Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2018

ΧΩΡΙΣ ΠΕΡΙΔΕΡΑΙΟ κάτι για το μοναδικό LP τους

Κομμένα τ’ αστεία. Πολύ πριν τους Στέρεο Νόβα (εννοείται δικέ μου, αυτό δα μας έλειπε…), ακόμη και πριν την ηλεκτρονική Λένα Πλάτωνος (κι αυτό εννοείται δικέ μου), εκείνοι που δοκίμασαν και πέτυχαν να φτιάξουν ορμητικές electro δομές συνδυάζοντάς τες όχι με ό,τι-κι-ό,τι ελληνικό στίχο ήταν οι Χωρίς Περιδέραιο.
Ποιους μπορεί να επηρέασαν δεν ξέρω… ας μιλήσουν εκείνοι που επηρεάστηκαν. Αυτοί, πάντως, ήταν οι πρωτοπόροι.
(Το λέω για να μη γράφετε αρλούμπες, εσείς οι… μουσικοί συντάκτες των sites και των blogs).
Και κάτι ακόμη – είναι η δική μου γνώμη και όποιος θέλει τη συμμερίζεται.
Το μοναδικό άλμπουμ των Χωρίς Περιδέραιο από το 1985 είναι κλάσεις ανώτερο από κάθε LP της Λένας Πλάτωνος (κι εννοώ την ηλεκτρονική τριλογία της) και από κάθε Στέρεο Νόβα. 
Η έξοχη άγνωστη εκτέλεση...
 

ο ΝΙΚΟΣ ΑΓΓΕΛΗΣ του αιωνίου ’85

RIP

ORFEAS KAPPA για ένα περίεργο αλλά εξαιρετικό άλμπουμ, απ’ αυτά που σπανίως ακούς στην Ελλάδα

Τα τραγούδια του Ορφέα Κάππα κυκλοφορούν εδώ και κανα χρόνο στο bandcamp, αλλά τώρα υπάρχουν και σε CD – και μέσω αυτού του CD μας δίνεται η ευκαιρία να γράψουμε όσα ακολουθούν.
Να σημειώσουμε, λοιπόν, κατά πρώτον πως ο Ορφέας Κάππα είναι ένας τραγουδοποιός από τον Βόλο και πως το Its O.K.” [Private, 2018] περιέχει πέντε δικά του tracks, συν μια διασκευή του στο κλασικό “Motherless child”. Να πούμε ακόμη πως το CD του διαρκεί λίγο πάνω από μισήν ώρα και πως σ’ αυτό συμμετέχουν διάφοροι μουσικοί (γνωστοί και λιγότερο γνωστοί). Πέραν, λοιπόν, του Κάππα που συνθέτει, γράφει στίχους, τραγουδά, παίζοντας ακόμη κιθάρες, κλαρίνο, μπαγλαμά και τζουρά, ακούγονται και οι Σπύρος Χαρμάνης σε ντραμς, πλήκτρα, Ben Fox σε κοντραμπάσο, Μπιλ Τζελέπης σε μπαγλαμά και Λάμπρος Ζαφειρόπουλος σε ντραμς.
Η διασκευή στο “Motherless child” είναι πολύ καλή δείχνοντας αμέσως τις… ιδιαιτερότητες της συγκεκριμένης εγγραφής (του “Its O.K.” εννοώ). Το τραγούδι ανοίγει μέσα από ένα συνδυασμό field θορύβων-φωνών και κλαρίνου (που σε στυλ klezmer παίζει μια μελωδία), για ν’ ακολουθήσει ένα blues-punk ξέσπασμα, με σκληρά φωνητικά και βαριά, επίσης, συνοδεία, πριν το κλείσιμο (με τον τρόπο του ανοίγματος). Τα πιο ενδιαφέροντα όμως είναι από ’κει και κάτω, στα πρωτότυπα tracks.
ΤoThe saint” είναι ένα blues, ακουστικό, στην παράδοση του Roy Book Binder ας πούμε, με τον Ορφέα Κάππα να τραγουδά ξερά-βραχνά (αυτή είναι η φωνή του) μέσα σ’ ένα σκηνικό, που κουβαλάει και κάτι από τις lo-fi folk προσεγγίσεις του Arthur Russell. Στο “Be that as it may” η κατάσταση δεν αλλάζει – και καλύτερα! Απλώς, εδώ ακούγεται και έξτρα μπαγλαμάς, και το πράγμα αποκτά μιαν άγρια ομορφιά και κυρίως μιαν απροσδιόριστη ομορφιά (το να γράψεις και για Tom Waits είναι και τούτο συμβατό), με το κλαρίνο να κάνει, και εδώ, πολύ καλή δουλειά. Το τέταρτο κομμάτι λέγεται “Poor me”, διαθέτει δυναμικά τρίχορδα, ξανά κλαρίνο και ατμόσφαιρα εντελώς smokey, πάντα κινούμενο σ’ αυτό το κάπως «τεντωμένο» blues-folky σκηνικό. (Να σημειώσουμε πως μεταξύ των τραγουδιών δεν υπάρχουν κενά και πως το ένα προκύπτει από το άλλο μέσα από τις field γέφυρες). Στο “500 demons”η μελωδία επιβάλλεται από την αρχή, όπως επιβάλλεται και η φωνή, η κολασμένη θεματολογία και το γενικότερο swinging. Το άλμπουμ θα κλείσει με το “Hellish blue”, ένα ακόμη εξαιρετικό τραγούδι και σαν ηχογράφηση και σαν… περιπέτεια. 
Μια πολύ καλή προσπάθεια!

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018

ΤΗANNOS ένας αγγλόφωνος τραγουδοποιός

Ένα digipak σιντάκι με πέντε (αγγλόφωνα) τραγούδια είναι το Nightcap [MadArt, 2018] του Θάνου – ενός μουσικού, που καταχωρίζεται σ’ αυτήν την κατηγορία των… singer-songwriters.
Τα τραγούδια του Θάνου είναι συμπαθητικά ή και παραπάνω από συμπαθητικά, κυρίως γιατί είναι (ή μπορεί να είναι) ολοκληρωμένα και με γνώση ενορχηστρωμένα. Ο ίδιος ο Θάνος, εκτός από το να συνθέτει, να γράφει στίχους και να τραγουδά, παίζει και ακουστικές κιθάρες, ενώ δίπλα του βρίσκονται ένας πιανίστας (Δημήτρης Μορφέας) και ακόμη μερικοί guests σε ηλεκτρική κιθάρα, βιολί, τσέλο, μπάσο και φωνητικά.
Βεβαίως τα τραγούδια θέλουν μια προσοχή στην παραγωγή τους για να δείξουν αρτιότερα – αν και, εδώ, εκείνο που εξετάζεται είναι αν ο Θάνος έχει τα φόντα, για κάτι πιο γεμάτο και ακόμη πιο πειστικό. 
Τις έχει τις δυνατότητες ο φίλος μας, καθότι τα τρία κατ’ ουσίαν τραγούδια του που ακούγονται στο “Nightcap” (υπάρχει επίσης μια διασκευή στο “Kiss quick” του Matt Nathanson και μια demo εκτέλεση μιας δικής του σύνθεσης, που καταγράφεται και ως «κανονική») είναι καλά ή και αρκετά καλά, με αναφορές στο βρετανικό pop-folk του πρώιμου Elton John ή του Al Stewart. Εντάξει, αυτό μπορεί να συμβαίνει και ασυνείδητα, αλλά εκεί κάπου περιφέρονται οι «ρίζες» του ήχου του Θάνου. Το καλύτερο τραγούδι τού “Nightcap” είναι το “Ghosts”, το οποίον όμως έπρεπε να το είχε βγάλει πέρα μόνος του (το λέω, γιατί όταν μπαίνει η αδύναμη γυναικεία φωνή στα ζυγά κουπλέ, το τραγούδι χάνει).
Να συνεχιστεί η προσπάθεια…

2 BY BUKOWSKI & KID MOXIE νέο δισκάκι στην Inner Ear

Πέρυσι, πάνω-κάτω τέτοια εποχή, γράφαμε για το 7ιντσο των 2 By Bukowski “Hot summer / Beast’s breath” και να τώρα, ένα χρόνο αργότερα, ένα δεύτερο δισκάκι (πάντα στην Inner Ear) με τα κομμάτια “Follow you home” και “Fiend for sleep” να μπαίνει στο πλατώ. Διαβάζω, μάλιστα, πως θ’ ακολουθήσει και τρίτο… Ωραία…
Το electro παραμένει πάντα το βασικό πεδίο των 2 By Bukowski (Αχιλλέας Χαρμπίλας – Γιώργος Μαλαμίδης), όσο και αν αυτό μετατοπίζεται, εδώ, σε κάτι περισσότερο «σκοτεινό».
Λέμε κατ’ αρχάς για το πρώτο κομμάτι, που ξεπηδά μέσα από ένα πλέγμα χαμηλού θορύβου και με φωνή από την Kid Moxie σε στυλ Nico. Το τραγούδι, θέλω να πω, πως έχει μια «βελβετική» χροιά, προσαρμοσμένη φυσικά στα eighties και από ’κει και πέρα στα σημερινά μέτρα. Μάλιστα, προοδευτικά, το κομμάτι «ανεβαίνει», κυρίως μέσω των αναλογικών synths και της γενικότερης στιβαρής electro-rock ανάπτυξης, πάντα σε αργό προς μέσο tempo και με άνεση στα κιθαριστικά breaks, όπως και στις υπόλοιπες synth συμβολές. Στο τρίτο, δε, και τελευταίο μέρος του, χοντρικά στο τελευταίο ενάμισι λεπτό (το track διαρκεί 5:08), τα ρυθμικά στοιχεία είναι ακόμη πιο έντονα, με το “Follow you home” να αποκτά ακόμη πιο επικά χαρακτηριστικά. Πολύ καλό.
Flip-side, τώρα, είναι το “Fiend for sleep”, που διαρκεί περί τα εννέα λεπτά (να πούμε πως το δισκάκι στρίβει στις 33 και 1/3 στροφές, καθώς οι διάρκειες είναι μεγάλες). Κι εδώ ένας συνδυασμός, στην αρχή, electro-rock και noise (σαν ρυθμική γραμμή), με ωραία, στην πορεία rock ανάπτυξη (η κιθάρα παίζει πρωτεύοντα ρόλο, όσον αφορά στην αποτύπωση τής μελωδίας) και σκληροτράχηλα «χεντριξοειδή» ξεσπάσματα πάνω από ηλεκτρονικά, που συντελούν, γενικώς, προς μια ξεγυρισμένη και… αδίσταχτη «kraut-ιά».
Τριακόσια αριθμημένα 7ιντσα και… το έχουμε ξαναπεί; Δεν είμαι σίγουρος… Αναμένουμε άλμπουμ από τους 2 By Bukowski…
Επαφή: www.inner-ear.gr