LUMIERE & ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΣΑΜΑΡΑ ο χρόνος μακριά σου

Στο πιο νέο άλμπουμ του, που αποκαλείται «Ο Χρόνος Μακριά σου» [Veego Records, 2026], ο Lumiere μας παρουσιάζει επτά τραγούδια του (κι ένα ορχηστρικό στο ξεκίνημα), τα οποία ερμηνεύει η Χριστίνα Σαμαρά.

Ο δίσκος είναι προσεγμένος αισθητικά, ξεκινώντας από έξω και πηγαίνοντας προς τα μέσα, αλλά στο τέλος-τέλος δεν μένει σχεδόν καθόλου ουσία, παρά μόνο... αισθητική. Θέλω να πω πως οι μελωδίες, ως τραγούδια, δεν είναι αξιοπρόσεκτες. Οι στίχοι και το τραγούδισμα επιβάλλουν πάνω τους (στις μελωδίες) ένα «σκέπασμα», που τις καλύπτει και που δεν σε αφήνει να προχωρήσεις προς τα μέσα. Το λέω αυτό και σε σχέση με το εισαγωγικό ορχηστρικό, που είναι πολύ ωραίο. Κοντολογίς, πιστεύω πως το άλμπουμ θα μέτραγε περισσότερο ως instrumental, αλλά αυτό θα έπρεπε να το γράψω στο τέλος της κριτικής και όχι στη μέση της – δεν πειράζει όμως.
Τα λόγια του Lumiere δεν έχουν κάτι το ιδιαίτερο να προτείνουν. Εντάξει, δεν θέλω να πω ότι... γράφονται για να γράφονται, αλλά, προσωπικώς, σε αυτά, δεν διαβλέπω καμία ουσία, ούτε κάποια ίχνη ποιητικότητας (τουλάχιστον). Είναι υπαρξιακά-ερωτικοφανή, δίχως έρμα, δίχως ένα, έστω και πρωταρχικό, βάθος.
Τέλος, οι ερμηνείες, και από την Σαμαρά και από τον Lumiere, υπηρετούν «σωστά» αυτή την άνευρη ηχητική πράξη (που ενορχηστρώνεται προσεγμένα, αλλά δεν αρκεί αυτό), κάνοντάς την ακόμη πιο άνευρη και ακόμη πιο ξεχειλωμένη – στα περισσότερα τουλάχιστον tracks. Συνεπείς, δηλαδή, μέσα στη γενικότερη καχεξία.
Λυπάμαι, αλλά δεν βρήκα πολλά τραγούδια που «να με πιάσουν», από το «Ο Χρόνος Μακριά σου» – που να ξεφεύγουν, εννοώ, από αυτό το υποτονικό κλίμα. Ίσως, λίγο, το «Μάλλον φταίω εγώ» και περισσότερο το «Παλιές φωτογραφίες στις πόρτες», που, συγκριτικά, είναι το πιο ενδιαφέρον τραγούδι του δίσκου.  
Επαφή: https://musicoflumiere.bandcamp.com/album/-