ΓΡΗΓΟΡΗΣ Μ. ΜΕΛΑΚΗΣ & ΦΙΛΟΙ το τέρας τρώει τον παράδεισο

Τον ντράμερ Γρηγόρη Μελάκη των γνωρίζαμε μέσω των Scraptown, των Acid Free, των Πυρός Αιθήρ και άλλων σχημάτων της jazz και του rock, αλλά το 2023 τον μάθαμε και ως τραγουδοποιό εξαιτίας του ανεξάρτητου άλμπουμ του «Αγέλαστος Κόσμος - Τοξικά Συναισθήματα». Τώρα, μέσω ενός νέου CD που αποκαλείται «Το Τέρας Τρώει τον Παράδεισο» [Ιδιωτική Έκδοση, 2026], o Μελάκης δίνει μία ακόμη πιο ολοκληρωμένη εικόνα της τραγουδοποιίας του.

Έχουμε λοιπόν ένα άλμπουμ δώδεκα κομματιών (δέκα τραγούδια, δύο ορχηστρικά), που είναι rock χοντρικά, και ειδικότερα reggae-rock, funk-rock και blues-rock, έχοντας αναφορές και στην παράδοση ανά σημεία, στο οποίο συμμετέχουν πολλοί και διάφοροι – από τον Δημήτρη Πουλικάκο και τον Γιάννη Γιοκαρίνη, μέχρι τον Τάκη Μπουρμά και τον Ορφέα Περίδη, και από τον Παντελή Μπενετάτο και τον Βασίλη Σαλτίκη, μέχρι τον Παντελή Πασχαλίδη και τον Μίμη Ντούτσουλη. Περαιτέρω, στο τραγούδι ακούμε και την Βάσω Νικολαΐδου, με τους τίτλους των κομματιών να λειτουργούν κάπως προγραμματικά εν σχέσει με όσα λένε τα λόγια («Επίδομα αλλεργίας», «Φαταούλας», «Ψυχοφάρμακα», «Απογοήτευση», «Σκασμός» κ.λπ.).
Το βασικό που πρέπει να ειπωθεί για «το τέρας» που «τρώει τον παράδεισο» είναι πως ο Μελάκης κάνει ένα άλμπουμ ελεύθερο ή και ελευθεριακό, όσον αφορά τις ιδέες και τα νοήματα, που μιλάει για το σήμερα – βασικά, για την καταδυνάστευση της καθημερινότητας άλλοτε από τα ασήμαντο και άλλοτε από το επικίνδυνο.
Έχουμε να κάνουμε μ’ ένα δίσκο θυμού λοιπόν, αιτιολογημένου προφανώς, που εκφέρεται (ο θυμός) μ’ έναν τρόπο, στον οποίον δεν χωρούν μεσοβέζικες προσεγγίσεις.
Τα πράγματα λέγονται με το όνομά τους, και με χάρη και με χιούμορ ενίοτε... κι έτσι, όπως τα τραγούδια είναι ντυμένα με αυτές τις ωραίες ηλεκτρικές μουσικές, το rock αποκτά κι έναν άμεσο καθημερινό χαρακτήρα. Είναι ωφέλιμο εννοώ, σε αφορά σαν ακροατή, δίχως να σε χαϊδεύει, και δίχως να σε βυθίζει στις γνωστές πλάνες.
Επαφή: https://grigorismelakis.bandcamp.com/album/-