Στο νέο άλμπουμ (2LP) των Lost Bodies
(μια χαλαρή ομάδα μουσικών και απαγγελτών υπό τον Θάνο Κόη ως γνωστόν) πρωταγωνιστούν
εξίσου τα λόγια και η μουσική. Θέλω να πω πως το μουσικό κομμάτι δεν είναι
υποδεέστερο και πως έχει καταβληθεί προσπάθεια τα δεκατέσσερα tracks του δίσκου να δημιουργούν ένα
ενιαίο πλαίσιο – παρά τα διαφορετικά κείμενα και τις διαφορετικές μουσικές
προσεγγίσεις.
Το ατού του “Hot Stories”
[D.I.Y. Airlines,
2025] παραμένουν, πάντως, οι απαγγελίες του Κόη –αν και ακούω τη φωνή του κάπως
διαφορετική σε ορισμένα κομμάτια, πιο «καλλιεργημένη» και όχι μ’ εκείνη την
«ξέρα» και τη δύναμη των παλαιότερων δίσκων, πιθανώς γιατί οι εγγραφές
συνέβησαν σε διαφορετικές εποχές– με τις μουσικές να επιχειρούν να συνοδεύσουν
το λόγο, με καλά ή και πολύ καλά αποτελέσματα.
Συνθέτουν διάφοροι άνθρωποι εδώ (Νίκος Βελιώτης, Βασίλης Παπασταμόπουλος, Ίριδα Ασημακοπούλου, Κωσταντής Μιχαήλ, Λέανδρος Φράτνικ, Σήλια Τσιούφη,
João Castro Pinto κ.ά.) κομμάτια στα οποία άλλοτε κυριαρχεί το beat, άλλοτε τα πιο indie rock ηχοχρώματα, άλλοτε οι «ατμόσφαιρες», άλλοτε τα avant έγχορδα, άλλοτε το punk και το noise rock, άλλοτε η jazz/blues κ.λπ. Υπάρχει ποικιλία, που είναι υποταγμένη ταυτοχρόνως σε μια ροή, που αποκτά περαιτέρω νόημα (δηλαδή καθοριστικό νόημα) από τα λόγια που ακούγονται.
Κοντολογίς, ο Κόης διαβάζει / απαγγέλλει κείμενα και δικά του, μα και των Refaat Alareer (παλαιστίνιος ποιητής), Δημήτρη Γιαννουκάκη, Μάικλ Άσκιν, R.D. Laing, Peter Handke, Sarah Kane κ.ά., κατορθώνοντας να δημιουργήσει δυνατές και υποβλητικές καταστάσεις (ιδίως με το «Βρίζοντας το κοινό / Κραυγές βοήθειας» του Handke στην τρίτη πλευρά, με το «Αν δεν ήταν» του Άσκιν στην δεύτερη και με τα «Ο έρωτας» του João Cabral de Melo Neto και «Καθρέφτης» του Κόη στην τέταρτη).
Δίσκος, για τους φίλους των Lost Bodies, που δεν είναι λίγοι, και για όσους νεότερους αρέσκονται στις ηχητικές περιπέτειες, επιθυμώντας ν’ ακούσουν κάτι διαφορετικό.
Επαφή: https://www.facebook.com/p/LOST-Bodies-100063312304128/?locale=el_GR
Συνθέτουν διάφοροι άνθρωποι εδώ (Νίκος Βελιώτης, Βασίλης Παπασταμόπουλος, Ίριδα Ασημακοπούλου, Κωσταντής Μιχαήλ, Λέανδρος Φράτνικ, Σήλια Τσιούφη,
João Castro Pinto κ.ά.) κομμάτια στα οποία άλλοτε κυριαρχεί το beat, άλλοτε τα πιο indie rock ηχοχρώματα, άλλοτε οι «ατμόσφαιρες», άλλοτε τα avant έγχορδα, άλλοτε το punk και το noise rock, άλλοτε η jazz/blues κ.λπ. Υπάρχει ποικιλία, που είναι υποταγμένη ταυτοχρόνως σε μια ροή, που αποκτά περαιτέρω νόημα (δηλαδή καθοριστικό νόημα) από τα λόγια που ακούγονται.
Κοντολογίς, ο Κόης διαβάζει / απαγγέλλει κείμενα και δικά του, μα και των Refaat Alareer (παλαιστίνιος ποιητής), Δημήτρη Γιαννουκάκη, Μάικλ Άσκιν, R.D. Laing, Peter Handke, Sarah Kane κ.ά., κατορθώνοντας να δημιουργήσει δυνατές και υποβλητικές καταστάσεις (ιδίως με το «Βρίζοντας το κοινό / Κραυγές βοήθειας» του Handke στην τρίτη πλευρά, με το «Αν δεν ήταν» του Άσκιν στην δεύτερη και με τα «Ο έρωτας» του João Cabral de Melo Neto και «Καθρέφτης» του Κόη στην τέταρτη).
Δίσκος, για τους φίλους των Lost Bodies, που δεν είναι λίγοι, και για όσους νεότερους αρέσκονται στις ηχητικές περιπέτειες, επιθυμώντας ν’ ακούσουν κάτι διαφορετικό.
Επαφή: https://www.facebook.com/p/LOST-Bodies-100063312304128/?locale=el_GR
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου