Οι Kalamata
(Peter
Jaun κιθάρες, Niki Hosseinian-Sereshki μπάσο,
Olly Opitz ντραμς)
δεν είναι Έλληνες, είναι Γερμανοί, από την πόλη Hildesheim και υπάρχουν εδώ
και κάποια χρόνια σαν συγκρότημα – με τον πιο πρόσφατο δίσκο τους να
αποκαλείται “Zenosyne” [Copper Feast Records / Made of Stone Recordings,
2026].
Το power αυτό trio παίζει instrumental rock και βασικά στονεράδικο-ψυχεδελο-προγκ. Ανήκει, θέλω να πω, σαν ήχος, σ’ αυτή την πιο πρόσφατη έκφανση του σκληρού ροκ, που ομνύει στην riff-ολογία, στο βαρύγδουπο ρυθμικό τμήμα και στα κάπως χύμα σολιστικά μέρη. Είναι κάπως ανοικονόμητα, θέλω να πω, αυτά τα γκρουπ, κάπως ατακτοποίητα, δημιουργώντας σ’ εμάς τους παλαιότερους ακροατές κάποιες αναστολές – σε σχέση με την ευρύτερη αποδοχή τους. Εντάξει, «σωστή» μουσική παίζουν οι Kalamata, και κάποιες φορές κατορθώνουν να σε συνεγείρουν με τα μεγάλης διάρκειας κομμάτια τους σαν το “No” ας πούμε (όλα τα tracks κινούνται από οκτώ έως δέκα λεπτά το κάθε ένα), οπότε... επιτυχία τους εύχεσαι, αφού λέγονται κι έτσι όπως λέγονται.
Επίσης, και όπως διαβάζουμε στο bandcamp
τους, το εξώφυλλο του άλμπουμ των Kalamata... «αντλεί έμπνευση από έναν παλιό θρύλο του Hildesheim: την ιστορία της
Hildesheim Maiden, η οποία, αφού βρίσκει τον αρραβωνιαστικό της νεκρό από
κεραυνό, περιπλανιέται χαμένη μέσα στο σκοτεινό δάσος μέχρι που μια μακρινή
νυχτερινή καμπάνα την οδηγεί και πάλι πίσω στη ζωή. Ο πύργος, από τον οποίο
χτύπησε η καμπάνα, είναι ακόμα γνωστός και σήμερα ως kehrwiederturm, δηλαδή ως ο “πύργος της
επιστροφής”». Ωραία είναι αυτά.
Επαφή:
https://kalamata.bandcamp.com/album/zenosyne
Το power αυτό trio παίζει instrumental rock και βασικά στονεράδικο-ψυχεδελο-προγκ. Ανήκει, θέλω να πω, σαν ήχος, σ’ αυτή την πιο πρόσφατη έκφανση του σκληρού ροκ, που ομνύει στην riff-ολογία, στο βαρύγδουπο ρυθμικό τμήμα και στα κάπως χύμα σολιστικά μέρη. Είναι κάπως ανοικονόμητα, θέλω να πω, αυτά τα γκρουπ, κάπως ατακτοποίητα, δημιουργώντας σ’ εμάς τους παλαιότερους ακροατές κάποιες αναστολές – σε σχέση με την ευρύτερη αποδοχή τους. Εντάξει, «σωστή» μουσική παίζουν οι Kalamata, και κάποιες φορές κατορθώνουν να σε συνεγείρουν με τα μεγάλης διάρκειας κομμάτια τους σαν το “No” ας πούμε (όλα τα tracks κινούνται από οκτώ έως δέκα λεπτά το κάθε ένα), οπότε... επιτυχία τους εύχεσαι, αφού λέγονται κι έτσι όπως λέγονται.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου