Θυμάμαι τους Φευ ή τον Φευ (Αριστομένης Θεοδωρόπουλος) από
το 2018 κι εκείνο τον πρώτο δίσκο του, το “Here / Εδώ” στις B-otherSide/Mr. Vinylios. Οκτώ χρόνια αργότερα ο Φευ έχει έτοιμο ένα δεύτερο LP, στο οποίο η μουσική, οι στίχοι,
η παραγωγή, τα όργανα και τα φωνητικά είναι δικά του – με τις βοήθειες από τους
Γιάννη Βούλγαρη ντραμς, Aram Barsoumian κιθάρες και Σοφία Σαρρή φωνητικά να αποβαίνουν, σίγουρα,
καθοριστικές (τουλάχιστον των δύο πρώτων). Όπως διαβάζω στο bandcamp το άλμπουμ αυτό δεν είναι
καινούριο, καθώς διαμορφώθηκε στο διάστημα 2020-21 (κατά τη φάση της covid-19), για να βρει τώρα,
μετά από πέντε χρόνια, δισκογραφική διέξοδο.
Το «Φευ» [Inner Ear, 2026], που εμμένει στην electro-experimental γενικώς φάση είναι κάπως απροσάρμοστο σαν άκουσμα. Και έχω τη γνώμη πως σ’ ένα βαθμό ευθύνονται τα λόγια γι’ αυτό – που είναι κάπως μυστήρια, παράξενα, επαναλαμβανόμενα, τεταμένα, σε κάποια σημεία εκνευριστικά, και χωρίς κάποιο ιδιαίτερο βάθος (από πλευράς νοημάτων). Το τονίζω αυτό, γιατί τα λόγια προβάλλονται έντονα στο «Φευ» (όπως και τα ντραμς) – δεν είναι κάτι που κυλάει «από κάτω» και δεν το παίρνεις χαμπάρι.
Το «Φευ» [Inner Ear, 2026], που εμμένει στην electro-experimental γενικώς φάση είναι κάπως απροσάρμοστο σαν άκουσμα. Και έχω τη γνώμη πως σ’ ένα βαθμό ευθύνονται τα λόγια γι’ αυτό – που είναι κάπως μυστήρια, παράξενα, επαναλαμβανόμενα, τεταμένα, σε κάποια σημεία εκνευριστικά, και χωρίς κάποιο ιδιαίτερο βάθος (από πλευράς νοημάτων). Το τονίζω αυτό, γιατί τα λόγια προβάλλονται έντονα στο «Φευ» (όπως και τα ντραμς) – δεν είναι κάτι που κυλάει «από κάτω» και δεν το παίρνεις χαμπάρι.
Ενώ λοιπόν οι μουσικές είναι εκεί, για
να περιγράψουν μια, σίγουρα, όχι εύκολη κατάσταση, με τον δικό τους τρόπο, τα
λόγια παρεμβαίνουν για να κάνουν αυτή την κατάσταση επίπεδη. Δηλαδή το
αισθητικό γεγονός, που είναι ο δίσκος, χάνει σε αξία εξαιτίας μιας όχι
πειστικής στιχουργικής. Η δική μου γνώμη είναι πως το άκουσμα, χωρίς τα λόγια,
και μόνο με φωνητικά και με χαμηλότερο level στα ντραμς, θα έπιανε υψηλότερες κορυφές, καθώς συνθετικά
τα πράγματα είναι σίγουρα πολύ καλά, με τον Φευ να δημιουργεί αυτά τα κάπως
αστικά-εφιαλτικά περιβάλλοντα με τη σιγουριά του ανθρώπου, που το έχει ψάξει το
θέμα του, έχοντας επ’ αυτού συγκεκριμένες απόψεις.
Το 8λεπτο πρώιμο Pink Floyd-ικό «Εκεί» (που έχει τέτοιες
αναφορές εννοώ) είναι σίγουρα το ωραιότερο κομμάτι του LP, ενώ και το 8λεπτο «Σχεδόν», στο
μεγαλύτερο μέρος του, δείχνει πως το electro-prog
είναι μία κατεύθυνση στην οποία μπορεί να διαπρέψει, αν το θελήσει, ο Φευ.
Επαφή: https://f-e-f.bandcamp.com/album/--2
Επαφή: https://f-e-f.bandcamp.com/album/--2

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου