ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΑΚΟΥΛΗΣ ζωντανά απ’ τον Σταυρό του Νότου

Ο Δημήτρης Μπάκουλης είναι ένας συμπαθής νέος τραγουδοποιός, που έχει πλέον το δικό του γκελ στο χώρο του σύγχρονου «έντεχνου». Εξάλλου το παρόν live από τον Σταυρό του Νότου (Φλεβάρης-Μάρτης 2025) αυτό αποδεικνύει – πως ο τραγουδιστικός λόγος του έχει απήχηση και κατά μίαν έννοια αποθεώνεται.

Στο «Ζωντανά απ’ τον Σταυρό του Νότου» [Ogdoo Music Group, 2025] καταγράφονται πέντε και τέσσερα τραγούδια του Μπάκουλη ή με τον Μπάκουλη, τα οποία αποδίδονται από τον ίδιο και ακόμη από τους/τις Βασίλη Προδρόμου, Ιουλία Καραπατάκη, Νεφέλη Φασούλη και Ελένη Τσαλιγοπούλου. Βασικά στην πρώτη πλευρά του LP ο Μπάκουλης αποδίδει μόλις ένα (στα πέντε) τραγούδια, ενώ στη δεύτερη τα αποδίδει όλα.
Λεπτομέρειες δεν ξέρω, αλλά στο πρόγραμμα ενός μαγαζιού, ενός club, θα περίμενα ο Μπάκουλης να πει όλα τα κομμάτια ο ίδιος (δεν πρόκειται για καλοκαιρινή συναυλία, ούτε πρόκειται για κάποιο στούντιο LP με «συμμετοχές»). Αυτό το τονίζω και σε σχέση με το πόσο θετικά μπορεί να προσφέρουν όλοι οι υπόλοιποι ερμηνευτές στην ατμόσφαιρα του δίσκου.
Οπωσδήποτε ο Προδρόμου λέει ωραία τις «Επαναστάσεις», αλλά οι τραγουδίστριες (κυρίως η Καραπατάκη και η Τσαλιγοπούλου) εμφανίζουν ένα πιο εξωστρεφές λαϊκό προφίλ, που έρχεται σε αντίθεση (να το πω έτσι) με την πιο εσώτερη τραγουδοποιία του Μπάκουλη. Βεβαίως ο κόσμος πάει στα μαγαζιά όχι μόνο για να ακούσει και να προβληματιστεί, αλλά και για να εκτονωθεί κατά μίαν έννοια... οπότε ok (για live πρόκειται εξάλλου). H Φασούλη στον «Επίλογο» είναι ελαφρώς πιο κοντά στο... ύφος-Περίδη (στο οποίο παραπέμπουν, χοντρικά, τα τραγούδια του Μπάκουλη – είτε τα πιο ροκ-μπαλαντικά είτε τα πιο λαϊκά), παρότι τραγουδάει κάπως... έκκεντρα, αν και από την πρώτη πλευρά τα «Άλλες ζωές» και «Επαναστάσεις» είναι τα κομμάτια που, αληθινά, ξεχωρίζουν σαν σύνολο (γιατί επιμέρους αρετές έχουν, ασυζητητί, όλα τα tracks).
Η δεύτερη πλευρά του δίσκου, τώρα, μοιάζει πιο συμπαγής, παρότι από τα τέσσερα τραγούδια του δίσκου μόνο ένα («Το ράδιο») ανήκει στον Μπάκουλη. Τα υπόλοιπα είναι το «Λευκό μου γιασεμί» (Παναγιώτης Καλατζόπουλος-Μιχάλης Γκανάς), που είχε πρωτοπεί η Έλλη Πασπαλά το 1997, το «Ούτε που ρώτησα» (Γιάννης Σπανός-Λίνα Νικολακοπούλου), που είχε τραγουδήσει ο Μανώλης Λιδάκης το 1990 και ακόμη το «Πετάω τα κλειδιά» (Αντώνης Βαρδής-Όλγα Βλαχοπούλου), ένα τραγούδι από το συρτάρι του πρόωρα χαμένου Α. Βαρδή, που λέει τώρα για πρώτη φορά ο Μπάκουλης – πρόκειται, επίσης, για το μοναδικό στούντιο τραγούδι του άλμπουμ, που αποτελεί και μια «έκπληξη» εκεί στο τέλος.
Ο Μπάκουλης, από το δείγμα της δουλειάς του που καταγράφεται στο «Ζωντανά απ’ τον Σταυρό του Νότου», τόσο σαν συνθέτης-στιχουργός, όσο και σαν ερμηνευτής, μας δείχνει έναν καλλιτέχνη με δυνατότητες. Η γνώμη μου είναι πως πρέπει να στηριχτεί περισσότερο στις δικές του δυνάμεις. Τα καταφέρνει, εξάλλου, «μια χαρά» σε όλα τα μέτωπα.
Επαφή: https://ogdooshop.gr/Zontana_Apo_Ton_Stavro_Tou_Notou