Οι Afasia (Aris Anastasiou φωνή, άλτο σαξόφωνο, Spyridonas Katsaros κιθάρες,
Marita
Malli πιάνο, όργανο, κιθάρες, SerjKon μπάσο, πιάνο, Nestor Orologas ντραμς)
είναι ένα καινούριο νεανικό indie rock συγκρότημα –18άρικα παιδιά–, το οποίο δημιουργήθηκε το 2023 από
μαθητές του Μουσικού Σχολείου Αθήνας.
Δεν πρέπει να μας εκπλήσσει, σώνει και καλά, το νεανικό της ηλικίας. Πολλά παιδιά, στα σίξτις, κατ’ αρχάς, συμμετείχαν σε συγκροτήματα ή ηχογραφούσαν σε νεαρές ηλικίες. Ο Γιώργος Ρωμανός, ο Γιάννης Κιουρκτσόγλου, ο Κώστας Τουρνάς, ο Πασχάλης κ.ά. μπήκαν στις ηχογραφήσεις κάτω από τα 20 χρόνια τους, ενώ πολλοί ήταν κάτω και από τα 18 τους (ο Κιουρκτσόγλου ήταν 16, όταν έπαιζε στους Loubogg και ηχογραφούσε το top garage-punk “She is cool”). Θέλω να πω πως εμένα δεν με εκπλήσσει ένα συγκρότημα, με μέλη σ’ αυτές τις ηλικίες, παρότι στις μέρες μας δεν είναι κάτι σύνηθες. Και υπάρχουν λόγοι γι’ αυτό. Κοινωνικοί να τους πούμε.
Στα σίξτις ο νέος έβγαινε από τα 13-14 χρόνια του για δουλειά. Και όλα αυτά τα παιδιά, στα συγκροτήματα, επιχειρούσαν να συνδυάσουν το πάθος τους για τη μουσική, με το σχολείο, και τη δουλειά (συνήθως νυχτερινή στα κλαμπ). Δεν ήταν εύκολο. Αλλά πολλοί το έκαναν. Σπουδές, δουλειά και χόμπυ μαζί. Σήμερα, όλα αυτά είναι ξεκαθαρισμένα – προς μια άλλη κατεύθυνση βεβαίως. Πας σχολείο είτε αναγκαστικά ή για να βρεις καλή δουλειά μετά, ή και πολύ μετά, στα 30 σου ας πούμε (καθότι έχουν προηγηθεί χρόνια σπουδών, μεταπτυχιακών και διδακτορικών) και βασικά, όλα αυτά, για να βγάλεις λεφτά. Αυτός είναι ο στόχος. Κανείς, δηλαδή ελάχιστοι, σήμερα, παίρνουν τη ζωή στα χέρια τους από τα 17-18 τους, και ακόμη λιγότεροι ζούνε από τη μουσική σ’ αυτές τις ηλικίες. Να το έχουμε αυτό κατά νου, όταν μιλάμε, σήμερα, για ένα νεανικό μουσικό γκρουπ.
Τώρα, και επί του προκειμένου. Οι Afasia, έτσι όπως εμφανίζονται στο “We Will Die Dreaming” [Puzzlemusik, 2026], είναι συμπαθείς,
αλλά για να ξεπεράσουν το στάδιο της «συμπάθειας» και για να μετατοπιστούν προς
ένα επόμενο, χρειάζονται πολλή δουλειά. Βασικά, τα αγγλικά λόγια στα τραγούδια
τους δεν εξυπηρετούν σε κάτι – και γιατί δείχνουν, σαν γκρουπ, πως μπορούν να
τραγουδήσουν στα ελληνικά, μα και γιατί η απόδοσή τους στη συγκεκριμένη γλώσσα
θέλει κι άλλη δουλειά (που δεν ξέρω αν υπάρχει λόγος για να το προσπαθήσουν).
Μπορούν να βελτιωθούν και συνθετικά και στιχουργικά και όσον αφορά τις
ερμηνείες οι Afasia, ενώ
πρέπει να συνεχίσουν να ηχογραφούν, έστω και ερασιτεχνικά, έστω και για πάρτη
τους, αν θέλουν να βρουν επακριβώς τον ήχο τους και τα δικά τους πατήματα.
Εντάξει, υπάρχει ερασιτεχνισμός εδώ, αλλά υπάρχει και θέληση, και σίγουρα ένα
κάποιο ταλέντο. Το οποίο ταλέντο θα πρέπει να καλλιεργηθεί στην πορεία,
προκειμένου να οδηγήσει τους Afasia
σε ακόμη καλύτερα αποτελέσματα. Αν, δηλαδή, είναι ταγμένοι σ’ αυτό που κάνουν
και θέλουν να πάνε ακόμη πιο μακριά.
Το “We Will Die Dreaming” έχει οπωσδήποτε τις στιγμές του (“Dystopia”), δείχνει πως ένα πρώτο επίπεδο έχει κατακτηθεί, αλλά απαιτείται μεγαλύτερη προσπάθεια, για να ακούσουμε κάτι ακόμη πιο αξιόλογο απ’ αυτούς στο μέλλον.
Επαφή: www.puzzlemusik.com
Δεν πρέπει να μας εκπλήσσει, σώνει και καλά, το νεανικό της ηλικίας. Πολλά παιδιά, στα σίξτις, κατ’ αρχάς, συμμετείχαν σε συγκροτήματα ή ηχογραφούσαν σε νεαρές ηλικίες. Ο Γιώργος Ρωμανός, ο Γιάννης Κιουρκτσόγλου, ο Κώστας Τουρνάς, ο Πασχάλης κ.ά. μπήκαν στις ηχογραφήσεις κάτω από τα 20 χρόνια τους, ενώ πολλοί ήταν κάτω και από τα 18 τους (ο Κιουρκτσόγλου ήταν 16, όταν έπαιζε στους Loubogg και ηχογραφούσε το top garage-punk “She is cool”). Θέλω να πω πως εμένα δεν με εκπλήσσει ένα συγκρότημα, με μέλη σ’ αυτές τις ηλικίες, παρότι στις μέρες μας δεν είναι κάτι σύνηθες. Και υπάρχουν λόγοι γι’ αυτό. Κοινωνικοί να τους πούμε.
Στα σίξτις ο νέος έβγαινε από τα 13-14 χρόνια του για δουλειά. Και όλα αυτά τα παιδιά, στα συγκροτήματα, επιχειρούσαν να συνδυάσουν το πάθος τους για τη μουσική, με το σχολείο, και τη δουλειά (συνήθως νυχτερινή στα κλαμπ). Δεν ήταν εύκολο. Αλλά πολλοί το έκαναν. Σπουδές, δουλειά και χόμπυ μαζί. Σήμερα, όλα αυτά είναι ξεκαθαρισμένα – προς μια άλλη κατεύθυνση βεβαίως. Πας σχολείο είτε αναγκαστικά ή για να βρεις καλή δουλειά μετά, ή και πολύ μετά, στα 30 σου ας πούμε (καθότι έχουν προηγηθεί χρόνια σπουδών, μεταπτυχιακών και διδακτορικών) και βασικά, όλα αυτά, για να βγάλεις λεφτά. Αυτός είναι ο στόχος. Κανείς, δηλαδή ελάχιστοι, σήμερα, παίρνουν τη ζωή στα χέρια τους από τα 17-18 τους, και ακόμη λιγότεροι ζούνε από τη μουσική σ’ αυτές τις ηλικίες. Να το έχουμε αυτό κατά νου, όταν μιλάμε, σήμερα, για ένα νεανικό μουσικό γκρουπ.
Το “We Will Die Dreaming” έχει οπωσδήποτε τις στιγμές του (“Dystopia”), δείχνει πως ένα πρώτο επίπεδο έχει κατακτηθεί, αλλά απαιτείται μεγαλύτερη προσπάθεια, για να ακούσουμε κάτι ακόμη πιο αξιόλογο απ’ αυτούς στο μέλλον.
Επαφή: www.puzzlemusik.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου