«Τα Παιδιά των Λουλουδιών»: η ταινία του Όμηρου Ευστρατιάδη από το 1973, με τη μουσική του Μάικ Ροζάκη – μια ερωτική περιπέτεια με πρωταγωνιστές τους Μαρία Βασιλείου, Χρήστο Νομικό και Ανδρέα Μπάρκουλη

                                              Στη μνήμη του Ανδρέα Μπάρκουλη

Τον Αύγουστο βλέπω πάντα ταινίες με τον Ανδρέα Μπάρκουλη (1936-2016), αυστηρά από τα σέβεντις όμως. Τα σίξτις του λίγο μ’ ενδιαφέρουν. Με ενδιαφέρει πρωτίστως ο Ανδρέας με... περούκα. Επίσης μερικά από τα πιο καλά μου κείμενα, για τον Ανδρέα, εδώ στο LiFO.gr, τα έχω γράψει Αύγουστο. Ανδρέας και ουσίες (23 Αυγούστου 2016), Ανδρέας και κρουαζιέρα του τρόμου (23 Αυγούστου 2021), Ανδρέας και τραγουδιστική πορεία στην Αμερική (23 Αυγούστου 2024) και τώρα Ανδρέας και παιδιά των λουλουδιών (23 Αυγούστου 2026). Η 23η Αυγούστου είναι η ημερομηνία που έφυγε από τη ζωή ο Ανδρέας Μπάρκουλης και είναι αυτός ο λόγος για τον οποίο τον τιμώ ιδιαιτέρως, μια τέτοια μέρα.
Το 1973 δεν υπήρχαν στην πραγματικότητα «παίδες των ανθέων», όπως αποκαλούσαν τα παιδιά των λουλουδιών οι... χουντικοί γυμνασιάρχες της εποχής. Ο χιπισμός στην Αμερική ήταν πλέον μια ανάμνηση, μετά το πέρας των σίξτις και την αποδιάλυση των χίπι κοινοτήτων, οι οποίες θα μετεξελίσσονταν –όσες θα απέμεναν δηλαδή– βασικά σε θρησκευτικές και παραθρησκευτικές σέχτες. Το «καλό» είχε θριαμβεύσει και πάλι, η κοινωνία εύρισκε ξανά τα συντηρητικά πατήματά της, η (πρώτη) πετρελαϊκή κρίση έκλεινε εκ νέου τους ανθρώπους στο καβούκι τους και το american dream, δηλαδή η επιτυχία με κάθε τρόπο και με κάθε μέσο, έβαζε στο περιθώριο την ιδέα ενός εναλλακτικού τρόπου ζωής, με την κοινωνία υπερυψωμένη.

Παρά ταύτα, στην Ελλάδα, ο μύθος των παιδιών των λουλουδιών, ήταν ακόμη ζωντανός, κυρίως μέσα από το τουριστικό ρεύμα, που ανέβαινε διαρκώς, και που συνοδοιπορούσε με την ερωτική ελευθερία, σε μια εποχή όπου το ροκ βρισκόταν στα τελειώματά του. Στην ταινία του Όμηρου Ευστρατιάδη, που γυρίζεται το καλοκαίρι του ’73 στη Ρόδο, έχοντας αυτόν ακριβώς τον τίτλο («Τα Παιδιά των Λουλουδιών»), η κατάδειξη της απελευθερωμένης ερωτικής διάθεσης, όπως και η ροκ μουσική της, γραμμένη από τον σημαντικό Μάικ Ροζάκη, ήταν τα κυριότερα και πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της.
Βασικοί πρωταγωνιστές στην ταινία του Ευστρατιάδη ήταν η Μαρία Βασιλείου (Μάγια) –η Ευδοκία της ταινίας του Αλέξη Δαμιανού, φωνητικά ντουμπλαρισμένη ξανά, αλλά όχι από την Ελένη Ροδά τώρα–, δύο νέα παιδιά της εποχής, ο Ντίνος Θεοδωρέλος (Χάρυ) και ο Γιάννης Πετρόπουλος (Τζίμυ), ακόμη ο σκληρός γόης Χρήστος Νομικός (Μάριος), και φυσικά ο Ανδρέας Μπάρκουλης (στο ρόλο του μεγαλόσχημου απατεώνα).
Ξαναλέω πως ο έρως και ο ερωτισμός πρωταγωνιστούν στην ταινία, σχεδόν σε όλες τις μορφές τους ή τις διαστάσεις τους. Υπάρχει έρως πληρωμένος (ο Χάρυ, που πάει με τη μεσόκοπη Αμερικάνα για τα φράγκα, η οποία Αμερικάνα, αρχικά, τραβάει κοντά της και τον Τζίμυ, γιατί της αρέσουν τα τρίο), υπάρχει δήθεν έρως και βασικά ερωτισμός στην εισαγωγική σκηνή, όταν οι τρεις πρωταγωνιστές (Μάγια, Χάρυ, Τζίμυ) γυρίζουν πορνογραφικό φιλμάκι, για να το πουλήσουν σε ενδιαφερόμενο, ασχέτως αν τελικά δεν το ολοκληρώνουν, υπάρχει υπαινιγμός αντρικού ομοερωτισμού (στη σκηνή με τον γερμανό βιομήχανο), υπάρχει η ερωτική προσφορά του πάρτυ στην έπαυλη με την πισίνα, εκεί όπου ψωνίζονται διάφοροι και διάφορες, και βασικά υπάρχει η Μάγια, που κυριαρχεί ερωτικά στην ταινία και η οποία είναι αληθινά ερωτευμένη και με τους δύο φίλους ταυτοχρόνως, τον Χάρυ και τον Τζίμυ. Προφανώς, στην ταινία υπάρχει πολύ γυμνό, και γυναικείο και αντρικό σε ίσους όρους, ενώ, κινηματογραφικά, ο Νομικός με τη Βασιλείου –σαν σώματα εννοώ – τοποθετούνται εκτός συναγωνισμού.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/cinema/ta-paidia-ton-loyloydion-i-tainia-toy-omiroy-eystratiadi-apo-1973-me-ti-moysiki-toy