι «παίζει» επειδή συνέβη επί πρωθυπουργίας Τσίπρα, για κανέναν άλλο λόγο. Αν συνέβαινε σε δική τους φάση διακυβέρνησης θα είχε πέσει άκρα του τάφου σιωπή. Είχαν, έχουν και θα έχουν πάντα τον τρόπο να το κάνουν...
Γι’ αυτό, όπως γράψαμε και τις προάλλες, θα άξιζε να βρυκολακιάσουν οι νεκροί από το Μάτι και ν’ αρχίσουν να δαγκώνουν όλους αυτούς τους αληταράδες, που δεν τους αφήνουν να ησυχάσουν. Κάηκε τόσος κόσμος, για να έχουν να κάνουν οι Νέρωνες τού Αυγούστου μικροπολιτική...
Το Μάτι κάηκε, γιατί ένα θλιβερό, διαλυμένο, αποικιακού τύπου, κομπραδόρικο, μιζαδόρικο και ανάξιο κράτος, το κράτος της δεξιάς-ακροδεξιάς και σοσιαλοδεξιάς κατέστρεψε ό,τι ήταν να καταστραφεί σ’ αυτή την έρημη χώρα, από το 1950 και μετά (προσωπικά εξαιρώ μόνον τα πρώτα 3-4 χρόνια του Πασόκ).
Η οικιστική και περιβαλλοντική διάλυση υπήρξε ο μόνος κανόνας στην μετεμφυλιακή Ελλάδα έως και τις μέρες μας και ελάχιστοι άνθρωποι, ως γνωστόν, προσπάθησαν μέσα σε όλες αυτές τις δεκαετίες, όχι χωρίς συνέπειες, να βάλουν κάποια τάξη στο χάος, πριν αυτό ξεχειλώσει και γίνει πρακτικά μη-αντιμετωπίσιμο (δες τον μακαρίτη τον Τρίτση π.χ., εκεί στις αρχές των έιτις).
Απ’ αυτόν τον κανόνα όχι απλώς δεν έχουμε ξεφύγει, αλλά, μέρα με τη μέρα, τούτο το ανυπολόγιστο περιβαλλοντικό έγκλημα βαθαίνει όλο και πιο πολύ, καθώς πλασάρεται ως δήθεν ανάπτυξη-και-καλά, «νέες θέσεις εργασίας» και άλλα τέτοια κουραφέξαλα (βλέπε επένδυση στο Ελληνικό, «γαλαζοπράσινη» ενέργεια κ.λπ.).
Λάβε υπ’ όψη σου, δε, πως η χώρα διάγει αυτή την εποχή περίοδο θνησιμότητας «high excess» (υψηλής υπέρβασης) κατά το euromomo, με τον δείκτη z, την εβδομάδα 2-8 Αυγούστου, να φτάνει στο +8,31 στην Ελλάδα, όταν στην Κύπρο ήταν στο +1,19, στην Γαλλία στο -0,03, στη Γερμανία στο +0,31, στην Ιταλία στο +2,33 κ.λπ.

Με απλά λόγια; Μας πεθαίνουν. Κάθε μέρα. Μαθαίνουμε συνέχεια για θανάτους φίλων και γνωστών μας, μέχρι να μάθουν κάποιοι άλλοι και για τον δικό μας.

25/8/2021
Το εξώφυλλο του “Nevermind” των Nirvana το θεωρώ γελοίο, ανέμπνευστο, φτηνό, «δήθεν», κυνικό κ.ο.κ. Προϊόν της εποχής του τέλος πάντων.

Κατά τα λοιπά τίποτα δεν αποκλείει στο κοντινό μέλλον οι άνθρωποι (οι χριστιανοί ορθόδοξοι εν πάση περιπτώσει) να βαφτίζονται με πάνες...

25/8/2021
Κείμενα για τον Charlie Watts σε στυλ βικιπαίδειας, με μία δόση ψευτολογοτεχνικής εσάνς, κατέκλυσαν το ελληνικό διαδίκτυο. Και κάπως έτσι, όταν βλέπεις να γράφουν τον Alexis Korner ως «γωνία» αντιλαμβάνεσαι, θες δεν θες, το φαιδρόν του πράγματος...

25/8/2021
Κι ένα τρίτο στη σειρά ποστ για τον Charlie Watts. Εδώ παίζει τάμπλα, σ’ ένα από τα καλύτερα βρετανικά άλμπουμ της ψυχεδελικής εποχής. Μία υπήρξε η psychedelic era, δεν χρειάζεται να το ξαναλέμε αυτό. The End “Shades of orange”...

https://www.youtube.com/watch?v=LYkkB3AOdsA

25/8/2021
Για να μπει μία τάξη...
“Without Alexis Korner there would have been no Rolling Stones” Keith Richards
Στην συγκεκριμένη εκτέλεση (από το 1962) ντραμς παίζει ο Charlie Watts – μαζί και οι Alexis Korner ηλεκτρική κιθάρα, Dave Stevens πιάνο, Dick Heckstall-Smith τενόρο σαξόφωνο (προσπαθώ να τον ακούσω, αλλά έτσι γράφει ο δίσκος), Jack Bruce μπάσο και Cyril Davies φωνή, φυσαρμόνικα.
https://www.youtube.com/watch?v=QD37qxYEAOw

24/8/2021
Charlie Watts (2 Ιουνίου 1941 – 24 Αυγούστου 2021)

22/8/2021

Yello – Desire
https://www.youtube.com/watch?v=GAF8qrR1pdE

22/8/2021
Βάζουν το στρατό μπροστά, για να χαϊδέψουν το ακροδεξιό ακροατήριό τους.
Δεν το ξεχνάνε φυσικά. Ξέρουν, εξάλλου, ότι είναι δικό τους «βρέξει-χιονίσει», αλλά επειδή, πού και πού, το στενοχωρούν λιγάκι, με κάτι τέτοιες μπαρούφες που του πουλάνε του υπενθυμίζουν την πατρική παρουσία τους...

22/8/2021

Το ότι ακούγονται τώρα, εδώ πέρα, πέντε κιθαρίστες άμα θες το πιστεύεις (γέλιο). Το πιάνο όμως του Δημήτρη Πολύτιμου το πιάνεις κατ’ ευθείαν.
Πολύ καλό rhythm n’ blues, που δεν κολλάει με το “Zorba the Freak” και που θα ταίριαζε καλύτερα σ’ έναν δίσκο της… Alligator από την ίδια εποχή. Και η line-up, όπως την αντιγράψαμε από το μπουρδουκλωμένο ένθετο:
Δημήτρης Πολύτιμος πιάνο, Raddi MacKinnon Andrew hammond organ, Θόδωρος Παπαντίνας ηλεκτρική κιθάρα, Πέτρος Σκούταρης ρυθμική κιθάρα, lead κιθάρα, Δήμης Παπαχρήστου lead κιθάρα (βασικό θέμα), Δημήτρης Πουλικάκος ντραμς, σείστρο, Βασίλης Πετρίδης ρυθμική κιθάρα, Οδυσσέας Γαλανάκης lead και ρυθμική κιθάρα, Αλέκος Αράπης μπάσο, Κυριάκος Δαρίβας ντραμς, κουδούνια, ξυλάκια...
https://www.youtube.com/watch?v=ohQRD--F39A

η ταινία “Summer Holiday” (1963), με τις μουσικές και τα τραγούδια των περίφημων CLIFF RICHARD AND THE SHADOWS, είχε γυριστεί και στην Ελλάδα – η Ακρόπολη και ο Παρθενώνας φιγουράριζαν σε όλες τις αφίσες της ταινίας, όπως και στα εξώφυλλα των δίσκων με το σάουντρακ

Πριν από τους Beatles, στην Μεγάλη Βρετανία, υπήρχαν μόνον οι Cliff Richard and The Shadows. Εντάξει, το «μόνον» μπορεί ν’ ακούγεται κάπως υπερβολικό, ήταν όμως εκείνοι που είχαν την πιο μεγάλη επιτυχία (ξεκινώντας από το 1958), ανοίγοντας πολλούς και ποικίλους δρόμους.
Πριν από τις 15 Δεκεμβρίου 1962, όταν οι Beatles μπήκαν για πρώτη φορά στο βρετανικό Top 50 με το “Love me do”, οι Cliff Richard and The Shadows είχαν ήδη μπει 19 φορές, και μόνοι τους οι Shadows (χωρίς τον Cliff Richard), ως instrumental γκρουπ δηλαδή, άλλες 8 φορές. Απ’ αυτές τις 27 «εισόδους» οι 8 αφορούσαν σε «νούμερο 1»!
Οπότε αντιλαμβάνεστε τι συνέβαινε, και τι σήμαινε για το πρώιμο βρετανικό beat ένα νεανικό συγκρότημα σαν αυτό, που είχε στις τάξεις του μεγάλους μουσικούς, και «μπροστά» έναν επίσης πολύ σπουδαίο τραγουδιστή και περφόρμερ.
Ποιοι αποτελούσαν τότε, στο δεύτερο μισό του 1962, τους Shadows;
Ο Hank Marvin lead κιθάρα (γενν. το 1941), ο Bruce Welch ρυθμική κιθάρα (γενν. το 1941), ο Brian “Licorice” Locking μπάσο (1938-2020) και ο Brian Bennett ντραμς (γενν. το 1940). Μπροστά απ’ αυτούς, φυσικά, ήταν ο τραγουδιστής Cliff Richard (γενν. το 1940).
Τι παρατηρούμε αναφορικά με τους Shadows και σε σχέση, πάντα, με το πόσο επιτυχημένοι υπήρξαν, επηρεάζοντας «όλο τον κόσμο» στην εποχή τους, πριν από τους Beatles;
Πρώτον, πως μιλάμε για ένα καθαρό νεανικό συγκρότημα, καθώς τα μέλη του, το 1962, ήταν από 21 έως 24 ετών.
Δεύτερον, πως είχαμε να κάνουμε με μια τετράδα – ένα ροκ σχήμα που, ως μέγεθος, θα γινόταν κλασικό και θα δοξαζόταν στη διαδρομή.
Τρίτον, πως επρόκειτο για ένα γκρουπ μ’ ένα πολύ συγκεκριμένο setting –δύο κιθάρες, μία lead και μία ρυθμική, συν μπάσο-ντραμς– που επίσης θα έγραφε ιστορία γενικότερα (το setting).
Τέταρτον, πως ήδη από τον δεύτερο μεγάλο δίσκο τους (είχαν προηγηθεί τα singles φυσικά) οι Shadows έγραφαν μόνοι τους τα κομμάτια τους. Δεν είχαν ανάγκη, εννοούμε, ούτε τους παραγωγούς, ούτε άλλους ποπ συνθέτες των στούντιο, προκειμένου να δείξουν έργο. Φυσικά, έπαιζαν-τραγουδούσαν και συνθέσεις άλλων, όμως και τα δικά τους κομμάτια ήταν όχι μόνον επιτυχημένα, μα και εκπληκτικά.
Πέμπτον, ήξεραν να εκμεταλλεύονται και τα παράπλευρα μέσα τής ποπ κουλτούρας και βασικά τον κινηματογράφο, προκειμένου να καταστούν «παγκόσμιοι».

Εντάξει, δεν υπάρχει σύγκριση με τους Beatles, καθότι μόνον το μέγεθος Lennon-McCartney να βάλεις στη ζυγαριά αρκεί και περισσεύει, ώστε να γύρει αυτή καθαρά και εντελώς προς την μεριά των Fab Four, όμως και οι Shadows ανέδειξαν έναν πολύ μεγάλο μουσικό, τον κιθαρίστα Hank Marvin, που επηρέασε κάθε ηλεκτρικό κιθαρίστα στην Βρετανία και παντού, με τον Cliff Richard, τον Sir Cliff Richard, να απολαμβάνει μία τεράστια δημοφιλία, στο Νησί πρώτα-πρώτα, έχοντας πουλήσει –όπως διαβάζουμε στην Wiki– περισσότερα από 250 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως και πάνω από 21,5 εκατομμύρια 45άρια μόνο στη Μεγάλη Βρετανία (τρίτος στην ιστορία του UK Singles Chart, πίσω μόνον από τους Beatles και τον Elvis). Λέμε για μεγέθη!
Λοιπόν, το ότι αυτοί οι άνθρωποι, οι Cliff Richard and The Shadows, πάνω στην πολύ μεγάλη δόξα τους, συνδέθηκαν με την Ελλάδα, δεν είναι μικρό πράγμα.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/h-tainia-summer-holiday-1963-me-tis-moysikes-kai-ta-tragoydia-ton-perifimon-cliff

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 301

22/10/2020
Εν τω μεταξύ μας τα είχανε πρήξει τόσες μέρες... πως τους χρυσαυγίτες τους είχανε από κοντά οι χωροφύλακες, πως τους φυλάγανε και πως ανά πάσα ώρα και στιγμή ήταν έτοιμοι να τους μαζέψουν. Πώς λοιπόν έγινε και τους την έκανε ο Παππάς;
Ή ψέματα λέγανε ή τον αφήσανε κι έφυγε. Δεν υπάρχει κάτι άλλο. Έτσι την είχε κάνει και ο Ασλανίδης το ’75, και τον ψάχνανε σε Ελβετίες, Ιταλίες και Βραζιλίες, μέχρι που επέστρεψε σχεδόν 10 χρόνια μετά, όταν ήταν έτοιμος να πεθάνει.
Δεν είναι να πιστεύεις, πλέον, τίποτα από δαύτους...

22/10/2020
Εσάς που σας αρέσουν τα «Τραπεζάκια Έξω» πείτε μου ποιο τραγούδι από ’κει σας θυμίζει αυτό. Τη μουσική εννοώ... (Δεν κάνω πλάκα).
https://www.youtube.com/watch?v=WMghS5nEOmw

22/10/2020
Τα «Τραπεζάκια Έξω» του Σαββόπουλου, αν εξαιρέσεις ένα-δυο τραγούδια, που διατηρούσαν κάποια ψήγματα από τον τρανό-παλιό Σαββόπουλο της δεκαετίας 1965-75, ήταν ένας μετριότατος έως κακός και βασικά ένας φτηνιάρικος ηχογραφικά και μίζερος δίσκος (ακόμη και με την «Ρεζέρβα» αν τον συγκρίνεις), που αντανακλούσε το ιδεολογικό τέλμα της νεο-ορθοδοξίας και της οδυνηρής πολιτισμικής περιχαράκωσης σε τετριμμένα σχήματα του τύπου «καλύτερα φέσι τούρκικο, παρά τιάρα παπική». Ακόμη και το κλαρίνο του Σαλέα ακούγεται εδώ τελείως τεχνητό, μουσειακό και απογυμνωμένο από την εγγενή ρωμαλεότητα και λεβεντιά του, καταθλιπτικό σχεδόν.
Κι ενώ αυτά τα λέγαμε και τα λέγανε, τότε, το 1983, όταν βγήκε ο δίσκος, σήμερα ακούς και διαβάζεις άλλα αντί άλλων.
Είναι κακό να κυλάει ο χρόνος, γιατί μεγαλώνουμε, αλλά το χειρότερο όλων είναι να κυλάει τυλίγοντας το χθες με κορδέλες και σατέν.

22/10/2020
Τo βίντεο για το «2021» είναι κακό, για πολλούς και διαφόρους λόγους, αλλά ο σημαντικότερος είναι το άδειο Παναθηναϊκό Στάδιο.
Το βίντεο προπαγανδίζει την απομόνωση, το θέαμα χωρίς την φυσική παρουσία του κόσμου, τις γιορτές εξ αποστάσεως, τις συνθήκες φορμόλης της κοινωνίας και αυτό είναι ό,τι χειρότερο μπορούσε να συμβεί.
Δεν είναι αυτό κανονικότητα. Αυτό είναι βίντεο για το «1984».

21/10/2020
– Για δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες, εκατομμύρια που αναρρώνουν από τον covid, άσε αυτούς που τον περνάνε στα μουλωχτά, άσε αυτούς που δεν έχουν ούτε καν συμπτώματα δεν θα μάθεις ποτέ τίποτα, αν όμως αρρωστήσει κάποιος 30χρονος, χωρίς υποκείμενα κ.λπ., ή πολύ χειρότερα πεθάνει, στη Γροιλανδία, στην Αλάσκα, στα Γκαλαπάγκος ή στο Τριστάν Ντα Κούνια θα το μάθει όλος ο γαλαξίας. Αυτή η μηδαμινή περιπτωσιολογία αποκαλείται, κατά τα λοιπά, σοβαρή ενημέρωση. Εσείς τι λέτε γιατρέ μου γι’ αυτό;
– Εμένα η ειδικότητά μου είναι μαιευτήρας, αλλά ήρθα εδώ γιατί είμαι φίλος σας και επειδή η περίπτωση παρουσιάζει επιστημονικό ενδιαφέρον…

20/10/2020

Ρε τι μας ενδιαφέρει αν οι Spencer Davis Group (Θεός σχωρέστον τον Spencer Davis) ήταν νούμερο 1 στη Βρετανία, εδώ ήταν νούμερο 1 στην Ελλάδα. Μάιος 1967...

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 186

1/9/2019

Παρατηρώ όλην αυτή την ιστορία με την ταινία του Γαβρά, τη βασισμένη στο βιβλίο του Βαρουφάκη και δεν μπορώ να βγάλω συμπέρασμα – αν δεν την δω.
Αν και δεν έχω διαβάσει το βιβλίο του Βαρουφάκη, ούτε προτίθεμαι να το κάνω, έχω την άποψη πως η ταινία είναι μια αυτοδύναμη κατασκευή, που μπορεί να πάει όσο μακρύτερα θέλει από το βιβλίο (το όποιο βιβλίο), ακόμη και να το διαστρέψει (εντέχνως πλην σαφώς). Αυτή, σε τελευταία ανάλυση, θα πρέπει να είναι η μαγκιά, και η δύναμη μαζί, τού κάθε σκηνοθέτη. 

Τώρα, από τη στιγμή όπου ο Βαρουφάκης έβαλε την υπογραφή του, φαρδιά-πλατιά, κάτω από το κατάπτυστο και ελεεινό κείμενο τού Eurogroup της 20ης Φεβρουαρίου 2015 (αντί να παραιτηθεί ως όφειλε) για μένα όχι μόνο δεν υπάρχει βιβλίο, αλλά δεν υπάρχει ούτε καν Βαρουφάκης (ως σοβαρή πολιτική προσωπικότητα). Ας ελπίσουμε ότι μπορεί να υπάρχει μια σοβαρή ταινία...

31/8/2019

Ξεβιδωτικό instrumental από τους Βρετανούς Sounds Incorporated, που είχε κυκλοφορήσει και στην Ελλάδα το 1965 – και το χόρευε η αείμνηστη Νίκη Λινάρδου σε κάποια ταινία της εποχής.
Το ελληνικό δισκάκι το πουλάνε 200 ευρώ στο discogs, αλλά με λίγη προσπάθεια μπορείς να πετύχεις ένα αμερικάνικο 45άρι, για να το παίζεις στα πάρτυ, με το 1/10 της (ελληνικής) τιμής.

31/8/2019

Τρία βινύλια αγοράζω από την έκπτωση που μου έκανε ο Μητσοτάκης στον ΕΝΦΙΑ και το ένα λέω να είναι αυτό... 

https://www.youtube.com/watch?v=rxZECF3fveI

30/8/2019

«Τον Φεβρουάριο του 1970 οι συνταγματάρχες έδωσαν στη Σοβιετική Ένωση δασμολογικά προνόμια 50% για να διευκολύνουν την εισαγωγή σοβιετικών προϊόντων».
«Τον Νοέμβριο του 1973 επρόκειτο να επισκεφθεί επίσημα την Αθήνα ο Ρουμάνος Πρόεδρος Τσαουσέσκου. Αυτή η επίσκεψη αναβλήθηκε εξαιτίας της ανατροπής του Παπαδόπουλου».
«Στο τέλος Μαΐου 1973, μετά από επίσημη πρόσκληση, ο αντιπρόεδρος της στρατιωτικής κυβέρνησης Μακαρέζος επισκέφθηκε το Πεκίνο και έκλεισε τρεις οικονομικές συμφωνίες, σχετικές με το εμπόριο, τη ναυσιπλοΐα και τις αεροπορικές συγκοινωνίες».
«Ο Πρόεδρος Μάο έστειλε στον Παπαδόπουλο και στον ελληνικό λαό χαιρετιστήριο τηλεγράφημα. Μετά τη Ρουμανία η Κίνα είναι έτσι η δεύτερη χώρα, που προσκάλεσε επίσημα έναν ανώτατο εκπρόσωπο της χούντας και της στρατιωτικής κυβέρνησης προσδίδοντάς του γόητρο».
«Αφενός αυτή η επίθεση φιλίας των σοσιαλιστικών χωρών προς την Ελλάδα μπορεί να εξηγηθεί από τα συμφέροντα αυτών των χωρών να διευρύνουν την αυτονομία τους, καθώς και να επεκτείνουν τις αγορές για τα προϊόντα τους. Από την άλλη μεριά όμως, οι σοσιαλιστικές χώρες, και ιδιαίτερα η Σοβιετική Ένωση, βλέπουν σε μία τέτοια οικονομική επίθεση τη δυνατότητα να υπονομεύσουν την ηγεμονία των ΗΠΑ στην Ελλάδα. Μια τέτοια πολιτική θα μπορούσε να αποφέρει καρπούς και να αδυνατίσει τη θέση των ΗΠΑ στη Μεσόγειο. Το έντονο ενδιαφέρον της Σοβιετικής Ένωσης για την Κύπρο, καθώς και η οικοδόμηση των σχέσεων με την Αλγερία, συνδέονται στενά με αυτή τη μακροπρόθεσμη στρατηγική».

Μάριου Νικολινάκου «Αντίσταση και Αντιπολίτευση 1967-1974» [Ολκός, Μάρτης 1975]
Ένα εκπληκτικό βιβλίο, που θα έπρεπε να διδάσκεται, σαν μάθημα σύγχρονης ιστορίας, σε όλα τα σχολεία.

30/8/2019

Μία από τις μεγαλύτερες σοβιετικές ταινίες όλων των εποχών. Η «A zori zdes tikhie...» ή «Ήρεμες ήταν οι Αυγές» (1972) του Στάνισλαβ Ροστότσκι. Φοβερό τρίωρο αντιπολεμικό, αντιφασιστικό δράμα, για όλη την οικογένεια. Μόνο με το «Ο Τζόνι Πήρε το Όπλο του» συγκρίνεται. Το είδα τώρα για πρώτη φορά...

29/8/2019

Οι περισσότεροι μένουν στο πρώτο LP των Βρετανών Hapshash & The Coloured Coat, αλλά το δεύτερό τους, το "Western Flier" (1969), σε παραγωγή και ενορχήστρωση του Mike Batt, είναι το αληθινό ψυχεδελικό διαμάντι (όχι πως και το πρώτο τους δεν είναι καλό).
Το έριξα μετά από πολλά χρόνια στο πλατώ, από μια πειρατική κόπια που την είχα αγοράσει στα τέλη των 80s, από τον "Χοντρό" ή από τον Κοντογούρη και που παίζει θαυμάσια...