ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 693

1/1/2026
Καλό κουράγιο Βούλγαροι... Κάντε και καμιά ολυμπιάδα να ρεφάρετε...

1/1/2026
Μου ξανάρχονται ένα-ένα χρόνια δοξασμένα
Να 'τανε το 31 να 'ρθει μια στιγμή

31/12/2025
H εργατική τάξη πάει στον παράδεισο. Το είπανε οι Lennon-McCartney το 1964 - εγώ τους πιστεύω.
 [καλή χρονιά σε όλες και όλους]

 

31/12/2025
Θέλω ταινίες για τον Ζαχαριάδη, τον Άρη, το δίδυμο Φαλάτσι-Παναγούλης, για το τριήμερο του Πολυτεχνείου και ριμέικ του Παπαφλέσσα και του Αστραπόγιαννου...

30/12/2025

Τον Γενάρη του 2016 –πέρασαν ήδη 10 χρόνια– μετά από πρόταση του Μιχάλη Μιχαήλ ετοίμασα μια σειρά κειμένων για το φολκ, στο LiFO. gr. Τέσσερα κείμενα έγραψα εγώ (για το ελληνικό φολκ και φολκ-ροκ, για το αμερικάνικο φολκ, το βρετανικό φολκ και το άσιντ-φολκ), ενώ βοήθησε και η Μαρία Παππά συμπληρώνοντας για τη σύγχρονη φολκ. Δεν έχω προλάβει να τα διαβάσω ξανά αυτά τα κείμενα –που ανέβηκαν και πάλι, σήμερα– αλλά είμαι σίγουρος πως εξακολουθούν να λένε πράγματα...
https://www.lifo.gr/topics/ta-panta-gia-ti-moysiki-folk

29/12/2025
Τον «Καποδίστρια» δεν ενδιαφέρομαι να τον δω (δηλαδή δεν μ’ ενδιαφέρει σχεδόν καθόλου και ο Καποδίστριας ως ιστορικό πρόσωπο, καθώς έχω περιορίσει τα ενδιαφέροντά μου σε πολύ συγκεκριμένα ζητήματα), αλλά είδα τις τελευταίες μέρες κάτι συνεντεύξεις του Σμαραγδή στο YouTube και για μένα είναι το ίδιο. Δηλαδή μπορώ να μιλήσω για κάποια θέματα, που έχουν νόημα (για μένα), δίχως να έχω δει την ταινία.
Ο Σμαραγδής είναι φοβερά επηρεασμένος από την κοσμοθεωρία του Βαγγέλη Παπαθανασίου. Δηλαδή αυτά που λέει για συμπαντική αρμονία και φως, ή οι αναφορές του στην αρχαιότητα, οι μεταφυσικές αγωνίες του κ.λπ. έχουν πηγή τον Βαγγέλη (με τον οποίον ήταν και συνεργάτες και φίλοι ως γνωστόν). Ο Βαγγέλης, βεβαίως, όλα αυτά τα έκανε μουσική, που είναι πολυ-ερμήνευτη από τη φύση της, αφού δεν έχει λόγια. Ο καθείς, εννοώ, μπορεί ν’ ακούει μουσική του Βαγγέλη και να φαντασιώνεται από γαλαξίες, πλανήτες και κομήτες, μέχρι τον Πυθαγόρα, τον Ιουστινιανό και τον Περικλή Γιαννόπουλο.
Το γεγονός ότι ο Βαγγέλης δεν έδινε συνεντεύξεις, και στις λίγες συνεντεύξεις του ήταν πολύ προσεκτικός, όταν μιλούσε γι’ αυτά τα θέματα (γιατί ήξερε ότι θα μπορούσε να τον πάρουν «στο ψιλό» διάφοροι καλοθελητές του καλλιτεχνικού κουτσομπολιού), έδρασε προστατευτικά για κείνον μέσα στις δεκαετίες. Η αποχή του από τα μίντια, εννοώ, έδρασε πάνω του ως προστιθέμενη αξία.
Αντίθετα με τον Σμαραγδή, ο οποίος επιχειρεί να εξηγήσει τα ανεξήγητα, με αποτέλεσμα να γίνεται βορά, σ’ ένα μέρος του κινηματογραφικού σιναφιού, και αντικείμενο κοροϊδίας. Είναι δύσκολος ο ρόλος του. Πρέπει να βγει και να υποστηρίξει την ταινία του (όπως το έκανε ο Οικονομίδης όλο τον προηγούμενο μήνα), αλλά κάθε φορά που θα βγαίνει θα είναι σαν να ρίχνει κι άλλο λάδι στη φωτιά, που του έχουν ήδη ανάψει.
Εγώ, πάντως, θα γούσταρα να κάνει ο Σμαραγδής μια ταινία για τον Βαγγέλη Παπαθανασίου. Αλλά θα ήθελα να έχει κάτι από την χωροχρονική άρθρωση του «Παπαδιαμάντη» του, εκεί όπου ο Βασίλης Διαμαντόπουλος εμφανιζόταν πότε ως ο ηθοποιός Διαμαντόπουλος (στην ταινία εννοώ), πότε ως ρόλος (με τις όποιες πολιτικές επεκτάσεις του), και ποτέ ως αληθινό ιστορικό πρόσωπο. Ο Σμαραγδής ήταν φανερά επηρεασμένος από τις ταινίες του Ούγγρου István Szabó, έχοντας αντιληφθεί στην ολότητά της τη διαλεκτική σχέση ανάμεσα στο προσωπικό, το πολιτικό και το ιστορικό (και την εφάρμοσε εκεί όπως κανένας άλλος έλληνας σκηνοθέτης).
Η φόρμα παίζει πολύ μεγάλο ρόλο στις βιογραφικές ταινίες – αλλιώς είναι σαν να διαβάζεις γραμμικό σινερομάντζο. Αν, όμως, οι ταινίες έχουν φόρμα θα τις κατατάξουν στις σινεφίλ, πιθανώς να σαρώσουν και σε τίποτα ειδικά φεστιβάλ, αλλά θα τις δουν, τελικά, τρεις κι ο κούκος. Προφανώς το ξέρει αυτό ο Σμαραγδής...

29/12/2025
Όποιοι αφελείς νομίζουν ότι γενικώς «η μουσική ενώνει» ζούνε στον κόσμο τους. Η μουσική δεν παράγεται εν κενώ, για να μείνει εκεί (στο κενό). Αναπτύσσεται μέσα στην κοινωνία και αποκτά πολιτικό περιεχόμενο θετικό ή αρνητικό ανάλογα με το πώς χρησιμοποιείται, τι σκοπούς και τι προπαγάνδες θετικές ή αρνητικές εξυπηρετεί. Γενικά χρειάζεται πολλή προσοχή μ’ αυτά τα θέματα, καθότι οι επιδιώξεις του καθενός δεν είναι πάντα φανερές, ούτε αθώες. Δεν μπορεί κάποιος να τραγουδάει φερ’ ειπείν το «Ξύπνα μεγάλε Κωνσταντίνε», ή το «Με τους Βρετανούς εμείς / έχουμε κοινά σημεία / το συναίσθημα τιμής / και ψυχή στην τρικυμία / Σκώτο αυτοί, εμείς Τσολιά / ένα σκοπό τη Λευτεριά / Γιώργο οι δυο μας βασιλιά / ζήτω το ουίσκι και η ρετσίνα» και να ισχυρίζεται πως το κάνει για να μας... ενώσει.

Μπορεί αυτά να τα έχουν εξηγήσει και οι της Φρανκφούρτης από πιο παλιά, αλλά εγώ θυμάμαι τώρα τον Chris Cutler, στα 80s, να λέει αυτά τα πολύ σοφά λόγια…