τα ελληνικά άλμπουμ των LOS TRE και του VESLEMES είναι από τα ωραιότερα του τελευταίου καιρού - κυκλοφόρησαν προς το τέλος του 2025 και δείχνουν το υψηλό επίπεδο της εγχώριας σκηνής

Προς την περίοδο των γιορτών κυκλοφόρησαν πολλοί ελληνικοί δίσκοι (πάντα έτσι συμβαίνει). Οι εταιρείες και τα ανεξάρτητα labels επιχειρούν να εκμεταλλευτούν το καταναλωτικό κλίμα, τροφοδοτώντας με παραγωγές τους την αγορά. Αποτέλεσμα τούτου είναι στις λεγόμενες λίστες με «τα καλύτερα», που ετοιμάζονται στο τέλος κάθε χρονιάς, πολλά απ’ αυτά τα άλμπουμ να απουσιάζουν (αναφέρομαι, προφανώς, στα ωραιότερα εξ αυτών) είτε επειδή δεν έφτασαν εγκαίρως στα αυτιά των μουσικών συντακτών είτε γιατί πάνω στη σπουδή της δουλειάς δεν προσέχθηκαν όπως θα τους άξιζε. Βασικά, ποτέ δεν είναι αργά για ν’ ακούσεις και να ξανακούσεις ή για να ανακαλύψεις «τα καλύτερα» του 2025 ή οποιασδήποτε άλλης χρονιάς και οι δίσκοι των Los tre και του Γιάννη Βεσλεμέ είναι σίγουρα απ’ αυτούς...

LOS TRE: Taha Mu [Private Pressing, 2025]
Οι Los tre, τους οποίους αποτελούν οι Άγγελος Αγγελίδης κιθάρες, Βασίλης Παπασταμόπουλος μπάσο, Λέανδρος Φράτνικ ντραμς και Άγγελος Πολυχρόνου κρουστά, είναι ένα γκρουπ που υπάρχει από το 2012, έχοντας πολύ καλή και στιβαρή δισκογραφία, με το πιο πρόσφατο LP του να αποκαλείται “Taha Mu” – ένα ηλεκτρικό άλμπουμ, το οποίο δεν είναι εύκολο να το προσδιορίσεις με λίγες λέξεις. Έχει πάντως δικό του χρώμα, ύφος και κυρίως ενότητα, παρά τις πολλές και διαφορετικές αναφορές του.
Το πρώτο track, το “Taha mu”, συνδυάζει blues, afrobeat και oriental στοιχεία, και σαν lead track «κρατάει» όλο αυτό το μυστήριο, που χαρακτηρίζει τους Los tre σαν σχήμα. Στο επόμενο “Ike ohi” το funk δείχνει να κυριαρχεί σ’ ένα άλφα επίπεδο, αλλά το κομμάτι... ρεμπετοφέρνει, διαθέτει όργανο από τον Κωστή Χριστοδούλου (aka Pragma) και σόλο κιθάρα σε ανατολίτικο ύφος. Πολύ καλό είναι και το “Ela m’de”, εκεί όπου η βασική φόρμα είναι το δυτικο-αφρικανικό highlife με την κιθάρα να σπέρνει, και με τα πλήκτρα να φορτώνουν στο background. Η πλευρά θα κλείσει με το πολύ καλό 7λεπτο “Oute kan”, που κινείται κάπου ανάμεσα σε Tinariwen και Orchestra Baobab, για να αποκτήσει, μετά το 4:30, περισσότερα proggy γνωρίσματα, φέρνοντας στη μνήμη μου το LP “Released” (1971) των Βρετανών Jade Warrior. 

Το κομμάτι που ανοίγει την δεύτερη πλευρά, το “Bamako-Katapola”, είναι ένα πολύ ωραίο αποικιακού (δηλαδή δυτικο-αφρικανικού) τύπου blues, με το “A kala” να ακούγεται στ’ αυτιά μου περισσότερο παιγνιδιάρικο (ένα ανακάτεμα από ελληνικά, funky, oriental και anadolu στοιχεία). Λίγο πριν από το τέλος και οι Los tre μας ταξιδεύουν για μιαν ακόμη φορά με το έξτρα groovy “Isa pu”, που είναι funky ασυζητητί, με ωραίο όργανο (από τη μέση και μετά), ζηλευτές πενιές κι ένα ρυθμικό τμήμα όλο φωτιά, σ’ ένα στυλ T.P. Orchestre Poly-Rythmo (η ιστορική τοπ μπάντα από την Cotonou του Benin). Το “Taha Mu” θα κλείσει με το “Eke ti”, ένα μονότονο κάπως track, με oriental και anadolu αφήγηση. 

Ο δίσκος των Los tre είναι απολαυστικός – δεν το συζητάμε αυτό. Τα παιδιά τα έχουν «δουλέψει» όλα αυτά τα ηχοχρώματα που παρουσιάζουν, με αποτέλεσμα οι συνθέσεις τους να βγαίνουν φυσικές και όχι «τραβηγμένες». Μεγάλο πράγμα αυτό, αν θέλεις να λέγεσαι... μεγάλο γκρουπ. 

Επαφή: https://lostre.bandcamp.com/album/taha-mu

Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/ta-ellinika-almpoym-ton-los-tre-kai-toy-veslemes-einai-apo-ta-oraiotera-toy