ΣΑΛΤΟ τα πρώτα τιτιβίσματα

Οι Σάλτο είναι ένα χαλαρό πειραματικό σχήμα, που επιχειρεί να επενδύσει ηχητικά τους στίχους του... ποιητή / «σεναρίστα» Μιχάλη Κριάλη. Το αποτέλεσμα αυτής της απόπειρας είναι η παραγωγή μιας κασέτας, υπό τον τίτλο «Τα πρώτα τιτιβίσματα» [SuzieQ Records, 2024], που κυκλοφορεί από πρόπερσι σε 100 αριθμημένα αντίτυπα. Στην ομάδα του Σάλτο, πέραν του Κριάλη, ανήκουν ο μουσικός-«σκηνοθέτης» Παναγιώτης Καράγιωργας, ο μουσικός-«διευθυντής φωτογραφίας» Δημήτρης Δημητριάδης, ο μουσικός-σχεδιαστής ήχου-«μοντέρ» Στέλιος Γιαννουλάκης (έχουν περάσει και οι τρεις τους από τους Αέρα Πατέρα), και ακόμη οι Γρηγόρης Κακούρης, Πάνος Βογιατζής, Λενιώ Ασβεστά, Ευαγγελία Τσαουσίδου, Γιάννης Ρεμπέτης, Φανή Δημητρακοπούλου, Komo E’stas και Κατερίνα Δεκαβάλλα. Τώρα, το τι κάνουν όλοι αυτοί στα «πρώτα τιτιβίσματα» είναι αδιευκρίνιστο – αν και ο ρόλος τους δεν πρέπει να είναι πολύ διαφορετικός από το ρόλο των Familiar Ugly στην ηχογράφηση του “The Parable of Arable Land” (1967) των Red Krayola. Βασικά κάτι παίζουν, κάνοντας θόρυβο, μέσω ακουστικών ή άλλων εφφέ.

Τώρα, οι στίχοι του Κριάλη είναι κάπως... σουρεαλιστικοί ή και ντανταϊστικοί. Εμένα, σε κάποιες περιπτώσεις μού ακούγονται και κάπως... κουκουτάριοι, αλλά όχι με την πριμιτίβ γραφή του Κουκουτάρα, αλλά με μια σημερινή επιτηδευμένη προφανώς (δείγμα: «Δέκα πιτόγυρα βαρβάτα / καλοψημένα και αφράτα / με γύρο χοιρινό γεμάτα / κρεμμύδι και ντομάτα (αυτά είναι!) / (τι έπαιξε ο άνθρωπος!) / τζατζίκι και πατάτα / Άλλοι τρων τα χοιρινά / κι άλλοι τρων τ’ αρνιά)». Εν τω μεταξύ στο “Pop psychotic medley” ακούς για Ronald Laing, David Cooper, Villa 21 (όχι το συγκρότημα προφανώς) και LSD, ενώ αλλού υπάρχουν αναφορές σε Arnold Schoenberg, “Pierrot lunaire”, J.S. Bach, Κώστα Καρυωτάκη, Σεργκέι Κορόλεφ, Γιούρι Γκαγκάριν κ.λπ. Σχετικά και άσχετα, όλα ανακατωμένα.
Προσωπικά όλο αυτό το υλικό, έτσι όπως είναι αραδιασμένο στην κασέτα, δεν μπορώ να το εντάξω σε μια λογική ροή. Ακολουθεί, θέλω να πω, μια τυχαιότητα, με το ηχητικό κομμάτι να ισορροπεί ανάμεσα στο λόγο, τα ποικίλα samples και τα εφφέ, και σε κάποιες οργανικές παρεμβολές, που δεν ξέρεις αν προέρχονται και αυτές από σαμπλ ή παράγονται μέσω κανονικών παιξιμάτων από τα μέλη της ομάδας (μπορεί και τα δύο, που είναι το πιο πιθανό).
Τέτοια «απροσάρμοστα» άλμπουμ έχουν κυκλοφορήσει στην ιστορία της μουσικής πάρα πολλά μέσα στις δεκαετίες. Ας πούμε τέτοια έκαναν κατά μίαν έννοια οι Intersystems και οι Nihilist Spasm Band, και κυρίως οι Bill Bissett & The Mandan Massacre (όλοι Καναδοί, όλοι από τα late 60s), όπως και άλλοι διάφοροι μέσα στις δεκαετίες φυσικά, οπότε εδώ δεν έχουμε αναγκαστικά κάτι που να μας εκπλήσσει, μα κάτι, πιο πολύ, που να μας προβληματίζει. Ως προς την αναγκαιότητα, εννοούμε, τέτοιων πειραματισμών σε σχέση πάντα με την τοποθέτηση και τη λειτουργικότητά τους στην Ελλάδα του σήμερα και σε κάτι πέρα από το... καπρίτσιο. Αναζητείται, θέλω να πω, μια ευρύτερη πλατφόρμα πάνω στην οποία θα μπορούσε να ενταχθούν και «τα πρώτα τιτιβίσματα». Τώρα, γι’ αυτό καθαυτό το ηχητικό κομμάτι... δεν ξέρω. Είναι από τις περιπτώσεις που θα πρέπει να αποφασίσει ο καθένας μόνος του αν τον αφορά.
Επαφή: https://salto1.bandcamp.com/album/first-chirps