Ο
πολυκύμαντος αιώνας της ελληνικής τζαζ και η αναβίωση των μπλουζ στη δεκαετία
του 1960
Γιώργος Μητράκης
08/11/2026, 12:37
Η ενασχόληση του Φώντα Τρούσα με τη μουσική, από την πλευρά του ακροατή, του παρατηρητή, του συλλέκτη και του δημοσιογράφου, ξεπερνάει τις τέσσερις δεκαετίες. Όπως ο ίδιος δηλώνει αγαπάει τη ροκ, τα μπλουζ και την τζαζ, κάτι το οποίο φαίνεται άλλωστε στα γραπτά του. Πρόσφατα και σε πολύ μικρή χρονική απόσταση εξέδωσε δύο βιβλία, το «100 χρόνια ελληνική τζαζ» και το «Blues – H μαύρη αναβίωση στα 60s» - και τα δύο στις εκδόσεις «όγδοο». Δύο βιβλία διαφορετικά, που τα συνδέει το πάθος για τη μουσική έκφραση.
Στη συνέντευξη που παραχώρησε στη Voria.gr ο Φώντας Τρούσας συστήνει τα δύο βιβλία, παραθέτει στοιχεία και ιστορίες, ενώ εξηγεί και τους λόγους που τον οδήγησαν να τα γράψει. Κυρίως όμως η συζήτηση που ακολουθεί μας (υπεν)θυμίζει αφενός ότι τη μουσική πέραν από να την ακούμε καλό είναι να διαβάζουμε γι’ αυτήν και τους ανθρώπους της. Αλλά και ότι αξίζει να συζητάμε για μουσική, κάτι που μάλλον στις μέρες μας τείνει να ξεχαστεί. Διότι η μουσική δημιουργεί συναισθήματα, περιγράφει καταστάσεις, εκφράζει χαρακτήρες, συχνά λέει για μας όσα οι ίδιοι δυσκολευόμαστε. Κι όλα αυτά αφενός μέσω μιας μυθολογίας προσώπων που αξίζει να γνωρίζουμε τις ιστορίες τους, που προβάλλονται με φόντο την κοινωνία και την εκάστοτε συγκυρία.
Κύριε Τρούσα τι
σας ώθησε να γράψετε την ιστορία της τζαζ στην Ελλάδα;
Δύο βασικοί λόγοι. Πρώτον, η έλλειψη ή μάλλον η απουσία σχετικής βιβλιογραφίας, για την τζαζ στην Ελλάδα, ή την ελληνική τζαζ αν θέλετε, και δεύτερον η γνώση του χώρου, την οποία είχα αποκομίσει μετά από 30 και πλέον χρόνια ενασχόλησης. Και κατά την εποχή του περιοδικού «Jazz & Τζαζ» (1993-2013), στο οποίο υπήρξα για 18 χρόνια συντάκτης-αρχισυντάκτης, μα και πριν και μετά από το περιοδικό, τα θέματα γύρω από την τζαζ στην Ελλάδα ήταν από εκείνα που με ενδιέφεραν έντονα.
Ποια θέση κατέχει η τζαζ στα ακούσματα των Ελλήνων ακροατών και μουσικών;
Εξαρτάται από τις εποχές και από το τι εννοούμε όταν λέμε τζαζ. Προπολεμικά οι τζαζ ορχήστρες ήταν πολύ δημοφιλείς στην Ελλάδα. Παρουσίαζαν χορευτική μουσική κι είχαν συνδεθεί με την οπερέτα, την επιθεώρηση και το ελαφρό τραγούδι. Και στα χρόνια του ’60 ανάλογες ορχήστρες πρωταγωνιστούσαν στα καλύτερα κέντρα της εποχής, παρουσιάζοντας κυρίως λάτιν, κουβανέζικη και μεξικάνικη μουσική, σουίνγκ, μποσανόβες κ.λπ. Τότε, όλες αυτές οι μορφές της τζαζ αφορούσαν πολύ κόσμο. Στη δεκαετία του ’70 οι ορχήστρες σχεδόν θα εξαφανίζονταν, και μια άλλη τζαζ περισσότερο εσωστρεφής (ας την πούμε έτσι), συνδεδεμένη με τις πιο προχωρημένες φόρμες, που επικρατούσαν στην Ευρώπη και την Αμερική ήδη από τα ’60s, άρχιζε να εμφανίζεται δειλά στη χώρα –φερ’ ειπείν στο Τζαζ Κλαμπ του Γιώργου Μπαράκου στην Πλάκα–, αποκτώντας στην πορεία το δικό της κοινό. Από τη δεκαετία του ’90 και μετά, με το εμπορικό αποκορύφωμα του έθνικ, η έθνικ-τζαζ θα γνώριζε νέες πιένες, ενώ, σήμερα, θα έλεγα πως βρισκόμαστε σε μία καλή φάση για την τζαζ στη χώρα μας.
Η συνέχεια εδώ...
https://www.voria.gr/article/o-polykymantos-aionas-tis-ellinikis-tzaz-kai-i-anabiosi-ton-mployz-sti-dekaetia-toy-1960
Γιώργος Μητράκης
08/11/2026, 12:37
Η ενασχόληση του Φώντα Τρούσα με τη μουσική, από την πλευρά του ακροατή, του παρατηρητή, του συλλέκτη και του δημοσιογράφου, ξεπερνάει τις τέσσερις δεκαετίες. Όπως ο ίδιος δηλώνει αγαπάει τη ροκ, τα μπλουζ και την τζαζ, κάτι το οποίο φαίνεται άλλωστε στα γραπτά του. Πρόσφατα και σε πολύ μικρή χρονική απόσταση εξέδωσε δύο βιβλία, το «100 χρόνια ελληνική τζαζ» και το «Blues – H μαύρη αναβίωση στα 60s» - και τα δύο στις εκδόσεις «όγδοο». Δύο βιβλία διαφορετικά, που τα συνδέει το πάθος για τη μουσική έκφραση.
Στη συνέντευξη που παραχώρησε στη Voria.gr ο Φώντας Τρούσας συστήνει τα δύο βιβλία, παραθέτει στοιχεία και ιστορίες, ενώ εξηγεί και τους λόγους που τον οδήγησαν να τα γράψει. Κυρίως όμως η συζήτηση που ακολουθεί μας (υπεν)θυμίζει αφενός ότι τη μουσική πέραν από να την ακούμε καλό είναι να διαβάζουμε γι’ αυτήν και τους ανθρώπους της. Αλλά και ότι αξίζει να συζητάμε για μουσική, κάτι που μάλλον στις μέρες μας τείνει να ξεχαστεί. Διότι η μουσική δημιουργεί συναισθήματα, περιγράφει καταστάσεις, εκφράζει χαρακτήρες, συχνά λέει για μας όσα οι ίδιοι δυσκολευόμαστε. Κι όλα αυτά αφενός μέσω μιας μυθολογίας προσώπων που αξίζει να γνωρίζουμε τις ιστορίες τους, που προβάλλονται με φόντο την κοινωνία και την εκάστοτε συγκυρία.
Δύο βασικοί λόγοι. Πρώτον, η έλλειψη ή μάλλον η απουσία σχετικής βιβλιογραφίας, για την τζαζ στην Ελλάδα, ή την ελληνική τζαζ αν θέλετε, και δεύτερον η γνώση του χώρου, την οποία είχα αποκομίσει μετά από 30 και πλέον χρόνια ενασχόλησης. Και κατά την εποχή του περιοδικού «Jazz & Τζαζ» (1993-2013), στο οποίο υπήρξα για 18 χρόνια συντάκτης-αρχισυντάκτης, μα και πριν και μετά από το περιοδικό, τα θέματα γύρω από την τζαζ στην Ελλάδα ήταν από εκείνα που με ενδιέφεραν έντονα.
Ποια θέση κατέχει η τζαζ στα ακούσματα των Ελλήνων ακροατών και μουσικών;
Εξαρτάται από τις εποχές και από το τι εννοούμε όταν λέμε τζαζ. Προπολεμικά οι τζαζ ορχήστρες ήταν πολύ δημοφιλείς στην Ελλάδα. Παρουσίαζαν χορευτική μουσική κι είχαν συνδεθεί με την οπερέτα, την επιθεώρηση και το ελαφρό τραγούδι. Και στα χρόνια του ’60 ανάλογες ορχήστρες πρωταγωνιστούσαν στα καλύτερα κέντρα της εποχής, παρουσιάζοντας κυρίως λάτιν, κουβανέζικη και μεξικάνικη μουσική, σουίνγκ, μποσανόβες κ.λπ. Τότε, όλες αυτές οι μορφές της τζαζ αφορούσαν πολύ κόσμο. Στη δεκαετία του ’70 οι ορχήστρες σχεδόν θα εξαφανίζονταν, και μια άλλη τζαζ περισσότερο εσωστρεφής (ας την πούμε έτσι), συνδεδεμένη με τις πιο προχωρημένες φόρμες, που επικρατούσαν στην Ευρώπη και την Αμερική ήδη από τα ’60s, άρχιζε να εμφανίζεται δειλά στη χώρα –φερ’ ειπείν στο Τζαζ Κλαμπ του Γιώργου Μπαράκου στην Πλάκα–, αποκτώντας στην πορεία το δικό της κοινό. Από τη δεκαετία του ’90 και μετά, με το εμπορικό αποκορύφωμα του έθνικ, η έθνικ-τζαζ θα γνώριζε νέες πιένες, ενώ, σήμερα, θα έλεγα πως βρισκόμαστε σε μία καλή φάση για την τζαζ στη χώρα μας.
https://www.voria.gr/article/o-polykymantos-aionas-tis-ellinikis-tzaz-kai-i-anabiosi-ton-mployz-sti-dekaetia-toy-1960
