Δευτέρα 8 Αυγούστου 2022

Έλληνες και ξένοι ηθοποιοί, πασίγνωστοι από τις ελληνικές ταινίες, το θέατρο και την τηλεόραση, ποζάρουν ως μοντέλα σε παλαιές διαφημίσεις – σπάνιο φωτογραφικό υλικό από τις δεκαετίες του ’60 και του ’70

Οι διαφημίσεις δεν είναι το τελευταίο που κοιτάς, ξεφυλλίζοντας παλαιά περιοδικά. Μάλλον είναι το πρώτο, επειδή είναι εντυπωσιακές, πολύχρωμες συνήθως, προβάλλοντας ποικίλα προϊόντα, επιχειρώντας πολλές φορές να «τραβήξουν» το αναγνωστικό κοινό, μέσω των επώνυμων μοντέλων τους. Επώνυμων; Αυτό το τελευταίο χρειάζεται κάποια διευκρίνιση...
Οπωσδήποτε η Κορίνα Τσοπέη ήταν πασίγνωστη το 1967, όταν φωτογραφιζόταν για διαφημίσεις, ενώ δεν συζητάμε καν για την Αλίκη Βουγιουκλάκη, όμως πολλά από τα υπόλοιπα πρόσωπα ήταν ανερχόμενα, την εποχή που συμμετείχαν στις συγκεκριμένες φωτογραφήσεις.
Συνήθως η ενασχόληση με την διαφήμιση ήταν κάτι παράλληλο με τον κινηματογράφο ή το θέατρο, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις οι διαφημιστές επιχειρούσαν να «εκμεταλλευθούν» ένα συγκυριακό γεγονός, την ανάδειξη ενός κοριτσιού σε «Σταρ Ελλάς» ας πούμε (βλέπε την περίπτωση της 17χρονης Γωγώς Ατζολετάκη) ή ένα ελκυστικό πρόσωπο-σώμα από την αλλοδαπή (με άλλα εξωτερικά χαρακτηριστικά δηλαδή), που σχετιζόταν με τον κινηματογράφο μας, όπως την Anne Lonnberg ή τον Bob Behling.
Άλλοτε, πάλι, αρκούσε και μόνο να έχεις εμφάνιση... φοιτητή (όπως ο σχεδόν άγνωστος 20χρονος Γιώργος Κιμούλης του 1976), προκειμένου να διαφημίσεις βιβλία.
ΚΟΡΙΝΑ ΤΣΟΠΕΗ
Ως «Μις Υφήλιος 1964» η Κορίνα Τσοπέη, μετά τα μέσα του ’60, είχε όλο τον κόσμο στα πόδια της, τα οποία φρόντιζε να ντύνει με κάλτσες Berkshire – κάνοντας απανωτές διαφημίσεις τον Μάρτιο του 1966. Αν και στην Ελλάδα θα την θυμόμαστε πάντα ως την κινηματογραφική σύζυγο του πιλότου Κώστα Πρέκα στην ταινία «Ψυχή και Σάρκα (Εσύ κι Εγώ)» (1974) του Ερρίκου Ανδρέου, η Τσοπέη θα εμφανιζόταν επίσης σε αμερικάνικα σίριαλ («Χαμένοι στο Διάστημα»)  και ταινίες, όπως την “A Man Called Horse” (1970) του Elliot Silverstein.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/blogs/retronaut/otan-pasignostoi-ellines-kai-xenoi-ithopoioi-pozaran-os-montela-se-palies

Κυριακή 7 Αυγούστου 2022

MIRO HENRY SOBRER ένα αλλιώτικο latin-jazz άλμπουμ

Γεννημένος και μεγαλωμένος στο Bloomington της Indiana, ο τρομπονίστας και συνθέτης της jazz και latin-jazz Miró Henry Sobrer είναι ένας νέος, σχετικώς, μουσικός, που τώρα έχει ένα πρώτο δικό του άλμπουμ σε κυκλοφορία. Ένα πολύ περιποιημένο από εικαστικής πλευράς ντεμπούτο, που αποκαλείται Two of Swords (2022) και που κυκλοφορεί από την γνωστή μας Patois Records, του τρομπονίστα Wayne Wallace (ο οποίος είναι και o συμπαραγωγός του CD).
Λέμε «γνωστή μας», γιατί για άλμπουμ της Patois γράφουμε στο blog από το 2010 – άλμπουμ, πολύ ιδιαίτερα, δηλαδή εξαιρετικά, που επιχειρούν να αναζωογονήσουν το ενδιαφέρον του σύγχρονου τζαζόφιλου κοινού για την latin-jazz (και όχι μόνον στη Δυτική Ακτή των ΗΠΑ, εκεί όπου εξακολουθεί να παραμένει πολύ ζωντανή, μα και ευρύτερα).
Κατ’ αρχάς να πούμε πως ο Miró Henry Sobrer είναι καταλανικής καταγωγής και γιος του Josep MiquelPepSobrer (1944-2015), καθηγητή στο Indiana University Bloomington και από τους ανθρώπους που προώθησαν την «καταλανικότητα» και περαιτέρω την «ισπανικότητα» στις ΗΠΑ, με μεταφράσεις έργων καταλανών ποιητών, λογοτεχνών κ.λπ. Επίσης ο Sobrer (πατέρας) είχε ασχοληθεί πολύ με το ταρώ, ενώ υπάρχουν και βιβλία του (ποιητικά και λογοτεχνικά) εμπνευσμένα από τις κάρτες ταρώ.
Πρέπει να πούμε λοιπόν πως το
CD Two of Swords” του Miró Henry Sobrer είναι αφιερωμένο στον πατέρα του Josep MiquelPepSobrer, με το βιβλίο του τελευταίου “The Book of Oracles or A Poets Tarot” [The Spitting Frog Press, 1994] να είναι εκείνο, που καθορίζει, εν πολλοίς, ό,τι εδώ ακούγεται.
Τι συνέβαινε σ’ εκείνο το βιβλίο; Όπως διαβάζουμε στο δίκτυο ο Sobrer (πατέρας) χρησιμοποιούσε το ταρώ, για να εξερευνήσει ανεξιχνίαστες πτυχές της ζωής, βασικά από φιλοσοφικής άποψης, προσφέροντας έτσι μια νέα προοπτική σε διαχρονικές αλήθειες, σχετίζοντάς τες με την δυαδικότητα (δηλαδή με τις δύο όψεις της αλήθειας) και από ’κει και πέρα με την ποθούμενη ισορροπία.
Πάνω σ’ αυτά τα μοτίβα επιχειρεί να συνθέσει, τώρα, ο Miró Henry Sobrer, έχοντας και αυτός, βεβαίως, τις δικές του επιδράσεις να ομολογήσει και από ’κει και πέρα να ενσωματώσει στα κομμάτια του – που, χονδρικώς, θα λέγαμε πως είναι επηρεασμένα από την latin-jazz, το έργο του καταλανού συνθέτη Federico Mompou (1893-1987) και ακόμη από την ινδική μουσική (όσο γενικόλογο και ν’ ακούγεται αυτό).
Έτσι, το “Two of Swords” ανοίγει με το πρώτο μέρος του φερώνυμου κομματιού, που ξεκινά με την ανάγνωση ενός κειμένου από το βιβλίο τού Josep MiquelPepSobrer The Book of Oracles or A Poets Tarot”, για να συνεχιστεί με την πενταμερή σουίτα “Dream Combat”, που είναι επηρεασμένη από τον κύκλο τραγουδιών του Federico Mompou Combat del Somni”. Κάθε μέρος ξεκινά με την απαγγελία ενός καταλανικού ποιήματος, ενός σονέτου του Josep Janés i Olivé (1913-1959), μεταφρασμένου στα αγγλικά, για να ακολουθήσει η ανάπτυξη των μουσικών μερών, στο ύφος της latin-jazz, με επιρροές από swing, afro-cuban και Brazilian ηχοχρώματα, όχι για φωνή και πιάνο, όπως στο έργο του Mompou, αλλά για εννεαμελή ορχήστρα (πιάνο, μπάσο, ντραμς, κρουστά, τρομπόνι, τρομπέτα, τενόρο σαξόφωνο, βαρύτονο σαξόφωνο, φωνή).
Το άκουσμα είναι άψογο. Οι συνθέσεις μεστές, ο λόγος ενσωματώνεται με τέχνη στο γενικότερο ακουστικό δρώμενο, με τα οργανικά ντεμαράζ να προσφέρουν τον δυναμισμό και την ένταση, όπου αυτά κρίνονται ως απαραίτητα και με τα λυρικά-μπαλαντικά στοιχεία να συντελούν προς τις προσδοκόμενες ισορροπίες. Εκπληκτικό το τέταρτο μέρος “I had a vision of you being like the sea”!
Η δεύτερη μεγάλη σύνθεση του δίσκου, αν μπορούμε να το πούμε έτσι, αφορά στο τριμερές “Trinity dance”. Εδώ έχουμε θέματα που παραπέμπουν σε ινδική κλασική μουσική, με παράλληλη ψαλμωδία “Hare Krishna”, με το τρομπόνι σε μπροστινό και πίσω πλάνο, να μελωδεί, μια και να παίζει κάτι σαν drone (υποκαθιστώντας την tanpura). Στα τρία μέρη του “Trinity dance” δεν πρωταγωνιστούν μόνον οι ινδικές αναφορές, καθώς υπάρχουν και καταλανικά φολκλορικά στοιχεία, και φυσικά πλείστα όσα latin-jazz (ιδίως στο τρίτο μέρος, με το κρουστό güirο να δίνει το πρόσταγμα).
Ένα αλλιώτικο, ένα παράξενο και εν τέλει ένα απολαυστικό άλμπουμ είναι το Two of Swords, που ολοκληρώνεται από τον Miró Henry Sobrer και την παρέα του, και που οπωσδήποτε αποτελεί και έκπληξη και πρόταση, μέσα στον ευρύτερο latin μουσικό χώρο.
Επαφή: www.mirohenrymusic.com

Σάββατο 6 Αυγούστου 2022

SACHAL VASANDANI & ROMAIN COLLIN μια συνεργασία για πιάνο-φωνή, που επαναλαμβάνεται μετά από ένα χρόνο

Πριν από λίγους μήνες (3 Φεβ. 2022) γράφαμε για το άλμπουμ των Sachal Vasandani (φωνή), Romain Collin (πιάνο) “Midnight Shelter” [Edition Records / AN Music, 2021]. Και να τώρα, ένα χρόνο ή και λιγότερο μετά από την έκδοση εκείνου του δίσκου, βλέπουμε το ντούο να επανέρχεται με κάτι καινούριο, που αποκαλείται Still Life [Edition Records / ΑΝ Music, 2022]. Ένα νέο φωνή-πιάνο CD, με δώδεκα tracks (κάποια πρωτότυπα και πολλές διασκευές), τελείως διαφορετικά μεταξύ τους.
Οπότε εδώ η «μαγκιά», ας το πούμε έτσι, είναι το πώς θα καταφέρεις να ενώσεις κομμάτια σαν το κλασικό folkFreight train” της Elizabeth Cotten και το “Washing of the water” του Peter Gabriel (από το “Us” του 1992), με το “I love you” της Billie Eilish και με το “Latch” των Disclosure (feat. Sam Smith).
Έλα ντε; Είναι ένα θέμα αυτό, το οποίον, όμως, ξέρουν πώς ακριβώς να το διαχειριστούν τούτοι εδώ οι σπουδαίοι μουσικοί (ειδικώς για τον Romain Collin έχουμε γράψει πολλές φορές στο blog και τις περισσότερες φορές απ’ αυτές... ύμνους).
Εμμένοντας λοιπόν σ’ αυτό το λιτό σχήμα, οι Vasandani και Collin, έβαλαν μόνον κατά νου το πώς ακριβώς θα βελτιώσουν το εν λόγω «πακέτο» και όχι πώς θα το μετατρέψουν σε κάτι άλλο, με «χειρουργικές» έστω μικρο-επεμβάσεις. Ένα ηλεκτρονικούλι από εδώ, ένα overdubbing από ’κει κ.λπ. Όχι. Έμειναν πιστοί στην αρχική ιδέα, με την ηχογράφηση «με την μία» και με μόνη αλλαγή εκείνη του πιάνου, ώστε να επιτευχθεί ένας ακόμη πιο «ζεστός» ήχος, πιο θαμπός, κοντά, τέλος πάντων, στην αισθητική αντίληψή τους.
Το κατάφεραν, δημιουργώντας ένα άλμπουμ με θαυμαστή ενότητα, ενιαίο χρώμα, ύφος και φινίρισμα.
Εντάξει, προσωπικώς μπορεί να διαφωνώ με την συνύπαρξη καταξιωμένων μέσα στις δεκαετίες τραγουδιών, με άλλα που δεν έχουν… υποστεί το ξεκαθάρισμα του χρόνου, αλλά τι να γίνει; Μην τα θέλουμε και όλα δικά μας...
[Στο “Still Life” ακούγονται, επίσης, τραγούδια που έχουν πει οι Bonnie Raitt, Patti Labelle, James Bay, Simon & Garfunkel, μαζί με δύο originals και άλλα διάφορα].

Παρασκευή 5 Αυγούστου 2022

JASMINE MYRA μια νέα βρετανίδα φλαουτίστρια-άλτο σαξοφωνίστρια της jazz

Νέα βρετανίδα συνθέτρια, και φλαουτίστρια-άλτο σαξοφωνίστρια της jazz, η Jasmine Myra έχει τώρα το ντεμπούτο άλμπουμ της στην Gondwana Records (ΑΝ Music), που αποκαλείται Horizons(2022)
Όλα τα tracks, και τα οκτώ, είναι συνθέσεις της Myra, η οποία προΐσταται ενός τζαζ σχήματος αποτελούμενο, πέραν της ιδίας, από τους Anna Chandler σοπράνο σαξόφωνο, Ben Haskins κιθάρα, Jasper Green πλήκτρα, Gavin Barras κοντραμπάσο, Sam Quintana κοντραμπάσο, George Hall ντραμς και Greg Burns κρουστά, ενώ στα κομμάτια της ακούγονται περαιτέρω έγχορδα (Isabella Baker βιολί, Lisa Natsuno βιολί, Elizabeth Lister βιόλα, Lizzie Elliot τσέλο), όπως και άρπα (Alice Roberts).
Οι συνθέσεις της Myra είναι κοντά στο κλίμα που δημιουργούν, τα τελευταία χρόνια, πολλά σχήματα της british jazz, όπως οι Mammal Hands και οι Portico Quartet (παρότι, στην περίπτωση του “Horizons”, δεν υπάρχουν ηλεκτρονικά), με τις μελωδίες να πρωταγωνιστούν μέσα από καλο-τοποθετημένα ρυθμικά patterns – μελωδίες, οι οποίες ακούγονται «πλούσιες» και ευφάνταστες, με κάπως ρομαντικές απολήξεις, ενώ σε άλλες περιπτώσεις εξωτερικεύονται μέσω ενός αβίαστου deep feeling.
Οπωσδήποτε το άλμπουμ, συνθετικώς, στέκεται σε καλό επίπεδο, ενώ και οι ενορχηστρώσεις, με τις διακριτικές και γόνιμες χρήσεις όλων των οργάνων, είναι, σίγουρα, ένα από τα ατού του δίσκου.
Και το φερώνυμο track με τον τίτλο του άλμπουμ, που είναι στην θέση 2, διαθέτοντας και κάποιους progressive υπαινιγμούς, αλλά κυρίως το επόμενο “1000 miles” είναι από εκείνα που κάπως ξεχωρίζουν με την πρώτη ακρόαση – υπό την έννοια πως το “Horizons” διαθέτει συγκεκριμένη λογική και ενότητα, δίχως ιδιαίτερα σκαμπανεβάσματα και εκπλήξεις.

Πέμπτη 4 Αυγούστου 2022

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 455

2/8/2022
Κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 1975. Καλό βιβλίο. Όχι το καλύτερο, για το λίγο πριν και το λίγο μετά της Μεταπολίτευσης, αλλά έχει το προσόν να διαβάζεται εύκολα, επειδή είναι χωρισμένο σε μικρά κεφάλαια, που μοιάζουν με κινηματογραφικές σκηνές. Κάλλιστα θα μπορούσε να γίνει σενάριο...

2/8/2022
O κομμουνιστής ηθοποιός Γιάννης Σπαρίδης έπαιζε τέλεια το ρόλο του καλοκάγαθου Αρμένη. Εδώ σε μια απίστευτη σκηνή «μπλέκει» τις αντωνυμίες, τα γένη και τα φύλα, κάνοντας τους άντρες... γυναίκες και τις γυναίκες... άντρες, ενώ στο τέλος θα είναι ο μόνος που θα βρει το μπελά του... Έξοχος ο αρχικός διάλογος με τον Βέγγο...
– Γεια σου μπαρμπα-Θωμά
– Καλήν εσπέρα. Αντρέα...
– Ναι...
– Άκου ένα λόγο να σε λέω...
– Λέγε, ακούω...
– Κάτσε. Άκουε παιδί μου. Πρωί Λουκία άσκημα μίλησε...
– Ε...
– Ενοίκιο ζήτησε, άμα κακία μέσα του δεν έχει.
– Ποιος;
– Λουκία
– Ααα...
– Άμα άνθρωπος έτσι καμωμένος είναι. Μια μέρα νευρικό είναι, άλλη μέρα περνάει, μετανιωμένος είναι.
– Και τώρα κερα-Λουκία τι είναι; Μετανιωμένος;
– Εκείνος μετανιωμένος και εγώ πολύ στενοχωρημένη
– Έλα μπαρμπα-Θωμά μη μου στενοχωριέσαι. Τα ξεχάσαμε. Μη μου είσαι στεναχωρημένη. Η κερα-Λουκία δίκιο έχει εμείς φταίμε. Όμως θα τις τα δώσουμε πολύ σύντομα.
– Ηξέρω παιδί μου, ηξέρω. Και Σωτήρης καλή είναι.
– Και η Αντρέας δεν είναι καλή;
– Και Αντρέας καλή.
– Έτσι μπράβo!

https://www.youtube.com/watch?v=vSmP3MiP9GA

1/8/2022
Δεν γίνονται αυτά τα πράματα ούτε στο σινεμά. Απίστευτη συνέντευξη! Δεν υπάρχει ο άνθρωπος!! Ακόμη κι αν είναι ψέματα κάποια απ' αυτά ή όλα δεν παύει η "Συνομιλία" του Κόπολα να είναι για την παιδική ζώνη...
>>Καταρχάς παρακολουθούσα πολλά τηλέφωνα από το εκτελεστικό γραφείο του ΠΑΣΟΚ στη Χαριλάου Τρικούπη. Τον Αντώνη Λιβάνη και τον Κώστα Λαλιώτη που ήταν κεντρικά στελέχη. Ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε το τριψήφιο και το είχαµε «πιάσει» στην 3η Σεπτεµβρίου. Πέρναγε το καλώδιο από εκεί γιατί στην οδό αυτή είναι τα κεντρικά του ΟΤΕ, έχει ζευκτικά καλώδια προς όλα τα κέντρα. Είχαµε νοικιάσει µια τρώγλη εκεί κι ένα βράδυ µπήκαµε µέσα. «Επιασα» το τηλέφωνο, το έστειλα στην τρώγλη και το παρακολουθούσαµε από εκεί. Ετσι έβγαιναν πολύ σηµαντικές πληροφορίες.
Στην πορεία προς την τρίτη εκλογική αναµέτρηση της περιόδου 1989-1990 υποκλέψαµε όλο το προεκλογικό πρόγραµµα του ΠΑΣΟΚ. Τις προτάσεις για τις µητέρες, τα ναρκωτικά, τις συντάξεις. Τα πάντα. Μία µέρα προτού ο Παπανδρέου ανακοινώσει το πρόγραµµά του βγήκε µε έκτακτη συνέντευξη Τύπου ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και είπε ό,τι θα έλεγε ο αντίπαλός του την εποµένη «εγκαταλείποντας» το πρόγραµµα της Ν∆. Παίρνει τηλέφωνο τον Παπανδρέου ο Λαλιώτης και του λέει: «Πω, πω, πρόεδρε, τι πάθαµε…». «Τι θα κάνουµε;» ρωτούσε ο Παπανδρέου και ο Λαλιώτης απαντά: «∆εν µας µένει τίποτε άλλο παρά µόνο να τους γελοιοποιήσουµε το πρόγραµµα». Τι να έκαναν; Να έφτιαχναν σε µια µέρα άλλο πρόγραµµα; Ούτε µπορούσαν να πουν τα ίδια.
Στις εκλογές τους 1990 φτάσαµε τους 150 βουλευτές. Τότε µε τη ∆ΗΑΝΑ βγήκε στο Υπόλοιπο Αττικής ο Θεόδωρος Κατσίκης. Και «πιάνουµε» µια συνοµιλία από το εκτελεστικό γραφείο του ΠΑΣΟΚ που ήταν η εξής: «Να του δώσουµε 2 εκατ. δολάρια για να µην υπογράψει». Αν δεν υπέγραφε, θα πηγαίναµε σε τέταρτη εκλογική αναµέτρηση. Οπότε στήνουµε ένα µαγνητόφωνο µες στα γραφεία και µιλάµε µε τον έναν από εµάς να παριστάνει τον αρχηγό της 17Ν και έναν άλλο τον εκτελεστή. Οπότε λέει ο «αρχηγός»: «Κοίτα να δεις, Αλέκο, πήραµε 2 εκατ. δολάρια για να εκτελέσουµε τον Κατσίκη. Σήµερα ή αύριο. Την προκήρυξη θα τη βγάλουµε µετά». Ετσι πήραµε διάφορες κασέτες και πήγαµε στον Κατσίκη. Οταν άκουσε την επίµαχη του κόπηκαν τα πόδια. Πήρε µια βαλίτσα µε ρούχα και τον πήγαµε σε ένα ξενοδοχείο κοντά στο άγαλµα του Τρούµαν.
Απαγωγή ήταν αλλά αυτός νόµιζε ότι τον φυλάγαµε! Φοβήθηκε και ήρθε µαζί µας. Επειτα από τρεις µέρες πήγε ο Κων. Μητσοτάκης στο ξενοδοχείο και τα συµφώνησαν. Ετσι σχηµατίστηκε κυβέρνηση.<<


1/8/2022
Ο Καψάσκης είναι αλήθεια πως έχασε την ευκαιρία να σκηνοθετήσει μια ταινιάρα, που να είναι συγκρίσιμη με τις καλύτερες γαλλικές της εποχής (του Λουί Μαλ ή του Κλοντ Σοτέ ας πούμε) και τούτο γιατί και την παραδοσιακή συνταγή τού αμερικάνικου νουάρ φαίνεται πως κατείχε, αλλά και τον μοντερνισμό της αφήγησης, τον δανεισμένο από την νουβέλ βαγκ δείχνει πως είχε, όχι άτεχνα, ξεσηκώσει. Προδόθηκε, όμως, από την...
https://www.lifo.gr/culture/cinema/o-zestos-minas-aygoystos-mia-erotiki-astynomiki-peripeteia-apo-1966-me-diahroniko

30/7/2022
The High Way, Lapis (1971) (από το 11:40 έως το 17:05). Steve Lacy σοπράνο σαξόφωνο, tapes. «Πήρες τον μεγάλο δρόμο / δρόμο δίχως άκρη...»…
https://www.youtube.com/watch?v=za5gaVXmg2o&t=699s

29/7/2022
Τι θα ανάγκαζε, λοιπόν, τον Al Bano να επισκεφθεί τον απομονωμένο Μ. Θεοδωράκη, σ’ ένα ελληνικό χωριό; Να ήταν άραγε μόνον κάποιοι λόγοι αβροφροσύνης και απόδοσης τιμής προς τον διωκόμενο συνθέτη ή υπήρχε και κάτι άλλο, επαγγελματικής φύσεως να πούμε;
«Το γελαστό παιδί»: Είχε ακουστεί το θρυλικό τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη στην Ελλάδα επί δικτατορίας;
[ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ - 97 ΧΡΟΝΙΑ]
https://www.lifo.gr/culture/music/gelasto-paidi-eihe-akoystei-thryliko-tragoydi-toy-miki-theodoraki-stin-ellada-epi

27/7/2022
Δεν ξέρω τι άσχετα μπορεί να έπαιξαν οι μουσικοί με τα παπιγιόν και τις... μπασαβιόλες στον κήπο του προεδρικού μεγάρου, για την "αποκατάσταση της δημοκρατίας", όμως το ρεπερτόριο είναι συγκεκριμένο και πρέπει, τουλάχιστον μία φορά το χρόνο, να τηρείται απαρέγκλιτα. Εδώ είναι η ουσία, όλα τα υπόλοιπα είναι τρίχες...

25/7/2022
Το ότι άφησαν υπονοούμενα ο Πορτοσάλτε με τον Οικονόμου πως ο βιολιστής με τις σαγιονάρες μπορεί και να ήταν ο Βουλέλης της ΕφΣυν δείχνει ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι τελείως για τα πανηγύρια. Είτε γιατί δεν αναγνωρίζουν το σουλούπι ενός πολύ γνωστού συναδέλφου τους, είτε γιατί το γνωρίζουν, αλλά υπερισχύει το να κάνουν σαθρή αντιπολίτευση (να... στηλιτεύσουν το dress code της αριστεράς).
Δηλαδή εμένα με τίποτα δεν πήγε το μυαλό μου πως θα μπορούσε να ήταν ο Βουλέλης αυτός με τις σαγιονάρες – είναι τελείως διαφορετικές οι κατατομές τους. Μόνο αχαΐρευτοι θα το υπονοούσαν ή θα το έλεγαν.
Κατά τα λοιπά, αν και σιχαίνομαι να κυκλοφορώ με σαγιονάρες στους δρόμους τις θεωρώ ευπρεπέστερες από τα παπιγιόν.
Γενικώς, θα έλεγα πως το καθιερωμένο dress code των μουσικών της λεγόμενης «σοβαρής μουσικής» είναι κάπως γελοίο και ασόβαρο τελικά, επειδή επιτείνει μιαν εντεταλμένη «σοβαρότητα».

23/7/2022
Πάλι με αντιγράφουν, χωρίς να το λένε. Αλλά και γιατί να το πούνε; Αυτά είναι από τα πράγματα που δεν λέγονται...
Γράφει ο Νίκος ο Μουρατίδης, ο γνωστός Νίκος Μουρατίδης, στο ogdoo.gr, για τους Beatles στην Ελλάδα πριν από 55 χρόνια. Τέτοιες μέρες του 1967. Λέει στην αρχή:
«Και για να σας βάλω πιο πολύ στο κλίμα, τον Απρίλιο του 1967, λίγες μέρες πριν γίνει πραξικόπημα και η χώρα γυρίσει στον μεσαίωνα της χούντας, είχαν έρθει και είχαν παίξει live οι Rolling Stones. Με επεισόδια, φασαρίες, ξύλο και πολύ μπατσαρία. Τρείς μήνες μετά, σαν να μην τρέχει τίποτα, η χούντα υποδέχτηκε τους Beatles λες και ήθελε να ξεπλύνει την ντροπή της από τα άθλια γεγονότα των Stones».
Τι λέει ο άνθρωπος! Δεν συνάδουν αυτά που γράφει. Τι να «ξεπλύνει την ντροπή της» η χούντα, αφού οι Rolling Stones είχαν παίξει πριν από την χούντα (το λέει και ο ίδιος).
Ήξερα κι άλλους που νόμιζαν ότι η συναυλία των Stones είχε γίνει επί χούντας, αλλά τώρα μετά από κάτι χιλιάδες δημοσιεύσεις, που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια, μάλλον θα πείστηκαν πως το live ήταν τέσσερις μέρες πριν από το πραξικόπημα.
Ορισμένοι πονηροί ροκόφρονες της δεξιάς (δεν αναφέρομαι στον Μουρατίδη) θέλουν να απαλλάξουν την «δημοκρατία» , που ενέσκηψε στη χώρα, μετά την αποστασία του πατρός Μητσοτάκη, από κάτι τέτοια γεγονότα και να τα φορτώσουν όλα στην χούντα.
Κάποτε ο Μητσοτάκης (γιος) είχε πει το αμίμητο: «Τι τον νοιάζει τον 17χρονο για τον Λαμπράκη; Τι τον ενδιαφέρει τι έγινε το 1963». Σίγουρα, γιατί άμα δεν τον νοιάζει μπορεί κάποιοι να του πούνε πως τον Λαμπράκη τον σκότωσε η χούντα και όχι το παρακράτος της «δημοκρατίας» του Καραμανλή και να το πιστέψει.
Παρακάτω ο Μουρατίδης γράφει:
«Οι Beatles δεν έπαιξαν ποτέ live στην Ελλάδα. Θα μπορούσαν όταν είχαν βγει περιοδεία το 1965 και έφτασαν μέχρι δίπλα στην Ιταλία, αλλά για Ελλάδα ούτε λόγος. Ήταν μια άθλια πολιτικά και οικονομικά εποχή. Και τότε υπήρχε μόνο το Φεστιβάλ Αθηνών για να τους φέρει, αλλά και πάλι ήταν ένα τόσο συντηρητικό φεστιβάλ που ούτε τους πέρασε από το μυαλό. Φαντάζομαι οι τότε υπεύθυνοι θα άκουγαν Beatles και θα έπαιρναν υπογλώσσιο.».
Αυτό είναι εντελώς αντιγραμμένο από μένα, από άρθρο μου στο lifo.gr, της 24 Ιουλ. 2017. Εκεί έγραφα:
«Ένα ερώτημα σχετικό με τα Σκαθάρια, που πλανιέται ελαφρώς, είναι το αν θα μπορούσε να είχαν παίζει ποτέ live στην Αθήνα. Χρονικά, κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί μόνο στην ευρωπαϊκή περιοδεία τους, το καλοκαίρι του 1965, όταν είχαν εμφανιστεί σε Γαλλία, Ισπανία και Ιταλία, φθάνοντας μέχρι το Μιλάνο, τη Γένοβα και τη Ρώμη τον Ιούνιο εκείνης της χρονιάς. Ποτέ άλλοτε. Μα και τότε ήταν αδύνατον. Το καλοκαίρι του '65 ήταν ένα ταραγμένο καλοκαίρι για την Ελλάδα (Ιουλιανά, πριν και μετά) και μια τέτοια συναυλία ήταν πρακτικώς αδύνατον να συμβεί και για διαφόρους άλλους λόγους (τεχνικούς, οικονομικούς-budget κ.λπ.). Ίσως μόνο το κράτος θα μπορούσε να κάνει τη διαφορά, άμα τους προσκαλούσε, ξέρω 'γω, στο Φεστιβάλ Αθηνών. Όμως το Φεστιβάλ Αθηνών ήταν, τότε, πολύ συντηρητικό για τέτοια πράγματα, καθώς και με το ρίξιμο της ιδέας μόνο οι επαΐοντες θα έβγαζαν σπυριά...».
Ο Μουρατίδης αντικατέστησε απλώς τα «σπυριά» με το «υπογλώσσιο»...

23/7/2022
Αυτό το κείμενο το είχα γράψει το 2016, πριν από έξι χρόνια δηλαδή και είχε γίνει το σώσε. Με βρίζανε οι πάντες, εκτός από κάτι λίγους...
Έκτοτε είπα να μην ξαναγράψω τέτοιου τύπου κείμενα (εντάξει, ρίχνουμε τίποτα ψιλά εδώ πέρα), όχι γιατί δεν αντέχω το βρισίδι φυσικά, αλλά γιατί συνειδητοποίησα μέσω αυτού του άρθρου πως ο κόσμος για να μπορεί να κρίνει αυτά που γράφεις θα πρέπει πρώτα να ξέρει, να γνωρίζει. Όταν αποκτήσει τη γνώση πάνω στα διάφορα κοινωνικο-πολιτικο-αισθητικά ζητήματα και εμβαθύνει περαιτέρω μόνος του, τότε θα μπορεί άνετα (και) να σε βρίζει, ενδεχομένως, για κάποιους πολύ συγκεκριμένους λόγους – και όχι επειδή νοιώθει ότι τον υποτιμάς, επειδή δεν καταλαβαίνει τι γράφεις...
https://www.lifo.gr/stiles/oi-ellines-ftohynane-kai-ginane-lebentes-anatomia-toy-neoy-ellinikoy-tragoydioy-lebentikis

22/7/2022
Κάτι άλλο έψαχνα και βρήκα αυτό...

Τετάρτη 3 Αυγούστου 2022

«Δολοφονήστε τον Μακάριο»: η ταινία των Κώστα Δημητρίου - Παύλου Φιλίππου από το 1975 – Σήμερα συμπληρώνονται 45 χρόνια από τον θάνατο του Αρχιεπίσκοπου Μακάριου, πρώτου Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας

Τα τραγικά γεγονότα στην Κύπρο, το καλοκαίρι του 1974, δηλαδή το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου που στόχευσε στην ανατροπή του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπίσκοπου Μακάριου, η τουρκική εισβολή της 20ης Ιουλίου και η ολοκλήρωσή της, με τον Αττίλα ΙΙ, που θα ξεκινούσε στις 14 Αυγούστου του ’74, καθόρισαν στον μέγιστο βαθμό εκείνο που αποκαλούμε, μέσα στα χρόνια και τις δεκαετίες, «κυπριακό».
Από πολύ νωρίς, σχεδόν με την εξέλιξη εκείνων των συγκλονιστικών γεγονότων, η Τέχνη σε Ελλάδα και Κύπρο, κατ’ αρχάς, δεν θα έμενε αμέτοχη.
Ακούστηκαν τραγούδια (ας θυμηθούμε το «Για την Κύπρο» του Διονύση Σαββόπουλου, από τον Νοέμβρη του ’74), γράφτηκαν πάμπολλα ποιήματα από έλληνες και κύπριους ποιητές (για παράδειγμα το «Ύμνος και θρήνος για την Κύπρο» του Γιάννη Ρίτσου, στον Κέδρο, το 1974), γράφτηκαν θεατρικά και λογοτεχνικά έργα, ενώ άπειρη υπήρξε και η βιβλιοπαραγωγή, η σχετική με το «κυπριακό». Δηλαδή τα ιστορικής και πολιτικής φύσεως βιβλία, που επιχείρησαν, από την αρχή σχεδόν, να φωτίσουν όλες τις σκοτεινές πλευρές εκείνης της περιόδου.
Μέσα σ’ αυτό το σύστημα της ανταπόκρισης, πάνω σ’ ένα ζήτημα, το «κυπριακό», που για τον ελληνισμό υπήρξε από την αρχή –παραμένοντας έως και σήμερα, σχεδόν μισόν αιώνα αργότερα– μια «ανοιχτή πληγή», ο κινηματογράφος δεν θα έμενε αμέτοχος.
Ήδη από το 1974 γυρίζεται μία από τις πρώτες ταινίες-ντοκιμαντέρ, υπό τον τίτλο «Έτσι Προδόθηκε η Κύπρος» του Γιώργου Φιλή, το 1975 προβάλλονται οι ταινίες «Αττίλας ’74» του Μιχάλη Κακογιάννη και «Δολοφονήστε τον Μακάριο» των Κώστα  Δημητρίου - Παύλου Φιλίππου, το 1976 ήταν η σειρά της ταινίας «Κύπρος, Η Άλλη Πραγματικότητα» της Θέκλας Κίττου και του Λάμπρου Παπαδημητράκη κ.λπ.
Τιμώντας την σημερινή ημέρα μνήμης, καθώς συμπληρώνονται 45 χρόνια από τον θάνατο (3 Αυγούστου 1977) του Αρχιεπίσκοπου και πρώτου Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Μακάριου του Γ, προκρίναμε να ασχοληθούμε, εδώ, με την ταινία των
Κώστα  Δημητρίου - Παύλου Φιλίππου «Δολοφονήστε τον Μακάριο». Και τούτο για πολλούς και διαφόρους λόγους – μα και για έναν ακόμη πολύ βασικό. Επειδή έχουμε να κάνουμε με την μοναδική ταινία μυθοπλασίας, στην οποίαν ο Μακάριος εμφανιζόταν ως ηθοποιός, υποδυόμενος φυσικά τον εαυτό του! Όλα τούτα αμέσως μετά την επιστροφή του στην Κύπρο από το εξωτερικό (Λονδίνο και αλλού), στις 7 Δεκεμβρίου 1974, μετά από απουσία τεσσάρων και πλέον μηνών.
Η δημιουργία των Κώστα  Δημητρίου - Παύλου Φιλίππου μοιάζει να αναφέρεται, ως ένα βαθμό, ηθελημένα ή όχι, στην περίφημη ταινία “La Battaglia di Algeri” (ε.τ. Η Μάχη της Αλγερίας) (1966) του Gillo Pontecorvo.
Και τούτο υπό την έννοια πως στην ταινία δίδονται ρόλοι σε πρόσωπα της πραγματικής Ιστορίας. Και δεν αναφερόμαστε μόνο στον Μακάριο, καθώς στην ταινία γίνεται ακόμη και αναπαράσταση των βασανιστηρίων με πρωταγωνιστές αληθινούς ελληνοκύπριους βασανιζόμενους, που βασανίζονται (στην ταινία πια) από πραγματικούς βασανιστές.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/cinema/dolofoniste-ton-makario-ena-pragmatiko-prosopo-se-mia-tainia-mythoplasias-toy-1975

Τρίτη 2 Αυγούστου 2022

GILAD HEKSELMAN το πολύ καλό άλμπουμ του ισραηλινού κιθαρίστα της jazz

Ισραηλινός μουσικός (κιθαρίστας), γεννημένος το 1983, ο Gilad Hekselman, ζει μεταξύ Tel-Aviv και Νέας Υόρκης, και βασικά στην Νέα Υόρκη. Ηχογραφεί δε από πολλά χρόνια προσωπικούς δίσκους, ενώ δεν είναι λίγες και οι παρουσίες του σε ευρύτερα σχήματα ή σε δίσκους «τρίτων». Με εγγραφές σε γνωστές εταιρείες (Whirlwind Recordings, Double Moon Records κ.ά.), ο Gilad Hekselman έχει τώρα (2022) ένα CD στην γνωστή μας βρετανική Edition Records (AN Music), που αποκαλείται Far Star και που είναι... πολύ καλό.
Ο Hekselman έχει ηχογραφήσει αυτό το άλμπουμ σε διάφορες sessions, στο Tel-Aviv (Μαρ.-Δεκ. 2020) και στην Νέα Υόρκη (Δεκ. 2020-Ιουν. 2021), παίζοντας βασικά ηλεκτρική κιθάρα, πλήκτρα, μπάσο, whistle και κρουστά, ενώ, ανά σύνθεση, δέχεται και «βοήθειες» από μία πλειάδα μουσικών, δηλαδή τους Eric Harland ντραμς, Shai Maestro co-production, πλήκτρα, Nathan Schram βιόλα, βιολί, ενορχηστρώσεις, Oren Hardy μπάσο, Alon Benjamini ντραμς, κρουστά, Nomok co-production, πλήκτρα, Amir Bresler co-production, ντραμς, κρουστά και Ziv Ravitz ντραμς.
Ο Gilad Hekselman είναι πολύ καλός συνθέτης, πέρα από κιθαρίστας, και αυτό το αντιλαμβάνεσαι αμέσως – από το πρώτο track του “Far Star”, που αποκαλείται “Long way from home”.
Η αίσθηση, που αποκομίζεις από το υλικό του Hekselman είναι εκείνο του... μεσογειακού fusion. Έχουμε, δηλαδή, εδώ, έναν τύπο ηλεκτρικής jazz, έντονης ηλεκτρικής jazz, που δεν αποφεύγει τα rock passages, ακόμη και τις dance ατασθαλίες ενίοτε, στηριγμένη στην δύναμη και την έμπνευση.
Λέμε «δύναμη», γιατί ο Hekselman παίζει τζαζ και τζαζ-ροκ κλίμακες με σθένος, και λέμε «έμπνευση» γιατί στο “Far Star” δεν υπάρχει ούτε μία στιγμή χαλαρή, στο-περίπου ή ασήμαντη.
Όλα έχουν την αξία και το νόημά τους, εδώ, με κομμάτια σαν το σχεδόν 9λεπτο “Magic chord” να ακούγονται στ’ αυτιά μου αρκετά προχωρημένα (ως σύγχρονο fusion), με τα «χτυπήματα» του Eric Harland (αυτού του πολύ σημαντικού ντράμερ) να κάνουν την μισή, τουλάχιστον, δουλειά, ενώ άλλα κομμάτια, σαν την μέσου-τέμπου μπαλάντα “Cycles”, που διαθέτει θελκτική μελωδική ανάπτυξη, να καταφέρνουν να σε κερδίζουν, εύκολα, με την ουσία και την απλότητά τους.
Ένα χαρισματικό άλμπουμ είναι το “Far Star”, που μπορεί να ενδιαφέρει τόσο ακροατές της jazz, όσο και του rock.

Δευτέρα 1 Αυγούστου 2022

TORD GUSTAVSEN TRIO το πέμπτο άλμπουμ του για την ECM

Το πέμπτο άλμπουμ, μέσα σε 20 χρόνια, του Tord Gustavsen Trio για την ECM Records (ΑΝ Μusic) είναι γεγονός. Ο δίσκος αποκαλείται Opening (2022) και ακούγονται σε αυτόν οι Tord Gustavsen πιάνο, ηλεκτρονικά, Steinar Raknes κοντραμπάσο, ηλεκτρονικά και Jarle Vespestad ντραμς. Παρατηρούμε, δηλαδή, σε σχέση με το προηγούμενο CD του γκρουπ, στην γερμανική εταιρεία, το “The Other Side” [ECM, 2018], μία αλλαγή στην line-up του, καθώς την θέση του κοντραμπασίστα Sigurd Hole έχει τώρα ο Steinar Raknes.
Πάντως και σ’ αυτή την πρόταση υπερισχύουν οι συνθέσεις του Gustavsen, ενώ υπάρχουν και τρεις διασκευές, στο παραδοσιακό “Visa från rättvik”, στο “Fløytelåt” του νορβηγού συνθέτη Geirr Tveitt (1908-1981) και στο “Vær sterk, min sjel” του επίσης Νορβηγού Egil Hovland (1924-2013).
Το άλμπουμ ανήκει σ’ έναν χώρο που αδόκιμα θα τον χαρακτηρίζαμε ως «ποιητική
jazz». Μία jazz χαμηλών τόνων δηλαδή, αρκούντως ήσυχη, και συνάμα απρόβλεπτη και καταπραϋντική, που στηρίζεται στις ανοιχτές και κάπως «θαμπές» μελωδίες (τις οποίες διεκπεραιώνει το πιάνο) και ακόμη στο υπόκωφο ρυθμικό τμήμα – με το μπάσο-ντραμς δηλαδή να πλειοδοτούν σε «υπόγεια» vibes.
Ο κανόνας είναι αυτός και όπως κάθε κανόνας δεν μπορεί παρά να εμπεριέχει και τις εξαιρέσεις του – βασικά σε δυο-τρία tracks, στα οποία το μπάσο, με την βοήθεια pedals και εφφέ, ακούγεται σαν ηλεκτρική κιθάρα (στο “Helensburgh tango”, στο “Re-opening” και ιδίως στο “Ritual”), ανακαλώντας μνήμες από Terje Rypdal.
Οπωσδήποτε η βορειοευρωπαϊκή φολκλορική παράδοση αποτελεί μία βασική αναφορά για τον Tord Gustavsen και κάπως έτσι δίσκοι των Bengt-Arne Wallin, Jan Johansson, Bill Evans / Monica Zetterlund και λοιπών, που αντιμετώπισαν αυτήν ακριβώς την παράδοση μέσα από ένα τζαζ πρίσμα, δεν μπορεί παρά να αποβαίνουν καθοριστικοί, όσον αφορά σε κάποιες πιο συγκεκριμένες επιρροές του trio. Συμβαίνει.
Όπως συμβαίνει το “Opening”, γενικώς, να αποτελεί μία ιδιαίτερη εσωτερικής έντασης πρόταση, που ταυτίζεται πλήρως μ’ εκείνο που ανακαλούμε όταν ακούμε τον (αισθητικό) όρο nordic-jazz.