Φώντας Τρούσας «100
χρόνια ελληνική τζαζ» (εκδ. όγδοο)
του Γιάννη Μουγγολιά
>>Λίγες μέρες πριν τη δύση του 2025 κυκλοφόρησε το περίπου 450 σελίδων πόνημα του γνωστού μουσικοκριτικού, συντάκτη για θέματα μουσικής και όχι μόνο και συγγραφέα Φώντα Τρούσα, που αποτελεί το τέταρτο βιβλίο του και δεύτερό του μέσα στο 2025 μετά το «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ΄60 (μία αντι-ανάγνωση)» επίσης από τις εκδόσεις Όγδοο. Ο Φώντας Τρούσας αφιέρωσε το βιβλίο του στη μνήμη του Γιώργου Χαρωνίτη που μέσα στην ίδια χρονιά έφυγε από κοντά μας, στενού συνεργάτη του για πολλά χρόνια στο περιοδικό Jazz&Τζαζ, η ιστορία του οποίου κατέχει τον δικό της σεβαστό χώρο στις σελίδες του βιβλίου.
Ο συγγραφέας συγκεντρώνει εδώ κείμενά του γραμμένα στο παρελθόν στο «Jazz&Τζαζ», στο blog του «δισκορυχείον» και στο lifo.gr, πλήρως επικαιροποιημένα εμπλουτισμένα με νέα στοιχεία ενώ γράφει και νέα πρωτότυπα κείμενα που δημοσιεύονται για πρώτη φορά.
Ο Φώντας Τρούσας σε αυτόν τον πλήρη οδηγό του για την ελληνική τζαζ προχωρά με συστηματικό, τεκμηριωμένο και ολοκληρωμένο τρόπο στην κατάθεση ενός συναρπαστικού πορτρέτου της όπως διαμορφώθηκε από τους καιρούς του μουσικού θεάτρου και του ελαφρού τραγουδιού μέχρι τις ημέρες μας και τη σύγχρονη και αυτοσχεδιαστική τζαζ μέσα από την παράθεση πλήθους πληροφοριών, συμβάντων, συναυλιακών και δισκογραφικών δράσεων, καθοριστικών σταθμών, εξεχόντων δημιουργών που άφησαν καίριο αποτύπωμα, επιδιώκοντας ένα ομολογουμένως εντυπωσιακό οδοιπορικό στην ιστορία της ελληνικής τζαζ. Ο συγγραφέας ωστόσο αποδεικνύοντας και εδώ τη γνωστή πληρότητα που διακρίνει τη μεθοδολογία και τα αποτελέσματα της ερευνητικής του δουλειάς, επεκτείνει τα χρονικά όρια της ελληνικής τζαζ προς τα πίσω, αρκετά πριν από τις παραδεκτές έως σήμερα απόψεις περί γέννησης της τζαζ ανιχνεύοντάς τα έναν αιώνα πριν. Σε πολύ πρόωρες παραστάσεις του μουσικού θεάτρου και επιθεωρήσεις όπως τις «Τζαζ Μπαντ» (1928) των Συλβίου και Λαίλιου Καρακάση, «Ο Νέγρος» (1928) του Ι. Κομνηνού, «Τζαζ» (1938-39) του Marcel Pagnol καθώς και τις απαρχές των ζωντανών εμφανίσεων τζαζ καλλιτεχνών στην Ελλάδα όπως του Sidney Bechet στην Αθήνα το 1927. Εμφανίσεις που συνεχίστηκαν με την έλευση στο Παλλάς της Αθήνας της θρυλικής μαύρης αρτίστας Josephine Baker και της 14μελούς τζαζ ορχήστρας Baker Boys τον Φεβρουάριο του 1934 στην πρώτη μεγάλη τζαζ συναυλία επί ελληνικού εδάφους. Για τα πρώτα χρόνια της τζαζ στην Ελλάδα ο αναγνώστης για παράδειγμα μαθαίνει για την ίδρυση το 1946, αμέσως μετά την Κατοχή της Ρυθμικής Λέσχης στην Αθήνα από λάτρεις της τζαζ, μιας λέσχης βραχύβιας που έκλεισε τον κύκλο ζωής της το 1951 όταν τα νεώτερα μέλη της κλήθηκαν να υπηρετήσουν τη θητεία τους.
Στην χρονική μετατόπιση των απαρχών και της ελληνικής τζαζ δισκογραφίας προς τα πίσω, πολύ πιο πίσω από το 1979 που μέχρι πριν κάποια χρόνια λογιζόταν ως το δισκογραφικό βάπτισμα του πυρός του είδους με την έκδοση τoυ δίσκου «Αυτοσχεδιάζοντας στου Μπαράκου» των Σάκη Παπαδημητρίου και Φλώρου Φλωρίδη και του ομώνυμου δίσκου των Sphinx, βρίσκουμε την τζαζ διαδρομή του Μίμη Πλέσσα στις δεκαετίες του ’50, του ’60 και του ’70 (δισκογραφικό αποτύπωμα: «Ο Μίμης Πλέσσας παίζει Philicorda»-1965), τις πορείες μουσικών και συνθετών όπως οι Γιάννης Σπάρτακος, Μανώλης Μικέλης, Νίκυ Γιάκοβλεκ, Κώστας Καπνίσης, Λεβ, Γεράσιμος Λαβράνος, Γιώργος Μουζάκης, Κώστας Κλάββας, Γιώργος Θεοδοσιάδης τραγουδιστών όπως οι Τζίμης Μακούλης, Τώνης Μαρούδας, Ρένα Βλαχοπούλου, Μαίρη Λω έχοντας και σημαντικά τζαζ στοιχεία στο έργο τους.
Ο αναγνώστης γίνεται κοινωνός πολύ ενδιαφερόντων θεμάτων όπως «Η τζαζ στη Σοβιετική Ένωση ως προϊόν του “ελεύθερου κόσμου” και η σχετική προπαγάνδα στην Ελλάδα της εποχής», οι ιστορικές τζαζ συναυλίες του Dizzy Gillespie (Θέατρο Κοτοπούλη, 1956), Louis Armstrong (αίθουσα Ορφεύς, 1959), Red Nichols and His Five Pennies (Θέατρο Κεντρικόν, 1960), Frank Sinatra (Ηρώδειο, 1962), Stan Getz (Θέατρο Λυκαβηττού/Στοά Αττάλου, 1967), «Οι Τάσος Χαλκιάς και Benny Goodman στη Νέα Υόρκη στο μέσο του 60», «Ο Δημήτρης Μητρόπουλος και η σχέση του με την τζαζ», «Oliver Nelson-Μίκης Θεοδωράκης, Νάνα Μούσχουρη-Quincy Jones», οι αναφορές σε τέσσερις σημαντικές περιπτώσεις-ερμηνευτές του ελαφρού και τζαζ τραγουδιού (Φώτη Δήμα, Τζένη Βάνου, Μαίρη Μόντ και Γιάννη Βογιατζή) σε ειδικά κεφάλαια, «Θεσσαλονίκη και τζαζ» με στοιχεία της ιστορίας αλλά και της προϊστορίας της τζαζ στη συμπρωτεύουσα, τον ρόλο του Σάκη Παπαδημητρίου, κεφαλαιώδους μορφής του χώρου στην Ελλάδα και όχι μόνο, για τη γνωριμία του κοινού με την τζαζ μέσω της Λέσχης Τζαζ και Ποπ από το 1973, θυγατρικής της Μακεδονικής Καλλιτεχνικής Εταιρείας Τέχνη (ίδρυση: 1951), του συγκροτήματος της Λέσχης Jo-Ba-Sa (Γιάννης Καμπούρογλου, Βασίλης “Basil” Οικονομόπουλος, Σάκης Παπαδημητρίου), των βιβλίων του, των γραπτών του στη θρυλική «Διαγώνιο» του Ντίνου Χριστιανόπουλου, των ραδιοφωνικών του εκπομπών από τα προγράμματα της ελληνικής ραδιοφωνίας και γενικότερα της πολυποίκιλης και πληθωρικής δραστηριότητάς του που εκτεινόταν πέραν της ιδιότητας του μουσικού αγγίζοντας κάθε πτυχή υποστήριξης και ενθάρρυνσης της τζαζ. Σε κάθε περίπτωση η προσωπικότητα του Σάκη Παπαδημητρίου διαπερνά πολλές και διαφορετικές σελίδες του βιβλίου και δικαίως αφού η προσφορά του στην ελληνική τζαζ είναι ανεκτίμητη. Σε αυτό το τμήμα του βιβλίου ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα είναι η αναφορά του συγγραφέα στη διάλεξη «Μια υπεράσπιση της τζαζ» που έδωσε ο Ντίνος Χριστιανόπουλος το 1953 στο εντευκτήριο της Αμερικανικής Υπηρεσίας Πληροφοριών χαρακτηρίζοντας ο ίδιος την τζαζ «πανούκλα-το λιγότερο. Πανούκλα για τους πάντες» σε κείμενό του στο περιοδικό «Θεσσαλονικέων Πόλις».
Στο βιβλίο δεν θα μπορούσαν να λείπουν στο κεφάλαιο της δεκαετίας ΄70 κεφάλαια για τον Γιώργο Μπαράκο και το ιστορικό του κλαμπ στην Αθήνα, τον κιθαρίστα Αποστόλη Άνθιμο με σημαντική δράση στην Πολωνία, τον Γερμανό κοντραμπασίστα και αυτοσχεδιαστή Peter Kowald και τις περιπέτειές του στη χώρα μας κ.α. και στο κεφάλαιο της δεκαετίας του ΄80 εκτός των Ελλήνων μουσικών που κυριάρχησαν τότε οι διοργανώσεις σημαντικών τζαζ φεστιβάλ όπως “Praxis Jazz” του Κώστα Γιαννουλόπουλου, Διεθνές Φεστιβάλ Τζαζ και Αυτοσχεδιαζόμενης Μουσικής του Δήμου Θεσσαλονίκης με σημαντική ανάμειξη του Φλώρου Φλωρίδη στον καλλιτεχνικό σχεδιασμό, η συνεισφορά του Θάνου Μικρούτσικου στην προώθηση της τζαζ, τα ιστορικά live του Keith Jarrett στον Λυκαβηττό, της Sun Ra Arkestra στο Θέατρο Ορφέας στην Αθήνα και του Miles Davis στον Λυκαβηττό.
Όσο περνούν τα χρόνια τα ονόματα των Ελλήνων μουσικών της τζαζ πληθαίνουν και καλύπτονται με επάρκεια και ξεχωριστή φροντίδα από τον συγγραφέα. Υπάρχουν ειδικά κεφάλαια για τους Ανδρέα Γεωργίου, Γιώργο Μεταξά, Θοδωρή Ρέλλο, Γιώργο Κοντραφούρη, Πέτρο Λούκα Χαλκιά και το πρότζεκτ «Έλληνες & Ινδοί», Σάκη Παπαδημητρίου-Φλώρο Φλωρίδη, Κυριάκο Σφέτσα, Μιχάλη Σιγανίδη, Χρήστο Γερμένογλου, Πέτρο Κλαμπάνη, Τάνια Γιαννούλη.
Στο τέλος του βιβλίου υπάρχει λεπτομερής κατάλογος δισκογραφίας της ελληνικής τζαζ από τα 1960ς έως σήμερα.
Μια πολύ σημαντική έκδοση που ανεξάρτητα του πλούτου της πληροφορίας που παρέχει, αξίζει να την αντιμετωπίσει ο αναγνώστης με ιδιαίτερη προσοχή λαμβάνοντας υπόψη του τις προθέσεις του συγγραφέα. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο δανείζομαι κι αντιγράφω ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα του προλογικού του σημειώματος, ενδεικτικού των προθέσεων αυτών:
«Σέβομαι όλους τους μουσικούς της ελληνικής τζαζ, παλαιότερους και νεότερους, γιατί έχουν κοπιάσει για να φθάσουν εκεί που έφθασαν. Πολλά χρόνια σπουδών, σε ωδεία και πανεπιστήμια (αυτό ισχύει περισσότερο για τις νεότερες γενιές), άπειρες ώρες σε πάλκα και στούντιο, συνεχής επιμόρφωση σε πολλές διαστάσεις, ώστε να εξελιχθούν και σαν συνθέτες, και σαν αυτοσχεδιαστές, και βεβαίως σαν οργανοπαίκτες. Και σαν ολοκληρωμένες προσωπικότητες πάνω απ΄ όλα – να μην το ξεχνάμε ποτέ αυτό. Τους αξίζουν τα καλύτερα! Γι΄ αυτούς, εξάλλου, γράφω εδώ μέσα (ζώντες και τεθνεώτες), και βεβαίως για όλους εμάς, που ενδιαφερόμαστε για την ιστορία τους, παρακολουθώντας την πορεία και την εξέλιξη των νεότερων…
…Το βιβλίο αυτό, ανάμεσα σε ό,τι άλλο, επιθυμεί να δώσει επιπρόσθετη αξία στους αληθινούς μουσικούς και όχι στα υποκατάστατα της τεχνητής νοημοσύνης. Σ΄ εκείνους που μελετούν νυχθημερόν τα όργανά τους και που αντιλαμβάνονται το τι σημαίνει μια μουσική πράξη στο πάλκο ή το στούντιο – και οι μουσικοί της τζαζ είναι τέτοιοι».<<
https://www.oanagnostis.gr/elliniki-tzaz-protochronia-vivlio-toys-kalyteroys-diskoys-2025/
20 non fiction
που δεν “συχνάζουν” σε λίστες
του Γιάννη Μουγγολιά
>>Λίγες μέρες πριν τη δύση του 2025 κυκλοφόρησε το περίπου 450 σελίδων πόνημα του γνωστού μουσικοκριτικού, συντάκτη για θέματα μουσικής και όχι μόνο και συγγραφέα Φώντα Τρούσα, που αποτελεί το τέταρτο βιβλίο του και δεύτερό του μέσα στο 2025 μετά το «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ΄60 (μία αντι-ανάγνωση)» επίσης από τις εκδόσεις Όγδοο. Ο Φώντας Τρούσας αφιέρωσε το βιβλίο του στη μνήμη του Γιώργου Χαρωνίτη που μέσα στην ίδια χρονιά έφυγε από κοντά μας, στενού συνεργάτη του για πολλά χρόνια στο περιοδικό Jazz&Τζαζ, η ιστορία του οποίου κατέχει τον δικό της σεβαστό χώρο στις σελίδες του βιβλίου.
Ο συγγραφέας συγκεντρώνει εδώ κείμενά του γραμμένα στο παρελθόν στο «Jazz&Τζαζ», στο blog του «δισκορυχείον» και στο lifo.gr, πλήρως επικαιροποιημένα εμπλουτισμένα με νέα στοιχεία ενώ γράφει και νέα πρωτότυπα κείμενα που δημοσιεύονται για πρώτη φορά.
Ο Φώντας Τρούσας σε αυτόν τον πλήρη οδηγό του για την ελληνική τζαζ προχωρά με συστηματικό, τεκμηριωμένο και ολοκληρωμένο τρόπο στην κατάθεση ενός συναρπαστικού πορτρέτου της όπως διαμορφώθηκε από τους καιρούς του μουσικού θεάτρου και του ελαφρού τραγουδιού μέχρι τις ημέρες μας και τη σύγχρονη και αυτοσχεδιαστική τζαζ μέσα από την παράθεση πλήθους πληροφοριών, συμβάντων, συναυλιακών και δισκογραφικών δράσεων, καθοριστικών σταθμών, εξεχόντων δημιουργών που άφησαν καίριο αποτύπωμα, επιδιώκοντας ένα ομολογουμένως εντυπωσιακό οδοιπορικό στην ιστορία της ελληνικής τζαζ. Ο συγγραφέας ωστόσο αποδεικνύοντας και εδώ τη γνωστή πληρότητα που διακρίνει τη μεθοδολογία και τα αποτελέσματα της ερευνητικής του δουλειάς, επεκτείνει τα χρονικά όρια της ελληνικής τζαζ προς τα πίσω, αρκετά πριν από τις παραδεκτές έως σήμερα απόψεις περί γέννησης της τζαζ ανιχνεύοντάς τα έναν αιώνα πριν. Σε πολύ πρόωρες παραστάσεις του μουσικού θεάτρου και επιθεωρήσεις όπως τις «Τζαζ Μπαντ» (1928) των Συλβίου και Λαίλιου Καρακάση, «Ο Νέγρος» (1928) του Ι. Κομνηνού, «Τζαζ» (1938-39) του Marcel Pagnol καθώς και τις απαρχές των ζωντανών εμφανίσεων τζαζ καλλιτεχνών στην Ελλάδα όπως του Sidney Bechet στην Αθήνα το 1927. Εμφανίσεις που συνεχίστηκαν με την έλευση στο Παλλάς της Αθήνας της θρυλικής μαύρης αρτίστας Josephine Baker και της 14μελούς τζαζ ορχήστρας Baker Boys τον Φεβρουάριο του 1934 στην πρώτη μεγάλη τζαζ συναυλία επί ελληνικού εδάφους. Για τα πρώτα χρόνια της τζαζ στην Ελλάδα ο αναγνώστης για παράδειγμα μαθαίνει για την ίδρυση το 1946, αμέσως μετά την Κατοχή της Ρυθμικής Λέσχης στην Αθήνα από λάτρεις της τζαζ, μιας λέσχης βραχύβιας που έκλεισε τον κύκλο ζωής της το 1951 όταν τα νεώτερα μέλη της κλήθηκαν να υπηρετήσουν τη θητεία τους.
