Πριν
ανοίξει το ξενοδοχείο Hilton (εγκαίνια στις
21 Απριλίου 1963) οι αίθουσες, που θα μπορούσε να φιλοξενήσουν μουσικά
γεγονότα, στην Αθήνα, ήταν οπωσδήποτε περιορισμένες. Το Hilton, θέλω να πω, προσθέτει νέους χώρους, οι οποίοι
εκτός των λοιπών ακουστικών προδιαγραφών «ντύνονται» και από μία αίγλη. Το
ξενοδοχείο πρωταγωνιστεί στην κοσμοπολίτικη νυχτερινή ζωή της πόλης, και στέκια
όπως το μπαρ ή και κλαμπ Galaxy, στον τελευταίο
και 13ο όροφο, είναι συνδεμένα με την «καλή μουσική», όσο λίγα άλλα στέκια της
εποχής.
Φυσικά το Galaxy δεν ήταν ο μοναδικός χώρος του Hilton στον οποίο συνέρρεαν τουρίστες και μουσικόφιλοι, καθώς υπήρχαν ακόμη η Αίθουσα Τέχνης (Γκαλερί), η ταβέρνα Τα Νησιά και βεβαίως οι αίθουσες Τερψιχόρη και Εσπερίδες, που φιλοξενούσαν μουσικά γεγονότα.
Στο
Galaxy βασικός μαέστρος, επί χρόνια, ήταν ο
πιανίστας της τζαζ Μανώλης Μικέλης (1924-1990), τον οποίο συνόδευε όχι μόνο το
ανάλογο (τζαζ) σχήμα, μα συχνά και έγχορδα (The
Galaxy Violins)
και βεβαίως φωνές (Ricardo Credi, Τάσος Παπασταμάτης, Δάκης, Αλέκα Κανελλίδου, Trio Greco,
Αλέκος Αναστασιάδης και διάφοροι άλλοι). Μάλιστα η διετία 1965-66 υπήρξε σταθμός,
ας το πω έτσι, για το Galaxy και το Hilton, επειδή συμβαίνουν γεγονότα, που θα είχαν και
δισκογραφική αποτύπωση. Και είναι προφανές πως όταν κάτι αποτυπώνεται στο βινύλιο
η σημασία, εκείνου που συμβαίνει, μεγεθύνεται.
Ένας
από τους πρώτους ξένους μουσικούς, που πάτησαν πόδι στην Ελλάδα των σίξτις,
μένοντας στην Αθήνα για αρκετά χρόνια, ήταν ο Αιγύπτιος(;) συνθέτης, πιανίστας
και τραγουδιστής Ricardo Credi. Βάζω ερωτηματικό στο «Αιγύπτιος», διότι άλλοι τον
έχουν για Λιβανέζο (πάντως, έβγαιναν δίσκοι του στο Λίβανο, στην εταιρία SLD),
άλλοι για Μαροκινό (πηγαινοερχόταν στην πρωτεύουσα Ραμπάτ) κ.ο.κ.
Στο
τεύχος #56 των «Μοντέρνων Ρυθμών» (1 Ιουνίου 1966), όπου αναφέρεται ως
Αιγύπτιος, μαθαίνουμε πως είχε συμβόλαιο με την αλυσίδα των ξενοδοχείων Hilton,
πως βρισκόταν στην Ελλάδα από το ’64 με τη γυναίκα και τα τρία παιδιά του, και πως
είχε ηχογραφήσει μέχρι τότε οκτώ τραγούδια, μοιρασμένα σε τρία 7ιντσα.
Αν το πρώτο ήταν το «Une larme / Petrouchka» [Philips, 1965] σε συνεργασία με τον Νάκη Πετρίδη και το δεύτερο το «T’en ai assez / Fichez-moi-la paix» [Philips, 1966] σε συνεργασία με τον Μανώλη Μικέλη, τότε το τρίτο ήταν το EP «At the Athens Hilton», με τα τραγούδια «Galaxy cha-cha-cha, Paradis d’ amour / Pardonne-moi, Quand reviendra l’ automne» [Philips, 1966], που είχε γραφτεί και αυτό με τη συμβολή της ορχήστρας του Μικέλη.
Το
«Galaxy cha-cha-cha» είναι ό,τι μαρτυρά ο τίτλος του (προφανώς θα το έπαιζε ο Credi στο Galaxy), ένα κλασικό
cha-cha-cha εννοώ, με τις τιμπάλες πίσω από την ακμαία και «βαθειά» φωνή του
τραγουδιστή να δίνουν το χρώμα, το «Paradis d’ amour» είναι ένα jazzy σέικ, με σύντομο σόλο στην ηλεκτρική κιθάρα και με
τη φωνή, στιβαρή και ορμητική, να το καθορίζει, το «Pardonne-moi», που ξεκινά
τη δεύτερη πλευρά, παίζει το ρόλο ενός μπλουζ (όπως έλεγαν, τότε, τα μοντέρνα
αργά κομμάτια), με τον Credi, σε στυλ crooner, να ίπταται πάνω από ελαφρά τζαζ
ηχοχρώματα, ενώ στο τέλος έχουμε το «Quand reviendra l’ automne», που είναι ένα
mid-tempo χορευτικό τραγούδι. Στο πίσω μέρος τού εξωφύλλου τού EP υπήρχε ένα κείμενο, στα αγγλικά, το οποίο μεταφέρω,
επειδή δείχνει και μιαν άλλη χρήση των δίσκων –εκείνη των τουριστικών σουβενίρ–,
που θα εξαπλωνόταν την επόμενη δεκαετία:
«Η μουσική και οι στίχοι αυτού του νέου, εξαιρετικού δίσκου 45
στροφών συνετέθησαν από τον Ricardo Credi στην όμορφη ταράτσα του ξενοδοχείου
Athens Hilton, στο Galaxy, που έχει θέα στην Ακρόπολη. Το μοναδικό στυλ του
Ricardo τον έχει καταστήσει ως έναν από τους πιο δημοφιλείς τραγουδιστές της
πρωτεύουσας. Όσοι από εσάς αφήσετε την όμορφη χώρα μας, ελπίζουμε ότι αυτός ο
δίσκος θα σας φέρει στη σκέψη όμορφες αναμνήσεις από τη διαμονή σας στο υπέροχο
Athens Hilton. Και ελπίζουμε,
επίσης, ότι αυτές οι αναμνήσεις θα σας παροτρύνουν να επιστρέψετε, κάποια
στιγμή, ξανά στην Ελλάδα».
Η συνέχεια
εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/tragoydontas-tin-kainoyrgia-athina-i-moysiki-sto-proin-athens-hilton-sti-dekaetia-toy
Φυσικά το Galaxy δεν ήταν ο μοναδικός χώρος του Hilton στον οποίο συνέρρεαν τουρίστες και μουσικόφιλοι, καθώς υπήρχαν ακόμη η Αίθουσα Τέχνης (Γκαλερί), η ταβέρνα Τα Νησιά και βεβαίως οι αίθουσες Τερψιχόρη και Εσπερίδες, που φιλοξενούσαν μουσικά γεγονότα.
Αν το πρώτο ήταν το «Une larme / Petrouchka» [Philips, 1965] σε συνεργασία με τον Νάκη Πετρίδη και το δεύτερο το «T’en ai assez / Fichez-moi-la paix» [Philips, 1966] σε συνεργασία με τον Μανώλη Μικέλη, τότε το τρίτο ήταν το EP «At the Athens Hilton», με τα τραγούδια «Galaxy cha-cha-cha, Paradis d’ amour / Pardonne-moi, Quand reviendra l’ automne» [Philips, 1966], που είχε γραφτεί και αυτό με τη συμβολή της ορχήστρας του Μικέλη.
https://www.lifo.gr/culture/music/tragoydontas-tin-kainoyrgia-athina-i-moysiki-sto-proin-athens-hilton-sti-dekaetia-toy
Σχόλια από το fb...
ΑπάντησηΔιαγραφήVassilis Serafimakis
Aπίστευτη ανάρτηση - αμφιβάλλω εάν το ίδιο το Χίλτον θα μπορούσε να τα έχει στοιχειοθετήσει αυτά. Παλιρροιακό κύμα αναμνήσεων. Και εκπλήξεων γιά τούς νεώτερους.
(..Πού είναι κι ο Λεωνίδας Χρήστάκης ν'αρχίσει τα δικά του περί Φόρντ να συμπληρώσουμε.)
Θαλεια Καραμολέγκου
Ακριβώς αυτό σκεφτόμουν. Ήμουν όμως σίγουρη ότι θα έκανες σχετικό αφιέρωμα!
Vassilis Serafimakis
Πήγαμε κεί και γιά Dizzy Gillespie, να πάρουμε την ευλογία του.😎
Φώντας Τρούσας
πότε και πού ακριβώς? - σε ποια αίθουσα εννοώ
Vassilis Serafimakis
to 1980 - αίθουσα πώς λεγόταν δεν θυμάμαι - σού στέλνω
μήνυμα με φωτογραφία.
Ero Pastrikou
υπέροχο! (το άρθρο) 👏👏👏
Nick Theodorakis
ΑπάντησηΔιαγραφήSolistes του Γιάννη Τερζάκη.. Galaxy club.. Από το 1972 έως το 1974..
Φώντας Τρούσας
ναι, έγραψα ,μόνο για τα σίξτις
Vangelis Georgiadis
το Χιλτον ηταν η βιτρινα διπλα η Καισαριανη (παραγκα)
Φώντας Τρούσας
Vangelis Georgiadis σώωωπα... μας φώτισες
Vassilis Serafimakis
Aπίστευτη ανάρτηση - αμφιβάλλω εάν το ίδιο το Χίλτον θα μπορούσε να τα έχει στοιχειοθετήσει αυτά. Παλιρροιακό κύμα αναμνήσεων. Και εκπλήξεων γιά τούς νεώτερους.
(..Πού είναι κι ο Λεωνίδας Χρήστάκης ν'αρχίσει τα δικά του περί Φόρντ να συμπληρώσουμε.)
αννα μπουτου
Υπέροχο άρθρο...θα σου γράψω κάποια στιγμή την εμπειρία μου όταν 18 ετών είχα εργασθεί στο Βυζαντινόν του Χίλτον...ο Πάνος Γαβαλάς είχε ξύλινο χέρι; αυτό νομίζω ότι θυμάμαι μιά φορά που τον είχα συναντήσει στην Ουάσινγκτον...θα ήθελα να γίνω φίλη σου...αν θέλεις κάνε μου αίτημα φιλίας...
Mike Beles
Είσαι μέγιστος ..γραφίαςς...απόλαυση τα κείμενα σου....
Afroditi Ermidi
Πολύ ωραίο θέμα!