ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ ένας δίσκος κατά της δηθενιάς και της ντεμέκ πρωτοπορίας

Τρεις γενιές συνεργάζονται σ’ αυτόν τον δίσκο του Όγδοου με τα επτά τραγούδια. Ο στιχουργός Λευτέρης Παπαδόπουλος (γενν. 1935), ο τραγουδιστής Κώστας Μακεδόνας (γενν. 1967) και ο συνθέτης Γιάννης Χριστοδουλόπουλος (γενν. 1983). Γενιές που μεγάλωσαν σε διαφορετικές εποχές, και που μεταφέρουν στο σήμερα διαφορετικές συνιστώσες ζωής, εμπειρίες ή και προσδοκίες.

Οπωσδήποτε είναι ευχάριστο ν’ ακούς, στις μέρες μας, στίχους του Παπαδόπουλου, ενός μάστορα του λόγου, με τη γνωστή και σημαντική ιστορία στο χώρο του ελληνικού τραγουδιού, που υπερβαίνει τα 60 χρόνια. Τα λόγια του Παπαδόπουλου, και εδώ, είναι εκείνα που αναμένει ο καθείς. Απλές εικόνες, με σταθερά και εύληπτα νοήματα, που είναι έτσι ταιριασμένα, από έναν άρχοντα του στίχου, ώστε να μπορούν άμεσα να τραγουδηθούν. Και είναι οι μουσικές του Χριστοδουλόπουλου εκείνες, που κάνουν τους στίχους του Παπαδόπουλου τραγούδια. Εννοώ οι πολύ ωραίες μουσικές ενός ανθρώπου, που έχει πλέον και αυτός την ιστορία του, και, που, προσωπικώς, τον έχω ξεχωρίσει από παλιά. Της σχολής Χατζηνάσιου είναι ο Χριστοδουλόπουλος, και τραγούδια σαν το «Ένα καρφί στον τοίχο» ή σαν το «Αύριο» δεν μπορεί παρά να παραπέμπουν στον καταπληκτικό δίσκο «Πίσω απ’ τη Βιτρίνα» [Lyra, 1981] (των Χατζηνάσιου-Παπαδόπουλου-Τριπολίτη-Κούτρα). Πολύ καλό είναι και το εισαγωγικό «Να κλαις αυτούς που δε δακρύζουνε», όπως και τα ζεϊμπέκικα «Σιγανοψιχάλισμα» και «Άγγελος δραπέτης», δίχως να υστερεί σε νόημα κανένα από τα υπόλοιπα κομμάτια.
Ο Κώστας Μακεδόνας, τέλος, είναι απολύτως πειστικός σε ό,τι τραγουδάει στην «Τραμπάλα» (2026). Η φωνή του παραμένει σε υψηλό επίπεδο, και κάθε τι που ακούμε εδώ σφραγίζεται από τις ερμηνείες του.
Δίσκος κατά της δηθενιάς και της ντεμέκ πρωτοπορίας, φτιαγμένος από ανθρώπους που ξέρουν τι κάνουν, χρησιμοποιώντας παλιές συνταγές που σπάνια αποτυγχάνουν είναι η «Τραμπάλα». Να το πούμε ξεκάθαρα αυτό.
Επαφή: https://ogdooshop.gr/%CE%92%CE%B9%CE%BD%CF%8D%CE%BB%CE%B9%CE%B1/Trabala_Lp