Αριάννα Κ Το Κομμάτι που Λείπει είναι το όνομα ενός
σχήματος, του οποίου η ηγείται η Αριάννα Κ (Καρανικόλα). Προσφάτως το γκρουπ
αυτό τύπωσε ένα βινύλιο, υπό τον τίτλο «Σινεμά Βεριτέ» [Veego Records, 2026], περιέχον επτά
tracks, σε μουσικές,
λόγια και ερμηνείες της πρώτης τη τάξει.
Θυμάμαι την Αριάννα Κ από την εποχή του άλμπουμ της “Early Landed” [Sound Effect Records, 2018] και η αλήθεια είναι πως οκτώ χρόνια αργότερα, στο «Σινεμά Βεριτέ» την ακούω διαφορετική. Λογικό κατά μίαν έννοια. Για ’κείνο το άλμπουμ είχα γράψει τότε:
«Δεν ξέρω αν είναι το rock αυτό που κυριαρχεί εδώ, το indie, το post- και όλα αυτά τα από λίγο έως πολύ ασαφή, εκείνο που ξέρω (επειδή το ακούω) είναι πως η Arianna K βρίσκεται κάπως σ’ ένα… μεταίχμιο. Επιχειρεί δηλαδή να ισορροπήσει ανάμεσα σε πιο ηλεκτρικά κομμάτια και σε πιο ήπια, ακουστικά ή και folk (ή έστω στις παρυφές του folk), κάτι που εξ ορισμού δεν είναι εύκολο. Και αυτό είναι ένα θέμα, οπωσδήποτε, όσον αφορά τη συνοχή του άλμπουμ της. Εγώ νομίζω πως στην Arianna K ταιριάζουν πιο πολύ οι μπαλάντες και ο ακουστικός ήχος – ενώ θα ήθελα να την ακούσω και σε τραγούδια στη γλώσσα μας, γιατί αυτά που περιγράφονται εδώ, στα αγγλικά, δεν είναι δύσκολο να ειπωθούν και στα ελληνικά. Έτσι νομίζω (με κάποια παραπάνω προσπάθεια βεβαίως)».
Αυτά για τον δίσκο του ’18, αλλά τώρα; Τώρα
η Αριάννα Κ έχει όντως μετατοπιστεί από τα αγγλικά στα ελληνικά (κάτι θετικό σε
γενικές γραμμές), αλλά ταυτοχρόνως έχει βαρύνει πολύ τον ήχο της – με τον
πατέρα της Γιώργο Καρανικόλα (Omega Ray,
Blackmail,
The Last Drive κ.λπ.), που έχει κάνει τη μείξη και την
παραγωγή, να ευθύνεται γι’ αυτό. Φυσικά... συνυπεύθυνοι είναι και οι ροκ
μουσικοί (Καρανικόλας, Καλοφωλιάς, Ξάνθος Παπανικολάου και άλλοι διάφοροι, που
παίρνουν μέρος στην ηχογράφηση), όπως και η ίδια η Αριάννα Κ, προφανώς, που
παρουσιάζεται στο «Σινεμά Βεριτέ» από διάφορες θέσεις.
Ηχητικά το άλμπουμ είναι πολύ γεμάτο,
βαρύ και γιατί όχι προχωρημένο, μ’ αυτό το είδος swamp rock που μας προτείνει (και
με έντονα στοιχεία ήχου-Motown
σε κανα-δυο κομμάτια, όπως και γενικότερα ψαγμένου ροκ), αλλά η δική μου γνώμη
είναι πως δεν ταιριάζει, αυτός ο ήχος, στην ήσυχη, απαλή και χαμηλού όγκου φωνή
της Αριάννας Κ. Βεβαίως η φωνή πουσάρεται συχνά με συστοιχίες φωνητικών,
προκειμένου να γεμίσει, αλλά ακόμη και τότε δύσκολα σώζεται η κατάσταση – κάτι
που, τέλος πάντων, αποδεικνύεται από το γεγονός πως πολλά από τα (ελληνικά)
λόγια των τραγουδιών δεν ακούγονται καθαρά σε πρώτο χρόνο (υπάρχουν πάντως
τυπωμένα στο innersleeve,
και ευτυχώς εδώ που τα λέμε, γιατί έτσι μπορείς να τα διαβάσεις, σχηματίζοντας μια
γνώμη και γι’ αυτά).