Στην χρονική μετατόπιση των απαρχών και της ελληνικής τζαζ δισκογραφίας προς τα πίσω, πολύ πιο πίσω από το 1979 που μέχρι πριν κάποια χρόνια λογιζόταν ως το δισκογραφικό βάπτισμα του πυρός του είδους με την έκδοση τoυ δίσκου «Αυτοσχεδιάζοντας στου Μπαράκου» των Σάκη Παπαδημητρίου και Φλώρου Φλωρίδη και του ομώνυμου δίσκου των Sphinx, βρίσκουμε την τζαζ διαδρομή του Μίμη Πλέσσα στις δεκαετίες του ’50, του ’60 και του ’70 (δισκογραφικό αποτύπωμα: «Ο Μίμης Πλέσσας παίζει Philicorda»-1965), τις πορείες μουσικών και συνθετών όπως οι Γιάννης Σπάρτακος, Μανώλης Μικέλης, Νίκυ Γιάκοβλεκ, Κώστας Καπνίσης, Λεβ, Γεράσιμος Λαβράνος, Γιώργος Μουζάκης, Κώστας Κλάββας, Γιώργος Θεοδοσιάδης τραγουδιστών όπως οι Τζίμης Μακούλης, Τώνης Μαρούδας, Ρένα Βλαχοπούλου, Μαίρη Λω έχοντας και σημαντικά τζαζ στοιχεία στο έργο τους.
Ο αναγνώστης γίνεται κοινωνός πολύ ενδιαφερόντων θεμάτων όπως «Η τζαζ στη Σοβιετική Ένωση ως προϊόν του “ελεύθερου κόσμου” και η σχετική προπαγάνδα στην Ελλάδα της εποχής», οι ιστορικές τζαζ συναυλίες του Dizzy Gillespie (Θέατρο Κοτοπούλη, 1956), Louis Armstrong (αίθουσα Ορφεύς, 1959), Red Nichols and His Five Pennies (Θέατρο Κεντρικόν, 1960), Frank Sinatra (Ηρώδειο, 1962), Stan Getz (Θέατρο Λυκαβηττού/Στοά Αττάλου, 1967), «Οι Τάσος Χαλκιάς και Benny Goodman στη Νέα Υόρκη στο μέσο του 60», «Ο Δημήτρης Μητρόπουλος και η σχέση του με την τζαζ», «Oliver Nelson-Μίκης Θεοδωράκης, Νάνα Μούσχουρη-Quincy Jones», οι αναφορές σε τέσσερις σημαντικές περιπτώσεις-ερμηνευτές του ελαφρού και τζαζ τραγουδιού (Φώτη Δήμα, Τζένη Βάνου, Μαίρη Μόντ και Γιάννη Βογιατζή) σε ειδικά κεφάλαια, «Θεσσαλονίκη και τζαζ» με στοιχεία της ιστορίας αλλά και της προϊστορίας της τζαζ στη συμπρωτεύουσα, τον ρόλο του Σάκη Παπαδημητρίου, κεφαλαιώδους μορφής του χώρου στην Ελλάδα και όχι μόνο, για τη γνωριμία του κοινού με την τζαζ μέσω της Λέσχης Τζαζ και Ποπ από το 1973, θυγατρικής της Μακεδονικής Καλλιτεχνικής Εταιρείας Τέχνη (ίδρυση: 1951), του συγκροτήματος της Λέσχης Jo-Ba-Sa (Γιάννης Καμπούρογλου, Βασίλης “Basil” Οικονομόπουλος, Σάκης Παπαδημητρίου), των βιβλίων του, των γραπτών του στη θρυλική «Διαγώνιο» του Ντίνου Χριστιανόπουλου, των