ΛΙΤΣΑ ΔΙΑΜΑΝΤΗ: τα τραγούδια της ταυτίστηκαν με την εξέλιξη της ελληνικής κοινωνίας από τα 60s έως τα 90s – Και είναι αυτά, τα τραγούδια, που στο τέλος μένουν και γράφουν την ιστορία

                                  Άδειασα μπουκάλια με βερμούτ και ουίσκι
                                  πάνω στο πικάπ τραγουδάνε οι δίσκοι
                                  με το Γιάννη Πάριο τη Λίτσα Διαμάντη
                                  κλαίω υποφέρω μαέστρο αβάντι
Όταν έγραφε αυτούς τους πολύ έξυπνους στίχους ο Γιάννης Λογοθέτης (ΛοΓό) στο τραγούδι του «Βρήκαμε τη Λούλα στοπ», το 1977, έθετε, στις πιο σωστές βάσεις, όλες τις διαστάσεις του ζητήματος.
Ο λαϊκός άνθρωπος της εποχής του δεν έσβηνε τον ερωτικό του πόνο κατά μόνας. Πήγαινε στα κέντρα δεύτερης και τρίτης διαλογής, κοινώς «σκυλάδικα» ή στα λαϊκά μπαρ, που τότε τα έλεγαν και «κακόφημα» ή «της ακολασίας», και ξέδινε με τα τραγούδια της Ομόνοιας ή έστω με του Μητροπάνου. Δεν μπορούσε εύκολα να διαβεί, εννοώ, την πόρτα της κοσμικής Νεράιδας, για ν’ ακούσει τον Γιάννη Πάριο και τη Λίτσα Διαμάντη. Εκεί πήγαιναν άλλες κοινωνικές τάξεις, που μπορεί να εξωτερίκευαν την ερωτική απελπισία τους αρχικά στο σπίτι τους, αδειάζοντας μπουκάλια και ρίχνοντας δίσκους στο πικάπ, καταλήγοντας, για τα περαιτέρω, στους «ναούς» της παραλίας. Ο Πάριος και η Διαμάντη είναι αλήθεια πως υπήρξαν οι κατ’ εξοχήν ερμηνευτές του μεσοαστικού νταλκά.
Λίτσα Διαμάντη και Γιάννης Πάριος τακίμιασαν και στη δισκογραφία στα σέβεντις. Και δεν αναφέρομαι σε άλμπουμ ή 45άρια που τα πήραν ελάχιστοι χαμπάρι (όπως τη «Συνάντηση» του Άγγελου Σέμπου), αλλά τραγουδώντας από κοινού (με πρώτη φωνή την Διαμάντη και δεύτερη τον Πάριο) πολύ μεγάλες επιτυχίες, όπως το «Δεν υπάρχει ευτυχία» (Γιώργος Κατσαρός-Πυθαγόρας) το ’71. Βεβαίως δεν ξεχνώ και το κοινό LP τους «Ανθρώπινα και Καθημερινά» [Minos, 1973] με τα τραγούδια των Λυκούργου Μαρκέα-Πυθαγόρα, και το ωραίο εξώφυλλο με το περίπτερο και τα κρεμασμένα Σεραφίνο, Τιραμόλα και Μπλεκ μπροστά, ή ακόμη και το ντισκοειδές «Είσαι μια συνήθεια» (Νίκος Ιγνατιάδης-Γιάννης Πάριος) από το ’78 – για ν’ αφήσω κατά μέρος τις πάμπολλες συνεργασίες των δύο (Διαμάντη-Πάριος) από τα 80s.

Η Λίτσα Διαμάντη είχε ξεκινήσει, μετά από τα προκαταρκτικά, παιδί ακόμη, 17χρονη(!), ως πρώτη λαϊκή τραγουδίστρια με το άσμα του Γιώργου Μητσάκη «Συννεφιές» το 1966 (δεύτερη φωνή ο Σωτήρης Χατζηαντωνίου). Μόνο ένας μέγας μάστορας του λαϊκού θα μπορούσε να γράψει ένα τόσο εξωστρεφές ζεϊμπέκικο, έναν αθάνατο σκοπό που τραγουδιέται συνεχώς 60 χρόνια τώρα. Από τη συνεργασία του Μητσάκη με τη Διαμάντη θυμάμαι και το άγνωστο, αλλά πολύ καλό «Ταφή» από το κόνσεπτ EP του δασκάλου «Γολγοθάς» [Odeon, 1967?], μια ωραία προσπάθεια του Μητσάκη να προσεγγίσει το «έντεχνο», το οποίο, όμως, είναι εκτός κλίματος αυτή τη στιγμή (κατάλληλο, μόνο, για τη Μεγάλη Παρασκευή).
Στα σίξτις η Διαμάντη θα κάνει άπειρα σεγόντα στη δισκογραφία, συνοδεύοντας όλα τα μεγάλα ονόματα εκείνου του καιρού (από τον Στέλιο Καζαντζίδη, τον Πρόδρομο Τσαουσάκη και τον Μπάμπη Τσετίνη, μέχρι τον Πέτρο Αναγνωστάκη, τον Μάνο Παπαδάκη και τον Δημήτρη Ευσταθίου), κάτι που θα την αναδείξει σε κορυφαία «δεύτερη φωνή» των στούντιο – έχοντας παρουσίες, μέχρι και το τέλος της δεκαετίας, σε μερικά από τα καλύτερα κέντρα της εποχής, σαν την Βεντέττα (μαθαίνοντας δίπλα στην Πόλυ Πάνου), τον Περιβόλα στη Νίκαια, την Μαντουβάλα, το Can-Can, το Χρυσό Βαρέλι, τα Ξημερώματα...
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/i-moysiki-tis-litsas-diamanti-taytistike-me-tin-elliniki-koinonia-apo-ta-60s-eos-ta

HANS HJELM ηλεκτρονικά περιβάλλοντα για τραγούδια

Ο σουηδός κιθαρίστας του prog-rock Hans Hjelm μας είναι γνωστός, εδώ στο blog, από τα συγκροτήματα στα οποία είναι μέλος [τους Kungens Män και βασικά τους Αutomatism, για τα άλμπουμ των οποίων “Sörmland” (2025) και “Immersion” (2020), στην Tonzonen, έχουμε γράψει παλαιότερα]. Επίσης έχουμε γράψει και για ένα προσωπικό άλμπουμ του Hjelm, το “Factory Reset” [Kungens Ljud & Bild, 2021], οπότε τώρα... συνεχίζουμε με την πιο νέα δουλειά του, που έχει τίτλο “The Night Electronic” [Kungens Ljud & Bild, 2026].

Σε σχέση με το «χθες», εδώ, υπάρχει μια σημαντική διαφορά. Ο Hjelm (ηλεκτρικές κιθάρες, σύνθια, προγραμματισμός, μπάσο, πλήκτρα) έχει περάσει από τα ορχηστρικά άλμπουμ του σε κάτι πιο απτό και τραγουδιστικό. Προς τούτο στηρίζεται σε δύο φωνές, την Hildur Ottilia και τον Viktor Westerlund, ενώ δίπλα του παρατάσσονται και οι Jesper Skarin ντραμς, κρουστά, ακουστικές κιθάρες, Henrik Sunbring ηλεκτρονικά, σύνθια, μπάσο, πλήκτρα, προγραμματισμός, Mikael Tuominen μπάσο και Per Wiberg πλήκτρα, πιάνο.
Έχουμε λοιπόν ένα άλμπουμ, που, κατ’ αρχάς, έχει από μικρή έως ανύπαρκτη σχέση με το prog, δημιουργώντας περισσότερο ηλεκτρονικά περιβάλλοντα, μέσα στα οποία πλέουν τα τραγούδια. Οι φωνές και ο τρόπος με τον οποίο τις χειρίζεται ο Hjelm, δημιουργούν αυτό το αίσθημα της floating music, η οποία όμως λίγες φορές κατορθώνει να μας κινητοποιήσει (μέσω των τραγουδιών, που ακουμπούν πάνω σ’ αυτό).
Επαφή: https://hanshjelm.bandcamp.com/album/the-night-electronic

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 730

19/6/2026
Διακριτικές σχέσεις ελληνικού ρεπερτορίου. Δημοσιογραφία θηριώδους επιπέδου από τις η-εφημερίδες...

17/6/2026
Το ξεκινάει ωραία, με κοινωνικό στίχο, αλλά όταν αρχίζει να ραπάρει για τις γκόμενες, εκεί στη μέση, το χάνει το πόιντ και γίνεται μανιαμούνιας, κακομοίρης 35άρης εϊτάς. Στο τέλος, πάντως, επανέρχεται στο σωστό δρόμο... [Μάο, 50 χρόνια μετά]
https://www.youtube.com/watch?v=uiy5hVq-eGw&list=RDuiy5hVq-eGw&start_radio=1

17/6/2026
Παπάρης μάντολες. Σαπίλα και αριστοκρατία...

16/6/2026
Αυτό το τελείως απονομιμοποιημένο και απομονωμένο, από τη συντριπτική πλειονότητα του κόσμου, ακροδεξιό και φασιστικό περιθώριο της πρώιμης μεταπολίτευσης έχει μετατραπεί σε βασική συνιστώσα της καθημερινότητάς μας. Πλέον, πίνουμε όλοι, θέλουμε δε θέλουμε, απ’ της ζωής το κατακάθι (όπως το αποκαλούσε κι ο Ρασούλης). Βιώνουμε το big bang του κοινωνικοπολιτικού πάτου. 

15/6/2026

Γιώργος Ρωμανός, Παναγιώτης Κανελλόπουλος, Μάνος Χατζιδάκις. Μάλλον 1966. [τιμή και δόξα στον Βάσο Γεώργα – δεν είναι άσχετο αυτό]

TAIHR μια γερμανο-χιλιανή περίπου prog μπάντα

Οι Taihr είναι μία μυστήρια σύγχρονη γερμανική ροκ μπάντα, η οποία αποτελείται από επτά άτομα. Τα ονόματά τους: Genesis Trinidad Galvez Jaramillo φωνή, David Zilz ντραμς, κρουστά, Leon Schmidtke κιθάρες, μαντολίνο, Mauricio Ricardo Inostroza Andrade πλήκτρα, σύνθια, φλούγκελχορν, φωνητικά, Maximillian Hartmann κιθάρες, Martin Halbfass σαξόφωνα και Tobias Losch μπάσο. Βασικά, από τα επτά μέλη οι πέντε είναι Γερμανοί, καθώς υπάρχουν και δύο Χιλιανοί ανάμεσα – η τραγουδίστρια και ο πληκτράς (φαίνεται, εξάλλου, από τα ονόματά τους).

Οι Taihr είναι «μυστήριοι», γιατί είναι κάπως ιδιαίτερη η μουσική και τα τραγούδια που μας παρουσιάζουν στο “Allicanto” [Tonzonen Records, 2026]. Με 4λεπτα, 5λεπτα και 6λεπτα κομμάτια το συγκρότημα επιχειρεί μέσα στο ευρύ περιβάλλον του progressive rock, δίχως όμως να πατάει και με τα δυο του πόδια, γερά, εκεί. Καθώς η παρουσία του επικεντρώνεται περισσότερο στη γυναικεία φωνή και το τραγούδι, τα οργανικά μέρη πέφτουν σε δεύτερη μοίρα. Εξάλλου η μικρή, για prog, διάρκεια των συνθέσεων αυτό αποδεικνύει.
Υπάρχει λοιπόν ο «μανδύας» του progressive, που σκεπάζει όλα τα κομμάτια των Taihr, αλλά από την άλλη υπάρχει και μια ελαφριά indie απόκλιση, που μεταφέρει τις συνθέσεις (και) κάπου αλλού.
Επειδή τα τραγούδια των Taihr δεν είναι κοινά, είναι κάπως δύστροπα, έχω τη γνώμη πως θα έπρεπε αυτοί να επενδύσουν και σε μεγαλύτερης διάρκειας tracks, ώστε να κριθούν ως ακραιφνείς progsters. Τώρα, είναι κάπως μεσοβέζικες οι καταστάσεις.
Σε κάθε περίπτωση, πάντως, το ωραιότερο track του “Allicanto” είναι το μεγαλύτερο σε διάρκεια, που έχει τίτλο “Tortugas”.
Επαφή: www.tonzonen.de

MICHAEL JANETAKIS and MEDOOSA free

Το «σκάψιμο» στο χθες του ελληνικού ροκ, που επιχειρεί χρόνια τώρα ο Δημήτρης Βασιλειάδης της B-otherSide Records, φέρνει στην επιφάνεια μια ξεχασμένη περίπτωση από την Αμερική των 70s, εκείνη του συνθέτη, κιθαρίστα και τραγουδοποιού Michael Janetakis (Μιχάλης Τζανετάκης).
O Τζανετάκης ήταν μέλος των Spartans, ενός ελληνοαμερικάνικου γκρουπ με μπουζούκια, που διασκεύαζε κυρίως ελληνικά τραγούδια (επιτυχίες από την Ελλάδα εννοώ), για τις ανάγκες της διασκέδασης των ομογενών, στη Νέα Υόρκη και αλλαχού, κατορθώνοντας να γράψει δύο 45άρια κι ένα LP στην αρχή της δεκαετίας του ’70.
Ο Τζανετάκης, όμως, είχε κι άλλα ενδιαφέροντα, που είχαν να κάνουν με το rock βασικά, και κάπως έτσι θα πάρει την πρωτοβουλία να κάνει ένα τέτοιο δισκάκι με τα τραγούδια του “Sweet morning (Kenourgia mera) / I don’t know what I am going to find (Koritsi mou)”, το οποίο θα κυκλοφορούσε από την Peters International, τη γνωστή ελληνοαμερικάνικη εταιρεία, το 1972.
Όμως ο φίλος μας το «έψαχνε» παραπάνω, έχοντας καλλιτεχνικές ανησυχίες, δίχως να επαναπαύεται στο αυτονόητο. Έτσι προς το μέσο του 1974 ο Τζανετάκης θα αρχίσει να δραστηριοποιείται μ’ ένα νέο συγκρότημα τους Medoosa, παίζοντας κιθάρα, μπουζούκι και τραγουδώντας, έχοντας δίπλα του, τα υπόλοιπα μέλη του γκρουπ, δηλαδή τον Bob McHugh σε όλων των ειδών τα πλήκτρα (fender rhodes, πιάνο, moog synthesizer, hammond B3), τον Takis Spitambelis μπάσο και τον George Michailidis ντραμς. Απ’ αυτούς τους μουσικούς γνωστός ήταν ο Μιχαηλίδης, καθώς πρόκειται για τον ντράμερ των MAD, του ελληνικού γκρουπ που είχε κυκλοφορήσει ένα LP στην Minos το 1972, και που, τον Ιανουάριο του 1973, θα βρισκόταν στη Νέα Υόρκη για εμφανίσεις, παίζοντας και στη δεξίωση, που είχε δοθεί στον Λευκό Οίκο, με αφορμή την ορκωμοσία των Richard Nixon και Spiro Agnew (Πρόεδρος και Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ τότε). Προφανώς, ο Μιχαηλίδης είχε παραμείνει στην Αμερική, και γι’ αυτό θα συναντιόταν με τον Τζανετάκη.

Τέλος πάντων, οι Medoosa θα προσπαθούσαν να σταθούν στα πόδια τους, δυναμώνοντας την παρουσία τους στα κλαμπ και γράφοντας πρωτότυπες δικές τους συνθέσεις, ελπίζοντας έτσι και σε κάποιο δισκογραφικό συμβόλαιο. Προς τούτο, λοιπόν, θα ετοίμαζαν έξι κομμάτια (είχαν συμβάλλει συνθετικά όλα τα μέλη του γκρουπ, άλλα περισσότερο και άλλα λιγότερο), με τα οποία θα προσέλκυαν, τελικά, το ενδιαφέρον μιας εταιρείας, δίχως όμως να «κοπεί» και να κυκλοφορήσει κάτι. Έτσι, πενήντα ένα χρόνια αργότερα αυτές οι έξι συνθέσεις των Medoosa θα τυπωθούν για πρώτη φορά σε βινύλιο (300 αριθμημένα αντίτυπα), από την B-otherSide Records, κάτω από τον τίτλο Michael Janetakis and Medoosa “Free”, συμπληρωμένες με τα τραγούδια από το δισκάκι του Janetakis από το 1972.
Εκείνο που πρέπει πρώτα-πρώτα να σημειωθεί είναι πως οι συνθέσεις των Medoosa είναι ποιοτικά-τεχνικά άψογες, καθώς η ηχογράφηση θα γινόταν, τον Αύγουστο του 1975, στα Electric Lady Studios, στο Greenwich Village. (Τα στούντιο, ως γνωστόν, τα είχε παραγγείλει ο Jimi Hendrix το 1968, κι εκεί θα ηχογραφούσαν, στην πορεία, δεκάδες μεγάλα ονόματα).
Το ύφος των συνθέσεων ξαφνιάζει. Είναι jazz-funk, και μάλιστα επιπέδου! Ο κιμπορντίστας Bob McHugh είναι φοβερός, ενώ και ο Janetakis με τα ρυθμικά και lead παιξίματά του, και βεβαίως το rhythm section των Μιχαηλίδη-Spitambelis στέκονται το ίδιο άψογα. Το σπουδαίο εδώ είναι πως οι Medoosa «χώνουν» και ελληνικά μελωδικά και ρυθμικά στοιχεία στις συνθέσεις τους (“Queen from Knossos”), κάνοντάς τες, έτσι, να ακούγονται μοναδικές. Πολύ άξιο track είναι και το “Istanbul Express”, που διαθέτει μικρό φωνητικό αυτοσχεδιασμό από τον Janetakis στην αρχή, όπως και oriental πενιά, με το μπουζούκι(!) να κάνει τη διαφορά, με τον McHugh να παίζει πλήκτρα α λα Canterbury sound(!) και με τον Μιχαηλίδη να δίνει ένα επίσης ωραίο σόλο στα ντραμς, φέρνοντας τη σύνθεση στα υψηλά ακρότατά της. Όμως και το “Gypsy man” είναι πολύ καλό, διαθέτοντας και αυτό ελληνικές αναφορές, με το μπουζούκι του Janetakis να διαπρέπει και με τα «γεμίσματα» από τα keyboards να δημιουργούν μια αίσθηση λαϊκού πανηγυριού!
Φοβερά κομμάτια είναι αυτά, απολύτως διαχρονικά, που δείχνουν το ταλέντο των τεσσάρων μουσικών (τρεις Έλληνες-Ελληνοαμερικάνοι κι ένας Αμερικάνος) και κυρίως τη διάθεσή τους να δημιουργήσουν κάτι αληθινά πρωτότυπο, αντιμετωπίζοντας τους ήχους της εποχής (mid-70s) με τους δικούς τους όρους.

οι SOMA είναι μετά από τους Bazooka

Το νέο συγκρότημα του Ξάνθου Παπανικολάου (Xanthos Papanikolaou), μετά από τους Bazooka, είναι οι Soma και το «Στη Χώρα του Φωτός» [Magma rec / Sound Effect Records, 2026] είναι το παρθενικό LP τους. Μέλη των Soma, πέραν του Παπανικολάου (σε κιθάρες, φωνή, φωνητικά, σύνθια, κρουστά, drum machine), είναι οι Timos Harden (μπάσο, φωνητικά), Thanos Frantzis (ντραμς, κρουστά) και Orfeas Daramaras (κιθάρα, drum machine, φωνητικά), με τα τραγούδια να ανήκουν όλα στον Παπανικολάου, και με τις ενοργανώσεις να τις έχει επιμεληθεί το συγκρότημα.

Θα μπορούσε να πει κάποιος πως οι Soma αποτελούν μία μετεξέλιξη των Bazooka, και αυτό είναι λογικό, αφού ο βασικός τραγουδοποιός παραμένει ο ίδιος εδώ, αν και σε... πιο βελτιωμένη έκδοση. Εννοώ πως ο στίχος του Παπανικολάου είναι ακόμη καλύτερος, σε σχέση με το παρελθόν, περιγράφοντας, με λόγια απλά, όψεις της σύγχρονης, δύσκολης, καθημερινότητας. «Φλατ ζωή χωρίς προοπτική / ο κόσμος διψάει για μια αλλαγή / φλατ ζωή γεμάτη ενοχές / μπροστά μας χορεύουν γυμνές οι χαρές» ακούμε στο πρώτο τραγούδι του δίσκου και όλοι μας καταλαβαίνουμε... Υπάρχουν, βεβαίως, κι άλλα ουσιαστικά τραγούδια εδώ, κι ένα απ’ αυτά έχει για τίτλο του τον τίτλο του άλμπουμ. «Η χώρα του φωτός» είναι ένα τραγούδι με αναφορές στη στρατιωτική θητεία, και γενικά στο πολεμοχαρές κλίμα που καλλιεργείται στην ελληνική κοινωνία, όχι μόνο μέσα από δηλώσεις του τύπου «σήμερα η Ευρώπη δεν αντέχει να δει φέρετρα με σημαία πάνω, ούτε καν με την ευρωπαϊκή σημαία», αλλά και με πράξεις (καθώς η χώρα συμμετέχει σε πολεμικές συρράξεις). Όταν οι Soma τραγουδούν... «Δεν είσαι πια το αγόρι / που μεγάλωσε σε πόλη επαρχιακή / σε θέλουνε για στρατιώτη / έτοιμο στη μάχη να ριχτεί / Δε χάνουν ευκαιρία / να σου θυμίζουνε πως είσαι γιός / μιας χώρας με ιστορία / ιθαγενής στη χώρα του φωτός»... ξέρουν από πού το «πιάνουν» το πράγμα, και για τι ακριβώς μιλάνε.
Βεβαίως δεν είναι όλα τα τραγούδια των Soma, από στιχουργικής πλευράς, αυτής της λογικής. Υπάρχουν και πιο προσωπικά κομμάτια εδώ, σαν το «Μικρό μυαλό» ή τη «Συννεφιά», όμως εκείνο που διαπερνά τον δίσκο, απ’ άκρη σ’ άκρη, είναι η πάνκικη ορμητικότητα του γκρουπ, το πάθος του, και η απόφασή του να... ιδρώσει τη φανέλα. Όχι μόνο τη δική του, αλλά κι εκείνων που θα τους παρακολουθήσουν στη σκηνή. Και το λέω τούτο, δίχως να υποτιμώ καθόλου το, με γνώση και ευαισθησία, αγριεμένο βινύλιο.
Σκέφτομαι πώς θ’ ακούγονται live κομμάτια σαν το «Μπλεξίματα» ή το «Κρυφοί δολοφόνοι» και φτιάχνομαι με τη σκέψη.
Επαφή: https://somamesoma.bandcamp.com/album/sti-chora-tou-fotos

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 729

15/6/2026
Πάρε το πτυχίο σου κι ένα μηχανάκι
κι έλα ξημερώματα στο Mοναστηράκι
κάτσε ανακούρκουδα στο σταθμό του τραίνου
ρίχνε ξύδι στις πληγές του κάθε σταυρωμένου

13/6/2026
Άρα πήγαινε και μέχρι την Πάρνηθα...
[σας αρέσουν τα ταξίδια; - του Ν.Γ. δεν του άρεσαν καθόλου]

οι νέοι δίσκοι των TRICHROMI / THE BOY και ACID PLATO έχουν κάτι κοινό και ξεχωρίζουν – εκκινούν από μια ταινία και μια αρχαία τραγωδία, και είναι διπλά LP κλεισμένα σε απλές συσκευασίες

Το διπλό LP έχει τη δική του ιστορία στο χώρο της δισκογραφίας – του ροκ βασικά, αλλά και της τζαζ ή και άλλων μουσικών εκφράσεων. Ας θυμηθούμε τα κλασικά διπλά LP “Freak Out!” (1966) των Mothers of Invention / Frank Zappa, “Blonde On Blonde” (1966) του Bob Dylan, “The Beatles (White Album)” (1968) των Beatles, “Electric Ladyland” (1968) των Jimi Hendrix Experience, “At Fillmore East” (1971) των Allman Brothers Band, “666” (1972) των Aphrodite’s Child κ.λπ.
Το διπλό LP υποκρύπτει και πολύ υλικό (που δεν χωράει σ’ ένα μονό βινύλιο), αλλά ορισμένες φορές και κάποιο concept, που θέλει και αυτό τον χώρο του για να αναπτυχθεί. Στην Ελλάδα το 2LP, αρκετές φορές, συνδέθηκε με concepts, όπως μαρτυρούν οι δίσκοι «Το Άξιον Εστί» (1964) του Μίκη Θεοδωράκη, “Les Oiseaux (Όρνιθες)” (1965) του Μάνου Χατζιδάκι, «Ρεμπέτικο» (1983) του Σταύρου Ξαρχάκου κ.λπ.
Τα νεότερα χρόνια τα διπλά LP (ή 2LP ή διπλά βινύλια ή διπλοί δίσκοι) δεν είναι σπάνια. Αναλογικά, δε, σε σχέση με τις παλαιότερες δεκαετίες, ίσως να είναι και περισσότερα, επειδή η έλευση του CD (με τις μεγάλες διάρκειες) έσπρωξε και σε εκδόσεις περισσότερων διπλών δίσκων (βινυλίου). Τέλος πάντων... για δύο σύγχρονα ελληνικά 2LP θα γράψω στη συνέχεια, που διαθέτουν concepts οπωσδήποτε, αλλά όχι και gatefold covers (όπως συνηθίζεται σ’ αυτές τις περιπτώσεις).

TRICHROMI / THE BOY: Βγαίνουν Μέσα Απ’ τη Μάργκο [Inner Ear, 2026]
To «Βγαίνουν Μέσα Απ’ τη Μάργκο» αποτελείται από τα δύο ξεχωριστά LP, το “The Closest to U” της Trichromi και το «Μη Φοβάται» του The Boy, που συσκευάζονται μαζί, σε άλλο εξώφυλλο (τρίτο), το οποίο σχεδιαστικά είναι ο συνδυασμός των δύο επιμέρους covers. Βασικά, λέμε για το σάουντρακ της ταινίας του Αλέξανδρου Βούλγαρη (The Boy), με τον ίδιο τίτλο, που προβλήθηκε φέτος την άνοιξη. Όπως διαβάζουμε στο LiFO.gr:
«Η Μάργκο, μια άλλοτε διάσημη τραγουδοποιός, ζει απομονωμένη στο διαμέρισμά της στην Αθήνα. Με αφορμή το πάρτι για τα 40ά της γενέθλια, έρχεται αντιμέτωπη με τους φόβους, τις επιθυμίες και το παρελθόν της. Καθώς η νύχτα εξελίσσεται, τα συναισθήματα που αναδύονται την οδηγούν σε μια πιθανή νέα φάση στη ζωή και τη δημιουργία της».
Την ταινία δεν την έχω δει, οπότε ό,τι γράψω θα είναι «ξερά» για τη μουσική, καθότι αγνοώ πώς συσχετίζονται οι δύο δίσκοι με τις εικόνες του Βούλγαρη.
Το πρώτο LP, το “The Closest to U”, περιλαμβάνει εφτά αγγλόφωνα τραγούδια της Trichromi (Δεσποινίς Τρίχρωμη), στα οποία ακούγονται λίγα όργανα. Η Trichromi χειρίζεται πιάνο, σύνθια και τραγουδά, με τους Kimon Vlachakis και Giotis Paraskevaidis να συμμετέχουν, στην εγγραφή, με τις κιθάρες τους.
Τα τραγούδια της Trichromi είναι λιτά σε πρώτο πλάνο, αλλά λόγω του λυρισμού τους μετατοπίζονται σ’ ένα άλλο πιο «πλούσιο» επίπεδο. Ταυτοχρόνως, ακούγονται αρκετά σπιτικά, lo-fi και τα λοιπά, αφήνοντας ένα μυστήριο άρωμα. Ας πούμε... δεν μπορείς να αντιληφθείς, μέσω αυτών, αν η ταινία, για την οποία προορίζονται, αφορά κάποια απλή ρομαντική ιστορία ή κάτι πιο σύνθετο, πιο αιχμηρό και πιο «μαύρο» – ένα υπαρξιακό θρίλερ ενδεχομένως.
Δηλαδή, εγώ δίνω στις μουσικές και τα τραγούδια της Trichromi μία David Lynch-ική διάσταση, παρότι δεν γνωρίζω αν αυτή (η διάσταση) είναι υπαρκτή στην ταινία. Τα τραγούδια, επιπλέον, τα ακούω και κάπως σαν loner folk, κάπως σαν εκείνα της Connie Converse εννοώ, μεταφερμένα στο σήμερα (το “Counting the years in cats” ιδίως, που διαθέτει και ακουστικές κιθάρες).
Το “The Closest to U” κυλάει γρήγορα –δεν το λέω για κακό αυτό– και τραγούδια σαν το “Each one of your eyes” είναι αλήθεια πως μπορεί να σε ξαφνιάσουν απ’ όποια πλευρά και να τα δεις. Και όλος ο δίσκος ξαφνιάζει, με το ιδιόμορφο κλίμα που δημιουργεί.
Κοντά σ’ αυτό το τμήμα του σάουντρακ έρχεται ο The Boy να προσθέσει το δικό του. Εννοώ πως το «Μη Φοβάται», το δεύτερο LP, δεν είναι κάτι που ηχεί, αναγκαστικά, διαφορετικά από το “The Closest to U”, δημιουργώντας κάτι εντελώς άλλο. Όχι. Υπάρχει μια κάποια συνάφεια ανάμεσα στους δύο δίσκους και αυτό, οπωσδήποτε, είναι λογικό. Ή, τέλος πάντων, είναι το πιο λογικό.
Βασικά κι εδώ έχουμε τα ίδια λίγα όργανα, τα οποία χειρίζονται ο The Boy και ο Παρασκευαΐδης, με τα τραγούδια να είναι λιγότερα τώρα –βασικά το «Αθήνα, ίσως πόλη» και το «Μη φοβάται», καθότι υπάρχουν και μερικά «σπασμένα» ή περίπου τραγούδια– και γενικώς του αυτού κλίματος, με την εξαίρεση, ίσως, του «Μάγισσες», που είναι πιο ροκ-ηλεκτρικό. Υπάρχουν και κομμάτια με αφηγήσεις εδώ, με φωνητικά και με διάφορες «παραξενιές» ανάμεσα, αλλά, το ξαναλέω, το κλίμα παραμένει κοντινό σε σχέση με το προηγηθέν, που δημιούργησε με το δικό της σάουντρακ η Trichromi.
Τέλος, υπάρχει μία βασική και πολύ ορατή σινεφίλ αναφορά στο track list του The Boy, που σχετίζεται με την ταινία του Ingmar Bergman «Άγριες Φράουλες» (1957), ενώ εγώ θα έγραφα και για μία ακόμη (σινεφίλ αναφορά), τελείως κρυφή, που έχει να κάνει με την ταινία του Λάμπρου Λιαρόπουλου «Αθήνα Πόλη Χαμόγελο» (1967) – τρεις λέξεις, που σχετίζονται άμεσα με το «Βγαίνουν Μέσα Απ’ τη Μάργκο». Πιθανώς αυτή να έγινε εν αγνοία του The Boy, αλλά δεν έχει σημασία...
Επαφή: https://despoinistrixromi.bandcamp.com/album/b-o-s-t
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/dyo-neoi-diskoi-poy-ehoyn-kati-koino-kai-xehorizoyn

ART TELEPATHS το τρίτο βινύλιο του γκρουπ του Γιώργου Σκαρλάτου (πρώην Magic de Spell)

H τρίτη δουλειά των Art Telepaths, του γκρουπ του Γιώργου Σκαρλάτου (πρώην Magic de Spell), μετά από ’κείνο το άλμπουμ στην Geheimnis, το 2013 και το EP «Freakόνειρα» στην B-otherSide το 2020, έχει τίτλο «Έτσι Πάει!» και κυκλοφορεί τώρα (2026) σε 150 αριθμημένα αντίτυπα ξανά από την B-otherSide (με τη συνεισφορά και της Άσυλο Ονείρων Records).

Οι Art Telepaths (Γιώργος Σκαρλάτος στίχοι-μουσικές στα περισσότερα τραγούδια, μπάσο, σύνθια, φωνή, Παρασκευάς Θεοδωράκης κιθάρες, Νίκος Φάρκωνας ντραμς) είναι ένα σημερινό ροκ συγκρότημα, με ήχο γειωμένο στο χθες του ελληνικού ροκ (70s-80s βασικά). Θέλω να πω πως ο ήχος είναι βαρύς, στιβαρός και παλιομοδίτικος όσο πρέπει και χρειάζεται, ώστε οι Art Telepaths να μην ακούγονται σαν κάτι που ανήκει στο χθες, αλλά σαν μια σημερινή μπάντα με συγκεκριμένο λόγο ύπαρξης. Βοηθούν προς αυτό τα τραγούδια του Σκαρλάτου, που είναι δυναμικά, σπιντάτα, ορμητικά και με ωραίους στίχους, και βεβαίως η απόδοσή τους από το γκρουπ και τους συνεργάτες μουσικούς, στα διάφορα επιπρόσθετα όργανα (φλάουτο, τρομπέτα, τρομπόνι, κι άλλες κιθάρες κ.λπ.). Επιπλέον, στα λόγια βοηθούν θετικά και οι Σοφιάνα Παρασκευοπούλου, Ιάσωνας Σταυράκης και Αλέξης Καλοφωλιάς, με τον Σκαρλάτο να ερμηνεύει με απόλυτη επάρκεια και κυρίως πειστικότητα τα δικά του, ως επί το πλείστον, τραγούδια.
Το «Έτσι Πάει!» περιέχει δέκα tracks, που διαθέτουν γερό hook, και άρα μπορούν να «πιάσουν» άμεσα τον κόσμο που θα ακούσει τον δίσκο ή την digital κυκλοφορία. Πολλά δε εξ αυτών («Έτσι πάει!», «Ονειροπωλείο», «Φωνές», «Αυτό που θέλω», «Αναπνέω ελεύθερα», «Έσκαψα βαθιά») αξίζει να βρουν θέση και στα εναλλακτικά ραδιόφωνα και να πάνε, έτσι, ακόμη παραπέρα.
Επαφή: https://arttelepaths.bandcamp.com/album/etsi-paei-2

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 728

12/6/2026 
Η λαϊκή δεξιά με το πατριωτικό πασόκ είναι η μόνη δυνατή σύμπλευση, που μπορεί να δώσει λύσεις, με σοβαρό κοινωνικό αντίκρισμα. Το 1981 μπορεί να ήταν στα μαχαίρια –ο ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός του γέρου-Καραμαλή με τον τριτοδρομικό σοσιαλισμό του Αντρέα, γιατί ήταν άλλες οι εποχές– όμως, σήμερα, είναι η μόνη διέξοδος που μπορεί να φράξει το δρόμο στη φιλελέ αριστεροδεξιά των τσιπρο-μητσοτάκηδων (αφήνω τη μουσειακή αριστερά κατά μέρος). Το θέμα είναι ότι δεν υπάρχει τέτοιο κόμμα σήμερα στη χώρα και χρειάζονται υπερβάσεις για να δημιουργηθεί. 

11/6/2026

>>Τραμπ: Έχουμε συμφωνία με το Ιράν, ακυρώνω τους βομβαρδισμούς, συνεχίζεται ο ναυτικός αποκλεισμός ως την υπογραφή της<<
Η πανωλεθρία των ΗΠΑ δεν υπολείπεται εκείνης του Βιετνάμ, τηρουμένων των όποιων χρονικών αναλογιών (πόλεμος 20ετίας από τη μια μεριά, πόλεμος μερικών μηνών από την άλλη). Το αποτέλεσμα και στις δύο περιπτώσεις είναι το ίδιο.

10/6/2026
Στερεομετρία... δια υποψηφίους οικονομικού κύκλου λέει. Τι να την έκαναν, τώρα, τη στερεομετρία οι... του οικονομικού ένας θεός ξέρει. Να μετρούσαν προσόδους με το... θεώρημα των τριών καθέτων; Αξία εδώ έχει το αυτοκόλλητο του κνίτη ή φιλοκνίτη μαθητή (ή μαθήτριας τέλος πάντων) για την παναθηναϊκή συνδιάσκεψη του Α Συνεδρίου της ΚΝΕ (18-20 Φλεβάρη 1976 στο Σπόρτιγκ).

[γίνονταν και συνέδρια στο Σπόρτιγκ, δεν έπαιζαν μόνο συγκροτήματα]

9/6/2026
Δε γ@μιέται και ο Ράμας... Κάποτε στα late 70s...

5/6/2026

Έντουαρντ Ρόζενταλ

NI MOYA το νέο άλμπουμ του μπασίστα-τραγουδιστή των Naxatras

Το πιο νέο άλμπουμ (LP) του Ni Moya (ο John Vagenas, μπασίστας και τραγουδιστής των Naxatras) αποκαλείται “Dream, Oh Dream Show Me the Way” [Evening Star Records, Sound Effect Records, 2026] και αποτελείται από τέσσερα tracks (τρία και ένα ανά πλευρά). Ο Ni Moya έχει κυκλοφορήσει κι άλλες δουλειές στο παρελθόν και για δύο απ’ αυτές έχω γράψει στο blog – για την κασέτα του “The Acid Chronicles” [Logarithm, 2024], όπως και για το LP του “Reverie” [Same Difference Music, 2023].

Στο πιο νέο άλμπουμ του, ο διαχειριστής αυτός των ηλεκτρονικών από την Θεσσαλονίκη, εμμένει στον τρόπο μέσω του οποίου μας έχει γίνει γνωστός, προβάλλοντας έναν ήχο, ηλεκτρονικό προφανώς, με άκρες που παραπέμπουν στην systemic music των seventies-early eighties – ειδικές «απλωμένες» και «ταξιδευτικές» διαδρομές, πάνω στις οποίες βάδιζαν καλλιτέχνες σε Ευρώπη και Αμερική εκείνη την εποχή (ας θυμηθούμε τον Iasos για παράδειγμα). Πρόκειται για έναν ήχο όχι floating spacey, με την έννοια που είχε αυτός (ο ήχος) σε δίσκους των Tangerine Dream ή του Klaus Schulze, αλλά περισσότερο avant, minimal, new classical, new age, meditation και ελαφρώς experimental, και ο οποίος δεν χάνει, σώνει και καλά, τις cosmic αναφορές του. Έτσι, βοηθούμενος και από την ηλεκτρική κιθάρα, που χειρίζεται κάποιος... Imagine, ο Ni Moya έχει τις γνώσεις, τον τρόπο και την δυνατότητα να προτείνει ένα άλμπουμ που να ρέει –πολύ βασικό αυτό– κρατώντας σε σε επιφυλακή.
Το “Dream, Oh Dream Show Me the Way” ολοκληρώνεται με το 16λεπτο “Ocean of possibilities”, μια ηχητική... θάλασσα, επικίνδυνης ηρεμίας, που μπορεί να σε ταξιδεύει και να σε χαλαρώνει, δίχως να σε... αποκοιμίζει.
Επαφή: https://ni-moya.bandcamp.com/album/dream-oh-dream-show-me-the-way

