ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΤΣΑΚΝΗΣ-ΜΑΡΙΑΝΙΝΑ ΚΡΙΕΖΗ ανέλπιστη θεατρική μουσική και τραγούδια από το 1998

Ένα ανέλπιστο άλμπουμ έχουμε εδώ, στο οποίο καταγράφεται η θεατρική μουσική και τα τραγούδια, που έγραψαν ο Διονύσης Τσακνής και η Μαριανίνα Κριεζή (1947-2022) για το θεατρικό έργο του Δημήτρη Ψαθά «Μαντάμ Σουσού», που είχε ανεβεί στο Θέατρο Βρετάνια τη σεζόν 1998-1999, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου. Βασικοί πρωταγωνιστές ήταν η Άννα Παναγιωτοπούλου (1945-2024), σ’ ένα ρόλο που σημάδεψε, ως γνωστόν, την καριέρα της, ο Σταύρος Παράβας (1935-2008) και ο Νίκος Γαλανός (1945-2025). Μου κάνει εντύπωση το γεγονός πως για μια τέτοια παράσταση είχε γραφτεί τόση μουσική από τον Τσακνή, κάτι, που, πιθανώς, να προσέδιδε σ’ αυτήν (στην παράσταση εννοώ) χαρακτηριστικά μιούζικαλ. Δεν ξέρω, δεν την είχα δει.

Ο δίσκος, που καταγράφει τις μουσικές και τα τραγούδια για την «Μαντάμ Σουσού» [Όγδοο Music, 2025], σ’ ένα βινύλιο, σχεδόν τριάντα χρόνια αργότερα, έχει ασυζητητί ιδιαίτερο νόημα – βασικά γιατί, εδώ, έχουμε να κάνουμε με ένα άκρως ενδιαφέρον υλικό απ’ όποια πλευρά και να το δεις. Και συνθετικά, με τον Τσακνή να δανείζεται με δημιουργικό τρόπο στοιχεία από την καντάδα, το ρεμπέτικο και το «έντεχνο» τραγούδι, το βαλς, το τάνγκο, την τζαζ κ.λπ., και με την Κριεζή να χρησιμοποιεί αυτόν τον ιδιαίτερο λόγο της προκειμένου να περιγράψει τις ευτράπελες ή όχι και τόσο καταστάσεις του θεατρικού έργου (έπρεπε, οπωσδήποτε, να υπάρχει ένθετο με τους στίχους της στο δίσκο).
Ο Παράβας σαν ερμηνευτής είναι πολύ καλός έως και συγκινητικός θα έλεγα στο «Ο χωρισμός-Το παράπονο του Παναγιωτάκη», ενώ και τραγούδια σαν το «Η βροχή στο Βούθουλα και στο Κολωνάκι», με την Παναγιωτοπούλου και τον θίασο, ξεχωρίζουν άμεσα για την ευρηματικότητά τους.
Τώρα, το γεγονός πως όλο αυτό το ηχητικό υλικό τυγχάνει της παρουσίας και της συμμετοχής τόσο πολλών και καλών μουσικών (Δημήτρης Μπαρμπαγάλας, Μιχάλης Μουστάκης, Μίμης Ντούτσουλης, Θύμιος Παπαδόπουλος, Γιάννης Μπιθικώτσης, Γιώργος Μαγκλάρας κ.ά.) είναι κάτι που συμβάλλει ακόμη περισσότερο στην αξία της δισκογραφημένης «Μαντάμ Σουσού».
Επαφή: https://ogdooshop.gr/%CE%92%CE%B9%CE%BD%CF%8D%CE%BB%CE%B9%CE%B1/Madam_Sousou

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 715

28/4/2026
>>«Μια μέρα ήρθε η μπόσενα και μου είπε πως στο μαγαζί βρίσκονται καμιά δεκαριά άτομα με τον κύριο Γκούτμαν. Τους είχε φέρει το ενδιαφέρον τους για ένα σκοπό που έπρεπε να παιχτεί πάνω σε μοιρολόι και οι άνθρωποι αυτοί δεν μπορούσαν να το παίξουν, η ορχήστρα του Μπέννυ Γκούτμαν. Επρόκειτο για κινηματογραφικό έργο του Ρίτσαρντ Σεραφιάν. Το Άντυ (σ.σ. ταινία του 1965), όπου μια μάνα χάνει την κόρη της και τρελαίνεται. Για εκείνη τη στιγμή θέλαν’ ένα σκοπό μοιρολόι. Ρώτησαν και τους είπαν να έρθουν στη Νέα Υόρκη, στο κέντρο Αλή Μπαμπάς, όπου παίζει κάποιος, που είναι σε θέση να εξυπηρετήσει και ονομάζεται Τάσος Χαλκιάς».>>

100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ / Από το μουσικό θέατρο και το ελαφρό τραγούδι στη σύγχρονη και αυτοσχεδιαστική τζαζ, Όγδοο, 2025
Ο Τάσος Χαλκιάς και ο Benny Goodman στη Νέα Υόρκη στο μέσο του '60 σελ. 68-70

27/4/2026
Το χειρότερο όλων είναι δεν είναι απλώς και μόνον η καταρράκωση των θεσμών, είναι η διαρκής μετατόπιση των ορίων της ξετσιπωσιάς – που ακολουθούν συνεχή πορεία προς τα πάνω από τα μνημόνια και μετά. Κάνουν ό,τι θέλουν, δεν δίνουν λογαριασμό σε κανέναν, και φυσικά δεν τιμωρείται κανείς, έστω και «για τα μάτια», για τα τόσα φοβερά που γίνονται και ακούμε καθημερινά. Και κάπως έτσι εκείνο που συνέβη με τον Τσοχατζόπουλο, που «θυσιάστηκε», για να... μην λέει ο κόσμος, θα μας φαίνεται σε λίγο σαν ο «χρυσούς αιών» της αξιοπιστίας της πολιτικής και των πολιτικών.

25/4/2026
Μόνο τους ειδικούς αξίζει ν’ ακούς. Τους βαθείς γνώστες. Αρκεί κι αυτοί να μην κατεβάζουν φτηνές πολιτικές, και να μην καταντάνε κλακαδόροι της εξουσίας. Να μην είναι κραγμένοι συστημικοί δηλαδή.
Ο Γεωργουσόπουλος είχε κάπου το σύνδρομο του Ρένου, αφού οι εισαγωγές του και οι τοποθετήσεις του σε ξεψυχάνε, αλλά όταν μπαίνει στην κουβέντα, σχεδόν με το έτσι θέλω, σχεδόν με τσαμπουκά, ο Ληναίος (φοβερός!), το πράγμα απογειώνεται. Οι άνθρωποι δεν παίζονται - καθώς συζητούν με απίστευτο πάθος. Ξέρουν για τι μιλάνε και λένε σπουδαία πράγματα, που δείχνουν το εύρος των γνώσεών τους. Και το κάνουν τούτο όχι για να εντυπωσιάσουν όσους τους ακούνε, αλλά γιατί μιλάνε για τη ζωή τους. Γιατί το θέατρο ήταν η ζωή τους. Είναι φοβερά αυτά που λέγονται για το λαϊκό θέατρο (φάρσα, κωμωδία), την κατάργηση της σκηνής, την ενσωμάτωση του λάθους, τον αυτοσχεδιασμό και τόσα άλλα. Τζάμπα σεμινάριο (γιατί, για να το παρακολουθούσες αυτό σε καμιά σχολή θα έπρεπε και θα άξιζε να πληρώσεις αδρά) και διαρκεί μόνο 25 λεπτά...
https://www.youtube.com/watch?v=Lmtw51YGWuM

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 713

23/4/2026
Συμπληρώνεται ένας χρόνος από το φευγιό του φίλου, συνεργάτη και συνάδελφου Γιώργου Χαρωνίτη. Με ξύπνησε στις 24 Απριλίου, πέρσι, ο Θανάσης ο Μετρονόμος, για να μου πει τηλεφωνικά το δυσάρεστο νέο. Όσο κι αν είχαμε ψυλλιαστεί κάτι ο θάνατος ενός ανθρώπου, που τον ήξερες καλά, δεν μπορεί παρά να σε τρομάζει και να σε ταράζει. Και να σε βάζει σε σκέψεις.

Μου είχε ζητηθεί τότε, από 2-3 σάιτ, να μιλήσω και να γράψω για τον Χαρωνίτη. Είχα αρνηθεί. Και την 1η Οκτωβρίου 2025 είχα γράψει εδώ μέσα το εξής: «Σχεδόν έξι μήνες μετά από το θάνατο του Γιώργου Χαρωνίτη έγραψα ένα κείμενο για κείνον. Για τον φίλο, τον συνάδελφο, τον συνεργάτη. Θα δημοσιευθεί όταν και όπου πρέπει...».
Και κάπως έτσι το κείμενο θα δημοσιευόταν στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025], που θα κυκλοφορούσε τον Δεκέμβριο.
Εξάλλου, όλο το βιβλίο είναι αφιερωμένο στον Γιώργο (το ξέρουν όσοι το έχουν αγοράσει), και στο σχετικό κείμενο, στο τελευταίο κεφάλαιο, που είναι γραμμένο για ’κείνον, αναφέρω το πώς γνωριστήκαμε, πώς συνεργαστήκαμε στο «Jazz & Τζαζ» και άλλα πολλά. Κι εκεί θα μείνουν όλα αυτά...
(Αγίου Γεωργίου ανήμερα)

22/4/ 2026
Στα 12,1 δισ. φθάνει το πλεόνασμα. Από πού; Η χώρα δεν παράγει τίποτα. Πώς βγαίνουν αυτά τα λεφτά; Βασικά από τους φόρους μας. Έμμεσους και άμεσους. Ξεζούμισμα κανονικό. Και επιστρέφουν πίσω ψίχουλα, και μάλιστα με το σταγονόμετρο. Τα υπόλοιπα πού θα πάνε; Στο χρέος λέει. Το οποίο ποιοι το δημιούργησαν; 20-30 οικογένειες και κάτι περιφερειακά συνεργαζόμενα λαμόγια.
Οι περισσότεροι από μας πληρώνουμε χρέη ξένα. Που δεν τα δημιουργήσαμε εμείς. Που δεν μας αναλογούν. Και τα οποία πληρώνουμε με όρους, που ήρθαν υπαγορευμένοι απ’ έξω και για τους οποίους συναίνεσαν οι δικοί μας. Ποιος άνθρωπος 20-25 χρονώ, που έχει τη ζωή μπροστά του, κι έχει τα όνειρά του (γιατί εμείς δεν έχουμε πλέον τίποτα) θα κάτσει να υπομείνει αυτή τη διαχρονική κλοπή και αυτή την κατάφορη αδικία;
Δεν ξέρω αν μας άξιζε να ζήσουμε σε μια πεθαμένη χώρα, αλλά κι αυτή την εκδίκηση, αυτό το στυγερό μίσος απέναντί μας, απέναντι στο μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας, προσωπικά, δεν το περίμενα...

22/4/ 2026
ΠΕΘΑΝΕ Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΛΗΝΑΙΟΣ
Όταν είχε δημοσιευθεί αυτό το κείμενο για το Θέατρο Άλφα, του Στέφανου Ληναίου και της Έλλης Φωτίου, στις 17 Νοεμβρίου 2022, ο κ. Ληναίος είχε αναζητήσει το τηλέφωνό μου. Και όντως με είχε καλέσει για να με ευχαριστήσει για όσα είχα γράψει. Και όχι μόνο να μ’ ευχαριστήσει, αλλά και για να συζητήσουμε κάμποση ώρα. 

Δεν μου έχει τύχει πολλές φορές αυτό, με ανθρώπους της γενιάς του – κάτι που το θεώρησα μεγάλη τιμή, επιβεβαιώνοντας μέσα μου την εικόνα που είχα γι’ αυτόν τον ακέραιο άνθρωπο (από το θέατρο, τον κινηματογράφο, τα βιβλία κ.λπ.). Εν ειρήνη...
https://www.lifo.gr/culture/arxaiologia/theatro-alfa-patision-kai-stoyrnari-tis-meres-tis-exegersis-toy-polytehneioy

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 688

9/12/2025
Το πιο νέο βιβλίο μου «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ / από το μουσικό θέατρο και το ελαφρό τραγούδι στη σύγχρονη και αυτοσχεδιαστική τζαζ» [Όγδοο, 2025] βρίσκεται ήδη σε όλα τα κεντρικά βιβλιοπωλεία (φυσικά και στα on line) και μέχρι το τέλος της εβδομάδας θα βρίσκεται παντού. Φυσικά μπορείτε να το προμηθευτείτε και με παραγγελία στα γειτονικά σας βιβλιοπωλεία.

6/12/2025

Για την ταινία δεν θέλω να πω τίποτα, έχετε διαβάσει και ακούσει όσοι ενδιαφέρεστε χιλιάδες πράματα, αλλά η αφίσα ρε φίλε είναι το άκρον άωτον του ακαλαίσθητου. Εντελώς αηδιαστική. Αν είναι ποτέ δυνατόν στις θέσεις των ματιών να βλέπεις... κατουρίστρες και να λες... μ' αρέσει.
update

[νομίζω πως μετά από 66 σχόλια έχει κάπου εξαντληθεί το θέμα - όσο περισσότερα σχόλια μαζεύονται τόσο χάνεται η μπάλα, καθώς δυσκολεύεσαι να τα βρεις και να τα διαβάσεις - σας ευχαριστώ όλες και όλους]

6/12/2025
Πριν από λίγες μέρες (29 Νοεμβρίου) πέθανε ο τσεχοσλοβακο-άγγλος θεατρικός συγγραφέας και σεναριογράφος Tom Stoppard. Ήταν 88 ετών.
Πολυβραβευμένος τόσο σαν σεναρίστας όσο και σαν συγγραφέας, ο Stoppard ήταν γνωστός στην Ελλάδα από πολύ νωρίς, τουλάχιστον από το 1972-73 όταν η Νέα Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου είχε ανεβάσει το έργο του «Ο Ρόζενκραντς και ο Γκίλντενστερν Πέθαναν», με τον Νικηφόρο Νανέρη και τον Χρήστο Πολίτη. Παλιά, σ’ ένα άρθρο που είχα κάνει για τον Πολίτη, για το LiFO. gr, είχα δημοσιεύσει και φωτό από την παράσταση.
Επίσης είχε ανεβεί και το “Travesties”, σε σκηνοθεσία Ρούλας Πατεράκη, το 1979-80 στον Άδωνι της Θεσσαλονίκης, με free-improv μουσική από τους Παπαδημητρίου, Φλωρίδη και Παπάζογλου, όπως και άλλα έργα του στην πορεία.
Για τον Stoppard έχω μια αναφορά και στο «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία και Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60 (μία αντι-ανάγνωση)» [Όγδοο, 2025], στο υποκεφάλαιο «μίκης-beatles-χριστιανοί-μαοϊκοί», γράφοντας για το μαοϊκό (και αντι-ροκ) περιοδικό των σίξτις «Σπουδαστικός Κόσμος», όπως και για την μετέπειτα στροφή των «μεγαλύτερων εχθρών του ροκ», δηλαδή των μαοϊκών, όταν θα το υπεράσπιζαν (το ροκ), στα 00s πια, μέσω του έργου του Stoppard “Rock ’n’ Roll”. Πιο συγκεκριμένα από το βιβλίο (σελ.91-92)...

>>Τέλος, σ’ ένα ακόμη άρθρο του ιδίου τεύχους του «Σπουδαστικού Κόσμου», που τιτλοφορείται «Για ένα αντιιμπεριαλιστικό πολιτιστικό μέτωπο» και που υπογράφεται από τη σύνταξη του εντύπου, υπάρχει εκ νέου κριτική κατά των Beatles, αλλά και εμμέσως πλην σαφώς κατά του Μίκη Θεοδωράκη. Μπορεί οι μαοϊκοί να... ανένηψαν στα 00s, όταν ανακάλυψαν τους Τσεχοσλοβάκους Plastic People of the Universe κι άρχισαν να υπερασπίζουν το ροκ –μέσω του θεατρικού του Tom Stoppard «Rock ’n’ roll», που θα ανέβαινε στο Θέατρο Πόρτα τη σεζόν 2008-09, σε σκηνοθεσία του (παλιού μαοϊκού) Γιώργου Κοτανίδη (1945-2020)–, όμως και τότε με τη... λάθος ροκ-πλευρά της Ιστορίας ήταν.<<
[το έργο παιζόταν τέτοιες μέρες, επί Γρηγορόπουλου, το '08, και είχαν διακοπεί οι παραστάσεις λόγω των γεγονότων, αλλά είχα προλάβει να το δω]
[Τα ερωτήματα που φαίνονται στη φωτό, με όλο το σέβας, είναι της πλάκας...]

5/12/2025
Λένε τα παλιά τραγούδια χωρίς καμία αίσθηση τού πότε γράφτηκαν, σε τι συνθήκες και για ποιους λόγους. Αυτό φαίνεται όχι μόνο από τον τρόπο που τα τραγουδάνε, αλλά και από το πώς στήνονται στη σκηνή, τραγουδιστές και μουσικοί, μέχρι τα ρούχα που φοράνε, το τι λένε στον κόσμο κ.λπ.
Και οι από κάτω, εν τω μεταξύ, στον... κόσμο τους κι αυτοί. Δεν υπάρχει ουδεμία επαφή με την ιστορία του τραγουδιού. Καμία συνείδηση τού τι σημαίνει να τραγουδάς σήμερα ένα τραγούδι του Θεοδωράκη ή του Χατζιδάκι. Τίποτα απολύτως. Μια εξωτερική εικόνα μόνο, που μεταφέρεται από live σε live, σαν διαφημιστικό προϊόν – αποκαθαρμένο απ' όλα τα σημαινόμενά του. Μια τραγική έλλειψη πνευματικότητας. Ένα κενό νοήματος.
Λέει ο άλλος, επίδοξος χατζιδακικός εμηνευτής, το «της αγάπης αίματα», και πριν φουμέρνει πάνω στη σκηνή. Δεν ξέρω τι διάολο φουμέρνει, αλλά φουμέρνει, σε στυλ... ροκ μαγκιά, κλανιά κι εξάτμιση. Θα τρίζουν τα κόκαλα του Jerry Garcia. Είδατε εσείς ποτέ τον Μπιθικώτση να φουμέρνει πριν πει αυτό το τραγούδι;
Δεν ξέρω τι θέλει να παραστήσει ο καθένας, αλλά είναι μάλλον ευτύχημα όταν απαγορεύουν ορισμένοι να ακούγονται τραγούδια όπου να ’ναι απ’ όποιους να ’ναι. Είναι το λιγότερο που μπορεί να κάνει κάποιος.

ΝΤΙΡΛΑΝΤΑ

Την play-list με τα 25 τραγούδια του Σαββόπουλου, που ανέβηκε το πρωί στο Spotify, μέσω του LiFO. gr, την έφτιαξα σε χρόνο dt. Χωρίς καν ν’ ακούσω τα κομμάτια. Απλώς σκέφτηκα λίγο σε σχέση με την θέση τους, το να κολλήσω ποια με ποιο κτλ. Ήθελα η λίστα να είχε μια συγκεκριμένη ροή, πηγαίνοντάς σε από το ένα θέμα στο άλλο. Γιατί στη λίστα υπάρχουν θέματα, υπάρχουν sections. Τέλος πάντων, ελπίζω όσοι την άκουσαν να την απόλαυσαν – και ιδίως οι νεότεροι, που δεν είναι εξοικειωμένοι με αυτές τις καταστάσεις και που θα αντιλήφθηκαν, ελπίζω, τι εστί Σαββόπουλος.
Λοιπόν, τη λίστα την άκουσα μία φορά, μετά, όταν ανέβηκε στο Spotify από το LiFO, για να δω τέλος πάντων τι ακριβώς έφτιαξα. Άκουσα και τα 25 τραγούδια ένα-ένα, αλλά όταν έφθασα στο υπ’ αριθμόν 11... ανατρίχιασα. Δεν μου συνέβη με κανένα άλλο τραγούδι της λίστας. Παρότι με 2-3 πολυαγαπημένα, που τα έχω συνδέσει με συγκεκριμένες καταστάσεις, αν τα έβαζα κι αυτά μέσα, πιθανώς να συνέβαινε το ίδιο. Τέλος πάντων με το Ντιρλαντά, παρότι άκουγα τη λίστα έτσι κάπως επαγγελματικά να πούμε, μου σηκώθηκε η τρίχα.
Τι αριστουργηματική εκτέλεση είν’ αυτή; Τι διονυσιακή γιορτή έστησε μέσα σε 2-3 λεπτά ο Σαββόπουλος; Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι αυτό το τραγούδι ακούστηκε σε κάθε μεριά του κόσμου το 1970-71. Ακόμη και ο Ιάπωνας ακόμη και ο Βραζιλιάνος θα έμειναν με ανοιχτό το στόμα.
Το άδικα υποτιμημένο Ντιρλαντά (ήταν κι αυτός ένας από τους λόγους που το έβαλα στη λίστα) είναι ένα από τα πρώτα τραγούδια που θυμάμαι από την πολύ παιδική μου ηλικία. Το θυμάμαι δηλαδή από τότε που βγήκε, γιατί ακουγόταν παντού. Και όταν λέω παντού... παντού. Ήταν σίγουρα το πρώτο τραγούδι του Σαββόπουλου που θα έφθανε ποτέ στ’ αυτιά μου. Λέω «του Σαββόπουλου», γιατί μόνο ο Σαββόπουλος αναδημιούργησε το τραγούδι κάνοντάς το κάτι ξεχωριστό, επεμβαίνοντας φυσικά και στα μουσικά μέρη και στο στίχο. Με λεπτές επεμβάσεις όμως, που να μην αλλοιώνουν την αρχική νησιώτικη πηγή.
Το Ντιρλαντά, για το οποίο έχω γράψει πολλά και στο πρόσφατο βιβλίο μου, είναι ένα τραγούδι της εργατιάς (να το πω έτσι), της ναυτικής εργατιάς. Οι στίχοι του έχουν πολυθεματικό χαρακτήρα, με τις αντιφωνίες να του δίνουν αυτόν τον σχεδόν εξεγερτικό αέρα. Η ενορχήστρωση του Κοντογιώργου στον δίσκο και βεβαίως οι παρεμβάσεις του Σαββόπουλου υπήρξαν καταλυτικές.
Δεν ξέρω, για παράδειγμα, πόσοι έχουν προσέξει το δίστιχο «Ω ντιρλαντά θα δέσω κόμπο / βρε στο λαιμό τους των αρχόντω». Αυτό είναι σαββοπουλικό, γιατί το αρχικό του καπετάνιου έλεγε «Ω ντιρλαντά κι ήρτεν ο κόμπος / βρε στο λαιμό τως των αρχόντω».
Δηλαδή είναι άλλο το ήρθε ο κόμπος στο λαιμό των αρχόντων (σαν να πνίγηκαν μόνοι τους, ενώ κάτι έτρωγαν ας πούμε) και είναι άλλο το... θα πάω ΕΓΩ να δέσω κόμπο στο λαιμό τον αρχόντων. Και γιατί θα τους δέσω τον κόμπο; Όχι για να τους φτιάξω τη γραβάτα προφανώς, αλλά για να τους... καρυδώσω (για... όσα καλά έχουν κάνει στον κόσμο). Αν «η βία είναι η μαμή κάθε παλιάς κοινωνίας, όταν αυτή εγκυμονεί τη νέα» (όπως έλεγε ο Μαρξ), ο Σαββόπουλος έχει απέναντί του ένα αντιδημοκρατικό καθεστώς, που αντιπροσωπεύει την παλιά κοινωνία, που τον έχει φυλακίσει, που τον έχει βασανίσει, που έχει βάλει χαφιέδες να τον παρακολουθούν στενά και να τον αναστατώνουν και μέσω αυτής της καταπληκτικής διασκευής τούς στέλνει ένα... δωράκι. (Όταν η Μαρινέλλα θα το έκανε επίσης επιτυχία το Ντιρλαντά, λίγο αργότερα, θα το έλεγε με τα λόγια του καπετάνιου, όχι με τα λόγια του Σαββόπουλου – και ακόμη κι αυτό για μένα δείχνει κάτι).

Αν ήμουνα 17-18 χρονώ το 1970 δεν θα ήθελα να ήμουνα χίπις, γιατί οι έλληνες χίπιδες ήταν κάτι το ξεφτιλέ τότε (δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να αναπτυχθεί original hippy κίνημα στην Ελλάδα των σίξτις, όχι λόγω χούντας φυσικά, αλλά λόγω της φτώχειας και της ανέχειας της μεταπολεμικής ελληνικής κοινωνίας, για την οποία η επίπλαστη ευμάρεια και η κατανάλωση ήταν κάτι το άγνωστο μετά από τον πόλεμο, ώστε να έδινε κάποια τροφή στην αποτίναξή τους, στην αναζήτηση δηλαδή μιας πιο ανθρώπινης ζωής, κοντά στη φύση κτλ, όπως συνέβη στη Δυτική Ακτή των ΗΠΑ), αλλά... ντιρλαντάς, σαν τον Παράβα ας πούμε, πολύ θα ήθελα να ήμουν. Γιατί ο Παράβας ήταν από τους ελάχιστους που είχε αντισταθεί με τα θεατρικά του νούμερα, τότε, στο καθεστώς, πληρώνοντάς το με κυνήγι, με κόψιμο σκετς και με εξορία στη Γυάρο, όταν αυτή θα ξανάνοιγε από τον Ιωαννίδη.

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ / ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΑΒΕΡΩΦ-ΤΟΣΙΤΣΑΣ: Επιστροφή στις Μυκήνες – μια θεατρική συνεργασία από το 1972

Είναι μια συνεργασία αυτή, μεταξύ του Μάνου Χατζιδάκι (1925-1994) και του πολιτικού, λογοτέχνη, θεατρικού συγγραφέα κ.λπ. Ευάγγελου Αβέρωφ-Τοσίτσα (1910-1990), που δεν είναι ευρέως διαδεδομένη. Οπότε και γι’ αυτό το λόγο, μα και για άλλους, έχει το ενδιαφέρον της.
Δεν είναι γνωστό, τουλάχιστον σ’ εμένα, πότε και υπό ποιες συνθήκες γνωρίστηκαν ο Χατζιδάκις με τον Αβέρωφ. Εννοώ πως δεν γνωρίζω συγκεκριμένες δηλώσεις επί του θέματος του ενός ή του άλλου (πέρα από κάποια περιστατικά που μνημονεύονται στο διαδίκτυο και τα οποία διηγούνται «τρίτοι», σε στυλ προφορικής ιστορίας). Πάντως και οι δύο ανήκαν στον κύκλο του Κωνσταντίνου Καραμανλή (1907-1998), οπότε δεν αποκλείεται καθόλου αυτή η γνωριμία να μας πηγαίνει πολύ πίσω στο χρόνο, στο τέλος της δεκαετίας του ’50 και στην αρχή του ’60, όταν ο Αβέρωφ ήταν υπουργός Εξωτερικών της τότε κυβέρνησης Καραμανλή και ο Μάνος Χατζιδάκις ένας πολύ επιτυχημένος και βραβευμένος (σε Ελλάδα και εξωτερικό) συνθέτης. Σε κάθε περίπτωση το σίγουρο είναι πως στο ξεκίνημα της δεκαετίας του ’70 εκείνη η φιλική σχέση θα γινόταν ορατή και καλλιτεχνικά – και είναι αυτό, που μας ενδιαφέρει τώρα περισσότερο.
Τον Σεπτέμβριο του 1970 ο Μάνος Χατζιδάκις βρισκόταν στη Ρώμη, πολύ πιθανόν για την ολοκλήρωση του σάουντρακ της ταινίας του John Crowther “The Martlet’s Tale”. Εδώ να πω πως όταν ο Χατζιδάκις βρισκόταν στην Αμερική, στο τέλος των 60s και στην αρχή των 70s, ταξίδευε, για δουλειές, πολύ συχνά σε άλλες χώρες (της Ευρώπης κυρίως), φθάνοντας μέχρι και στην Τεχεράνη του Σάχη.
Εκεί, στη Ρώμη, θα τον συναντούσε ο Αλέξης Μινωτής ζητώντας του να γράψει μουσική για ένα θεατρικό του Ευάγγελου Αβέρωφ-Τοσίτσα, που σκόπευε να ανεβάσει ο θίασος που είχαν από κοινού με την Κατίνα Παξινού, για τη σεζόν 1970-71. Το έργο λεγόταν «Επιστροφή στις Μυκήνες» και θα ακολουθούσε τον «Ματωμένο Γάμο» του Federico García Lorca, που θα έκανε πρεμιέρα στο Θέατρο Κατίνας Παξινού (Rex) τον Οκτώβριο του ’70 (με τη γνωστή μουσική και τα τραγούδια των Χατζιδάκι-Γκάτσου). Η μάλλον ανέλπιστη επιτυχία της παράστασης (αν κρίνω από διάφορα γραφόμενα της εποχής), που θα τραβούσε έως και το τέλος Μαρτίου του ’71, θα άλλαζε τα σχέδια των δύο μεγάλων πρωταγωνιστών, του Μινωτή και της Παξινού, οι οποίοι αμέσως μετά θα ανέβαζαν το έργο του Paul Willems «Η Πόλη με τα Πανιά» – με το «Επιστροφή στις Μυκήνες» κάπως να ξεμένει, δίχως τούτο να σημαίνει πως ο Χατζιδάκις δεν είχε ήδη έτοιμη τη μουσική του.

Πότε θα ανέβαινε, τελικά, το θεατρικό; Όταν ο Χατζιδάκις θα είχε επιστρέψει πλέον από την Αμερική, έχοντας έτοιμο και τον «Μεγάλο Ερωτικό» του. Η πρώτη παρουσίαση του έργου «Επιστροφή στις Μυκήνες» συμβαίνει, λοιπόν, στις 17 Νοεμβρίου 1972, στο θέατρο Κάβα, από έναν άλλο θίασο όμως, εκείνον της Τιτίκας Νικηφοράκη – με τη σκηνοθεσία του Γρηγόρη Μασαλά (ή και Μασσαλά), τη σκηνογραφία και τα κοστούμια της Λαλούλας Χρυσικοπούλου, τα κοσμήματα του Ηλία Λαλαούνη και τη μουσική, βεβαίως, του Μάνου Χατζιδάκι. Περί τίνος επρόκειτο;
Στο βιβλίο με το κείμενο, τα μέρη και τους διαλόγους του έργου, που θα κυκλοφορούσε τον Αύγουστο του 1973, από τις εκδόσεις Βιβλιοπωλείο της Εστίας, ο Ευάγγελος Αβέρωφ-Τοσίτσας έγραφε ανάμεσα σε άλλα (σκέψεις, που υπήρχαν και στο θεατρικό πρόγραμμα, με το σχέδιο του Βύρωνα Απτόσογλου μπροστά):
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/theatro/manos-hatzidakis-eyaggelos-aberof-tositsas-epistrofi-stis-mykines

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 626

4/2/2025
Ο Τζωρτζ Χάμιλτον και η Νόρα Βαλσάμη στην ταινία "Medusa" (1973) παραγωγής Θεόδωρου Ρουμπάνη. "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου [LiFO Books, 2024].

4/2/2025
Γύρνα Χρήστο επειγόντως - με τα τραγούδια σου να "θάψεις" όσους σπέρνουν πανικούς...
https://www.youtube.com/watch?v=KvpfymuY7q4

3/2/2025
Θέλω να ρωτήσω τα παιδιά εκεί από την ΕΡΤ, που απ’ όσο είδα, στην εκπομπή τους με το Σαββόπουλο, προβάλλανε και φωτογραφίες του με τα Μπουρμπούλια από ένα παμπάλαιο Φαντάζιο –τις οποίες... τελείως συμπτωματικά είχα βάλει κι εγώ στο LiFO. gr πριν από δέκα χρόνια, το 2015– μήπως έχουν και αυτό το τεύχος, που έχει εξώφυλλο τον Ντόνοβαν και το οποίο ψάχνω από χρόνια (δεν κάνω πλάκα).

Αν το έχουν... θα με εξυπηρετήσουν. (γέλιο) Όπως τους εξυπηρέτησα κι εγώ...

3/2/2025
Ο φοβερός ορισμός του Βελλούδιου για τον ζεϊμπέκικο, που τον συνδέει με την κοινωνική και οικονομική καταπίεση, και με το ξέδομα που επιχειρείται μέσα από τη χορευτική διαδικασία, ώστε κάποιος να χαλαρώσει, να ηρεμήσει και να σκεφθεί αν πρέπει τελικά να βγει ή όχι με τα... σφυριά και τα δρεπάνια στους δρόμους.
Για να αντιληφθείτε, με απλά λόγια, γιατί τα ζεϊμπέκικα που χορεύονται απ’ όποιους να ‘ναι, όπου να ‘ναι, είναι για τα μπάζα...
«Αυτός ο χορός, ή μάλλον η όρχησις – διότι είναι κατ' εξοχήν ανδρική όρχησις, αφού υπονοεί και ορισμένους αδένας του άρρενος εις την σύνθεσίν της και την ετυμολογία της. Διότι μόνον ένας άνδρας έχει το βάρος να χορέψει μόνος και εκ του εαυτού του για τον εαυτόν του. Είναι ένα είδος, ας πούμε, κινησιολογικής υπερβατικής μεταρσιώσεως. Και έτσι ο κατατρυχόμενος από διάφορα βάρη οικονομικά, οικογενειακά, οιασδήποτε κοινωνικής σειράς πηγαίνει σε μία ταβέρναν εις ένα κέντρον, σηκώνεται, και χωρίς να 'χει ανάγκην από συντροφιά γυναικός ή άλλου ατόμου αρχίζει και χορεύει μονήρης, σόλο, μίαν όρχησιν χαλαρώσεως που είναι ο Αρτοζήνας-Ζεϊμπέκικος. Δηλαδή αρχίζει και περιδινίζεται , περιστρέφεται, απλώνει τα χέρια του σαν φτερούγες και τα κινεί σαν να ήθελε να πετάξει. Και πράγματι φαντάζεται ότι στις ωμοπλάτες του έχει φτερά και αιωρείται μεταξύ ας πούμε χρόνου και διαστήματος χώρων. Αφού εκτελέσει αυτό το γύμνασμα αισθάνεται χαλαρωμένος και πάει και κάθεται στην καρέκλα του, εις το κουτούκι(...) χωρίς να έχει το μίσος της πάλης των τάξεων, που λένε».
[Θάνος Μούρραης-Βελλούδιος]

3/2/2025
Επανέρχομαι στο ζήτημα της ανάρτησης του περασμένου Σαββάτου, σε σχέση με την υφαρπαγή ντοκουμέντων, από την εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης, Στούντιο 4 – τα οποία ντοκουμέντα είχα αναρτήσει πρώτος εγώ σε άρθρο μου σχετικό με το «Βρώμικο Ψωμί» του Σαββόπουλου (μα και σε άλλα), στο LiFO. gr.
Κατ’ αρχάς θέλω να ευχαριστήσω τον κόσμο (600 λάικ) για την ηθική συμπαράσταση. Γιατί, για μένα, το θέμα είναι ΜΟΝΟ ΗΘΙΚΟ και τίποτ’ άλλο. Δεν με ενδιαφέρει καθόλου η όποια νομική διάσταση του ζητήματος – και αν κάποιος σχολιάσει επ’ αυτού τα σχόλιά του θα τα σβήσω αμέσως. Θέλω να είμαι ξεκάθαρος.
Οι άνθρωποι αυτοί μπήκαν στο LiFO. gr και ξεκόλλησαν σκαναρισμένα ντοκουμέντα από τα κείμενά μου, για να τα χρησιμοποιήσουν στην εκπομπή τους. Τα ντοκουμέντα αυτά, βασικά σκαναρίσματα από παλιές (50ετίας) εφημερίδες και περιοδικά, αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της έρευνάς μου για το «Βρώμικο Ψωμί» (και για τον Σαββόπουλο γενικότερα), δεν είχαν αναδημοσιευτεί ποτέ πριν τα αναδημοσιεύσω εγώ και βεβαίως πριν τα επεξεργαστώ. Έξω από τα κείμενά μου, θέλω να πω, δεν έχουν κανένα απολύτως νόημα.
Βεβαίως οι άσχετοι της ΕΡΤ αυτό δεν το καταλαβαίνουν. Έχουν μαύρα μεσάνυχτα γι’ αυτά τα θέματα, τα οποία ανακατεύουν με διάφορα άλλα της επικαιρότητας, στο στυλ... όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω.
Φυσικά, για να εμπλουτίσουν την εκπομπή τους με τον Σαββόπουλο, θα μπορούσε να πάρουν φωτογραφίες από τους δίσκους του, και με αυτές και μόνο να πλαισιώσουν τη συνέντευξή τους – και θα ήταν μια χαρά.
Τόσους δίσκους έχει βγάλει ο Σαββό, τόσο φωτογραφικό υλικό υπάρχει μέσα σ’ αυτούς. Όχι... δεν θέλανε να δείξουν τον «Μπάλλο» ή το εξώφυλλο του “Happy Day” ή όλες αυτές τις κοινές φωτογραφίες του Σαββό που κυκλοφορούν παντού, ήθελαν να πάρουν τις δικές μου – εννοώ αυτές από τα κείμενά μου. Γιατί; Γιατί τους φάνηκαν μπάνικες, γιατί ακόμη και με το πτωχό τους μυαλό είδαν πως δεν πρόκειται για κάτι τετριμμένο, και θέλησαν να το παίξουν «ερευνητές» πάνω στην πλάτη μου. Ξεδόντιασαν δηλαδή τα κείμενά μου –γιατί κείμενα και φωτογραφίες είναι ένα πράγμα–, κάνοντάς τα φύλλο και φτερό, ακυρώνοντας κατά βάση τα ντοκουμέντα (με τον τρόπο που τα παρουσίασαν στην εκπομπή τους).
Γιατί, τι νόημα είχε να βάλλουν το απόκομμα από τη «Μουσική Γενιά» στην τηλεόραση; Το απόκομμα αυτό μπήκε στο κείμενό μου για να τεκμηριώσει κάτι που ακουγόταν από δω κι από κει, πως ο Σαββόπουλος είχε απευθυνθεί στην τύχη για να βρει μουσικούς για το Βρώμικο Ψωμί. Γιατί υπήρχαν θέματα με τα Μπουρμπούλια κι έψαχνε να βρει αντικαταστάτες τους. Γι’ αυτό μπήκε το απόκομμα. Το οποίο έτσι όπως είναι δημοσιευμένο και επεξεργασμένο στο LiFO. gr αποτυπώνει και τη δική μου δουλειά πάνω σ’ αυτό (στο απόκομμα εννοώ). Όποιος έχει τη «Μουσική Γενιά» και δει το συγκεκριμένο σημείο θα αντιληφθεί αμέσως τι δουλειά έχω κάνει εκεί. Θέλω να πω πως το απόκομμα αυτό έχει επάνω δέκα αόρατα «υδατόσημα», που αποδεικνύουν τη δουλειά μου.
Θέλανε, λοιπόν, οι λεβέντες αυτοί να δείξουν «γράμματα». Δεν τους έκαναν μόνον κάποιες κοινές φωτό του Σαββό (που θα ήταν μια χαρά –το ξαναλέω– για την εκπομπή τους), θέλανε να το παίξουνε και ερευνητές, υφαρπάζοντας ξένες έρευνες. Και το έκαναν αυτό, επεμβαίνοντας επί των κειμένων μου (διαχωρίζοντας τα αδιαχώριστα), επειδή εγώ γι’ αυτούς είμαι ένας «τίποτας», ένας «άγνωστος».
Είμαι δε σίγουρος, πως αν ήμουν δημοσιοσχεσίτης, αν τριγύριζα σε διαδρόμους, και αν πήγαινα όπου με καλούν να πάω, και εμφανιζόμουνα στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις τους, θα μου συμπεριφέρονταν αλλιώς. Το γεγονός ότι με απαξιώνουν, μετά από 30 επαγγελματικά χρόνια στην αρθρογραφία, είναι κάτι που μπορεί να μ’ ενοχλεί σ’ ένα μικρό βαθμό (βασικά χέστηκα, για τη γνώμη τους για μένα), αλλά κυρίως αυτό δείχνει το θράσος τους και την ασχετοσύνη τους.
Για κάθε ντοκουμέντο που υφάρπαξαν από τα κείμενά μου ισχύουν αυτά που έγραψα. Όπως ισχύουν και για το διαφημιστικό με τους ρεμπέτες από το Κύτταρο του ’73, που δεν είχε καμία σχέση με την εκπομπή τους, και μ’ αυτά που λέγανε με το Σαββόπουλο. Εκείνο όμως το φτωχό διαφημιστικούλι, που επίσης φάνηκε για πρώτη φορά στο άρθρο μου στο LiFO. gr, είχε τη δική του σημασία, για την ιστορία που ανέπτυσσα εκεί.
Αυτά τα ολίγα.

1/2/2025
Θες ν' ακούσεις μια δυνατή κουβέντα για το ελληνικό ροκ, στην οποία μιλάω για Σαββόπουλο, Πουλικάκο-Εξαδάκτυλο, Πελόμα Μποκιού, Σιδηρόπουλο-Σπυριδούλα, Τζίμη Πανούση, Φατμέ-Πορτοκάλογλου και άλλα πολλά; Εδώ με τον Ανδρέα Σταματόπουλο...
https://www.youtube.com/watch?v=TKSpPy4nh4U

1/2/2025
Και για την ταινία «Μοναστηράκι» (1964) του ποιητή Τάσου Δενέγρη, με τη μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου, και για την ταινία «Τετράγωνο» (1964) των Γιάννη Κοκκόλη, Στέλιου Τζάκσον-Νίκου Οικονόμου, Κώστα Τοσίου και Πάνου Κατέρη, ξανά με μουσική του Ξαρχάκου, θα διαβάσετε στις «Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου» [LiFO Books, 2024]…

1/2/2025
Μου τα βούτηξαν όλα. Με έγδυσαν κανονικά. Νοιώθω σαν να μου πήραν τα υπάρχοντά μου. Όλα όσα με κόπο έχω μαζέψει, για να τα χρησιμοποιήσω στη δουλειά μου, γίνονται φύλλο και φτερό, και τα βλέπω παντού – σε σχετικούς και άσχετους. Ιδίως στους δεύτερους.
Μου πήρανε τις φωτογραφίες από τη «Μουσική Γενιά», από το «Φαντάζιο», από τα «Επίκαιρα», μου τα πήραν όλα. Μπήκαν στα κείμενά μου, στο LiFO. Gr, και τα ξεκόλλησαν ένα-ένα για να τα βάλουν στις εκπομπές τους. Γιατί οι ίδιοι είναι ανίκανοι να παρουσιάσουν κάτι δικό τους, κάτι πρωτότυπο, κάτι που να έχει τον κάματο της κ@βλας και της γνώσης μαζί.
Γιατί εμένα είναι η ζωή μου όλα αυτά τα πράγματα, και αυτή δεν την σέβονται. Είναι ο πολύτιμος χρόνος μου, οι ώρες που έχω ρίξει πίσω από κάθε επεξεργασμένη φωτογραφία, ώστε να την φέρω σ’ ένα σημείο «άλφα» (από ’κείνα τα παλιόχαρτα, που τα έχουν μετρημένοι στα δάκτυλα), ώστε να μπορεί να δημοσιευθεί.
Είναι τα λεφτά μου, που τα δίνω από δω κι από κει, για να βρω μετά κόπου όλα αυτά τα ντοκουμέντα, ώστε να στοιχειοθετήσω τα κείμενά μου – τα καλύτερα και πιο ουσιαστικά κείμενα που έχουν γραφτεί ποτέ για το «Περιβόλι του Τρελλού», για τον «Μπάλλο» και «Το Βρώμικο Ψωμί». Κείμενα γεμάτα ουσία, γνώσεις και πληροφορίες, που γίνονται βορά για τον κάθε τυχάρπαστο.
Λυπάμαι πολύ αλλά κάτι τέτοιες κινήσεις με φέρνουν στα όριά μου. Θα ήθελα να εξαφανιστώ. Να μην ξαναδημοσιεύσω ποτέ τίποτα. Να κάνω ένα κλειστό blog για 100 ανθρώπους, που να με αγαπάνε και να σέβονται τον κόπο μου.

[μιλάω για την εκπομπή της ΕΡΤ1 Στούντιο 4, που στηρίχθηκε φωτογραφικά σε μεγάλο βαθμό στη δουλειά μου, χωρίς να με ρωτήσει– ντροπή της]

31/1/2025
Έχω διάφορους φίλους, που όταν πάνε στο Λονδίνο, θέλουν να φωτογραφίζονται στην Abbey Road, σαν τους Beatles. (Ρε να προσέχετε, γιατί οι Εγγλέζοι οδηγάνε ανάποδα... μη σας πατήσουνε...). Εν τω μεταξύ κανείς τους δεν σκέφτηκε ποτέ να φωτογραφηθεί στην Ηρώδου Αττικού -δεν περνάνε και αυτοκίνητα από εκεί, συχνά- σαν τον Magic Alex...

31/1/2025
Ξέρετε πολλά ελληνικά τραγούδια, με ελληνικό στίχο, με σαφές γκέι περιεχόμενο, που να είναι ταυτοχρόνως και σπουδαία τραγούδια; Να έχουν δηλαδή φοβερές μουσικές, ερμηνείες... τα πάντα; Εγώ ξέρω ελάχιστα. Ξέρω επίσης πως ένα από τα καλύτερα, που το έλεγε ο Χρήστος Λεττονός, είχε ακουστεί στο κυνηγημένο θεατρικό του Κολλάτου «Ένας Έλληνας Σήμερα», το 1975. Τόσο παλιά. Γι’ αυτό το τραγούδι είχα γράψει το 2020 ένα κείμενο στο LiFO. gr.

Δείτε το κείμενο και ακούστε και το τραγούδι στα link γιατί έχουν λίγο γυμνό οι φωτογραφίες και θα μας τα κόψουν οι τζαναμπέτηδες...

https://www.lifo.gr/culture/music/ena-exairetiko-tragoydi-toy-giorgoy-hatzinasioy-me-gkei-periehomeno

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 616

11/12/2024
Ο μεγάλος αιγυπτιώτης συνθέτης του ελληνικού κινηματογράφου («Ένα βότσαλο στη λίμνη», «Δεσπονίς ετών 39», «Κυριακάτικο ξύπνημα» κ.λπ.) και βεβαίως του αιγυπτιακού (“Doa al karawan”, “El rajul el thani” κ.λπ.) Andre Ryder ή Ανδρέας Αναγνώστης αποτελεί ξεχωριστή περίπτωση για τις “Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου» [LiFO Books, 2024]. 

O Ryder είχε έρθει στην Ελλάδα, για να συμμετάσχει, εκπροσωπώντας την Αίγυπτο στις δύο πρώτες Ολυμπιάδες Τραγουδιού της Αθήνας, το 1968-69, και για όλα αυτά, και για άλλα πολλά, γράφω στο βιβλίο...

10/12/2024
Ο Ντέμης Ρούσσος είχε δώσει συναυλίες στη Συρία -στη Δαμασκό, στο Χαλέπι, ίσως και αλλού- το 1977, επί... μπρούταλ ντικτέιτορ πατέρα. Υπάρχει και κλιπ στα σχόλια...

[δίπλα του αριστερά είναι ο Νότης Λαλαΐτης των Idols, που ήταν τότε στο συγκρότημά του]

10/12/2024
"Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου" [LiFO Books, 2024] σε όλα τα βιβλιοπωλεία...

9/12/2024

Μυθικό βρετανικό γκρουπ. Οι Mabel Greer's Toyshop υπήρξαν ο πρόδρομος των Yes, ήταν κομμάτι της λονδρέζικης ψυχεδελικής σκηνής στο τέλος των σίξτις, αλλά θα κατόρθωναν να ηχογραφήσουν για πρώτη φορά στην δεκαετία του 2010, όταν έδωσαν δύο CD και κάτι ψιλά. Πολύ συγκινητικά τα κομμάτια τους. Πολύ τα γουστάρω. Γέροι άνθρωποι, σχεδόν χαμένοι, και να συνθέτουν και να παίζουν τόσο ωραία; Μπράβο τους! Τραγουδάρα... από το 2017.
https://www.youtube.com/watch?v=UfYJ6-9duTE

9/12/2024
Θες να διαβάσεις για την... πρώτη ελληνική ταινία της ΕΟΚ, στην οποία είχε γράψει μουσική ο Brian Eno; Ανοίγεις τις "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου" [LiFO Books, 2024]... "Ένα ανελέητο παιχνίδι μέσα στην κόλαση της σύγχρονης κοινωνίας"...

8/12/2024

Η χαζή φράση «ο φόβος του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτυ» έχει νόημα μόνο για τους τερματοφύλακες που χτυπάνε πέναλτυ, και όχι για κείνους που κάθονται κάτω από τα γκολπόστ. Αν φας ένα πέναλτυ δεν πρόκειται κανείς να σου πει τίποτα, αλλά αν το αποκρούσεις γίνεσαι «ήρωας». Άρα φόβος δεν υπάρχει. Φόβος υπάρχει μόνον αν χτυπάς εσύ ως τερματοφύλακας πέναλτυ, γιατί αν το χάσεις... τότε δεν θα ξέρεις πού να κρυφτείς.
Ο Σαργκάνης αν και τερματοφύλακας, αναλάμβανε συχνά την ευθύνη να χτυπήσει πέναλτυ, έχοντας βάλει μάλιστα και κάμποσα γκολ. Ο γκολκήπερ που παίρνει τέτοιο ρίσκο, ενώ μπορεί κάλλιστα να το αποφύγει, δείχνει άνθρωπο ατρόμητο ή εν πάση περιπτώσει άνθρωπο, που είχε λογικοποιήσει το φόβο, αναλαμβάνοντας την πιο επικίνδυνη αποστολή. Να εκτελέσει ένα πέναλτυ, βάζοντας, όμως, απέναντι το είδωλό του. Γιατί ο Σαργκάνης, όταν εκτελούσε πέναλτυ ήταν σαν να «πυροβολούσε» τον εαυτό του.

Σίγουρα στον Νίκο Σαργκάνη δεν ταίριαζε ο φόβος. Εν ειρήνη.

7/12/2024
Ο Nikos σε φάση post-Notis. Καλή ζεμπεκιά, για να φέρουν τις στροφές τους οι μεθυσμένοι 30άρηδες αυτές τις νύχτες των γιορτών. Να οδηγούνε οι στεγνοί, μετά, μόνο...
https://www.youtube.com/watch?v=ZqHf-UX-zRM

7/12/2024
Σε διάφορα άρθρα ο Κώστας Γεωργουσόπουλος αποτελούσε αναφορά μου. Και σε μουσικά και σε άλλου είδους. Να όπως εδώ, όταν έγραψα για την παράσταση του Ελεύθερου Θεάτρου «... Και Συ Χτενίζεσαι» (1973).
Μέσα από τα κείμενά του υπήρξε δάσκαλος πολλών μας. Εν ειρήνη...

>>Και από την κριτική του Κώστα Γεωργουσόπουλου στην εφημερίδα «Το Βήμα» (30 Ιουν. 1973), έτσι όπως εκείνη θα αποτυπωνόταν και στο βιβλίο του «Κλειδιά και Κώδικες Θεάτρου / ΙΙ. Ελληνικό Θέατρο» [Βιβλιοπωλείον της «Εστίας» Ι.Δ. Κολλάρου & Σίας Α.Ε., 1984]:
«Κάποιος απρόσεκτος θεατής υπάρχει πιθανότητα να την πάθει στην επιθεώρηση του Άλσους. Θα βρει, ίσως, πολύ λίγη πολιτική σάτιρα και πολλά σκαμπρόζικα υπονοούμενα. Σίγουρα στο “... Και Συ Χτενίζεσαι” υπάρχει πολύ λιγότερη “πολιτική” σάτιρα απ’ όλες τις επιθεωρήσεις του εμπορικού κυκλώματος. Εδώ θα την έχει πάθει ο απρόσεκτος. Το Ελεύθερο Θέατρο τοποθετεί άλλη μια φορά σε σωστή βάση τη συζήτηση για το πολιτικό θέατρο. Τι είναι τάχα πολιτική σάτιρα; Επιφάνεια ή βάθος; Κάποιες αναφορές, έστω τολμηρές, σε επίκαιρα πολιτικά γεγονότα, κάποιοι χαρακτηρισμοί, τολμηροί έστω, που εκτονώνουν τους θεατές, κάνοντάς τους να βγάλουν το άχτι τους προσώρας; Ή μια βαθιά τομή στις κοινωνικές δομές και στις αιτίες που προκαλούν ορισμένα γεγονότα, έστω και αν δεν είναι καθαρά πολιτικά; Όλα τα νούμερα της επιθεώρησης του Άλσους καταφάσκουν στην δεύτερη άποψη. Όταν δεν μπορείς να τα πεις όλα και όταν δεν επιτρέπεται η σάτιρα να αγγίξει καίρια τα προβλήματα του τόπου και της στιγμής, δεν είναι τάχα υποκρισία να καμώνεσαι πως προσφέρεις σάτιρα, ενώ δεν λες τίποτα άλλο απ’ ό,τι σου επιτρέπεται να πεις; Τα νούμερα που παρακολουθήσαμε στο Παγκράτι είναι το ευρηματικότερο πολιτικό “άλλοθι” των τελευταίων χρόνων». <<
https://www.lifo.gr/culture/theatro/kai-sy-htenizesai-i-istoriki-theatriki-parastasi-toy-eleytheroy-theatroy-apo-1973

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 591

14/8/2024
O χαμός του Γιώργου Λεωτσάκου αποτελεί τεράστιο (θλιβερό) γεγονός για το χώρο της μουσικής. Και της μουσικοκριτικής φυσικά, που είναι κομμάτι της δημοσιογραφίας. Είναι μεγάλη η απώλειά του για τον πολιτισμό. Πολύ μεγαλύτερη απ’ όσο νομίζουν ορισμένοι. Δυστυχώς, εγώ, δεν μπορώ να πω πολλά αυτή τη στιγμή, γιατί ένα κείμενο για τον Λεωτσάκο, έστω και στο πλαίσιο μιας απλής νεκρολογίας, αποτελεί πολύ ειδική δουλειά – την οποία, τώρα, λόγω έλλειψης χρόνου, δεν μπορώ να επιτελέσω. Κάποια στιγμή στο μέλλον ίσως... Αρκούμαι, λοιπόν, σε μερικά ποστ εδώ στο fb, που κάποια αποτελούν και επαναλήψεις...

[Κάτι είχα μυριστεί και δεν τον είχα πλησιάσει τις φορές που τον είδα μπροστά μου. Δεν ξέρω πώς θα το έκανα και τι θα έβγαινε... Καλύτερα, ίσως, τώρα που το σκέφτομαι. Εξάλλου, δεν είναι λίγα όσα δικά του έχω διαβάσει, και μ’ έχουν επηρεάσει φυσικά, τα τελευταία 40 χρόνια... ]

14/8/2024
Κάποιοι με αποκαλούν «ψείρα», για να μειώσουν αυτό που κάνω – το γεγονός πως διορθώνω ορισμένα στραβά καμιά φορά. Το ακούω από παλιά αυτό. Είναι λάθος, και δεν συμφωνώ. Τα «χοντρά» διορθώνω πότε-πότε. Και αυτά που κρίνω ως σημαντικά.
Αν ήταν να ψειρίζω τα γραπτά των άλλων, όπως ψειρίζω τα δικά μου (χωρίς τούτο να σημαίνει πως κι εγώ αποφεύγω πάντα τα λάθη - γιατί και το ψείρισμα ορισμένες φορές έχει όρια), κάποιοι θα έτριβαν τα μάτια τους από αυτά που θα έβλεπαν διορθωμένα. Δεν είμαι επαγγελματίας επιμελητής. Παρά ταύτα, αν κάποιοι θέλουν να μου δώσουν δουλειά επιμελητή... ευχαρίστως. Θα τους κοστίσει όμως.
Λοιπόν, αφήστε τα παραμύθια με τις «ψείρες» και προσέχετε... τουλάχιστον να μην πετάτε κοτρώνες.

14/8/2024
Όσοι και όσες, φίλοι και φίλες του ελληνικού τραγουδιού και της μουσικής περάσουν αυτές τις μέρες από τα βιβλιοπωλεία, αν δεν το έχουν αγοράσει ήδη, ας θυμούνται πως τους περιμένει και το "Ραντεβού στο Κύτταρο" [Όγδοο, 2024]...

14/8/2024
>>Στην περιοχή σημειώνονται εκρήξεις καθώς υπάρχει ναρκοπέδιο πολεμικό από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο που δεν έχει εκκαθαριστεί.<<
[Ο δήμαρχος Σιντικής, από κει όπου καίγεται κανα μήνα τώρα ο Όρβηλος]
Ογδόντα χρόνια μετά υπάρχει ναρκοπέδιο μέσα σε δάσος. Ξέρουν πού είναι και δεν το έχουν καθαρίσει. Ελπίζεις να το έχουν περιφράξει τουλάχιστον...
[Τώρα που γυρίζει στήστε κι ένα... akatharista. narkopedia. apps. gov. gr]

13/8/2024
 «Πεντάστηλο πορτραίτο με τίτλο και φωτογραφία: “Δημήτρης Στράτος, ένας Κύπριος ‘ταχυδακτυλουργός’ της φωνής! Σταδιοδρομεί εντυπωσιακά στην Ιταλία”. Ήταν ένα φαινόμενο της μουσικής πρωτοπορίας, ανάλογο με τη μεγάλη Κάθυ Μπερμπεριάν. Δεν τον ακούσαμε ποτέ στην Ελλάδα, επειδή το δρεπάνι του Χάρου τον θέρισε πρόωρα – λίγους μήνες αργότερα στην ίδια “Μουσική Σελίδα” της 21ης Ιουνίου 1979 δημοσιεύαμε τη νεκρολογία του. Δεν βρήκα ποτέ, δυστυχώς, τον καιρό, να αναζητήσω ηχογραφήσεις του».
[Ο Γιώργος Λεωτσάκος ενθυμούμενος τη θητεία του στην εφημερίδα «Πρωινή», στο τέλος της δεκαετίας του ’70, από το αυτοβιογραφικό βιβλίο του «Ισοβίτης στο ελληνικό κάτεργο», Καστανιώτης, 2022]

Πέθανε ο σημαντικότατος αυτός δημοσιογράφος-μουσικοκριτικός, ερευνητής της ελληνικής λόγιας μουσικής και άλλα τινά Γιώργος Λεωτσάκος, ο ορκισμένος «εχθρός» του Μάνου Χατζιδάκι και πολλών άλλων, δίχως να προλάβει να ακούσει Demetrio Stratos; Ο άνθρωπος που έγραψε πρώτος στην Ελλάδα, γι’ αυτό το φωνητικό φαινόμενο, δεν είχε ακούσει ούτε το CD τού “Jazz & Τζαζ”, το 1998; Δεν βρέθηκε κανείς να του το δώσει; Τι να πει κανείς... Ας είναι αναπαυμένος...

13/8/2024
Καμία σχέση. Τον Harold Pinter στους Έλληνες τον σύστησε ο Δημήτρης Κολλάτος με το Θέατρο Τσέπης, το 1961, και βασικά ο Κάρολος Κουν, με το Θέατρο Τέχνης, από το ’65 και μετά...

13/8/2024
>>Φωτιά στην Αττική / Το σχολείο της Νέας Πεντέλης έχει παραδοθεί στις φλόγες<<
Τι να σου πρωτοκάνει κι αυτός ο Μητσοτάκης; Πόλεμο στην Ουκρανία κάνει, με τα συμφέροντα των καρτέλ για τις τιμές στα μπακάλικα τα έχει βάλει, σύξυλους αφήνει τους ηλεκτριτζήδες φορολογώντας τους... δώστε του 4-5 τετραετίες ακόμη και θα δείτε...
https://www.youtube.com/watch?v=tLdR2IesDGs

12/8/2024
Τον σηκώσανε άρον-άρον από το κρεβάτι του πόνου, αξούριστο και με νάρθηκα. Τώρα αρχίζει σιγά-σιγά να εμπεδώνει τι πάει να πει... επιθετικό πεύκο και χαοτική κηλίδωση... και αύριο θα τα πει καλύτερα.

12/8/2024
Τώρα οι συνολάκηδες και οι λοιπές πατερίτσες του καθεστώτος θα σου πούνε ότι αυτά δεν θα έκαναν τίποτα, γιατί οι χαράδρες και το δύσβατο της Αττικής είναι χειρότερα και από του Κιλιμάντζαρου, και από του Καρακορούμ...

12/8/2024
Οι... συνολάκηδες, που λένε τη μια αρλούμπα πίσω από την άλλη ας μας πληροφορήσουν λοιπόν ποια πρωτεύουσα χώρας, όποιας πλευράς της ιστορίας γουστάρουν, καίγεται περιμετρικά, σχεδόν κάθε καλοκαίρι.
Αυτό που ζει ο κάτοικος της Αττικής και της Αθήνας τα τελευταία καλοκαίρια δεν περιγράφεται. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία γι’ αυτή τη διαρκή καταστροφή, παρά μόνο το διαλυμένο και διεφθαρμένο κράτος. Πολιτική προστασία… το ανέκδοτο της δεκαετίας.

12/8/2024
Ευχαριστώ πολύ τον Χάρη Συμβουλίδη και το athinorama. gr, για την κριτική στο "Ραντεβού στο Κύτταρο" [Όγδοο, 2024]...

https://www.athinorama.gr/music/3032299/rantebou-sto-kuttaro-ena-biblio-me-ton-diko-tou-mikro-thrulo/

10/8/2024
Σαββάτο βράδυ με το «Μέγα Λαϊκό» [Oblik Editions, 2024] του Νίκου Μητρογιαννόπουλου...

εξομολόγησις

Μεταξύ μας τώρα, κι εγώ δεν τα πολυγουστάρω.
Δηλαδή, κατά βάθος, πιστέψτε με,
θα ήθελα να μην τα έχω μάθει
να είμαι κι εγώ ένας άνθρωπος καλλιεργημένος
όπως εσείς.
Αλλά άμα πέσεις εκεί, δεν ξεκολλάς εύκολα.
Όλη την ώρα σ’ αυτά γυρίζει το μυαλό.
Προσπάθησα πολλές φορές να καθαρίσω
αλλά τίποτα.
Μ’ αυτά τα άτιμα μέχρι και στο χώμα κοιμηθήκαμε.
Γι’ αυτό σου λέω, ρε φιλαράκι.
Μήπως σου βρίσκεται κανένα λαϊκό τραγούδι
γι’ απόψε;

10/8/2024
Βλέποντας τα ταγάρια τους πολιτικούς να στριμώχνονται σαν σμάρι από σφήκες πίσω από τις «επιτυχίες» αναπολώ τις εποχές των τελευταίων θέσεων και της παντελούς ανυποληψίας στους πρωταθλητισμούς. Ήταν ανακουφιστικό.

9/8/2024
Τι ώρα φτάνει το παπόρι;

9/8/2024
Αυτά είναι για να τα βλέπουν λίγοι... Χιλή, 1973. Επί Allende ή επί Pinochet; (Λογικά επί Allende τα περισσότερα, πριν την 11η Σεπτεμβρίου, αν όχι όλα).

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 574

8/5/2024
Δεν θυμάμαι πού και πότε διάβασα για πρώτη φορά για τους Πολωνούς Ossian, ένα από τα καλύτερα συγκροτήματα του ευρωπαϊκού προχωρημένου folk, στις δεκαετίες του ’70 και του ’80 – από το οποίο είχαν περάσει τέσσερις Έλληνες(!), παιδιά πολιτικών προσφύγων. Ο Σάκης Παπαδημητρίου είχε γράψει στον Ήχο, το 1977, πρώτος μάλλον, για τον Μίλο «Δημήτρη» Κούρτη και τους Maanam, αλλά όχι και για τους Ossian (τουλάχιστον σ’ εκείνο το άρθρο που γνωρίζω). Πάντως δεν νομίζω να έγραψε ποτέ κανείς πληρέστερο άρθρο στην Ελλάδα, για το σπουδαίο αυτό και εντελώς πρωτότυπο πολωνικό συγκρότημα, από εκείνο, που είχα γράψει εγώ τον Οκτώβριο του 2000 στο Jazz & Τζαζ (δυστυχώς δεν το έχω «χτυπημένο», για να το ανεβάσω).

Θεώρησα πως οι Ossian έπρεπε να υπάρχουν, για λόγους που εξηγώ, στη νέα έκδοση του βιβλίου μου «Ραντεβού στο Κύτταρο» και γι’ αυτό τους τιμώ μ’ ένα ξεχωριστό μικρό κεφάλαιο...

7/5/2024
Πολύ ιδιαίτερη περίπτωση αυτός ο άνθρωπος. Αληθινός Δον Κιχώτης...
https://www.youtube.com/watch?v=jY7VPnWLLic

6/5/2024
Μαρίνα Σάττι άκου εδώ πέρα να δεις τι γίνεται...
https://www.youtube.com/watch?v=BAKX4ypi9Ug

6/5/2024
Όταν τα σπάσανε στο Παλαί ντε Σπορ, στη Θεσσαλονίκη, σε συναυλία των Socrates επί χούντας, πιάσανε τον Τουρκογιώργη, επειδή είχε παρακινήσει τον κόσμο να κάνει φασαρία. Όταν τον πήγαν στο τμήμα, λοιπόν, το πρώτο που του είπαν δεν ήταν ούτε για τα μαλλιά του (που φτάνανε κάτω από τους ώμους), ούτε για το ότι έπαιζε ροκ, όπως γράφουν διάφοροι άσχετοι μέσα στα χρόνια (ότι το ροκ ήταν τάχα επικίνδυνο και το κυνηγούσαν). Το γνωστό τροπάρι (λόγια του Τουρκογιώργη είναι αυτά, που του τα είπαν στο τμήμα):
«Σε θυμάμαι εσένα που ήσουνα με τους κομμουνιστές, με τα πανό, κι έλεγες κάτω η χούντα...».
Τρίχες. Αλλά αυτό ήταν το πρόβλημά τους και το μόνο που θα μπορούσε να σου προσάψουν, για να σε φοβερίσουν. Ή ότι ήσουν κομμουνιστής ή ότι σχετιζόσουν με κομμουνιστές. Τίποτ’ άλλο.

6/5/2024
Αυτό το κομμάτι που βλέπετε εδώ, από την Athens Voice, είναι γραμμένο από μένα, και δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά σ’ ένα άρθρο μου στο LiFO. gr, στις 8 Απριλίου 2024 – πριν από ένα μήνα σχεδόν.
Δεν ξέρω πώς και με ποιο τρόπο κάποιοι το μετέτρεψαν σε δελτίο Τύπου και το μοίρασαν από δω κι από κει (γιατί το έχω δει σε διάφορα σάιτ κ.λπ.), με αφορμή τον θάνατο του Τουρκογιώργη. Εγώ δεν δίνω έγκριση για τίποτα, χωρίς να ερωτηθώ (και αν ερωτηθώ το απολύτως πιθανότερο που θα πω θα είναι «όχι»), αλλά από την άλλη δεν μ’ ενδιαφέρει να ασχοληθώ με κανέναν και για τίποτε. Ας κάνουν ό,τι νομίζουν. Έχω κουραστεί πλέον... Ειλικρινά το λέω...

5/5/2024
Τώρα το βράδυ κυκλοφόρησε η είδηση. Έφυγε από τη ζωή χθες (μαζί με τον Τουρκογιώργη) και ο Γιώργος Πετρίδης, ο τραγουδισταράς των Blue Birds και των Idols (είχε περάσει και από We Five και άλλα γκρουπ). Στις 23 Σεπτ. 2022 είχα γράψει εδώ:
Απόψε συνειδητοποίησα ότι το "Ξαφνικά μ' αγαπάς" το λέει ο Γιώργος Πετρίδης, που έχει πει και το "Julie" των Blue Birds και άλλα διάφορα, και που ίσως ήταν τότε η κορυφαία ελληνική ποπ φωνή...

[στη φωτό στο κέντρο]
[στα τραγούδια, στα σχόλια, τραγουδά ο Γιώργος Πετρίδης]

5/5/2024
Το τι ακριβώς είχε συμβεί με το “On the Wings” των Socrates στην Αμερική το έχω γράψει αναλυτικά και με ακρίβεια. Το λέω γιατί στο δίκτυο διαβάζεις διάφορα κουλά επί του θέματος...
Στο τεύχος της 6ης Ιουλίου 1974 του αμερικάνικου περιοδικού “Billboard”, στη λίστα “Billboard FM Action / Billboard Special Survey for Week Ending 7/6/1974”, με τους καταγραμμένους ραδιοφωνικούς σταθμούς των ΗΠΑ, που συνεργάζονταν με το περιοδικό, και τα άλμπουμ, που διάλεγαν οι DJs ως «δίσκους της εβδομάδας», το LP των Socrates “On the Wings” (που είχε κυκλοφορήσει στις ΗΠΑ, από την εταιρεία Peters International, που την είχε Ελληνοαμερικάνος) θα βρισκόταν στην κορυφή στον ραδιοσταθμό WVVS-FM, της πόλης Valdosta της Georgia (για την συγκεκριμένη εβδομάδα του Ιουλίου). Η είδηση είχε μαθευτεί τότε και στην Ελλάδα και την είχαν αναπαράγει τα «Επίκαιρα», στο τεύχος που θα κυκλοφορούσε την πρώτη εβδομάδα της Μεταπολίτευσης (25-31 Ιουλίου 1974)!

Αντιλαμβάνεστε, τώρα, τη συγκυρία, και κατά πόσο κάτι τέτοια ζητήματα θα μπορούσε να πιάσουν τόπο στην Ελλάδα του δεύτερου μισού του ’74, όταν το ελληνικό ροκ, σαν σκηνή, δυναμικό κ.λπ., ουσιαστικά είχε παύσει να υφίσταται.

5/5/2024
Ταλαιπωρήθηκε πολύ ο Αντώνης Τουρκογιώργης τα τελευταία 14 χρόνια. Αυτός ένας ρόκερ, που το μάσαγε το πάλκο. Μεγάλη αδικία. Ας αναπαυθεί τουλάχιστον, τώρα, εν ειρήνη.

Θυμάμαι πως όταν είχα δει για πρώτη φορά τον Τουρκογιώργη σαν κιθαρίστα (live εννοώ) είχα πάθει μεγάλη πλάκα. Ήταν φοβερός παίκτης – και προφανώς θα έκανε πίσω μόνο γιατί στους Socrates υπήρχε ένας άλλος φοβερότερος.
Οι ροκάδες πενθούν απόψε. Δηλαδή όλοι μας. Καθότι υπήρξαμε και ροκάδες κάπου, κάπως, κάποτε...

4/5/2024
Άννα Παναγιωτοπούλου (εν ειρήνη) σήμαινε βασικά Ελεύθερο Θέατρο και Ελεύθερη Σκηνή.
Εδώ ένα κείμενο, που το έγραψα πέρυσι, για την πρώτη μεγάλη επιτυχία του Ελεύθερου Θεάτρου, το «... Και Συ Χτενίζεσαι», που κλείνει με την Παναγιωτοπούλου να τραγουδά τον «Τροχονόμο» του Λουκιανού Κηλαηδόνη και του Μποστ...
https://www.lifo.gr/culture/theatro/kai-sy-htenizesai-i-istoriki-theatriki-parastasi-toy-eleytheroy-theatroy-apo-1973

3/5/2024
Και όμως ο Καλδάρας έχει γράψει σπουδαιότερο τραγούδι από το «Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι».
Τεράστιος Κώστας Βίρβος, με την καργιόλα τη λογοκρισία να του τρώει την τελευταία στροφή... «Μοιάζουν τα δικά μου πάθη / σαν τα πάθη του Χριστού / και το πιο πικρό ποτήρι / με κεράσανε παντού». Η καταστροφή που επέφερε η λογοκρισία της δεξιάς στο λαϊκό τραγούδι συγκρίνεται μόνο με τον βομβαρδισμό της Ακρόπολης από το Μοροζίνι.
Πολλές οι εκτελέσεις, αλλά ο τεράστιος Πόλυς το πάει το τραγούδι σε άλλες σφαίρες. Συγκλονιστικό μαύρο, κατάμαυρο άσμα, που κάνει σκόνη όλη τη δισκογραφία των Joy Division και των Bauhaus μαζί.
https://www.youtube.com/watch?v=qZs76HAiFrE

3/5/2024
Θυμάμαι τέτοιες μέρες τον αείμνηστο Γιάννη Στεφανάκο να ανεβάζει εδώ μέσα αυτό το μεγαλείο του Χάλαρη και του Γκάτσου, με την ανατριχιαστική φωνή του Χρύσανθου.
Στη μνήμη των φίλων μας, που πέρασαν από την άλλη μεριά τόσο ξαφνικά και τόσο αναπάντεχα...
https://www.youtube.com/watch?v=y-GqIf8Ferc

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 555

27/12/2023
Πολύ θανατικό τις τελευταίες μέρες και αν για κάποια απώλεια λυπήθηκα αληθινά ήταν για εκείνη της Χαριτίνης Καρόλου.
Ήταν μία αξιαγάπητη κυρία, πολύ καλή ηθοποιός, πολύ καλύτερη από άλλες φίρμες της γενιάς της και βασικά ήταν ένα τρομερό sexy icon στα πρώτα χρόνια του ’70.
Πολύ θα ήθελα να γράψω ένα κείμενο για την Χαριτίνη Καρόλου, αλλά φοβάμαι πως δεν προλαβαίνω για να είμαι επίκαιρος.
Θα το κάνω όμως κάποια στιγμή, χωρίς αφορμή και με την ησυχία μου, γιατί έχω ωραία πράγματα να πω και να δείξω. Και να πω και να δείξω. Το τονίζω.

[εδώ η Χαριτίνη Καρόλου από το θρυλικό ροκ θεατρικό «12 Μήνες Καλοκαίρι» του 1970. Θυμηθείτε και το σχετικό κείμενο στα σχόλια]

27/12/2023
O Σόιμπλε υπήρξε ένας εγκληματίας πολιτικός για τα ελληνικά πράγματα. Διέλυσε μια χώρα, κατασπαράσσοντας το 1/4 του ΑΕΠ της, δημιουργώντας στρατιές ανέργων και εκατομμύρια φτωχών, μόνο και μόνο για να σώσει τις μπατιρημένες τράπεζές του και ν’ αυξήσει τα πλεονάσματά του.
Του πρέπει παντελής απαξία από τον ελληνικό λαό και όποιοι επιχειρούν, σήμερα, να μας τον ξαναβάψουν, εξωραΐζοντας την εικόνα του, είναι απλώς «συνεργάτες» (με την παλιά κατοχική έννοια) του αχαρακτήριστου Γερμανού.

26/12/2023
Εν τω μεταξύ τα εξώφυλλα των δίσκων του Καρρά είναι όλα για το μουσείο μοντέρνας τέχνης. Αστάρι και λαδομπογιά...

Α ρε αθάνατα σέβεντις!

26/12/2023
Καψούρα κι επανάσταση...

26/12/2023

ΩΝΣΓ. Basili gera par' tous kai ta chart

26/12/2023

Από το λέγε-λέγε ξυπνήσανε και τη Μενδώνη, που έβγαλε ανακοίνωση για τον Καρρά - τον οποίον αποκαλεί «φαινόμενο που δεν κατατάσσεται και δεν ορίζεται».
Δε θυμάμαι να είπε κάτι ανάλογο η κυρία υπουργός, όταν πέθανε ο Γιάννης Μαρκόπουλος, αυτός ο κορυφαίος συνθέτης και τραγουδοποιός, που δημιούργησε μια μουσική κι ένα τραγούδι από μόνος του, ολοδικό του, με εντελώς ιδιότυπα και πρωτοποριακά χαρακτηριστικά.
Ρε δεν πάτε καθόλου καλά μου φαίνεται... Σας βάρεσε η γαλοπούλα στο κεφάλι... δεν εξηγείται αλλιώς...
update
εξ όσων είδα δεν ήταν υπουργός η Μενδώνη, όταν πέθανε ο Γιάννης Μαρκόπουλος - ήταν υπηρεσιακός. Αλλά αυτό δεν ακυρώνει την ουσία αυτού που γράφω.

26/12/2023
O Καρράς ήταν για τα 90s ότι ήταν ο Μαργαρίτης για τα 80s. Όποιος καταλαβαίνει τι θέλω να πω έχει καλώς...

25/12/2023

Εν τω μεταξύ στα 90s-00s οι καλλιτέχνες της πίστας ηχογραφούσαν από μπουζούκια ό,τι να'ναι, και βασικά με ήχο τελείως πλακέ, ενώ πολλές φορές αντί για μπουζούκι χρησιμοποιούσαν τζουρά! Τέτοιο φτύσιμο στο βασιλιά των οργάνων της λαϊκής ορχήστρας δεν είχε ματαγίνει! Την είχαν δει όλοι τους με τους τζουράδες μαγκιά-κλανιά κι απόστημα... όταν τα χαλυβδόφυλλα άλλαζαν μαζικά χέρια στη Σοφοκλέους, και τα κοστούμια από Βάρδας-Αναγνωστόπουλος πουλιόντουσαν με τα καμιόνια...

25/12/2023
Δεν ήμουν ποτέ φαν του Βασίλη Καρρά.
Στα έιτις που ξεκίνησε τη δισκογραφία εγώ άκουγα Διονυσίου, γιατί ζούσα κάτω από τ’ αυλάκι, ενώ στα 90s όταν πέρασαν τα τραγούδια του το αυλάκι, εγώ απλά συνέχισα ν’ ακούω Διονυσίου. Δεν ήθελα υποκατάστατα. Γιατί η Μίνως ανακάλυψε και πλάσαρε τον Καρρά, μόνον όταν πέθανε ο Στράτος.
Εν τω μεταξύ, στη χειρότερη εποχή του ελληνικού τραγουδιού, που συμπίπτει με την εξαχρείωση της εποχής Σημίτη, του δίνανε να πει του Καρρά ποπ, ροκ, ακόμη και τέκνο με τη σέσουλα, ψάχνοντας βεβαίως να βρεις μπουζούκι σε πολλά τραγούδια του με το κλεφτοφάναρο, και δεν το κρύβω πως προσωπικά με άγγιξαν ελάχιστα απ’ αυτά –το καλύτερό του ήταν το «Τι αισθάνεσαι» του Φοίβου, που θα μπορούσε να το έλεγε την ίδια εποχή και η Βανδή, και που δεν το ακούω σαν λαϊκό φυσικά–, ενώ δεν ξεχνώ, επίσης, πως όσα παλιά τραγούδια επέλεγε να πει ο μακαρίτης, απλώς, τα σκότωνε.
Εν ειρήνη.

24/12/2023
Βγήκα μια τσάρκα με τα πόδια, για να ξεμουδιάσω κι έπεσα πάνω σε δύο τροχαία. Το ένα σοβαρό.
Συγκρούστηκε μηχανάκι –που πέρασε κανονικά με πράσινο, αλλά έτρεχε–, με αυτοκίνητο, που πήρε στροφή αριστερά με κόκκινο. Μάλλον είχε τον ήλιο κόντρα ο οδηγός και δεν είδε το φανάρι. Ο άνθρωπος από το μηχανάκι ήταν σοβαρά τραυματισμένος (έβγαζε αίμα από το στόμα), κουνιόταν πάντως και ήρθε ασθενοφόρο και τον πήρε.
Στο άλλο τροχαίο στραπατσαρίστηκαν τρία αυτοκίνητα, χωρίς συνέπειες για οδηγούς και συνεπιβάτες.
Βασικά ο κόσμος έχει λυσσάξει. Τρέχουν όλοι σαν να μην υπάρχει αύριο, έχοντας το νου τους σε χίλια-δυο θέματα, που τους αποσπούν την προσοχή.
Φαίνεται πως κανείς δεν απολαμβάνει τίποτα πια.
Όλοι βολτάρουν σαν να έχουν κλεμμένο αμάξι...

24/12/2023
Νόμιζα πως το είχα χάσει το βιβλίο τού Φώτη Τερζάκη «Οι Αντίποδες του ’60» [Πρίσμα, 1992], και ενώ το είχα ξεγραμμένο και ετοιμαζόμουν να το ψάξω στο δίκτυο για να το ξαναγοράσω, το βρήκα τελικά μπροστά μου, στο σπίτι, μετά από μεγάλο ψάξιμο, σε σημείο που δεν περίμενα (να το βρω). Χάρηκα... δεν μπορώ να πω. Και γιατί το είχα διαβάσει πριν από 30 χρόνια, ήταν δηλαδή κάτι σαν νεανικό μου ανάγνωσμα, και γιατί είναι καλό βιβλίο και χοντρικά αντέχει στο χρόνο.
Βέβαια εγώ, από τότε, προσέγγιζα αυτά που έγραφε ο Τερζάκης πιο πολύ σε σχέση με τη μουσική και βασικά με το ροκ. Και παρότι για το ροκ, ειδικά, δεν γράφει κάτι ιδιαίτερο στο βιβλίο, εντούτοις πολλά συμπεράσματά του –που διαισθητικά ήξερα ότι ήταν έτσι ακούγοντας ροκ, πιο συνειδητά, από τα έιτις ήδη–, το περιλάμβαναν (το ροκ) και ήταν ορθά.

Έτσι, όταν γράφει ο Τερζάκης πως «από το 1974 και μετά, χρονολογία όπου συμβατικά προσδιορίζουμε την έναρξη της κρίσης και αυτού του μοντέλου (σ.σ. του μεταπολεμικού καπιταλιστικού), το κοινωνικό κίνημα της δεκαετίας του ’60 αποδυναμώθηκε σοβαρά» ήξερα πως αυτό, που έγραφε, συμπεριλάμβανε και το ροκ (το ξέραμε όλοι μας από τη δισκογραφία).
Η πετρελαϊκή κρίση, μετά το 1973-74, σήμανε το τέλος του ροκ.
Ο άνθρωπος προσανατολίστηκε στο πώς να επιβιώσει στη δύσκολη πια καθημερινότητα των ανατιμήσεων και της νέας φτώχειας, συσπειρώθηκε γύρω από την οικογένειά του, έγινε περισσότερο φιλοτομαριστής και βασικά οπισθοχώρησε σε όνειρα και κατακτήσεις. Ενταφίασε την ουτοπία και μαζί το μοναδικό της σάουντρακ, που ήταν το ροκ. Θα το αποδείκνυε εξάλλου αυτό η τρομερή συντηρητική αναδίπλωση λίγα χρόνια αργότερα, με Θάτσερ, Ρήγκαν κ.λπ.

23/12/2023
Βλέπεις εν τω μεταξύ κάτι αχαΐρευτους πολιτικούς τέτοιες μέρες να παίρνουν τις κάμερες παραμάσχαλα και να πηγαίνουν στα βιβλιοπωλεία, για να αγοράσουν, τάχα μου-τάχα μου, βιβλία. Εν τω μεταξύ ό,τι βιβλία θέλουν να πάρουν αυτοί τούς τα στέλνουν τζάμπα...
Σε κανα δισκάδικο, πάντως, δεν έχουν μπει ποτέ ν΄ αγοράσουν ένα βινύλιο. Κι αν έχουν μπει δεν έχουν πάρει ποτέ κάμερα μαζί τους. Ντρέπονται... Θα δώσουν κακό παράδειγμα στην κοινωνία...

22/12/2023
Μια «τίμια» λίστα για τα καλύτερα ξένα του 2023 είναι εκείνη του discogs, με τα «ευπώλητα» της χρονιάς.

Το discogs πουλάει βεβαίως φυσικές μορφές και απευθύνεται στη βάση των μουσικόφιλων, στους fans των βινυλίων και των CD, δεν απευθύνεται στους περιστασιακούς των ψηφιακών, στους 18χρονους, που όντας και άφραγκοι αγοράζουν μισό τραγούδι από δω και μισό από κει.
Εντάξει οι επιλογές των πελατών του discogs είναι... παραδοσιακές, αλλά είναι και πιο κοντά στο μέσο γούστο, της μέσης ηλικίας (των αγοραστών μουσικόφιλων). Όλα στη μέση δηλαδή, ούτε ποπ του συρμού και του σωρού, ούτε και extremities.
(η λίστα στα σχόλια)

22/12/2023
Τοπ τζαζ κιθαρίστας με δισκάρες...
https://www.youtube.com/watch?v=qkfsBZkEh2c

22/12/2023
Έχω ξαναποστάρει ποίημα του Roger McGough (Scaffold, McGough & McGear, Grimms κ.λπ.)

21/12/2023

Αυτή η ιστορία με τα αστειάκια για την ηλικία του Keith Richards και ότι είναι γέρος, ότι ροκάρει, ότι εκπροσωπεί καλύτερα από οποιονδήποτε αυτό που οι άσχετοι του ροκ αποκαλούν «ροκ κουλτούρα» (ένας όρος, που, πρακτικά δεν σημαίνει τίποτα, είναι απλώς μια ιδεοληψία στα μυαλά ορισμένων) έχει καταντήσει εντελώς εκνευριστική.
Να ’ναι καλά ο άνθρωπος και να πάει σαν τα ψηλά βουνά, αλλά ακόμη και αν πεθάνει δεν πρόκειται να κάνω ούτε ποστ – έτσι, για να τη σπάσω στους ροκάδες της πυρκαγιάς.

21/12/2023
Τεράστιος Μωραΐτης. Στάζει δέος...
https://www.youtube.com/watch?v=p0ZnggliQag

21/12/2023
Έχω μαζέψει υλικό και θα γράψω 100% άρθρο γι' αυτή την ξεχασμένη και οπωσδήποτε αξιόλογη ελληνική ταινία από τα σίξτις. Απλά θα πρέπει να το βάλω στο πλάνο...

Και αυτό που γράφει κάτω-κάτω για το "σοκ" στο φινάλε ισχύει απολύτως. Όταν είχα πρωτοδεί την ταινία είχα ανατριχιάσει με το τέλος (και δεν μου συμβαίνει συχνά στο σινεμά). Και τώρα άμα την ξαναδώ το ίδιο θα μου συμβεί...