ραδιοφωνικών του εκπομπών από τα προγράμματα της ελληνικής ραδιοφωνίας και γενικότερα της πολυποίκιλης και πληθωρικής δραστηριότητάς του που εκτεινόταν πέραν της ιδιότητας του μουσικού αγγίζοντας κάθε πτυχή υποστήριξης και ενθάρρυνσης της τζαζ. Σε κάθε περίπτωση η προσωπικότητα του Σάκη Παπαδημητρίου διαπερνά πολλές και διαφορετικές σελίδες του βιβλίου και δικαίως αφού η προσφορά του στην ελληνική τζαζ είναι ανεκτίμητη. Σε αυτό το τμήμα του βιβλίου ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα είναι η αναφορά του συγγραφέα στη διάλεξη «Μια υπεράσπιση της τζαζ» που έδωσε ο Ντίνος Χριστιανόπουλος το 1953 στο εντευκτήριο της Αμερικανικής Υπηρεσίας Πληροφοριών χαρακτηρίζοντας ο ίδιος την τζαζ «πανούκλα-το λιγότερο. Πανούκλα για τους πάντες» σε κείμενό του στο περιοδικό «Θεσσαλονικέων Πόλις».
Στο βιβλίο δεν θα μπορούσαν να λείπουν στο κεφάλαιο της δεκαετίας ΄70 κεφάλαια για τον Γιώργο Μπαράκο και το ιστορικό του κλαμπ στην Αθήνα, τον κιθαρίστα Αποστόλη Άνθιμο με σημαντική δράση στην Πολωνία, τον Γερμανό κοντραμπασίστα και αυτοσχεδιαστή Peter Kowald και τις περιπέτειές του στη χώρα μας κ.α. και στο κεφάλαιο της δεκαετίας του ΄80 εκτός των Ελλήνων μουσικών που κυριάρχησαν τότε οι διοργανώσεις σημαντικών τζαζ φεστιβάλ όπως “Praxis Jazz” του Κώστα Γιαννουλόπουλου, Διεθνές Φεστιβάλ Τζαζ και Αυτοσχεδιαζόμενης Μουσικής του Δήμου Θεσσαλονίκης με σημαντική ανάμειξη του Φλώρου Φλωρίδη στον καλλιτεχνικό σχεδιασμό, η συνεισφορά του Θάνου Μικρούτσικου στην προώθηση της τζαζ, τα ιστορικά live του Keith Jarrett στον Λυκαβηττό, της Sun Ra Arkestra στο Θέατρο Ορφέας στην Αθήνα και του Miles Davis στον Λυκαβηττό.
Όσο περνούν τα χρόνια τα ονόματα των Ελλήνων μουσικών της τζαζ πληθαίνουν και καλύπτονται με επάρκεια και ξεχωριστή φροντίδα από τον συγγραφέα. Υπάρχουν ειδικά κεφάλαια για τους Ανδρέα Γεωργίου, Γιώργο Μεταξά, Θοδωρή Ρέλλο, Γιώργο Κοντραφούρη, Πέτρο Λούκα Χαλκιά και το πρότζεκτ «Έλληνες & Ινδοί», Σάκη Παπαδημητρίου-Φλώρο Φλωρίδη, Κυριάκο Σφέτσα, Μιχάλη Σιγανίδη, Χρήστο Γερμένογλου, Πέτρο Κλαμπάνη, Τάνια Γιαννούλη.
Στο τέλος του βιβλίου υπάρχει λεπτομερής κατάλογος δισκογραφίας της ελληνικής τζαζ από τα 1960ς έως σήμερα.
Μια πολύ σημαντική έκδοση που ανεξάρτητα του πλούτου της πληροφορίας που παρέχει, αξίζει να την αντιμετωπίσει ο αναγνώστης με ιδιαίτερη προσοχή λαμβάνοντας υπόψη του τις προθέσεις του συγγραφέα. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο δανείζομαι κι αντιγράφω ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα του προλογικού του σημειώματος, ενδεικτικού των προθέσεων αυτών:
«Σέβομαι όλους τους μουσικούς της ελληνικής τζαζ, παλαιότερους και νεότερους, γιατί έχουν κοπιάσει για να φθάσουν εκεί που έφθασαν. Πολλά χρόνια σπουδών, σε ωδεία και πανεπιστήμια (αυτό ισχύει περισσότερο για τις νεότερες γενιές), άπειρες ώρες σε πάλκα και στούντιο, συνεχής επιμόρφωση σε πολλές διαστάσεις, ώστε να εξελιχθούν και σαν συνθέτες, και σαν αυτοσχεδιαστές, και βεβαίως σαν οργανοπαίκτες. Και σαν ολοκληρωμένες προσωπικότητες πάνω απ΄ όλα – να μην το ξεχνάμε ποτέ αυτό. Τους αξίζουν τα καλύτερα! Γι΄ αυτούς, εξάλλου, γράφω εδώ μέσα (ζώντες και τεθνεώτες), και βεβαίως για όλους εμάς, που ενδιαφερόμαστε για την ιστορία τους, παρακολουθώντας την πορεία και την εξέλιξη των νεότερων…
…Το βιβλίο αυτό, ανάμεσα σε ό,τι άλλο, επιθυμεί να δώσει επιπρόσθετη αξία στους αληθινούς μουσικούς και όχι στα υποκατάστατα της τεχνητής νοημοσύνης. Σ΄ εκείνους που μελετούν νυχθημερόν τα όργανά τους και που αντιλαμβάνονται το τι σημαίνει μια μουσική πράξη στο πάλκο ή το στούντιο – και οι μουσικοί της τζαζ είναι τέτοιοι».<<
https://www.oanagnostis.gr/elliniki-tzaz-protochronia-vivlio-toys-kalyteroys-diskoys-2025/
του Γιάννη Ν. Μπασκόζου
>>Ο Φώντας Τρούσας στο βιβλίο του 100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ (όγδοο) αποτίνει φόρο τιμής σε όλους όσοι συνέβαλαν στο ρεύμα της ελληνικής τζαζ. Η μελέτη του ενδελεχής με πολλά ντοκουμέντα και αναφορές ξεκινάει από την μπουάτ Κιβωτό της Άμυ και του Μίνωα Αργυράκη, περνάει από όλους τους μεγάλους συνθέτες της πρώιμης τζαζ Λαβράνο, Πλέσσα, Σπάρτακο, Μικέλη κ.ά. και φτάνει στην εποχή του Μπαράκου, στον αυτοσχεδιαστή και θεωρητικό Σάκη Παπαδημητρίου έως τον Μιχάλη Σιγανίδη και τα σημερινά τζαζ σύνολα ενώ υπάρχει αναφορά σε ιστορικά περιοδικά της τζαζ και στη σχετική δισκογραφία. Βιβλίο-ποταμός για όλους τους μουσικόφιλους.<<
https://www.oanagnostis.gr/20-non-fiction-poy-quot-sychnazoyn-quot-se/
>>Ο Φώντας Τρούσας στο βιβλίο του 100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ (όγδοο) αποτίνει φόρο τιμής σε όλους όσοι συνέβαλαν στο ρεύμα της ελληνικής τζαζ. Η μελέτη του ενδελεχής με πολλά ντοκουμέντα και αναφορές ξεκινάει από την μπουάτ Κιβωτό της Άμυ και του Μίνωα Αργυράκη, περνάει από όλους τους μεγάλους συνθέτες της πρώιμης τζαζ Λαβράνο, Πλέσσα, Σπάρτακο, Μικέλη κ.ά. και φτάνει στην εποχή του Μπαράκου, στον αυτοσχεδιαστή και θεωρητικό Σάκη Παπαδημητρίου έως τον Μιχάλη Σιγανίδη και τα σημερινά τζαζ σύνολα ενώ υπάρχει αναφορά σε ιστορικά περιοδικά της τζαζ και στη σχετική δισκογραφία. Βιβλίο-ποταμός για όλους τους μουσικόφιλους.<<
https://www.oanagnostis.gr/20-non-fiction-poy-quot-sychnazoyn-quot-se/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου