ΜΑΙΡΗ ΛΙΝΤΑ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΥΡΙΑΝΟΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΥΡΑΚΑΚΗΣ, ΤΖΩΝ ΤΙΚΗΣ οι μουσικές απώλειες του τελευταίου καιρού – καλλιτέχνες διαφορετικοί μεταξύ τους, που γνώρισαν όμως την καταξίωση και την επιτυχία

Μαίρη Λίντα (1935-2026)
Η Μαίρη Λίντα υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες λαϊκές τραγουδίστριες από το ’50 και μετά, και ο θάνατός της, στις 22 Ιουλίου, είναι, αδιαμφισβήτητα, ένα πολύ σημαντικό θλιβερό γεγονός. Τονίζεται αυτό, καθώς η Μαίρη Λίντα μαζί με την Καίτη Γκρέυ, την Πόλυ Πάνου και την Γιώτα Λύδια συναποτελούν αυτή την άτυπη κορυφαία τετράδα ερμηνευτριών, που συνδέθηκαν όσο λίγες άλλες με την κλασική εποχή του «λαϊκού», τη δεκαετία 1955-1965.
Φυσικά, η Μαίρη Λίντα υπήρξε για αρκετά χρόνια –χοντρικά από το 1958 έως το 1968– η μούσα του Μανώλη Χιώτη, κι αυτή η ιστορία είναι τρανή και δεν ξαναγράφεται. Το θρυλικό αυτό ντουέτο, που ανανέωσε με θέματα, ήχο και μουσικές το λαϊκό τραγούδι άφησε πίσω του αλησμόνητες επιτυχίες, είτε σε πρώτες είτε σε δεύτερες εκτελέσεις, κοντολογίς τραγούδια που δεν έχουν παύσει να ακούγονται 60-70 χρόνια αργότερα. Οι τίτλοι και μόνο καθηλώνουν: «Ηλιοβασιλέματα», «Δεν θέλω πια να ξαναρθής», «Πολλές φορές», «Απόψε φίλα με», «Περασμένες μου αγάπες», «Τέτοια χαρά δεν θα την δης», «Το τελευταίο ποτηράκι», «Αφού το θες», «Πάρε το δάκρυ μου», «Εσύ είσαι η αιτία που υποφέρω», «Η αγάπη μου δεν σβήνει», «Θλίψη», «Λαός και Kολωνάκι», «Σβήσε τη φλόγα», «Απότομα», «Πάρε με στο τηλέφωνο», «Θεσσαλονίκη μου», «Παρτίδες» κ.λπ.

Βεβαίως η Λίντα δεν τραγούδησε μόνο Μανώλη Χιώτη στην τρανή εποχή της. Είπε τραγούδια και άλλων λαϊκών συνθετών (Μητσάκης, Ζαμπέτας, Καπλάνης, Τσιτσάνης, Καλδάρας, Παπαϊωάννου...), αλλά κυρίως είπε τραγούδια «έντεχνων», σφραγίζοντάς τα, και αυτά, με τις ερμηνείες της. Τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη και του Μάνου Χατζιδάκι σε πρώτη φάση, αλλά και κάποιες συνθέσεις των Κώστα Καπνίση, Γιάννη Μαρκόπουλου, Βαγγέλη Πιτσιλαδή, Γιώργου Κατσαρού κ.ά. Αριστουργήματα σαν τα «Ροδιά τετράκλωνη», «Απαγωγή», «Σε πότισα ροδόσταμο» του Μίκη Θεοδωράκη από το «Αρχιπέλαγος» ή την «Μυρτιά» ας πούμε, όπως και τα «χατζιδακικά» «Ξημερώνει», «Θαλασσοπούλια» και «Κάνε τον πόνο σου χαρά» είναι απολύτως συνδεδεμένα με τη φωνή της.
Χιώτης-Λίντα συνεργάστηκαν, για τελευταία φορά, το καλοκαίρι του ’68 (για λίγο). Τον Μάρτιο του ’70 πεθαίνει ο Χιώτης και από ’κει και κάτω η Λίντα, μόνη της πια, θα επιχειρήσει να επιβιώσει από πλευράς ρεπερτορίου και με νεότερα τραγούδια, που ν’ ανήκουν στη νέα εποχή και, το κυριότερο, να μην θυμίζουν Χιώτη. Δεν ήταν εύκολο. Η κληρονομιά του Χιώτη υπήρξε τεράστια και εν ολίγοις ανεπανάληπτη, αλλά η Λίντα θα σταθεί στα πόδια της (είχε, εξάλλου, πάντα στα ατού της την τεράστια φωνή της) και θα πει νέα λαϊκά του Κώστα Ψυχογιού, του Νάκη Πετρίδη, του Τάκη Μουσαφίρη, του Αλέκου Χρυσοβέργη κ.ά. γράφοντας κάποιους δίσκους μετά το μέσο των 70s και στην αρχή των 80s, δίχως να κάνει πάντως την πολύ μεγάλη επιτυχία.
Ποτέ δεν θα χανόταν από τα μαγαζιά, τις σκηνές και τη δισκογραφία η Μαίρη Λίντα, απλώς από το ’80 και μετά όλα αυτά θα συνέβαιναν εντελώς επιλεκτικά. Παρότι θα έδινε και στα 90s νέα τραγούδια που είχαν σίγουρα μια ποιότητα (της Νένας Βενετσάνου ή του Γιάννη Σπανού), ο κόσμος, ο πολύς κόσμος, επηρεασμένος και από τις συνεχείς προβολές των παλαιών ελληνικών ταινιών από τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια, δεν ήταν εύκολο να την παρακολουθήσει, με θέρμη, σε κάτι άλλο, νεότερο – πέραν του κλασικού ρεπερτορίου της. Το γνώριζε και η ίδια αυτό και δεν νομίζω να την ενοχλούσε. Εξάλλου με τη μεγάλη φωνή που είχε, ακεραία σχεδόν έως και τα βαθιά γεράματά της, δεν σταμάτησε ποτέ να αποδίδει όλα εκείνα τα τραγούδια που την κατέστησαν τρανή, στο ξεκίνημα σχεδόν της διαδρομής της.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/oi-moysikes-apoleies-toy-teleytaioy-kairoy