Η Αριάννα Κ είναι πολύ καλή συνθέτρια
κατ’ αρχάς – καθότι και τα επτά τραγούδια του δίσκου της, από συνθετικής πλευράς,
είναι αληθινά τραγούδια και όχι στο περίπου. Η ίδια, και σαν πιανίστρια που
είναι, δείχνει μια ευχέρεια στη σύνθεση, ενώ και τα λόγια της, που δεν
πολύ-καταλαβαίνω τι σχέση έχουν με το «σινεμά της αλήθειας» έχουν μιαν
ιδιαιτερότητα και κάτι, εν πάση περιπτώσει, δημιουργούν μέσα από την...
κρυπτογραφία τους.
Εντάξει, τα λίγα ακουστικά parts του δίσκου (π.χ. στο «Ευφορικός») με κάνουν, εδώ κι εκεί, να αναθαρρώ, αλλά γρήγορα τούτα παραδίδουν τη σκυτάλη στα πιο δυναμικά, βαριά και πηγμένα μέρη, αφήνοντας τη χαμηλή, σχεδόν παιδική, φωνή της Αριάννας Κ. στο βάθος, στο πολύ βάθος. Ξαναλέω, όμως, πως το folk και η pop στην πιο psych φόρμα της είναι, σίγουρα, πιο κοντά στις φωνητικές δυνατότητες της Αριάννα Κ, το ηχόχρωμα της οποίας φέρνει στη μνήμη μου παλιά ελληνική ποπ-ροκ – σχήματα και καλλιτέχνιδες, τους Νοστράδαμος ας πούμε.
Θυμάμαι την Αριάννα Κ από την εποχή του άλμπουμ της “Early Landed” [Sound Effect Records, 2018] και η αλήθεια είναι πως οκτώ χρόνια αργότερα, στο «Σινεμά Βεριτέ» την ακούω διαφορετική. Λογικό κατά μίαν έννοια. Για ’κείνο το άλμπουμ είχα γράψει τότε:
«Δεν ξέρω αν είναι το rock αυτό που κυριαρχεί εδώ, το indie, το post- και όλα αυτά τα από λίγο έως πολύ ασαφή, εκείνο που ξέρω (επειδή το ακούω) είναι πως η Arianna K βρίσκεται κάπως σ’ ένα… μεταίχμιο. Επιχειρεί δηλαδή να ισορροπήσει ανάμεσα σε πιο ηλεκτρικά κομμάτια και σε πιο ήπια, ακουστικά ή και folk (ή έστω στις παρυφές του folk), κάτι που εξ ορισμού δεν είναι εύκολο. Και αυτό είναι ένα θέμα, οπωσδήποτε, όσον αφορά τη συνοχή του άλμπουμ της. Εγώ νομίζω πως στην Arianna K ταιριάζουν πιο πολύ οι μπαλάντες και ο ακουστικός ήχος – ενώ θα ήθελα να την ακούσω και σε τραγούδια στη γλώσσα μας, γιατί αυτά που περιγράφονται εδώ, στα αγγλικά, δεν είναι δύσκολο να ειπωθούν και στα ελληνικά. Έτσι νομίζω (με κάποια παραπάνω προσπάθεια βεβαίως)».
Εντάξει, τα λίγα ακουστικά parts του δίσκου (π.χ. στο «Ευφορικός») με κάνουν, εδώ κι εκεί, να αναθαρρώ, αλλά γρήγορα τούτα παραδίδουν τη σκυτάλη στα πιο δυναμικά, βαριά και πηγμένα μέρη, αφήνοντας τη χαμηλή, σχεδόν παιδική, φωνή της Αριάννας Κ. στο βάθος, στο πολύ βάθος. Ξαναλέω, όμως, πως το folk και η pop στην πιο psych φόρμα της είναι, σίγουρα, πιο κοντά στις φωνητικές δυνατότητες της Αριάννα Κ, το ηχόχρωμα της οποίας φέρνει στη μνήμη μου παλιά ελληνική ποπ-ροκ – σχήματα και καλλιτέχνιδες, τους Νοστράδαμος ας πούμε.