τρία πρόσφατα βιβλία – δύο μουσικά κι ένα μυθιστόρημα

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ: Γιατί, Εσείς Ποιοι Είστε; / 60 χρόνια ελληνικό ροκ (ιστορίες για ήρωες...) [Όγδοο, 3/2026]
Η φιλολογία γύρω από το ελληνικό ροκ συνεχίζει να αναπτύσσεται, με το πιο πρόσφατο πόνημά της να υπογράφεται από τον τραγουδοποιό Δημήτρη Μητσοτάκη. Λέω για το βιβλίο «Γιατί, Εσείς Ποιοι Είστε; / 60 χρόνια ελληνικό ροκ (ιστορίες για ήρωες...)», στο οπισθόφυλλο του οποίου διαβάζεις:
«Στα χέρια σας κρατάτε ένα μπουκέτο με ιστορίες. Άλλες βρομάνε καπνό και ξενύχτι, άλλες ζοριλίκια και απατεωνιά. Κάποιες είναι ποτισμένες με το άρωμα του νεανικού ονείρου που γυρεύει τη χώρα της φαντασίας. Μερικές θα σας φανούν κωμικές –κι όντως ήταν– αν τις ζούσες μεθυσμένος από τον ηλεκτρισμό της μουσικής, την ανάγκη για να παίξεις και τις ατελείωτες διαδρομές. Άλλες, πάλι, ίσως πονέσουν λίγο. Κάποιες μπορεί να σας θυμίσουν τον εαυτό σας, έστω κι αν δεν ανεβήκατε ποτέ σε σκηνή. Είναι όλες, πέρα για πέρα αληθινές, όσο κι αν μοιάζουν απίστευτες. Μου τις διηγήθηκαν άνθρωποι που τις έζησαν. Προχωρήστε με δική σας ευθύνη. Σβήστε τα φώτα, βάλτε ένα ποτό και ψιθυριστέ μια αγαπημένη μελωδία. Έτσι ταιριάζει. “Α, και πού ’σαι; Θυμήσου, μπορεί να μην αλλάξουμε τον κόσμο, αλλά τουλάχιστον δεν θα τον αφήσουμε ήσυχο...”».

Εδώ έχουμε μία κλασική περίπτωση... προφορικής ιστορίας, ένα... σεντούκι αναμνήσεων, το οποίο ανοίγει προκειμένου να ξεπεταχτούν από μέσα του συμβάντα, που άλλοτε αποτέλεσαν κομμάτια της συλλογικής μνήμης, και άλλοτε συνδέθηκαν στενότερα με πιο «προσωπικές» καταστάσεις. Τις ιστορίες τις αφηγήθηκαν οι πρωταγωνιστές τους στον Δ. Μητσοτάκη και αυτός τις καταγράφει.
Οι συντριπτικά περισσότερες ιστορίες αφορούν την περίοδο από το 1980 και μετά (οι 34 από τις 39), ενώ υπάρχουν και λίγες (5) για, ή από, τα 60s-70s. Στο βιβλίο μιλούν πολλοί και διάφοροι από τους Δημήτρη Πουλικάκο, Νίκο Πορτοκάλογλου και Γιάννη Δρόλαπα, μέχρι τους Αντώνη Μιτζέλο, Ηλία Ζάικο και Στέλιο Σαλβαδόρ και από τους Δημήτρη Δημητράκα, Θοδωρή Βλαχάκη και Tommie Bouzianis, μέχρι τους Τόλη Μαστρόκαλο, Χριστόφορο Κροκίδη και Μιχάλη Πούγουνα.
Τα ευτράπελα, που βγαίνουν μέσα απ’ αυτές τις ιστορίες, έχουν οπωσδήποτε ενδιαφέρον, με το ωραιότερο όλων να το διηγείται ο Γιάννης Δρόλαπας. Σχετίζεται με την περιβόητη συναυλία των Μουσικών Ταξιαρχιών στην Καρδίτσα, τον Απρίλιο του ’81, που θα ολοκληρωνόταν στα... δικαστήρια. Διαβάζουμε κάπου:
«(...) Η δίκη έγινε Τετάρτη. Κράτησε από τις δέκα το πρωί ως τις δέκα το βράδυ, με δίωρη διακοπή το μεσημέρι. Από τη μια, οι μάρτυρες κατηγορίας: μπάτσοι, ο πρόεδρος του συλλόγου πολυτέκνων, ο καθηγητής του γυμνασίου, με επιχειρήματα “να σώσουμε τα παιδιά μας”, “το έθνος”, “την πίστη μας”, τους “θεσμούς”. Από την άλλη, διάφορα φρικιά-φίλοι που ανέβηκαν για τη δίκη και δικηγόροι, με κύρια ασχολία την υπεράσπιση διαδηλωτών, καταληψιών κ.ά. Η γραμμή τους ήταν του στιλ “καλά κάνουν τα παιδιά και σατιρίζουν τα κακώς κείμενα, που η κοινωνία μας κρύβει κάτω από το χαλί” και άλλα τέτοια. Εμείς προσπαθούμε να δείχνουμε σοβαροί στο εδώλιο, αλλά κάποιες φορές λυγίζουμε ακούγοντας διάφορες δικηγορίστικες τερατολογίες, για παράδειγμα “όταν πέρσι ήρθαν οι Sex Pistols στην Ελλάδα, κύριε πρόεδρε, και έδειχναν τα γεννητικά τους όργανα στη σκηνή δεν ενοχλήθηκε κανένας”. Φυσικά οι Sex Pistols δεν είχαν παίξει ποτέ στην Ελλάδα.(...)».
Επαφή: https://ogdooshop.gr/%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1/Giati_Eseis_Poioi_Eiste

ΖΩΗΣ ΛΟΥΒΑΡΗΣ: Παρασκηνιακές Ιστορίες / Μάγοι, δράκοι, ξωτικά και γκρούβαλοι από πίσω [OPPORtUNA, 2026]
Ο Ζώης Λούβαρης είναι συγγραφέας-φωτογράφος. Βασικά είναι φωτογράφος και συγγραφέας γίνεται, επειδή προλογίζει ο ίδιος τις φωτογραφίες του. Το πρόσφατο βιβλίο του «Παρασκηνιακές Ιστορίες / Μάγοι, δράκοι, ξωτικά και γκρούβαλοι από πίσω» εντάσσεται και αυτό στη σύγχρονη φιλολογία του ελληνικού ροκ – του πιο πρόσφατου όμως, εκείνου που πρόλαβε να φωτογραφίσει ο Λούβαρης. Όπως διαβάζουμε στο σάιτ της Opportuna, το βιβλίο περιλαμβάνει... «Φωτογραφίες και ιστορίες από τα παρασκήνια για τους: Στάθη Καλυβιώτη, Πάνο Γαβαλά (σ.σ. εννοεί Γιώργο Γαβαλά), Alex Κ., Νίκο Τσιλογιάννη, Angel Lo Verde, Νίκο Δεληγιάννη, Απροσάρμοστους, Τάκη Ανδρούτσο, Μάρκο Παπασηφάκη, Αντουάν Παρίνη, Θόδωρο Παπαντίνα, Τόλη Μαστρόκαλο, Νίκο Σπυρόπουλο, Κάτω από το δέντρο, Δημήτρη Πουλικάκο, Γεια σου Τάκη, Θέκλα Τσελεπή».
Και όπως (ξανα)διαβάζουμε στο back cover του βιβλίου:
«Μια περιπλάνηση στους χώρους που γεννιέται και παίρνει σχήμα η μουσική. Ετοιμόρροπα καμαράκια, μικρά οικιακά στούντιο, προβάδικα, στούντιο κανονικά. Και οι άνθρωποι πίσω από τη μουσική. Γιατί με αυτούς αρχίζει και σε αυτούς τελειώνει όλη η ιστορία. Ξεκίνησα πολύ νωρίς, με λάθος φωτογραφική μηχανή και ελάχιστες γνώσεις. Ψάχνοντας για τις φωτογραφίες που έχω στο κεφάλι μου. Σαν κι αυτές που μου άρεσε να κοιτάω με τις ώρες. Δεν το ήξερα τότε, το έμαθα αργότερα. Οι φωτογράφοι που μου άρεσαν ζούσαν τη μουσική με τον ίδιο σχεδόν τρόπο που τη ζουν οι μουσικοί. Ε, κάπως έγινε κι αυτό. Κάτι αποδώ, κάτι αποκεί, έγινε. Χοντρικά, το βιβλίο καλύπτει 35 χρόνια ζωής δίπλα τους, σε κάποιους από αυτούς τουλάχιστον. Μαζί τους έζησα και ένοιωσα όσα είχα διαβάσει σε άρθρα, βιβλία, οπισθόφυλλα και ένθετα δίσκων και συνεντεύξεις και ήταν αυτό που από την αρχή ονειρευόμουν να ζήσω. Μένουν κάποια πραγματάκια ακόμα που δεν έχω ζήσει. Θα δούμε, θα δούμε...».
Ο Λούβαρης ξεκινάει να φωτογραφίζει, χοντρικά, από τα late 80s, φθάνοντας έως τα πιο πρόσφατα χρόνια (2024). Οι φωτογραφίες του είναι Α/Μ –τουλάχιστον ασπρόμαυρα τυπώνονται στο βιβλίο– με τα κείμενα να διακρίνονται για την προφορική αμεσότητά τους.
Επαφή: https://opportuna.gr/pubs/louvaris/ 

ΠΕΝΥ ΡΑΜΑΝΤΑΝΗ: Άδηλος Χρόνος [Όγδοο, 3/2026]

Το τρίτο βιβλίο είναι ένα μυθιστόρημα γραμμένο από την Πένυ Ραμαντάνη. Όπως διαβάζουμε στο βιογραφικό της, που υπάρχει στο σάιτ της:
«Η Πένυ Ραμαντάνη (γενν. 1980 στην Αθήνα) είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια, τραγουδοποιός και συγγραφέας(...). Από το 1999 μέχρι το 2012 ήταν ιδρυτικό μέλος και φωνή του συγκροτήματος Όναρ, με το οποίο ηχογράφησε πολλές δισκογραφικές δουλειές και συνεργάστηκε συναυλιακά με πολλούς γνωστούς Έλληνες καλλιτέχνες. Μετά το διάλειμμα από τους Όναρ, συνέχισε τη μουσική της πορεία ως μέλος του συγκροτήματος Ντο Δίεση (Nto Diesi) μαζί με τον μουσικό Δημήτρη Νίτη – με αρκετές εμφανίσεις, συναυλίες και κυκλοφορίες.(...) Κατά τη διάρκεια της καριέρας της, έχει συνεργαστεί δισκογραφικά και συναυλιακά με πολλούς σημαντικούς καλλιτέχνες της ελληνικής μουσικής σκηνής, όπως Βασίλη Παπακωνσταντίνου, Γιώργο Νταλάρα, Πυξ Λαξ και άλλους και έχει εμφανιστεί σε πλήθος χώρων και φεστιβάλ σε Ελλάδα και Κύπρο. Η Πένυ Ραμαντάνη είναι επίσης ενεργή συγγραφέας(...). Μυθιστορήματα: “Υπέροχα Μόνοι”, “Άδηλος χρόνος”. Παιδικά Βιβλία: “Το Αστέρι κι ο Κωστής”, “Ο Λουλουδάκος”. Συλλογές & Διηγήματα: “Το παγκάκι και μικρές ιστορίες του”. Τα έργα της χαρακτηρίζονται από ευαισθησία, λυρισμό και ανθρώπινη θεώρηση – απευθυνόμενα τόσο σε ενήλικες όσο και σε παιδιά.(...)».
Η υπόθεση του μυθιστορήματος είναι η εξής (από το οπισθόφυλλο):
«Στο μικρό νησί του Αιγαίου, τον Άη Στράτη, μεγαλώνει ο Παύλος τη δεκαετία του ’50. Όταν είναι δώδεκα χρόνων, το ’53, στο νησί φτάνει η δεκάχρονη Φωτεινή με την εκτοπισμένη μητέρα της, μαζί με τις υπόλοιπες γυναίκες που έφτασαν στον Άη Στράτη από ένα άλλο νησί της εξορίας, το Τρίκερι. Η ιστορική συγκυρία, οι πρωτόγνωρες και ιδιάζουσες συνθήκες, αλλά και η γνωριμία τους σε εκείνη την τρυφερή ηλικία, τους ακολουθούν για το υπόλοιπο της ζωής τους. Γιατί ο χρόνος της αγάπης είναι άδηλος. Η ιστορία αυτή, που διατρέχει το δεύτερο μισό του περασμένου αιώνα, εμπνέεται από πρόσωπα υπαρκτά και ιστορίες αληθινές. Πήρε τον τίτλο της από το Μουσείο Δημοκρατίας στον Άη Στράτη, όπου σε έναν από τους τοίχους των εκθεμάτων, υπάρχει η επιγραφή “Ο άδηλος χρόνος”. Ο σπαρακτικά άγνωστος χρόνος στην εξορία. Όπως και στην αγάπη».
Επαφή: https://ogdooshop.gr/%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1/Adilos_Xronos

o Γιάννης Μουγγολιάς στην «Καθημερινή» για το «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ»

>>Ο συγγραφέας δεν μεταφέρει τίποτα αβασάνιστα, τίποτα που έχει καθιερωθεί εκ προοιμίου ως θέσφατο. Αντιθέτως, η εξονυχιστική τεκμηρίωση μέσω έγκυρων, αναμφισβήτητων πηγών, συμβάλει στην ψύχραιμη αποτίμηση γεγονότων και καταστάσεων. Τα τεκταινόμενα εντάσσονται στο κοινωνικοϊστορικό τους πλαίσιο. Το βιβλίο απαλλαγμένο από στείρες ακαδημαϊκές ακαμψίες, διαβάζεται με εξαιρετικό ενδιαφέρον.<<
Ευχαριστώ πολύ τον Γιάννη Μουγγολιά, για όσα γράφει στο φύλλο της «Καθημερινής» της Κυριακής, για το «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025].

Έχω σκαναρισμένο σε υψηλή ανάλυση όλο το άρθρο, που είναι ευρύτερο και που τιτλοφορείται «Το θαύμα της ελληνικής τζαζ», ώστε να μπορεί να διαβαστεί με άνεση αν το κάνετε copy και το μεγεθύνετε.

EDDIE DARK touch my elektroniks

Το δεύτερο LP του Eddie Dark στην Inner Ear, μετά από το “Disko-Terrorista” του 2024, έχει τίτλο “Touch my Elektroniks” (2026) και κινείται πάνω σε σκληρές synth-punk / EBM ράγες.

Υπάρχει ισχυρή-σκοτεινή χορευτικότητα εδώ («Ο ακάλεστος», “I wanna kill your vibe”, “Touch my elektroniks”), αγγλικά και ελληνικά λόγια, και βασικά υπάρχει θυμός, πρόκληση και... αναίδεια – όλα ταιριαστά, σε κάθε περίπτωση, μ’ εκείνο που έχει στο νου του ο Eddie Dark, και το οποίο υλοποιεί άμεσα και χωρίς περιστροφές.
Ο δίσκος προφανώς θα βιωθεί σωστότερα στα κλαμπ, στην ένταση που του αρμόζει (αν υπάρξουν άνθρωποι, που θα τον σπινάρουν), όμως και μέσω των ακουστικών σου μπορείς να εισπράξεις κάποια απ’ αυτά τα εκτονωτικά, σε κάθε περίπτωση, vibes, που εκτοξεύει κατά κύματα ο Eddie Dark στο “Touch my Elektroniks” – ένα άλμπουμ που είναι τοποθετημένο εξ αρχής «στο κόκκινο» και που παραμένει εκεί όσο εξελίσσεται.
Επαφή: https://eddiedark.bandcamp.com/album/touch-my-elektroniks

GAZUAMA SINCHARTCHAS / MICHAEL JANETAKIS AND MEDOOSA από τα τρίσβαθα του ελληνικού ροκ – ξεχασμένες αλλά άξιες ηχογραφήσεις από τα 70s, που ξαναβγαίνουν τώρα στο φως

Η B-otherSide Records έχει ειδίκευση στο digging, που σχετίζεται με το ελληνικό ροκ, καθώς, τα τελευταία 18 χρόνια, μας έχει τροφοδοτήσει με πολλούς σχετικούς δίσκους. Δίσκους, που είτε κυκλοφόρησαν στον καιρό τους, για να περάσουν μάλλον απαρατήρητοι, είτε δημιουργήθηκαν από την εταιρεία, προσφέροντας υλικό άγνωστο και ανέκδοτο. Τα δύο πρόσφατα βινύλια, για τα οποία θα γράψω στη συνέχεια, επιβεβαιώνουν το προφίλ, τους στόχους και την προσφορά της B-otherSide.

GAZUAMA SINCHARTCHAS: Ανύψωση-Αποτίναξη-Εκφυγή [B-OtherSide Records / JMV, 2026]
Πρόκειται για το συγκρότημα με την πιο παράξενη ονομασία στην ιστορία του ελληνικού ροκ. Οι Gazuama Sinchartchas σχηματίστηκαν στην αρχή της δεκαετίας του ’70 στην Τερψιθέα της Γλυφάδας, ηχογράφησαν ένα 45άρι, το 1972, με τα κομμάτια «Ανύψωση-αποτίναξη-εκφυγή (part I) / Ανύψωση-αποτίναξη-εκφυγή (part II)» στην Pan-Vox, για να χαθούν έκτοτε και δια παντός.
Σήμερα, 54 χρόνια μετά από την ηχογράφηση εκείνου του σινγκλ έχουμε την επανακυκλοφορία του σ’ ένα 12ιντσο EP, που γυρίζει και αυτό στις 45 στροφές και που έχει στην πρώτη πλευρά του τα «Ανύψωση-αποτίναξη-εκφυγή (part I+ΙΙ)», όπως κυκλοφόρησαν το ’72, και στην δεύτερη τα ίδια κομμάτια όπως ηχογραφήθηκαν στην αυθεντική μπομπίνα, με πρώτο το “Part II” και μετά το “Part I”, παρουσιάζοντας και πρόσθετο υλικό, συν την περαιτέρω νέα στουντιακή επεξεργασία, ώστε να ακουστούν καθαρότερα και τα λόγια, που ήταν «θαμμένα» στην αρχική κυκλοφορία.
Οι Gazuama Sinchartchas (Γκαζουάμα Σινχάρτχας) δεν ήταν ένα άγνωστο γκρουπ, το 1972, που δεν το πήρε κανένας χαμπάρι – το λέω, γιατί και στην τηλεόραση είχαν εμφανισθεί και έγραφαν τα περιοδικά γι’ αυτούς. Θέλω να πω πως ήταν ένα από τα πρωταγωνιστικά σχήματα εκείνης της χρονιάς, καθώς συμμετείχαν σε live δίπλα στους Πελόμα Μποκιού, Poll, Socrates Drank the Conium, Μαρίζα Κωχ, Εξαδάκτυλος, Μπουρμπούλια, Blue Birds, Morka κ.ά.
Το όνομα του συγκροτήματος είχε να κάνει με το πραγματικό όνομα του Βούδα, που ήταν Siddhattha Gotama ή Siddhārtha Gautama, το οποίο όνομα κάπου θα το είχαν διαβάσει οι φίλοι μας, υιοθετώντας το. Βεβαίως το όνομα γράφτηκε κάπως... ανορθόγραφα και όπως-όπως πάνω στην ετικέτα του δίσκου (και στις αφίσες των συναυλιών), αλλά σε κάθε περίπτωση στον Βούδα αναφέρονταν οι συμπατριώτες μας. Εξάλλου, αυτό (το περί Βούδα) το είχαν πει οι ίδιοι οι Gazuama Sinchartchas στην Όλγα Μπακομάρου, στο «Φαντάζιο», τον Ιούλιο του ’72.
Από το συγκρότημα είχαν περάσει διάφοροι μουσικοί, ενώ στην πιο μεστή εποχή του τους αποτελούσαν οι Μπάμπης Κατσιμπάρδης κιθάρα, Νίκος Μίντζης φλάουτο, φλογέρα, κρουστά, Γιάννης Μασμανίδης μπάσο και Γιάννης Μελάχρης ντραμς. Οι Μελάχρης και Μίντζης ήταν από τα πιο παλαιά μέλη του γκρουπ, καθώς είχαν ξεκινήσει να παίζουν στο εξωτερικό (σε Αγγλία και Γερμανία, όπως αναφέρεται στο «Φαντάζιο»), οπότε ερχόμενοι στην Ελλάδα αποφάσισαν να σχηματίσουν τους Gazuama Sinchartchas, παίζοντας τις μουσικές που άκουγαν έξω. Το ύφος τους ήταν το... «underground rock, με πολλά στοιχεία κλασικής, δημοτικής και ανατολίτικης μουσικής, που κάνει τις δημιουργίες τους ένα κοκτέιλ ήχων, με πολύ πρωτότυπη γεύση». Ή, όπως έλεγαν και οι ίδιοι στην Μπακομάρου:
«Τα κομμάτια μας, δικές μας συνθέσεις, προσπαθούμε να είναι όσο το δυνατό επηρεασμένα από την ξένη μουσική. Η διάρκειά τους είναι μεγάλη, ξεπερνάει πάντα τα οκτώ λεπτά και προσπαθούμε να δίνουμε ιδιαίτερη έμφαση στα όργανα, θέτοντας τη φωνή και το φωνητικό σε δεύτερο πλάνο. Όσο για το στίχο μας, πιστεύουμε πως είναι πρωτοποριακός και δένει απόλυτα με τη μουσική μας».
Η αλήθεια είναι πως η μουσική, η ροκ μουσική (ασχέτως αν ακόμη τότε κυριαρχούσε ο όρος «ποπ») των Gazuama Sinchartchas ξεχωρίζει μέσα στο σύνολο των ελληνικών γκρουπ της εποχής, καθώς τούτη έχει τον χαρακτήρα του jam. Είναι ελεύθερη, εξελίσσεται απρόβλεπτα, διατηρώντας στοιχεία σκληρού ροκ (εκείνου που οι ίδιοι αποκαλούσαν... αντεργκράουντ), ανακατεμένα με παραδοσιακά ελληνικά θέματα («Καραγκούνα») και άλλα διάφορα.
Το μοναδικό κομμάτι που δισκογράφησαν, το «Ανύψωση-αποτίναξη-εκφυγή», έχει απρόσμενα κιθαριστικά riffs, μη αναμενόμενα κοψίματα και αλλαγές, ιδιαίτερη χρήση φλάουτου, φλογέρας και κρουστών, breaks από ντραμς και, το ξαναλέω, μια ελευθερία στην ανάπτυξή του, που το κάνει ξεχωριστό (τουλάχιστον σαν μια πρώτη προσπάθεια). Αυτή την ελευθερία εξέφραζε εξάλλου και η διάρκειά του, που άγγιζε τα εννέα λεπτά.
Τι μπορεί να είχαν ακούσει τα μέλη του γκρουπ στο εξωτερικό, εκείνη την εποχή, σε live ή σε δίσκους, δυστυχώς δεν μας αποκαλύπτεται σε πρώτο χρόνο (στο «Φαντάζιο» εννοώ). Να είχαν ακούσει τους Edgar Broughton Band; Δεν το αποκλείω. Το ότι μπορεί να είχαν ακούσει ακόμη και Amon Düül II, το “Yeti” ας πούμε του 1970, δεν πρέπει ούτε αυτό να το αποκλείσουμε. Σε κάθε περίπτωση το δισκάκι τους ερχόταν να πλασαριστεί μεταξύ των πιο αξιόλογων εκείνης της σημαδιακής χρονιάς για το ελληνικό ροκ, οπότε μια βινυλιακή επανέκδοσή του ήταν, όπως και να το κάνουμε, επιβεβλημένη. [350 αριθμημένα αντίτυπα, για τους vinyl-junkies, μαζί με 4σέλιδο ένθετο, με πολλές πληροφορίες και φωτογραφίες].
Επαφή: : https://www.b-otherside.gr/?pgid=j7929zej-25a0a1b3-bb8c-44c4-a9f2-4984a97e919b
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/dyo-xehasmenoi-diskoi-apo-ta-trisbatha-toy-ellinikoy-rok