ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 776

10/11/2026
Ζω με τη χαρά να μπαίνω τυπογραφείο για έκτη φορά τα τελευταία δυόμισι χρόνια. Είναι μεγάλος ο αριθμός, για ένα τόσο μικρό διάστημα – και σε σχέση με τους τίτλους και σε σχέση με το περιεχόμενο των βιβλίων.
Κανονικά αυτά τα έξι βιβλία θα έπρεπε να βγουν σε 10 χρόνια ή και παραπάνω, αλλά... δεν φταίω εγώ γι’ αυτό. Οι προτάσεις που είχα από το 2024 και πίσω ήταν όλες αναιμικές, έως παντελώς αδιάφορες κι έτσι συγκεντρώθηκε μια δουλειά, που βασικά πίεζε για να τυπωθεί. Εκδόθηκαν λοιπόν όλα μαζί, κοντά-κοντά, και μ’ αυτό το βιβλίο που θα κυκλοφορήσει στην αρχή του Δεκεμβρίου παίρνει σχήμα ένας πολύ βασικός κύκλος, καθώς δημιουργείται ένα «σώμα» βιβλίων, τα οποία σχετίζονται μεταξύ τους, μπαίνει το ένα μέσα στο άλλο, κι έτσι ολοκληρώνεται μια εποχή (δικής μου ενασχόλησης και μελέτης), μα κι ένας κόσμος γενικότερα.
Το νέο βιβλίο δεν ξέρω αν είναι το πιο φιλόδοξο απ’ όλα, σίγουρα πάντως είναι το πιο βαρύ, το πιο διεισδυτικό και το πιο πολυσέλιδο όλων. Είναι κάτι που έρχεται να συμπληρώσει όλα τα προηγούμενα, δίνοντας μια συνολική εικόνα εκείνου που έχω στο μυαλό μου, σε σχέση με γεγονότα και καταστάσεις μιας πολύ συγκεκριμένης εποχής. Δεν θέλω να πω περισσότερα τώρα. Θα τα πούμε όταν με το καλό το βιβλίο θα είναι διαθέσιμο στα βιβλιοπωλεία...

7/11/2026
Εντάξει η εκτέλεση είναι λίγο... στην υγειά μας ρε παιδιά, αλλά δεν πειράζει. Σάββατο βράδυ είναι... Lenny Kravitz & Eric Clapton perform All Along The Watchtower 1999…
https://www.youtube.com/watch?v=THyZUv_vvss&list=RDTHyZUv_vvss&start_radio=1

7/11/2026
>>Απ’ όσο θυμάμαι, στην Ελλάδα οι συστημικοί διόλου δεν ενδιαφέρονταν για τις λεπτομέρειες που αφορούσαν τον πολιτισμό. Για να πάει προς ιδέες, μνήμη και ηθική, ο καθεστωτικός διανοούμενος πρέπει να έχει θαμμένη μέσα του βαθιά μια διαστροφή από εκσυγχρονισμό –τυχόν ρηγάδικη προϋπηρεσία θα εκτιμηθεί δεόντως. Και βουαλά, το σχέδιο είναι απλό: Σκέφτονται, «τώρα που έχουμε την ηγεμονία» –συγγνώμη για τον γκραμσιανό όρο– θα σας αλλάξουμε τα φώτα στην «ειλικρίνεια».<<
Συμφωνώ με αυτό που γράφει ο Γιώργος Φλωράκης στην A.V. Οι συστημικοί, ακροκεντρώοι διανοούμενοι δεν έχουν καμία ουσιαστική επαφή με την πολιτιστική ιστορία μας – εκτός κι αν έτυχε να έχουν κάποια θητεία στην Αριστερά, στα νειάτα τους, οπότε, σ’ αυτή την περίπτωση, κάτι μπορεί να έχουν πάρει χαμπάρι. Δεν έχουν βιώσει, εννοώ, τίποτα από αυτό που αποκαλούμε Τέχνη, σε όποια μορφή της, δεν μπορούν να διακρίνουν τον τρόπο μέσω του οποίου ενσωματώνεται η Τέχνη στην καθημερινότητα και δεν έχουν τις συνδέσεις ανάμεσα στην αισθητική και το κοινωνικώς αναγκαίο ή αιτούμενο κάθε εποχής. Έτσι, και παρά το πλήθος των πληροφοριών που θα τους δώσεις να διαχειριστούν στο τέλος εκείνο που θα μείνει θα είναι μία άτολμη, επιφανειακή ερμηνεία γεγονότων και καταστάσεων, ικανή να καταναλωθεί μόνο σαν προϊόν του σουπερμάρκετ.

6/11/2026
Tinto Brass RIP. Nerosubianco - to be free (scene) 1969
https://www.youtube.com/watch?v=o_HFgfqS5ao

μια συζήτησή μου με τον Γιώργο Μητράκη, στο Voria.gr, με αφορμή τα βιβλία μου για την ελληνική τζαζ και το blues

Ο πολυκύμαντος αιώνας της ελληνικής τζαζ και η αναβίωση των μπλουζ στη δεκαετία του 1960
Γιώργος Μητράκης
08/11/2026, 12:37
Η ενασχόληση του Φώντα Τρούσα με τη μουσική, από την πλευρά του ακροατή, του παρατηρητή, του συλλέκτη και του δημοσιογράφου, ξεπερνάει τις τέσσερις δεκαετίες. Όπως ο ίδιος δηλώνει αγαπάει τη ροκ, τα μπλουζ και την τζαζ, κάτι το οποίο φαίνεται άλλωστε στα γραπτά του. Πρόσφατα και σε πολύ μικρή χρονική απόσταση εξέδωσε δύο βιβλία, το «100 χρόνια ελληνική τζαζ» και το «Blues – H μαύρη αναβίωση στα 60s» - και τα δύο στις εκδόσεις «όγδοο». Δύο βιβλία διαφορετικά, που τα συνδέει το πάθος για τη μουσική έκφραση.
Στη συνέντευξη που παραχώρησε στη Voria.gr ο Φώντας Τρούσας συστήνει τα δύο βιβλία, παραθέτει στοιχεία και ιστορίες, ενώ εξηγεί και τους λόγους που τον οδήγησαν να τα γράψει. Κυρίως όμως η συζήτηση που ακολουθεί μας (υπεν)θυμίζει αφενός ότι τη μουσική πέραν από να την ακούμε καλό είναι να διαβάζουμε γι’ αυτήν και τους ανθρώπους της. Αλλά και ότι αξίζει να συζητάμε για μουσική, κάτι που μάλλον στις μέρες μας τείνει να ξεχαστεί. Διότι η μουσική δημιουργεί συναισθήματα, περιγράφει καταστάσεις, εκφράζει χαρακτήρες, συχνά λέει για μας όσα οι ίδιοι δυσκολευόμαστε. Κι όλα αυτά αφενός μέσω μιας μυθολογίας προσώπων που αξίζει να γνωρίζουμε τις ιστορίες τους, που προβάλλονται με φόντο την κοινωνία και την εκάστοτε συγκυρία.

Κύριε Τρούσα τι σας ώθησε να γράψετε την ιστορία της τζαζ στην Ελλάδα;
Δύο βασικοί λόγοι. Πρώτον, η έλλειψη ή μάλλον η απουσία σχετικής βιβλιογραφίας, για την τζαζ στην Ελλάδα, ή την ελληνική τζαζ αν θέλετε, και δεύτερον η γνώση του χώρου, την οποία είχα αποκομίσει μετά από 30 και πλέον χρόνια ενασχόλησης. Και κατά την εποχή του περιοδικού «Jazz & Τζαζ» (1993-2013), στο οποίο υπήρξα για 18 χρόνια συντάκτης-αρχισυντάκτης, μα και πριν και μετά από το περιοδικό, τα θέματα γύρω από την τζαζ στην Ελλάδα ήταν από εκείνα που με ενδιέφεραν έντονα.
Ποια θέση κατέχει η τζαζ στα ακούσματα των Ελλήνων ακροατών και μουσικών;
Εξαρτάται από τις εποχές και από το τι εννοούμε όταν λέμε τζαζ. Προπολεμικά οι τζαζ ορχήστρες ήταν πολύ δημοφιλείς στην Ελλάδα. Παρουσίαζαν χορευτική μουσική κι είχαν συνδεθεί με την οπερέτα, την επιθεώρηση και το ελαφρό τραγούδι. Και στα χρόνια του ’60 ανάλογες ορχήστρες πρωταγωνιστούσαν στα καλύτερα κέντρα της εποχής, παρουσιάζοντας κυρίως λάτιν, κουβανέζικη και μεξικάνικη μουσική, σουίνγκ, μποσανόβες κ.λπ. Τότε, όλες αυτές οι μορφές της τζαζ αφορούσαν πολύ κόσμο. Στη δεκαετία του ’70 οι ορχήστρες σχεδόν θα εξαφανίζονταν, και μια άλλη τζαζ περισσότερο εσωστρεφής (ας την πούμε έτσι), συνδεδεμένη με τις πιο προχωρημένες φόρμες, που επικρατούσαν στην Ευρώπη και την Αμερική ήδη από τα ’60s, άρχιζε να εμφανίζεται δειλά στη χώρα –φερ’ ειπείν στο Τζαζ Κλαμπ του Γιώργου Μπαράκου στην Πλάκα–, αποκτώντας στην πορεία το δικό της κοινό. Από τη δεκαετία του ’90 και μετά, με το εμπορικό αποκορύφωμα του έθνικ, η έθνικ-τζαζ θα γνώριζε νέες πιένες, ενώ, σήμερα, θα έλεγα πως βρισκόμαστε σε μία καλή φάση για την τζαζ στη χώρα μας. 
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.voria.gr/article/o-polykymantos-aionas-tis-ellinikis-tzaz-kai-i-anabiosi-ton-mployz-sti-dekaetia-toy-1960

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 774

3/11/2026
>>Τον Gus Cannon θα τον ανακαλύψει το 1956 ο Samuel Charters στο Μέμφις, μαζί με τους Will Shade και Charlie Burse. Θα συμμετάσχει στο σέσιον που θα κυκλοφορήσει το 1957 από την Folkways ως «American Skiffle Bands», ενώ το 1963 θα ηχογραφήσει ένα ολόκληρο LP για την Stax, που θα τιτλοφορηθεί «Walk Right In».(…) Από τους μεγαλύτερους banjoist στην ιστορία του blues, ο Gus Cannon θα δει τα τραγούδια του να περνούν στις νεότερες γενιές, μέσα από επανεκτελέσεις που επιχείρησαν μεταξύ άλλων οι José Feliciano, Arlo Guthrie, Ben Sidran και Boots Randolph.<<

Και για τον Gus Cannon θα διαβάσεις στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026] στις σελίδες 37-38.

2/11/2026
Το κάθε μέρα κι ένα σκάνδαλο-σιγουράκι αποθαρρύνει πολλούς απ’ αυτούς που θέλουν τούτη τη φορά να πάνε να ψηφίσουν, καθώς σου λένε... πω πω τι μπουρδέλο που είμαστε, τι ανηθικότητα είναι αυτή, τι διαφθορά, τι να πάμε να ψηφίσουμε, καλύτερα να μην πάμε πουθενά κτλ. Ποιος κερδίζει, εν τω μεταξύ, απ’ αυτή την κατάσταση είναι ολοφάνερο.

2/11/2026
Πριν από 11 μήνες κυκλοφόρησε αυτό το βιβλίο. Είναι ένα βιβλίο που έπρεπε να βγει. Που έπρεπε να κάνει την αρχή. Που έθεσε ένα πλαίσιο, αισθητικό πρώτα-πρώτα, και που ενοποίησε καταστάσεις, οι οποίες, στα μυαλά των περιχαρακωμένων πιουριστών, δεν είχαν σχέση μεταξύ τους. Δεν είχε σχέση ο Σπάρτακος φερ’ ειπείν, με τον Μάρκο Αλεξίου και τον Γιώργο Κοντραφούρη. Κούνια που τους κούναγε...

[Η φωτογραφία είναι από το Public του Πειραιά – υπάρχουν ακόμη αντίτυπα, γενικώς, αλλά όχι για πολύ...]

31/10/2026
>>(...)Κάποιος είχε προηγηθεί, όμως, ο οποίος συνδέεται και με τον Στέλιο Βαμβακάρη και με τον Πάνο Ηλιόπουλο, και που είχε βάλει κι εκείνος ως στόχο του να συνδέσει το ρεμπέτικο με το blues – αυτός ήταν ο Παύλος Σιδηρόπουλος (1948-1990). Ο Σιδηρόπουλος ήξερε προφανώς, λόγω της παρέας της Lyra, στην αρχή του ’70, τις απόψεις των Τάσου Φαληρέα, Δημήτρη Πουλικάκου κ.ά., σε σχέση με το θέμα, για να φθάσει, προς το τέλος πια της δεκαετίας του ’70, και στην αρχή του ’80, να γράψει τα λεγόμενα «Μπλουζ του Πρίγκηπα», που θα κυκλοφορούσαν τελικά σε δίσκο (μετά από το θάνατό του) το 1992.(...)<<

Και για τον Παύλο Σιδηρόπουλο και τα ρεμπετομπλούζ του θα διαβάσεις στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία.

30/10/2026
Υποκλίνομαι βαθέως σε τέτοιους μεγάλους καλλιτέχνες. Tι τραγούδι!
https://www.youtube.com/watch?v=NyGqLArtOhU&list=RDNyGqLArtOhU&start_radio=1

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 773

28/10/2026
Το ποντίζουν το καλώδιο...

28/10/2026
Οχτώβρης 1940...
https://www.youtube.com/watch?v=BzATI8oGy2I

26/10/2026
>>Το πρώτο άλμπουμ του Yank Rachell στα χρόνια του ’60 ήταν το «Mandolin Blues» για την Delmark, ένα πέρα για πέρα ιστορικό LP, στο οποίο θα έδινε παρουσία και ο Mike Bloomfield (ηχογράφηση από τις 31 Μαρτίου 1963). Θ’ ακολουθήσουν εγγραφές στις εταιρείες Blue Goose, Blind Pig και αλλού, αφού ο διακεκριμένος αυτός μουσικός δεν θα σταματήσει να μπαίνει στα στούντιο μέχρι τα βαθιά γεράματά του. Ο Yank Rachell θα πεθάνει τον Απρίλιο του 1997 κάπου στην Ινδιανάπολη, στα 87 χρόνια του.<<

Και για τον Yank Rachell, έναν από τους κορυφαίους μαντολινίστες του blues θα διαβάσεις στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], στις σελίδες 122-123.

24/10/2026
Το θρυλικό τραγούδι του Oscar Brown Jr., που το έχουν πει πάμπολλοι μαύροι και λευκοί, εδώ σε μια ροκ εκτέλεση που επίσης λυγίζει σίδερα. Tony Ashton και Roy Dyke, πριν από τους Ashton, Gardner & Dyke, όταν έπαιζαν στους Remo Four...
https://www.youtube.com/watch?v=a5GB_oTQs3k&list=RDa5GB_oTQs3k&start_radio=1

23/10/2026
Θέμος... Άγνωστος, απλός, σαφής και ουσιώδης... Μάθε από τον παππού...
https://www.youtube.com/watch?v=ukA9BA5iLP8&list=RDMMukA9BA5iLP8&start_radio=1

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 772

23/10/2026
Κι ένα ακόμη ποστ σχετικό με το Happy Day, των Παντελή Βούλγαρη και Διονύση Σαββόπουλου, που ανέβηκε προχθές στο LiFO. gr. Αυτή που βλέπετε στο screen shot είναι η 17χρονη εκείνη την εποχή Μελίνα Καρακώστα (1959-2007) – αληθινή κόρη της Ζωρζ Σαρή, αλλά και κόρη της στην ταινία. Αν υποθέσουμε πως η Σαρή ως «Μητέρα» υποδύεται τη Φρειδερίκη, τότε η Καρακώστα υποδύεται τη πριγκίπισσα Σοφία. (Επίσης, υπάρχει κι άλλο ένα κορίτσι, μικρότερο, στην ταινία που θα μπορούσε να υποδύεται την πριγκίπισσα Ειρήνη – έμαθα και γι’ αυτό πληροφορίες, αλλά δεν μπορώ τώρα να γράψω κάτι). Το αναφέρω και στο κείμενο, πως την Καρακώστα την μάθαμε σαν μπασίστρια της Σπυριδούλας (παίζει στο γνωστό δίσκο «Νάυλον Ντέφια και Ψόφια Κέφια»), ενώ πιο μετά τη μάθαμε και σαν συγγραφέα κ.λπ. Στη μνήμη της...

22/10/2026
Στον απόηχο του χθεσινού άρθρου στο LiFO. gr για το Happy Day, ταινία και δίσκος, των Παντελή Βούλγαρη και Διονύση Σαββόπουλου (υπάρχει το λινκ στα σχόλια για όσους-ες δεν το είδαν) θα κάνω κανα-δύο ακόμη ποστ.
Φίλος με ρώτησε το πρωί αν η λέξη «Μακρόνησος» ήταν απαγορευμένη επί δικτατορίας, επειδή δεν αναφέρεται στον «Λοιμό» του Αντρέα Φραγκιά (βιβλίο του 1972 από το οποίο ο Βούλγαρης εμπνεύστηκε την ταινία).
Από την κατάργηση της προληπτικής λογοκρισίας για τα έντυπα και μετά (τέλος ’69) η λέξη, όχι, δεν ήταν απαγορευμένη. Απλώς έπαιρνες εσύ, προσωπικά, την ευθύνη αν την έγραφες. Ούτε ο Φραγκιάς την έγραψε στο μυθιστόρημά του, ούτε το περιοδικό «Αντί», που αναδημοσίευσε απόσπασμα. Άλλοι, όμως τη γράφανε.

Να εδώ στο βιβλίο του Νίκου Σίμου «Κόντρα στις Θύελλες», που βγήκε ιδιωτικά (όπως και του Φραγκιά) την ίδια εποχή (1972) υπάρχει κεφάλαιο υπό τον τίτλο «Στην Κόλαση της Μακρονήσου». Λογοκρίθηκε κατασταλτικά το βιβλίο; Κυνηγήθηκε ο συγγραφέας; Δεν ξέρω, δεν το έχω ψάξει. Υπήρχε, όμως, πίεση προς τα βιβλιοπωλεία που το πούλαγαν. Ψάρεψα αυτό από την «Αυγή»:
>>Ο διοικητής ασφαλείας του Περιστερίου αστυνόμος Α' Γεώργιος Σίδερης, που παραπέμφθηκε για βασανιστήρια (και είχε κι ένα ανάπηρο παιδί...) στον πρώην δήμαρχο της ΕΔΑ Δημήτρη Φωλόπουλο και στη συνέχεια αθωώθηκε, έστειλε έναν χαφιέ της γειτονιάς (Κηπούπολη) που με προειδοποίησε: «Βγάλε την ταμπέλα από το βιβλιοπωλείο, γιατί θα σε τυλίξουν σε μια κόλλα χαρτί και δεν θα ξέρεις από πού θα γλιτώσεις». Την ταμπέλα δεν την έβγαλα, αλλά πήρα μαύρη μπογιά και τη μουντζούρωσα. Όλοι κατάλαβαν. Δεν υπολογίζαμε τίποτα.
Στο βιβλιοπωλείο διαθέταμε το βιβλίο «Κόντρα στις θύελλες» του Νίκου Σίμου, ένα εξαιρετικό βιβλίο που αναφερόταν στη Μακρόνησο. Όταν το φοιτητικό κίνημα βρισκόταν στην αποκορύφωση του (Νομική, Πολυτεχνείο), πήρα το γνωστό σημείωμα: «Να προσέλθετε στη Διεύθυνση Ασφαλείας (Μεσογείων) διά υπόθεσίν σας». Με οδήγησαν στο γραφείο του αστυνομικού διευθυντή Νικολάου Γουρνιά, υπεύθυνου λογοκρισίας της χούντας, που είχε καταθέσει στο Συμβούλιο της Ευρώπης ότι στην Ελλάδα δεν γίνονται βασανιστήρια και ότι αυτά τα υποστηρίζουν οι κομμουνιστές για να διαβάλλουν τα σώματα ασφαλείας, ενώ κατέθεσε και στη δίκη υπεράσπισης των βασανιστών και στις ερωτήσεις για τα βασανιστήρια απαντούσε: «Δεν ξέρω, δεν είδα, δεν νομίζω, δεν άκουσα, δεν απαντώ». Παραπέμφθηκε για βασανιστήρια, αλλά αθωώθηκε.
Με ρώτησε: «Εσύ πουλάς το βιβλίο 'Κόντρα στις θύελλες' για τη Μακρόνησο;». Η απάντηση ήταν καταφατική. «Γιατί δεν το επανέκδωσες;» «Γιατί δεν είχα χρήματα». «Σε εκφράζει αυτό το βιβλίο;» Με θράσος νεανικό απάντησα: «Ναι, είναι πολύ καλό βιβλίο». Αυτός κρατούσε σημειώσεις. Για το ίδιο βιβλίο βρέθηκα αντιμέτωπος αργότερα με τον αρχιβασανιστή Σμαΐλη, όταν έβγαζε όλο το μένος τού βασανιστή πάνω μου: «Γιατί, ρε κομμούνι, πούλαγες το βιβλίο για τη Μακρόνησο;»<<

20/10/2026
>>Η ελληνική χονδρεμπορική τιμή ρεύματος κατέγραψε ρεκόρ στα 247,82 ευρώ ανά μεγαβατώρα με αύξηση 125,39%, ενώ το φυσικό αέριο πλησιάζει τα 90 ευρώ στον κόμβο TTF προκαλώντας έντονη ανησυχία.<<
Δεν ξέρω τι γίνεται με το πλιάτσικο στη Γαλλία, αλλά μεγαλύτερο πλιάτσικο από ’κείνο που έχει γίνει στην Ελλάδα την τελευταία 15ετία στα ασφαλιστικά ταμεία, στα αεροδρόμια, στα λιμάνια, στις υποδομές, στην ευρύτερη περιουσία της χώρας, και φυσικά στην ενέργεια (το νεράκι μόνο την έχει γλιτώσει προς ώρας) και στις τιμές γενικότερα δεν έχουμε ξαναβιώσει –σαν λαός, σαν χώρα, σαν ό,τι θέλετε– τα τελευταία 80 χρόνια.

20/10/2026
Είναι μία από τις πιο ιστορικές συλλογές της Μαύρης Αναβίωσης, λέγεται “Blues ’n Trouble” και κυκλοφόρησε το 1961 από την Arhoolie. Εδώ καταγράφονται τραγούδια με τους Big Joe Williams, Mance Lipscomb, Butch Cage-Willie Thomas, Sam Chatmon, Alex Moore και Black Ace ανάμεσα σε άλλους, bluesmen για τους οποίους γράφω αναλυτικά στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026]. Και βεβαίως η συγκεκριμένη συλλογή αναφέρεται πολλές φορές στο βιβλίο. 

19/10/2026

Ferre Grignard “Hansie Pansy” (1968)
https://www.youtube.com/watch?v=l6qAuyA9BWI&list=RDl6qAuyA9BWI&start_radio=1

19/10/2026
Φαίδρος Μπαρλάς. (Άμα κάνεις κλικ και το αποθηκεύσεις, το μεγεθύνεις και το διαβάζεις με άνεση ολόκληρο).

14/10/2026

ακόμη και η ΑΙ... εκείνης της περιόδου αποκλείεται να έλεγε τέτοιες μ@λακίες

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 771

17/10/2026
Για μένα είναι ο ελληνικός δίσκος της χρονιάς – με διαφορά από τον δεύτερο. Δεν ξέρω αν μπορεί να μας περιμένει κάποια μεγαλύτερη έκπληξη, από νεότερους ή από τα υπόγεια του χθες, τους επόμενους δυο μήνες. Το νέο 2LP του Νίκου Παπάζογλου, με τη ζωντανή ηχογράφηση στο Δάσος, το 1986... Θα γράψω περισσότερα στο άμεσο μέλλον... «Θα ’ρθεις μια νύχτα βροχερή / κάποιο Σαββάτο βράδυ / και θα φανείς σαν αστραπή / που σκίζει το σκοτάδι...» [το αριστούργημα του Ζηλωτή]
https://www.youtube.com/watch?v=Q_TcHAGfufs&list=RDQ_TcHAGfufs&start_radio=1

17/10/2026
>>Ο Sam Chatmon ήταν αδελφός του βιολιστή Lonnie Chatmon –ιδρυτής κατά μίαν έννοια των Mississippi Sheiks– και επίσης (αδελφός) του Bo Carter, που υπηρέτησε κι αυτός στο ίδιο γκρουπ. Ακόμη λέγεται πως ήταν ετεροθαλής αδελφός του Charley Patton, αν και τούτο δεν έχει με λεπτομέρειες διακριβωθεί. Ο Sam Chatmon θα ηχογραφήσει επαρκώς με τους Mississippi Sheiks, ενώ θα γράψει και μερικές πλευρές με τον Lonnie (ως The Chatmon Brothers), πριν χαθεί κι αυτός από τη σκηνή στο μέσο της δεκαετίας του 1930. Τον άξιο μουσικό θα επαναφέρει στο προσκήνιο ο Paul Oliver, ο οποίος θα τον ανακαλύψει στην Hollandale του Mississippi το 1960 και σχεδόν αμέσως θα τον ηχογραφήσει (κάποια απ’ αυτά τα tracks θα εμφανισθούν σε δύο LP της Arhoolie).<<

Και για τον Sam Chatmon θα διαβάσεις στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026] στις σελίδες 39-40.

17/10/2026
Δεν κατάλαβα, αυτό που γράφουν όλοι για τον «καπετάνιο» ότι έσπασε το εμπάργκο στη Ροδεσία το λένε για καλό ή για κακό;

17/10/2026
Μεγαλε Βλάση (γράφει ο άλλος από κάτω)...
https://www.youtube.com/watch?v=n8zp0QupupY&list=RDn8zp0QupupY&start_radio=1

16/10/2026
Καπεταναίοι και τόσοι άλλοι / λοστρόμοι ναύτες μηχανικοί / καθένας έχει και τον καημό του / έτσι είμαστ' όλοι εμείς οι ναυτικοί...

16/10/2026
>>Ο Paul Oliver ανακάλυψε και παρουσίασε στη δισκογραφία τον πιανίστα Buster Pickens το 1962 (ηχογραφήσεις στο Χιούστον από το 1960-61). Ο Pickens εμφανίζεται, επίσης, να παίζει πιάνο στα άλμπουμ του Lightnin’ Hopkins «Walkin’ this Road by Myself» (1962), «Lightnin’ and co.» (1963) και «Smokes Like Lightning» (1963), πριν δολοφονηθεί σ’ ένα μπαρ, τον Νοέμβριο του 1964, μόλις στα 48 του.<<

Ο Buster Pickens στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026] στη σελίδα 120.

15/10/2026
>>Ντόναλντ Τραμπ: Οχι, δεν ήταν μέλος της οικογένειάς μου. Νομίζω ότι είχε σχέση με τον γιο μου πριν από πολύ καιρό, αλλά δεν ήταν.<<
Πολύ γέλιο. Άκου «νομίζω»... άκου «πριν από πολύ καιρό»... Χειρότερος από τον Αυλωνίτη, που δεν θυμόταν και-καλά τον ανιψιό του... (στο σημείο που έχω επιλέξει)
https://www.youtube.com/watch?v=jTs1rMebhyM&t=1862s

14/10/2026
Για κάτι τέτοιες μούρες (και μουσικάρες) αξίζει να γράφεις κείμενα - όχι για τους ασήμαντους (δες και το σχόλιο). Eddie Kirkland & Wentus Blues Band live “Rainbow”...
https://www.youtube.com/watch?v=PfXAFtOAMoM

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 770

13/10/2026
Με ρωτήσανε φίλοι... ρε δε θα κάνεις κι εσύ τα MY9ALBUMS? Εντάξει, δε θέλω να φανεί ότι σνομπάρω αυτές τις ιστορίες, από τη στιγμή που είμαι στο fb και συμμετέχω στο σχετικό αλισβερίσι. Πήγα λοιπόν να κάνω τη λίστα μου, αλλά μετά λύπης μου διαπίστωσα πως τα περισσότερα από τα άλμπουμ που ήθελα να βάλω δεν τα έβγαζε το σύστημα. Οπότε; Οπότε κάθισα κι έφτιαξα μόνος μου την 9άδα.

Τραγούδια απ’ όλους αυτούς τους δίσκους τα άκουσα πριν από τα δεκαετέσσερα χρόνια μου, όταν ήμουν παιδί – και είναι αυτά (και μερικές 9άδες ακόμη-αλλά δεν πρόκειται να ανεβάσω άλλη), που με διαμόρφωσαν όχι μόνο μουσικά, αλλά και γενικότερα (σαν χαρακτήρα, σε σχέση με ιδέες, με γούστα κτλ.). Έπαιξαν ρόλο, δηλαδή, στο πρώτο στάδιο της ζωής μου. Γιατί κάπως έτσι εγώ αντιλαμβάνομαι αυτό το MY9ALBUMS. Αλλιώς δεν έχει νόημα να επιλέξω τώρα με άλλα κριτήρια…

13/10/2026
>>Ο Howell βρισκόταν σε κακή κατάσταση (η υγεία του ήταν επισφαλής), ενώ και τα δάκτυλά του είχαν χάσει την ευλυγισία τους (όπως γράφει και ο Bob Groom στο βιβλίο του «The Blues Revival»). Παρ’ όλα αυτά δεν θα χρειασθούν πολλά προκειμένου να πεισθεί για να ηχογραφήσει και πάλι (Ατλάντα, 11 Απριλίου 1963). Πρόθυμο το πνεύμα η σάρκα όμως;<<

Και για τον βασανισμένο bluesman Peg Leg Howell, που τον ανακάλυψαν κι αυτόν στα σίξτις, σχεδόν 30 χρόνια μετά από τις τελευταίες προπολεμικές ηχογραφήσεις του, θα διαβάσεις στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026] στη σελίδα 70.

12/10/2026
ανή-κουστα πρωτά-κουστα (ήτανε τότενες για μας)

12/10/2026
Σε σχέση με κάτι που διαβάζω... Η ΕΡΕ δεν ήθελε την τηλεόραση το 1961 και ο υπουργός προεδρίας Τριανταφυλλάκος διαμαρτύρεται στον Καραμανλή, ο οποίος άλλο που δεν ήθελε... Προετοιμαζόταν η βία και η νοθεία, και η τηλεόραση, που θα έπρεπε πάση θυσία να ελεγχθεί, θα ήταν ένα ακόμη βάσανο εκείνο τον καιρό, καθώς θα έβαζε το ραδιόφωνο στο περιθώριο της προπαγάνδας... [Μποστ ανελέητος]

10/10/2026

Τα παιδιά του Μαρξ και της κοκακόλας...

10/10/2026

Αυτά τα αχρεία υποκείμενα, τα διεφθαρμένα μέχρι το κόκαλο, που κυβερνάνε, εκλεγμένα ή μη εκλεγμένα, την Ευρώπη –την οποία θέλουν να αιματοκυλήσουν για να καλύψουν τις πομπές τους και μόνον αυτές– είναι υπεύθυνα για ό,τι συμβαίνει σήμερα στη Γαλλία και σε κάθε άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Είναι υπεύθυνα και για την ακρίβεια, και για τη στεγαστική κρίση, και για την ενεργειακή κρίση, και για το δημογραφικό, και βασικά είναι υπεύθυνα για τον αποδεκατισμό των ονείρων της εναπομείνουσας νέας γενιάς. Το πώς θα απαλλαγούμε από αυτά τα καθάρματα, τους στυγνούς εγκληματίες, είναι το μεγαλύτερο ζητούμενο της εποχής μας.

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 769

8/10/2026
>>Προπολεμικός bluesman, καθότι ηχογράφησε για πρώτη φορά το 1932, ο Jimmy Oden είχε μια στρωτή πορεία για περισσότερο από τριάντα χρόνια, ετοιμάζοντας κι έναν πολύ καλό μεγάλο δίσκο, το 1961, για την Bluesville, μέσω του οποίου θα γινόταν γνωστός και στα λευκά ακροατήρια. Το «Goin’ down slow», το τραγούδι που θα τον έφερνε πάντα στο προσκήνιο, θα το ηχογραφούσαν μέσα στα χρόνια οι Howlin’ Wolf, Memphis Slim, John Hammond, Alan Price Set, Canned Heat, J.B. Hutto, Jimmy Witherspoon, Free, Aretha Franklin, Bobby Bland και δεκάδες άλλοι – ανάμεσά τους και οι Δημήτρης Παναγόπουλος + Aura το 1998.<<

Και για τον πιανίστα Jimmy Oden θα διαβάσεις στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026] στις σελίδες 116-117]

8/10/2026
Οι παλαιοί αναγνώστες και οι fans σίγουρα θα θυμούνται την ανάρτηση «Η ψυχεδέλεια στην υπηρεσία της ελληνικής μαύρης αντίδρασης. Όταν οι Εγγλέζοι Spectrum έπαιξαν για τον Κοκό, το καλοκαίρι του ’67…», που είχε δημιουργήσει σάλο (για τα δικά μας δεδομένα και ζητήματα), όταν ανέβηκε στο Δισκορυχείον στις 14 Μαΐου 2016. Αναφερόμουν σε εμφάνιση του πολύ καλού pop-psych βρετανικού γκρουπ Spectrum ενώπιον του τότε βασιλιά, την οποία προέβαλα με τον συγκεκριμένο προβοκατόρικο τίτλο. Εκείνο το ποστ, σαν κεφάλαιο, υπάρχει και στο «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία και Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60» [Όγδοο, 2025] ως «Spectrum-Κωνσταντίνος» (επεξεργασμένο φυσικά).
Σ’ αυτό το κείμενο λοιπόν έχω γράψει διάφορα και βασικά λέω πως δεν έχω κανένα λόγο να αμφισβητήσω την πληροφορία των «Μοντέρνων Ρυθμών» από το τεύχος #85 της 19ης Ιουλίου 1967 (γιατί εκεί την είχα διαβάσει). Τότε, είχαν πέσει διάφοροι άσχετοι να με φάνε. Ότι τάχα συκοφαντούσα τους Spectrum, δίνοντας βάση σε μια αναξιόπιστη πληροφορία (κατά κείνους) από τους Μ.Ρ., βάζοντάς τους να παίζουν για έναν βασιλιά.
Να όμως που την πληροφορία αυτή την είχε πρωτογράψει βρετανικό περιοδικό, σχεδόν ένα μήνα πριν από τους Μ.Ρ., κι εδώ έχω το τεκμήριο.

Είναι το περιοδικό “Disc and Music Echo” από τις 24 June 1967, στο οποίο διαβάζουμε πως οι Spectrum θα έρχονταν στην Ελλάδα, για να παίξουν ενώπιον του τότε βασιλιά, έχοντας υπογράψει συμβόλαιο για 4ήμερη(!) επίσκεψη στη χώρα μας, προκειμένου να εμφανισθούν στο Παλάτι, στο τέλος Ιουλίου (του ’67).
Αυτό επιβεβαιώνει την έλευση των Βρετανών στην Ελλάδα; Για μένα ναι. Γιατί θεωρώ πολύ δύσκολο ή ίσως και αδύνατο να ξέφυγε κάτι προς τα έξω, σε επίπεδο φωτογραφίας κ.λπ. από το live, καθότι αυτό θα ήταν πριβέ, ώστε να πειστούν οι αστοιχείωτοι. 
Όταν το «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία και Πολιτική...» θα κάνει δεύτερη έκδοση (γιατί θα κάνει) αυτή την πληροφορία θα την εντάξω στο συγκεκριμένο υποκεφάλαιο.

7/10/2026
Και τη μάνα σου να βρίσουνε με τον πιο σκαιό τρόπο αποκλείεται να θιγείς τόσο όσο θίγεται ο Πορτοσάλτε αν τολμήσεις και ψελλίσεις κάτι για τη μητσοτακική νδ.
[Γεια σου ρε πατρίδα Άρη Σπηλιωτόπουλε – όσο δεν σε γούσταρα στα 00s, τόσο σε συμπαθώ τώρα]

7/10/2026
>>Στο δεύτερο τεύχος της μηνιαίας επιθεώρησης τέχνης «Σήμα» [Μάρτης ’75], με αφορμή ένα ευρύτερο αφιέρωμα στον Διονύση Σαββόπουλο, συζητούν ο δισκοπώλης Γρηγόρης Φαληρέας μ’ έναν 20χρονο φοιτητή της Νομικής, τον Γιάννη Γιαννιτζόγλου. Κάποια στιγμή λέει ο πρώτος:<<
>>Στην εισαγωγή του βιβλίου του Samuel Charters «Η Ποίηση του Μπλουζ» [Απόπειρα, 1982] ο Γρηγόρης Φαληρέας, ξανά, βρίσκει την ευκαιρία να γράψει μερικά λόγια για το θέμα μας:<<

Ο Γρηγόρης Φαληρέας ήταν ένας από τους ανθρώπους που ασχολήθηκαν, από πολύ νωρίς, με τις σχέσεις blues-ρεμπέτικων. Για τις δικές του απόψεις επί του θέματος θα διαβάσεις αναλυτικά στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία.

6/10/2026
Alameda “A la vera del Jueves”. Ισπανοί (1979), rock andaluz...
https://www.youtube.com/watch?v=6W5v-p4S6ag&list=RD6W5v-p4S6ag&start_radio=1

6/10/2026
Αυτό είναι ένα από τα καλύτερα (για μένα) ηλεκτρικά blues άλμπουμ της δεκαετίας του ’60. Βγήκε στην Testament το 1969, αλλά περιέχει ηχογραφήσεις από το 1966 της Johnny Shines Blues Band, μέλη της οποίας ήταν, πέραν του Johnny Shines σε τραγούδι, κιθάρα, ο Big Walter Horton στη φυσαρμόνικα, ο Luther Allison στην ηλεκτρική κιθάρα, ο Otis Spann στο πιάνο, o Fred Below στα ντραμς κ.ά. Ο ήχος είναι τελείως άφτιαχτος, γήινος και πριμιτίβ, με τα τραγούδια να είναι γραμμένα είτε ζωντανά στην Maxwell Street (υπάρχουν λόγοι που το λέω αυτό) είτε σε κανένα αυτοσχέδιο στούντιο.

Το άλμπουμ αυτό το είχα βρει για πρώτη φορά σε CD (βγήκε το 1995) κι έτσι δεν ενδιαφέρθηκα να το αγοράσω και σε βινύλιο, όταν το είδα μπροστά μου, επειδή ήταν ακριβό. Μια χαρά είναι και τα CD, και δεν υπάρχει κανένας λόγος να τα υποτιμούμε.
[για τον δίσκο γράφω δυο λόγια στο λήμμα για τον Johnny Shines στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s» - έχω και κομμάτι στα σχόλια]

5/10/2026
Παλιά τα λούμπεν λαϊκά, πες τα και σκυλάδικα τα άκουγε πολύ συγκεκριμένο κοινό, δεν τα άκουγε ο λαός. Τώρα ο λαός έχει λουμπενοποιηθεί και πολλοί απ’ αυτούς που περνιούνται για λαϊκοί τραγουδιστές τραγουδάνε για μαχαιροβγάλτες, με σουγιάδες και πεταλούδες στις τσέπες.

5/10/2026
Βασικά χεστήκαμε για ποιον έχει φίλο ο Γονίδης, το γεγονός, όμως, ότι δεν άδειασε το μαγαζί την ίδια ώρα είναι θέμα. Σοβαρό.

5/10/2026
Δεν ντρέπομαι καθόλου να πω ότι το γουστάρω πολύ αυτό το τραγούδι (μουσική Κόρος - στίχοι Τσάντας). Τα διαβάσατε το πρωί τα σχετικά...
https://www.youtube.com/watch?v=XPoLUVKbHx4&list=RDXPoLUVKbHx4&start_radio=1

φίλοι αναγνώστες για τα βιβλία μου (φωτογραφίες και εντυπώσεις)

Martin Marimbas
Λίγα μουσικοφιλικά λόγια για το Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s (Όγδοο, 2026). Σε καμία περίπτωση δεν διεκδικώ ειδημοσύνη πάνω στο μπλουζ. Γνωρίζω κάμποσα διάσημα ονόματα, ακολούθησα κάποιες -μάλλον λιγοστές- δισκογραφίες, έχω μερικά διαλεχτά λάηβ άλμπουμ και τρυγώ μονάχα περιστασιακά από το είδος παρότι το σέβομαι και το αγαπάω βαθιά κι υπάρχουν μπάντες και καλλιτέχνες του που στέκουν πολύ ψηλά στην εκτίμησή μου ανάμεσα σ’ όλα τα μουσικά ιδιώματα που ακούω. Καθότι πολλοί από δαύτους είναι λευκοί, το να μάθω πώς γύρισαν τα γρανάζια για τη γεφύρωση της μαύρης παράδοσης με την ιστορική, παγκόσμια συνέχισή της εκεί στην κομβική δεκαετία του ’60 μού προξένησε μεγάλο ενδιαφέρον. 

Οπότε, αναπόφευκτα, το Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s κλειδώθηκε εξαρχής στο αναγνωστικό στόχαστρό μου. Χώρια ότι τα ίχνη απ’ την πένα που κρατά ο Φώντας Τρούσας είναι πάντα απόλαυση να τ’ ακολουθεί κανείς! Το βιβλίο, λοιπόν, είναι στα χέρια μου εδώ και δυο-τρεις μέρες και λειτουργεί σαν ένα εγχειρίδιο εξερεύνησης για μένα, δηλαδή, από τη μια μαθαίνω πάμπολλα ονόματα που ομολογώ ότι είχα άγνοια για την ύπαρξή τους, από την άλλη γυρεύω να ακούσω και να ψάξω τις δουλειές τους βουτώντας με λαχτάρα σε αχαρτογράφητα μουσικά ύδατα. Ένα βιβλίο-θησαυρός!
 
Labis Vasilatos

Thanos Dimopoulos

Κώστας Κιτσίκης
4,5 σελίδες αφιερώνει ο Φώντας Τρούσας στον συμπατριώτη μας κοντραμπασίστα της Τζάζ Petros Klampanis στο βιβλίο του «100 χρόνια ελληνική Τζαζ». Να δούμε πότε θα καταφέρουμε να στήσουμε ξανά ένα φεστιβάλ Τζαζ στον τόπο μας που γεννάει τέτοια ταλέντα...

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 768

3/10/2026
Σήμερα και αύριο στην Τεχνόπολη στο Γκάζι, στο παζάρι δίσκων Vinyl Market, στον πάγκο του Όγδοου, θα μπορείτε να βρείτε τα «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» και «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο», μαζί με την υπόλοιπη παραγωγή (δίσκοι και βιβλία) των εκδόσεων.

[Ευχαριστώ πολύ τον Γιάννη Αλεξίου (αυτός είναι στη φωτό), που έχει και πρόσφατο δικό του βιβλίο, "Το Τελευταίο Χειρόγραφο"]

2/10/2026
Καλά, για το Πολυτεχνείο δε θέλω να πω τίποτα... καταλαβαίνω γιατί τους καίει και τους τσουρουφλίζει 53 χρόνια τώρα... όμως τι σημαίνει το... μήπως δεν ήταν στο τρένο, δεν το ξέρω…;
Δημοσιογράφος δεν είσαι ρε; Ψάξε, μάθε, ρώτα και ερεύνησε, αλλιώς... βγάλε το σκασμό.

2/10/2026

>>Εκείνη τη χρονιά (1964) θα συνθέσει μάλιστα κι έναν ωραίο φολκ ύμνο, το «The prodigal son» (βασισμένος στην παλαιά επιτυχία του), ο οποίος έκανε μεγάλη εντύπωση στην εποχή του (και όχι μόνο λόγω της διάρκειάς του). Διασκευάστηκε, μάλιστα, και από τους Rolling Stones στο «Beggars Banquet» [Decca, 1968], δίχως το όνομά του να αναφέρεται στα credits, στις αυθεντικές εκδόσεις – κάτι που δεν θα συμβεί νωρίτερα από το 1973. Μπόρεσε, έτσι, ο άξιος αυτός τραγουδοποιός, πέραν της δόξας, να πάρει και κάποια χρήματα...<<

Και για τον Robert Wilkins θα διαβάσεις στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026] στις σελίδες 155-156.

1/10/2026
Από τους λίγους ανθρώπους που αξίζει ν’ ακούς...
https://www.youtube.com/watch?v=4kfbkxC4f-k

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 767

30/9/2026
>>Το ωτοστόπ ήταν ένας τρόπος ταξιδιού για τους νεολαίους της εποχής, με τον Ιατρόπουλο να γράφει έναν βιωματικό στίχο και γι’ αυτό το λόγο καίριο και ουσιαστικό. (Τραγούδι με τίτλο «Ωτοστόπ» είχαν τραγουδήσει και οι Babylon τότε, διασκευάζοντας το “Travelin’ band” των Creedence Clearwater Revival, με τους ελληνικούς στίχους της Ρέτης Ζαλοκώστα). Και φυσικά το ωτοστόπ ήταν ένας βασικός τρόπος μετακίνησης των beatniks στα fifties και των hippies στα sixties και μάλλον αρκετοί θα είναι εκείνοι που θα γνωρίζουν, σήμερα, το ποίημα του Gregory Corso “Poets hitchhiking on the highway”, από τη συλλογή του “The Happy Birthday of Death” (1960), που έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά (π.χ. από τους Κώστα Γιαννουλόπουλο-Φώτη Αθέρα) στο βιβλίο «Ποιήματα» [3] των εκδόσεων Νεφέλη, το 1982. Έτσι κάπως αποκτούν ευρύτερο νόημα και οι ελληνικοί στίχοι. Ήδη από το πρώτο βιβλίο του, τις «Απολογίες» [4], που για κάποιους αποτελεί μια πρώιμη ποιητική κατάθεση της λεγόμενης «αμφισβήτησης», ο 18χρονος Ιατρόπουλος σημειώνει στην «Προσμονή» του: «Πλανήθηκα / σε τρίστατα προσμονής / ζητώντας μιαν αχτίδα λευκή, / χαϊδεμένη / από πράσινα ανθισμένα λειβάδια.(...) Πλανήθηκα / στη μικρή μου αγκαλιά / το μεγάλο κόσμο / να κλείσω / χωρίς να ρωτώ, τι θα βρω».<<
Ένα απόσπασμα από το κείμενό μου για την ροκ φάση του Θανάση Γκαϊφύλλια (περίοδος «Ωτοστόπ») στην αρχή της δεκαετίας του ’70, έτσι όπως δημοσιεύεται στο πρόσφατο βιβλίο του Μετρονόμου (επιμέλεια Ηρακλής Οικονόμου) «Θανάσης Γκαϊφύλλιας / Ατέλειωτη Εκδρομή».

[Στη φωτογραφία. Το καλοκαίρι του ’76 ο Γκαϊφύλλιας τραγουδούσε ακόμη στην Αθήνα – δεν είχε φύγει για Κομοτηνή. Πίσω φαίνεται και γ@μιστερή ονομασία μπαρ... Καζαμπλάνγκα (με γκ). Τα όργια των... Εαμοσλαύων θα γίνονταν εκεί μέσα (γέλιο)]

29/9/2026
Σ’ ένα ιατρείο που πήγα, για να γράψουν κάτι φάρμακα για τη γιαγιά μου, που πλησιάζει τα 140, από τα εφτά άτομα που ήμασταν εκεί τα έξι βρίζανε το Μητσοτάκη. Εγώ, ο έβδομος, απλώς άκουγα...

29/9/2026
>>Από τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις του blues revival, η Elizabeth Cotten υπήρξε μέγιστη επιρροή για ολόκληρη την αμερικανική, αλλά και για τη βρετανική, folk και blues σκηνή, αφού το δικό της «Freight train» τραγουδήθηκε από δεκάδες μουσικούς (Chet Atkins, Joan Baez, Norman Blake, Jerry Garcia, Taj Mahal, New Lost City Ramblers, ‘Peter, Paul & Mary’... κάποιοι απ’ αυτούς). Την Elizabeth Cotten έφερε στο προσκήνιο το 1957 ο Mike Seeger (1933-2009), σημαντικός folklorist και τραγουδιστής, ετεροθαλής αδελφός του Pete Seeger (1919-2014), μιας και η αμερικανίδα τραγουδοποιός από την North Carolina εργαζόταν στο σπίτι των Seegers από τα χρόνια του ’40.<<

Και για την Elizabeth Cotten θα διαβάσεις στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026] στις σελίδες 40-41.

28/9/2026
Θυμάμαι σ’ ένα μπαρ στην Καλλιδρομίου πριν καμιά 20αριά χρόνια. Παρέα με Γιούλη-Στέφανο από το Jazz & Τζαζ, δεν θυμάμαι αν ήταν και ο Χαρωνίτης μαζί, και με Γεράσιμο Λαβράνο. Από αλλού ερχόμασταν, ήταν παράωρα, και το μπαρ ήταν σχεδόν άδειο. Κι όπως έτσι τα πίναμε χαλαρά και άνετα, κάποια στιγμή ο μαέστρος σηκώνεται πάει στο πιάνο, κι αρχίζει να παίζει ένα ελαφρολαϊκό, που ξεκινούσε χαλαρά και μετά αγρίευε με κάτι λάτιν στράκες και άλλα ωραία στολίδια, παίρνοντάς μας το σκαλπ. «Τζίνα» του φωνάζω και γνέφει καταφατικά, απαντώντας με απανωτά γεμίσματα, όπως εδώ...
[Όσο εσείς θα μιλάτε για τη Βίσση, εγώ θα μιλάω για την Τζίνα. Μουσική-στίχοι: Γεράσιμος Λαβράνος]
https://www.youtube.com/watch?v=2145ufMWq_g&list=RD2145ufMWq_g&start_radio=1

27/9/2026
Η Άννα Στερεοπούλου είναι μία από τις πιο σημαντικές ελληνίδες συνθέτριες την τελευταία 15ετία (για να μην πω η πιο σημαντική). Έχω γράψει πολλές φορές για την περίπτωσή της και για αρκετές δουλειές της. Ό,τι έχει παρουσιάσει είναι πρώτης τάξεως και κάθε φορά, με κάθε νέο άλμπουμ της, περιμένω να με... διαψεύσει, αλλά δεν συμβαίνει. Δεν συνέβη και με το «Αλς», τον πιο προσφατο δίσκο της.

27/9/2026
Ό,τι έχει ζήσει ο ΟΝΝΕΔίτης το 'χει πει η Βίσση. (Για άλλους δεν παίρνω όρκο).

27/9/2026
H Βίσση δεν είχε «φάει» μόνο το αστρόνειρο “UFO” του Κώστα Τουρνά από τον ελληνικό προκριματικό της Eurovision το 1980, με το αστείο «Ωτοστόπ», αλλά είχε «φάει» και το «Εσύ» του Robert Williams από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης του 1977, με το μετριότατο «Ας κάνουμε απόψε μιαν αρχή». Το «Εσύ» έπρεπε να είναι, τότε, πρώτο με διαφορά και όχι δεύτερο...
(Δεν ξέρω μπας κι είχε «φάει» και τίποτα του Λογαρίδη η Βίσση και δεν το έχω πάρει χαμπάρι). 

https://www.youtube.com/watch?v=l4RxV_p3jSk&list=RDl4RxV_p3jSk&start_radio=1

26/9/2026
Μία από τις πιο σημαντικές blueswomen, που είχαν ξεκινήσει να ηχογραφούν 100 χρόνια πριν, στη δεκαετία του 1920, και που θα έκαναν ξανά τρανό όνομα στην εποχή του blues revival στα σίξτις ήταν οπωσδήποτε και η Sippie Wallace. Γι’ αυτή την πολύ σημαντική τραγουδοποιό θα διαβάσεις στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026] στις σελίδες 130-131.

Στη φωτογραφία αριστερά ένας άγνωστος δίσκος της Sippie Wallace με τον γερμανό πιανίστα Axel Zwingenberger από το 1984 και δεξιά ο πρώτος δίσκος της Bonnie Raitt από το 1971, μιας λευκής τραγουδοποιού που είχε επηρεαστεί σφόδρα από την Wallace. Στο παρόν LP η Raitt διασκευάζει δύο τραγούδια της Wallace (τα “Mighty tight woman” και “Women be wise”).

25/9/2026
Από εκείνη την εποχή, όταν τις πορτοκαλάδες τις σερβίριζες σε μισογεμάτα ποτήρια, ενώ έδιναν κι έπαιρναν οι μουστακαλήδες...

25/9/2026
Διάβασα τη συνέντευξη του Νίκου Κοντογούρη στο Merlin’s. Μερικές παρατηρήσεις...
Πούγουνας: Τώρα που είπες 1968, αυτό που έχω σκεφτεί είναι πως κυκλοφόρησαν πάρα πολλά καλά πράγματα εκείνη την συγκεκριμένη χρονιά αλλά επειδή εμείς είχαμε χούντα, όταν αυτή έπεσε, οι δισκογραφικές εταιρείες δεν μπορούσαν να τα κυκλοφορήσουν ένα-ένα επειδή ήταν πολλά, οπότε εμείς μάθαμε πολλούς καλλιτέχνες μέσω συλλογών… Βγάζανε λοιπόν τις συλλογές και ό,τι έβλεπαν ότι «τραβάει», κυκλοφορούσαν το άλμπουμ στην Ελλάδα.
Κοντογούρης: Έτσι… Αφού σκέψου, το πρώτο άλμπουμ που πήρα εγώ ήταν το εξαγωνικό των Stones και το δεύτερο ήτανε μια συλλογή Dance Party vol. 2 που είχε μέσα Cream, The Crazy World of Arthur Brown…
[Τι σχέση είχε η χούντα ρε Μιχάλη με την ξένη δισκογραφία; Έχεις δει σε ελληνικής κοπής 45άρια τι κυκλοφορούσε στο δεύτερο μισό των σίξτις; Τα πάντα. Από Pink Floyd και John’s Children, μέχρι Barbarians και Moby Grape. Εντάξει, πολλά LP δεν έβγαιναν βασικά γιατί δεν είχε ο κόσμος σωστά πικάπ για να παίζει τα (ξένα) 33άρια, όχι γιατί τα εμπόδιζε η χούντα. Εξάλλου η χούντα μετέδιδε τα πάντα στα κρατικά ραδιόφωνα από το 1967 ήδη, και βεβαίως είχε εκπομπές με συγκροτήματα και στην τηλεόραση]
Πούγουνας: Του Μαστοράκη ήταν αξιόλογες οι εκπομπές;
Κοντογούρης: Όχι μωρέ, ήταν πληρωμένες από τις εταιρίες. Διαφημιστικές και απλά τις παρουσίαζε.
[Τι σημαίνει πληρωμένες; Όταν η Lyra ή η Columbia έκαναν πληρωμένες εκπομπές σημαίνει ότι ήταν κατώτερες απ’ αυτές που έκανε φερ’ ειπείν ένας ανεξάρτητος παραγωγός ή ένας ραδιοπειρατής; Ποιος θα παρουσίαζε όλο το ελληνικό ροκ στο ραδιόφωνο στα early 70s (Σαββόπουλος, Πελόμα, Ρωμανός, Γκαϊφύλλιας, Εξαδάκτυλος, Δάμων & Φιντίας, Μπουρμπούλια, Νοστράδαμος κ.λπ.) αν δεν το παρουσίαζε η Lyra;]
Πούγουνας: Η Χούντα τι ζημιά έκανε σε όλο αυτό;
Κοντογούρης: Μεγαλύτερη δεν μπορούσε να κάνει. Πρώτα από όλα με το που ανέβηκαν, τα πρώτα διατάγματα περιείχαν την απαγόρευση του ροκ. Αλλά, στα μπαρ παιζόταν. Όταν ξανάνοιξαν οι ντισκοτέκ –γιατί στην αρχή δεν λειτουργούσε τίποτε από αυτά– δεν μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά γιατί ο κόσμος αυτά χόρευε, αυτά ήθελε, αυτά άκουγε και σιγά-σιγά, επειδή οι δισκογραφικές εταιρίες ήταν πολυεθνικές, δεν μπορούσαν να πάνε κόντρα σε αυτές και στους Αμερικάνους… Μετά υπήρχε ο Αμερικάνικος σταθμός από την Αμερικάνικη βάση, που τον ακούγαμε ανελλιπώς. Θυμάμαι, διάβαζα, και ο Αμερικάνος ήταν συντονισμένος στο τραντζιστοράκι και τα πρώτα χρόνια του γυμνασίου, μιλάμε για 1970-71, ανακαλύπτω στο ραδιόφωνο δύο συγκλονιστικές εκπομπές, στην μια ήταν dj ο Nikola Karaklajić [σημ. θεωρείται ο πατέρας του rock στην Σερβία στην δεκαετία του 1960. Η εκπομπή του στο radio Belgrade κράτησε για τρείς δεκαετίες].
[Βασικά, τίποτα δεν απαγόρευσε η χούντα από ξένη μουσική. Και πολύ περισσότερο το ροκ. Από πού το απαγόρευσε, και μάλιστα με «διατάγματα», όταν ροκ ακουγόταν στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση ήδη από το καλοκαίρι του ’67; Αυτές τις μπαρούφες να σταματήσουν επιτέλους να τις λένε κάποιοι. Τα έχουμε γράψει χίλιες φορές και σε βιβλία και σε άρθρα, κι έχω βαρεθεί να τα επαναλαμβάνω. Εσείς που συναντιέστε με τον Κοντογούρη κάντε του δώρο το βιβλίο μου «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60», εκεί όπου είναι συγκεντρωμένα όλα τα σχετικά, αφού πρώτα το διαβάσετε. Όλοι κάτι θα μάθετε παραπάνω. Το μόνο άξιο λόγου, που διαβάζω εγώ εδώ πέρα –όχι ότι δεν το ήξερα, αλλά εν πάση περιπτώσει καλά κάνει ο Κοντογούρης και το λέει– είναι για τις ροκ εκπομπές στην Γιουγκοσλαβία, γιατί κάποιοι άσχετοι ή αφελείς διαδίδουν ακόμη πως το ροκ το κυνήγαγε ο κομμουνισμός σε όλο το eastern bloc].
Καστανάρας: Με τα ελληνικά συγκροτήματα της εποχής τι σχέση είχες;
Κοντογούρης: Αρχές δεκαετίας του ’70, όταν η Χούντα επέτρεψε κάποιες ελευθερίες, πήγαινα φροντιστήριο 4-6 το απόγευμα, μετά φεύγαμε με έναν κολλητό μου συμμαθητή, κατεβαίναμε στο Κύτταρο, βλέπαμε 6 με 8 την πρώτη παράσταση με τους Socrates ή τους Πελόμα Μποκιού και λέγαμε στο σπίτι ότι μας είχε κρατήσει παραπάνω ο καθηγητής…
[Σε σχέση με την ξένη μουσική δεν «επέτρεψε» τίποτα παραπάνω η χούντα στην αρχή της δεκαετίας του ’70, απ’ όσα είχε «επιτρέψει» ήδη από το ξεκίνημά της]

[Και τα δύο αποκόμματα που βάζω εδώ. Το αριστερό είναι από την τηλεόραση, και το Κανάλι Ενόπλων Δυνάμεων, με την βασιλική αεροπορία να προσφέρει, στους νέους, μουσικά συγκροτήματα, τον Αύγουστο του ’68. Τι είδους συγκροτήματα? Να σαν αυτά που φαίνονται στο δεξιό απόκομμα από το κρατικό ραδιόφωνο του ίδιου μήνα. Όπως βλέπετε στα ραδιοφωνικά προγράμματα γράφανε επακριβώς τι θα παιζόταν στις εκπομπές, ώστε να μην υπάρχει ουδεμία αμφιβολία... σήμερα, για το περιεχόμενό τους]
[Aνόητα σχόλια θα σβήνονται –δεν πρόκειται να πιάσω κουβέντα για θέματα προφανή– τα έχω γράψει στα βιβλία αναλυτικά]

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 766

25/9/2026
>>Με μέτρια υγεία και με τουλάχιστον περίεργη συμπεριφορά –διαβάστε τι γράφει ο Michael Bloomfield στο βιβλίο «Με τον Big Joe Williams»– ο σημαίνων αυτός αρμονικίστας θα έλθει ξανά στο προσκήνιο μ’ εκείνο το σέσιον του ’61 (στη Νέα Υόρκη). Έχοντας δίπλα του τον Memphis Slim στο πιάνο και τον Arbee Stidham στην κιθάρα, ο Jazz Gillum θα ερμηνεύσει για τελευταία φορά, ανάμεσα σε άλλα, και το στάνταρντ «Key to the highway» (το είχαν πει παλαιά οι Charlie Segar και Big Bill Broonzy και τα πιο νέα χρόνια οι Steve Miller Band, Derek and The Dominos και δεκάδες άλλοι). Ο Jazz Gillum θα πυροβοληθεί σ’ έναν καυγά και θα πεθάνει στις 29 Μαρτίου 1966.<<

Για τον Jazz Gillum θα διαβάσεις στις σελίδες 60-61 του «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026].

23/9/2026
>>Ο δίσκος κυκλοφόρησε σε κόκκινο βινύλιο τον Οκτώβριο του 1973, έναν μήνα πριν από την εξέγερση του Πολυτεχνείου.<<

... κι έγραφε πάνω το label Μεταξουργείο Χώρος Θεάματος (γέλιο). Θέλουν να γράψουν και για τον Νεγρεπόντη... Τι του λείπει του ψωριάρη; Φούντα με μαργαριτάρι...

22/9/2026
Ευχαριστώ όλες και όλους για τις ευχές, για το δισκορυχείον. Δεν θυμάμαι να έχω ξαναποστάρει Far Cry, οπότε το κάνω τώρα και σας το αφιερώνω...
https://www.youtube.com/watch?v=IfXWtRO6er4&list=RDIfXWtRO6er4&start_radio=1

21/9/2026
Μετά από περίπου 14 μήνες κυκλοφορίας αυτό το βιβλίο μου «Το ροκ, ελληνικό ροκ, κοινωνία και πολιτική στη μακρά δεκαετία του ’60 (μία αντι-ανάγνωση)» είναι πλέον εξαντλημένο στην πηγή – στην αποθήκη του Όγδοου δηλαδή. Υπάρχουν μόνο, διαθέσιμα, όσα αντίτυπα βρίσκονται αυτή τη στιγμή στα βιβλιοπωλεία. 

Ένα βιβλίο ογκώδες, πεντακοσίων σχεδόν σελίδων, με πάνω από 210.000 λέξεις, που πουλήθηκε και πουλιέται ακόμη σε πολύ καλή τιμή, αρκετά κάτω από εκείνη που θα μπορούσε να πουλιέται λόγω του όγκου του, και το οποίο έχει γράψει ήδη ιστορία, στα θέματα με τα οποία καταπιάνεται. Αυτό μου λένε και σήμερα άνθρωποι που το αγόρασαν, που το διάβασαν και που το ξανανοίγουν με την πρώτη ευκαιρία. Σας ευχαριστώ όλους.

20/9/2026
Ένα από τα κορυφαία σάουντρακ του ελληνικού κινηματογράφου. Τρομερό! Κρίμα να μην υπάρχει σε βινύλιο μ’ ένα σωστό εξώφυλλο. Άκου στα σχόλια. Ξαρχάκος / 1963...

19/9/2026
Μια ιδιαίτερη περίπτωση, που κινήθηκε και κινείται συχνά στο μεταίχμιο blues και ρεμπέτικων είναι ο κιθαρίστας Δημήτρης Μυστακίδης. Αναφέρομαι στους δίσκους του “Amerika”, «Εδώ & Εκεί» και «Μόρσο», για τους οποίους κάνω λόγο στο επίμετρο του νέου βιβλίου μου, που εξετάζει την επικοινωνία blues και ρεμπέτικου στο πέρασμα των χρόνων.

18/9/2026
Η Ελλάς χωρίς ερείπια. Μέγας Ξαρχάκος. Βλέπω και Γιούλη Σταμουλάκη εδώ, και Γιώργο Εμιρζά ή μου φαίνεται; Οπότε το κλιπ πρέπει να ’ναι από άλλη γνωστή ταινία...
https://www.youtube.com/watch?v=MNaZ-5fuWSM

18/9/2026
Κβαντική ιατρική...
https://www.youtube.com/watch?v=fE20p83Gg1g

ο ΘΑΝΑΣΗΣ ΜΗΝΑΣ γράφει στην «Εποχή» για το «Βlues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο»

Φώντας Τρούσας, Blues. Η μαύρη αναβίωση στα 60s (Τα ονόματα που επηρέασαν το λευκό blues, το folk και το rock), εκδόσεις Όγδοο, 2026 

Όταν οι λευκοί ανακάλυψαν το μπλουζ
Στα τέλη της δεκαετία του ’50, το μπλουζ, «η πιο αμερικανική λαϊκή τέχνη», όπως την έχει χαρακτηρίσει ο Κιθ Ρίτσαρντς, θεωρείτο μια ξεχασμένη ιστορία στις ΗΠΑ και οι μουσικοί του, ειδικά αυτοί της προπολεμικής περιόδου, βρίσκονταν στην αφάνεια. Νεότερα μουσικά είδη όπως η ποπ και το ροκ εν ρολ είχαν κερδίσει τα μεγάλα ακροατήρια∙ η κοινότητα των Αφροαμερικανών είχε ομοίως στραφεί στο πιο ανάλαφρο ριθμ εν μπλουζ και στην εκκολαπτόμενη σόουλ μουσική που επικοινωνούσε πιο άμεσα με τα γκόσπελ. Όπως έχει δηλώσει σε ντοκιμαντέρ ο Μπ. Μπ. Κινγκ, «στα πρώτα χρόνια του ’60, για τους μαύρους που ζούσαν στις μεγάλες πόλεις, η λέξη μπλούζμαν σήμαινε έναν γέρο, βίαιο και μπεκρή μουσικό μιας άλλης εποχής».

Οι μαύροι μουσικοί και το περιθώριο
Ώσπου στις αρχές του ’60 το μπλουζ άρχισε να επιστρέφει, με αποτέλεσμα στο δεύτερο μισό της ίδιας δεκαετίας, όχι μόνο να έχει καταστεί ξανά ένα απολύτως αξιοσέβαστο μουσικό είδος, αλλά και να επηρεάζει δυναμικά τις νέες τάσεις. Για παράδειγμα, η επίδρασή του στη διαμόρφωση του ροκ της Αντικουλτούρας της Δυτικής Ακτής είναι αδιαμφισβήτητη. Μπάντες όπως οι Grateful Dead ή οι Big Brother & the Holding Company δεν ξεκίνησαν ως «ψυχεδελικές», αλλά ως παρέες λευκών που ήθελαν αρχικά να παίξουν τα μπλουζ των μαύρων∙ η ψυχεδέλεια προέκυψε στην πορεία και ειδικά μετά τους πειραματισμούς των μελών τους με το LSD.
Στις ΗΠΑ, στην αναβίωση του μπλουζ στις αρχές της δεκαετίας του ’60 πρωτοστάτησαν διάσπαρτοι πυρήνες λευκών διανοούμενων (Ντέιβ Βαν Ρονκ), λαογράφων-ερευνητών (Άλαν Λόμαξ), μικρομεσαίων δισκογραφικών εταιρειών (Delmark, Folkaways, Prestige, Arhoolie κ.ά.) και βεβαίως μεμονωμένων μουσικών (Πολ Μπάτερφιλντ, Μαικ Μπλούμφιλντ, Νικ Γκραβενίτης) οι οποίοι επιζήτησαν να μάθουν την τέχνη τους απευθείας από τους ίδιους τους Δασκάλους. Την ίδια ώρα, στην Αγγλία πυρήνες νεαρών προερχόμενων κυρίως από την εργατική τάξη άκουγαν τους λιγοστούς δίσκους μπλουζ που έφταναν στη χώρα από τις ΗΠΑ και, ενθουσιασμένοι, σχημάτιζαν τις δικές τους μπάντες –οι οποίες τα επόμενα χρόνια θα πρωτοστατούσαν στην εποχή του θρυλικού Swinging London. Το ενδιαφέρον για τους παλιούς μουσικούς του μπλουζ αναζωπυρώθηκε, μάστορες όπως ο Μπιγκ Μπιλ Μπρούνζι και ο Σόνι Μπόι Γουίλιαμσον ΙΙ προσκλήθηκαν στην Αγγλία για συναυλίες, συχνά με τη συνοδεία ντόπιων συγκροτημάτων όπως οι Animals και οι Yardbirds.
Όπως σημειώνει στον πρόλογό του ο Φώντας Τρούσας, «τους παροπλισμένους εκείνους τραγουδοποιούς σχεδόν πάντα τους ανακάλυπταν λευκοί blues-θιασώτες (ερευνητές, δημοσιογράφοι, συλλέκτες κ.ά.) φέρνοντάς τους ξανά στην επικαιρότητα –δίχως τούτο να σημαίνει ότι τους καθιστούσαν mainstream. Μπορεί με τα τραγούδια και τις ηχογραφήσεις τους οι μαύροι μουσικοί να επηρέασαν βαθιά και επί της ουσίας το νέο blues, το folk, το rock και το blues-rock (σε Αμερική, Βρετανία και όπου αλλού) στη δεκαετία του ’60, αλλά οι ίδιοι τις πιο πολλές φορές παρέμεναν στο περιθώριο».
Η δομή του βιβλίου
Το βιβλίο του Τρούσα αποτελείται ως επί το πλείστον από κείμενα που είχαν δημοσιευθεί σε αρχική μορφή στη στήλη «Blues Revival», στο περιοδικό Jazz & Τζαζ, από τον Οκτώβριο του 2001 έως τον Φεβρουάριο του 2004. Είναι όμως ξαναδουλεμένα και εμπλουτισμένα με νέα βιογραφικά και δισκογραφικά στοιχεία ενώ έχουν προστεθεί και νέα κείμενα.
Όσον αφορά τη δομή του βιβλίου, είναι οργανωμένο σε λήμματα, ακολουθώντας αλφαβητική σειρά με βάση το αληθινό επώνυμο του καλλιτέχνη. Στο τέλος κάθε κειμένου παρατίθεται επιλεκτική, αλλά αρκούντως περιεκτική δισκογραφία για τον κάθε μουσικό που εξετάζεται.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://epohi.gr/articles/otan-oi-leykoi-anakalypsan-to-mployz/

ο ΗΛΙΑΣ ΖΑΪΚΟΣ γράφει για το «Βlues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο»

Από χθεσινή ανάρτηση του Ηλία Ζάικου στο facebook:

«Διάβασα (επιτέλους!) το βιβλίο του Φώντα Τρούσα "BLUES Η μαύρη αναβίωση στα 60ς". Με μεγάλο ενδιαφέρον, χαρά και μπόλικη συγκίνηση, καθώς πολλοί από τους πρώτους δίσκους που αγόρασα προέρχονται από την εποχή την οποία εξετάζει η έκδοση. Βρήκα αρκετά ονόματα για τα οποία είχα ολοκληρωτική άγνοια, πληροφορίες και στιγμιότυπα που πλούτισαν τις γνώσεις μου κι επέκτειναν τον ορίζοντα μιας διαρκούς ενασχόλησης. Το λέω, γιατί αν αυτό συνέβη σε μένα που αφιέρωσα τη ζωή μου στο blues, φανταστείτε τι φάρος και οδηγός μπορεί να είναι τούτο το βιβλίο για κάποιον που ξεκινά να ερευνά αυτή τη μουσική. Το καλύτερο όμως, ο Τρούσας το κρατούσε για το τέλος. Το επίμετρο, με τίτλο "Blues & Ρεμπέτικο", είναι κατά την άποψη μου ένα συγκλονιστικό κείμενο, με ονόματα, ιστορίες, αφηγήσεις και αναλύσεις που σε αφήνουν άναυδο με την περιεκτικότητα που διαθέτουν. Δίχως φλυαρίες, πλατειασμούς και περιττολογία, ανθολογία πραγματική. Εκτός των άλλων, ο Τρούσας κάνει και αυτό που λέμε "βρώμικη" δουλειά, αφιερώνει αμέτρητες ώρες για συλλογή και καταγραφή στοιχείων και γεγονότων, για να τα παίρνουν πολλές φορές έτοιμα στο πιάτο διάφοροι καλοθελητές και δημοσιογραφίσκοι της σειράς να κάνουν τους μάγκες. Σαν υστερόγραφο, τον ευχαριστώ προσωπικά για την τιμή να αναφέρεται το όνομα μου σε κάποιο σχόλιο του, δίπλα σε κείνα των μεγαθηρίων. Για μουσικούς και φιλόμουσους, βιβλίο-διαμάντι». 
https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=pfbid0ssVpKqSRYLac3DKQECZ8t2mtViFSiXpBfZ8SsiCtEg99TV9hG9MNcZ6QCwSRRscQl&id=61571847277376

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 765

19/9/2026
Σήμερα και αύριο τις τελευταίες δύο ημέρες του 54ου Φεστιβάλ Βιβλίου, στο Πεδίο του Άρεως, μπορείτε να επισκεφθείτε το περίπτερο του Όγδοου (181-182), για να ξεφυλλίσετε και γιατί όχι να αγοράσετε τα τρία βιβλία μου (αναφέρομαι στις φίλες και τους φίλους, που δεν τα έχουν προμηθευτεί) και τα οποία βρίσκονται ακόμη σε κυκλοφορία. Τα ελάχιστα αντίτυπα από το «Ροκ, ελληνικό ροκ, κοινωνία & πολιτική στη μακρά δεκαετία του ’60», καθώς και τα «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» και «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο». Οι ώρες λειτουργίας του φεστιβάλ είναι: Σάββατο 18:00-23:00 / Κυριακή 10:30-15:00 και 18:00-22:30.

19/9/2026
Μια ιδιαίτερη περίπτωση, που κινήθηκε και κινείται συχνά στο μεταίχμιο blues και ρεμπέτικων είναι ο κιθαρίστας Δημήτρης Μυστακίδης. Αναφέρομαι στους δίσκους του “Amerika”, «Εδώ & Εκεί» και «Μόρσο», για τους οποίους κάνω λόγο στο επίμετρο του νέου βιβλίου μου, που εξετάζει την επικοινωνία blues και ρεμπέτικου στο πέρασμα των χρόνων.

18/9/2026

Η Ελλάς χωρίς ερείπια. Μέγας Ξαρχάκος. Βλέπω και Γιούλη Σταμουλάκη εδώ, και Γιώργο Εμιρζά ή μου φαίνεται; Οπότε το κλιπ πρέπει να ’ναι από άλλη γνωστή ταινία...
https://www.youtube.com/watch?v=MNaZ-5fuWSM

18/9/2026
Κβαντική ιατρική...
https://www.youtube.com/watch?v=fE20p83Gg1g

17/9/2026
Μια δήθεν χορωδία, αποτελούμενη από μερικά άτομα που βρέθηκαν στο στούντιο, με το tape να παίζει τρεις φορές σε διαφορά φάσης και με το volume να ανεβοκατεβαίνει όχι όπως να ’ναι, αλλά δίνoντας το σωστό αρμονικό αποτέλεσμα κατά την τελική μείξη. Να μην ακούς «χάος», αλλά να σου δημιουργείται η πεποίθηση (που είναι ψευδαίσθηση) ότι βρίσκεσαι σε αληθινή διαδήλωση, που έχει βάθος, με τον κόσμο να τραγουδάει. Στέλιος Γιαννακόπουλος ο μάγος ηχολήπτης. Μάνος Λοΐζος, 44 χρόνια μετά... Το τραγούδι δεν το βάζω για την τεχνική αριστοτεχνία του, αλλά και γιατί με εκφράζει και σήμερα – το λέω, για να μη νομιστεί κάτι άλλο.
https://www.youtube.com/watch?v=W-SdqXbtN0g