THE DIONYSIANS να κάψουμε το χθες

Οι Dionysians είναι ένα ντουέτο το οποίο αποτελούν ο Κώστας Μηλιαράς, φωνή, κιθάρα, μπάσο, ντραμς, κρουστά, φυσαρμόνικα (γνωστός από τους Polaroid Buffalo Club) και o Γιώργος Παπακώστας φωνή, farfisa, κιθάρα, με το «Να Κάψουμε το Χθες» [Veego Records, 2025] να αποτελεί το πρώτο άλμπουμ τους. Ο τίτλος είναι ειρωνικός προφανώς, αν δεν είναι... άστοχος, γιατί οι Dionysians υπάρχουν μόνο και μόνο γιατί... υπάρχει το χθες. Θέλω να πω πως το garage punk που παίζουν έχει καθαρά σίξτις αναφορές, Seeds ας πούμε – κάτι που δεν κρύβεται προφανώς και στα έντεκα tracks του δίσκου. Εκείνο, δε, που διαφοροποιεί τους Dionysians από άλλα γκρουπ της αναβίωσης του garage, παλαιότερα και νεότερα, είναι πως τραγουδούν στα ελληνικά.

Ακούγοντας τον δίσκο στην αρχή, ή και τώρα ακόμη, μετά από την τρίτη ακρόαση, κάπως μπερδεύτηκα. Δηλαδή, αρχικώς, μου φάνηκε σαν να κάνουν πλάκα οι Dionysians, σαν να θέλουν να εμφανιστούν ως πιο διαβασμένοι και επικεντρωμένοι... Tonis Sfinos. Εντάξει δεν με πείθουν εντελώς πως δεν κάνουν και πλάκα ανάμεσα (ο τρόπος που τραγουδούν είναι μια πρώτη και βασική αιτία), αλλά από την άλλη δεν γίνεται να παραβλέψεις πως η μουσική τους δεν είναι καθόλου πλακατζίδικη, και κομμάτια σαν τα «Αφερέγγυα φιλιά» και «Διαστροφή» από την πρώτη πλευρά ξεσηκώνουν (ενδιαφέρον είναι και το κάπως frat «Το κορίτσι του βουντού»).
Όμως, αφού αποφάσισαν να κάνουν ένα τόσο εντελώς σίξτις-φιλικό και garage-φιλικό LP, οι Dionysians θα έπρεπε να προσέξουν λίγο παραπάνω και τα λόγια τους – με πιο κοφτές φράσεις και γενικώς με λιγότερη πολυλογία. Επίσης η (στιχουργική) αφέλεια που εμφανίζουν είναι επιτηδευμένη, και αυτό φαίνεται. Πώς θα γινόταν να μην φαίνεται; Μα με το να ήταν οι ίδιοι αληθινά αφελείς – πράγμα δύσκολο. Άρα πού καταλήγουμε; Στο ότι οι στίχοι θα έπρεπε να είναι... σημερινοί.
Η δεύτερη πλευρά ανοίγει με το καλό «Ποτέ ξανά» (που έχει ωραίες κιθάρες), ενώ ενδιαφέροντα είναι επίσης τα «Ηλεκτρισμένα beach bar» και «Φλοράλ πουκάμισο».
Τέλος ο... πανηγυρτζίδικος «Χορός», που κλείνει τον δίσκο, δείχνει έναν επόμενο δρόμο, που θα μπορούσε να βαδίσουν οι Dionysians – αν ήταν «πονηροί» και την ψάχνανε με τα παλιά πανηγύρια στα Μεσόγεια π.χ. (που δεν είναι, όμως, τόσο προφανή στον ήχο τους, όσο είναι το garage). Οι Σπαταναίοι σίγουρα θα έχουν παλιές σέβεντις και έιτις ηχογραφήσεις, για να τις μελετήσουνε.
Επαφή: https://dionysians.bandcamp.com/album/-