οι SOMA είναι μετά από τους Bazooka

Το νέο συγκρότημα του Ξάνθου Παπανικολάου (Xanthos Papanikolaou), μετά από τους Bazooka, είναι οι Soma και το «Στη Χώρα του Φωτός» [Magma rec / Sound Effect Records, 2026] είναι το παρθενικό LP τους. Μέλη των Soma, πέραν του Παπανικολάου (σε κιθάρες, φωνή, φωνητικά, σύνθια, κρουστά, drum machine), είναι οι Timos Harden (μπάσο, φωνητικά), Thanos Frantzis (ντραμς, κρουστά) και Orfeas Daramaras (κιθάρα, drum machine, φωνητικά), με τα τραγούδια να ανήκουν όλα στον Παπανικολάου, και με τις ενοργανώσεις να τις έχει επιμεληθεί το συγκρότημα.

Θα μπορούσε να πει κάποιος πως οι Soma αποτελούν μία μετεξέλιξη των Bazooka, και αυτό είναι λογικό, αφού ο βασικός τραγουδοποιός παραμένει ο ίδιος εδώ, αν και σε... πιο βελτιωμένη έκδοση. Εννοώ πως ο στίχος του Παπανικολάου είναι ακόμη καλύτερος, σε σχέση με το παρελθόν, περιγράφοντας, με λόγια απλά, όψεις της σύγχρονης, δύσκολης, καθημερινότητας. «Φλατ ζωή χωρίς προοπτική / ο κόσμος διψάει για μια αλλαγή / φλατ ζωή γεμάτη ενοχές / μπροστά μας χορεύουν γυμνές οι χαρές» ακούμε στο πρώτο τραγούδι του δίσκου και όλοι μας καταλαβαίνουμε... Υπάρχουν, βεβαίως, κι άλλα ουσιαστικά τραγούδια εδώ, κι ένα απ’ αυτά έχει για τίτλο του τον τίτλο του άλμπουμ. «Η χώρα του φωτός» είναι ένα τραγούδι με αναφορές στη στρατιωτική θητεία, και γενικά στο πολεμοχαρές κλίμα που καλλιεργείται στην ελληνική κοινωνία, όχι μόνο μέσα από δηλώσεις του τύπου «σήμερα η Ευρώπη δεν αντέχει να δει φέρετρα με σημαία πάνω, ούτε καν με την ευρωπαϊκή σημαία», αλλά και με πράξεις (καθώς η χώρα συμμετέχει σε πολεμικές συρράξεις). Όταν οι Soma τραγουδούν... «Δεν είσαι πια το αγόρι / που μεγάλωσε σε πόλη επαρχιακή / σε θέλουνε για στρατιώτη / έτοιμο στη μάχη να ριχτεί / Δε χάνουν ευκαιρία / να σου θυμίζουνε πως είσαι γιός / μιας χώρας με ιστορία / ιθαγενής στη χώρα του φωτός»... ξέρουν από πού το «πιάνουν» το πράγμα, και για τι ακριβώς μιλάνε.
Βεβαίως δεν είναι όλα τα τραγούδια των Soma, από στιχουργικής πλευράς, αυτής της λογικής. Υπάρχουν και πιο προσωπικά κομμάτια εδώ, σαν το «Μικρό μυαλό» ή τη «Συννεφιά», όμως εκείνο που διαπερνά τον δίσκο, απ’ άκρη σ’ άκρη, είναι η πάνκικη ορμητικότητα του γκρουπ, το πάθος του, και η απόφασή του να... ιδρώσει τη φανέλα. Όχι μόνο τη δική του, αλλά κι εκείνων που θα τους παρακολουθήσουν στη σκηνή. Και το λέω τούτο, δίχως να υποτιμώ καθόλου το, με γνώση και ευαισθησία, αγριεμένο βινύλιο.
Σκέφτομαι πώς θ’ ακούγονται live κομμάτια σαν το «Μπλεξίματα» ή το «Κρυφοί δολοφόνοι» και φτιάχνομαι με τη σκέψη.
Επαφή: https://somamesoma.bandcamp.com/album/sti-chora-tou-fotos