ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 635

10/4/2025
Θα μιλήσει και η Αλβανία στην Κίνα για τους δασμούς και όλα θα πάνε κατ' ευχήν...

10/4/2025

Ένα από τα λίγα άλμπουμ που αγόρασα διαβάζοντας κριτική στον Ήχο στα 80s - δεν θυμάμαι ποιος την είχε γράψει. Δεν έκλαψα τα λεφτά μου (μου άρεσε τότε - και τώρα μ' αρέσει), αλλά μετά από κάποια χρόνια το έδωσα (όταν ξεφορτώθηκα διάφορα τέτοια).
https://www.youtube.com/watch?v=k3Sf1q9MR8M

9/4/2025
Και αυτό το περιοδικό του Καββαθά για το διάστημα και την επιστημονική φαντασία, που το ξέρουν λίγοι. 

Είχα γράψει παλιά στο δισκορυχείον, Δες το λινκ...
https://diskoryxeion.blogspot.com/2013/02/blog-post_19.html

9/4/2025
Από τα περιοδικά του Καββαθά, που πέθανε σήμερα, αγόραζα μόνο τον Ήχο. Σταθερά στα 80s και στην αρχή των 90s. Κάποια τεύχη τα έχω φυλαγμένα από τότε, αλλά τα περισσότερα τα πέταξα. Μια φορά, προς το 1980, θυμάμαι πως είχα αγοράσει και τους 4Τροχούς, μετά από ψηστήρι φίλου, αλλά αντιλήφθηκα αμέσως πως δεν με ενδιέφεραν και δεν τους ξαναγόρασα. Τα μεταγενέστερα χρόνια θα αγόραζα από τα παλιατζίδικα και μερικά τεύχη του Ήχου από τα σέβεντις, που θα τα εύρισκα φτηνά, πολύ φτηνά, ένα ευρώ το ένα (δεν είναι να δίνεις περισσότερα για τέτοια πράματα), για λόγους μελέτης πιο πολύ... και αυτό που σας βάζω εδώ είναι από το πρώτο τεύχος του περιοδικού, τον Απρίλιο του ’73.
Οι άνθρωποι στην Ελλάδα, το 1973, δεν ήξεραν τι σημαίνει δισκοκριτική. Δεν υπήρχε αυτό το πράγμα τότε στη χώρα. Στην πορεία μάθανε, και αφορμή τους έδωσε ο Ήχος βέβαια. Υπό αυτή την έννοια η παρέμβαση του Καββαθά (ως εκδότη) υπήρξε θεμελιώδης.

Η κριτική για το Βρώμικο Ψωμί είναι ανώνυμη – και είναι μικρότερη σε έκταση από εκείνη για το δίσκο του Πασχάλη που ακολουθεί. Η προηγούμενη αφορά τους MAD…

9/4/2025
"Medusa" ή "Tracce di veleno in una coppa di champagne" (1973) του Gordon Hessler -μια παραγωγή του Θόδωρου Ρουμπάνη γυρισμένη στη Ρόδο, με πρωταγωνιστές τον ίδιο και τους George Hamilton, Cameron Mitchell, Νόρα Βαλσάμη, Luciana Paluzzi κ.ά.- στις "Cult Οψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου [LiFO Books, 2024]

8/4/2025
Λεβέντικο σκληρό ροκ από πατριάρχες του είδους. Όχι στονεράδικα και χαρντροκάδικα αναμασήματα εδώ... (1971)
https://www.youtube.com/watch?v=sY7ZF6A_NzY

7/4/2025
Ακούστε εδώ τραγούδι που έγραψε ο τεράστιος Ψυχογιός για τον Φλωρινιώτη. Το 1978 η κουλτούρα (δηλαδή... 5-10) άκουγε Εκδίκηση της Γυφτιάς, αλλά ο κόσμος άκουγε τούτα δω...
https://www.youtube.com/watch?v=vEI-0b4ctMM

7/4/2025
"Οι Εκβιασταί" (1972) του Παύλου Φιλίππου, με τους Λάκη Κομνηνό, Αντρέα Μπάρκουλη, Σάσα Καστούρα, Άννα Βαγενά κ.ά., και τη μουσική του Γιάννη Σπανού στις "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου" [LiFO Books, 2024]

6/4/2025
Με τέτοια κομμάτια μάσαγαν και τους Black Sabbath...
https://www.youtube.com/watch?v=sfu-k9CKq2w

5/4/2025
 «Και ο Ginsberg όταν ήρθε παλιά (σ.σ. το 1961), κατά κάποιο τρόπο, κατάφερνε και ίσως ήταν καλύτερα γι’ αυτόν, να περπατάει σαν άγνωστος, έχοντας μόνο μερικούς φίλους, παρά όταν ήρθε και έγινε ολόκληρο σούσουρο (σ.σ. το 1993), όπου κάθε δημοσιογράφος που δεν είχε τι να γράψει, έγραφε για τον Ginsberg και το έλεγαν και τα κανάλια, interviews και τέτοια (σ.σ. μέχρι και στον Λάλα είχε δώσει συνέντευξη για Το Βήμα). Απογοητευτικό, που το underground λειτουργεί σήμερα σαν overground. Μπορεί (παλιά) κάποιος να μην ήταν αναγνωρίσιμος, αλλά για τους λίγους με τους οποίους θα ερχόταν σε επαφή, η γνωριμία αυτή ήταν πιο χορταστική, έστω μια χειραψία, από το να μάθεις (σήμερα) ότι βρίσκεται στο τάδε μέρος και να πας στη δεξίωση που θα μιλήσει. Καλύτερα λίγο και καλό, παρά πολύ και σκατά. Το πράγμα χάνει όταν διαλύεται στη μάζα και οι περισσότεροι είναι άσχετοι».
[Κουτρουμπούσης]

4/4/2025
Ταχτσής... Πολλά νοήματα μαζεμένα εδώ, σε τόσο λίγες αράδες...

4/4/2025
>>Αναφερόμενος στην υπόθεση των Τεμπών, διεμήνυσε πως «τώρα πιστεύω πως έχει έρθει η σειρά της ΑΛΗΘΕΙΑΣ να αντεπιτεθεί», προσθέτοντας: «Υπήρξε μια προσπάθεια ΣΥΓΚΑΛΥΨΗΣ της αλήθειας και χειραγώγησης της κοινής γνώμης. Κάποιοι επιχείρησαν να εργαλειοποιήσουν τον ανθρώπινο πόνο για πολιτικά οφέλη»<<
Η απόδοση της ΑΛΗΘΕΙΑΣ, που βαλτώνει κάτω από τις απόπειρες ΣΥΓΚΑΛΥΨΗΣ των πραγματικών περιστατικών, είναι έννοιες και συνθήματα των συλλαλητηρίων για τα Τέμπη, τα οποία (συνθήματα) μετέρχεται ο ΠΘ, τώρα, προκειμένου να αφοπλίσει εκείνους που τα υπερασπίζουν, δηλαδή την κοινωνία.
Την «απογύμνωση του εχθρού», που επιχειρεί ο ΠΘ την περιγράφει παραστατικά ο Γεωργαλάς στη μνημειώδες βιβλίο του «Η προπαγάνδα / Μεθοδική και τεχνική της αγωγής των μαζών».

4/4/2025
"O Ζεστός Μήνας Αύγουστος" (1966) του Σωκράτη Καψάσκη, με τον Γιάννη Φέρτη και την Μπέττυ Αρβανίτη, στις "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου" [LiFO Books, 2024]

3/4/2025
Πέφτουν σωρηδόν σχόλια και λάικ σ' ένα ποστ που είχα κάνει πριν από 5 χρόνια για την Άννα Βίσση. Τι διάολο συμβαίνει και γιατί;

3/4/2025
Μην πυροβολείτε (τα πόδια σας) τους ακροκεντρώους...

3/4/2025
Πρόεδρε πώς θα γλιτώσει ο πλανήτης από τούτον εδώ; 500% δασμοί για κάθε τραγούδι που θα... εξάγει από το στόμα του καλά είναι;

2/4/2025
>>«Το παλαιότερο δίλημμα από την Αριστερά κανόνια ή βούτυρο, είναι σαθρό»<<
Ποια αριστερά τώρα, εδώ μέχρι και οι χουντικοί δήμαρχοι, που ψήφιζαν στο Φεστιβάλ Ελαφρού Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης το '71, ήταν υπέρ του... βουτύρου και κατά των κανονιών.
https://www.youtube.com/watch?v=2GDkan0lbbI

GIANNI MIMMO / OVE VOLQUARTZ σοπράνο, μπάσο-κλαρίνο, φλάουτο από δύο μουσικούς με ιστορία

Ο Gianni Mimmo είναι ο ιταλός σοπρανίστας, για τον οποίον γράφουμε τακτικά στο «δισκορυχείον», ενώ ο Ove Volquartz είναι ο γερμανός μπασο-κλαρινίστας και φλαουτίστας, γνωστός στους... παλιοροκάδες από τη θητεία του στους Annexus Quam, μα και από τις πιο πρόσφατες συνεργασίες του με τον Mimmo (τουλάχιστον για τους αναγνώστες του blog) – και αναφέρομαι στο άλμπουμ των Hughes / Mimmo / Schlechta / Volquartz “Cadenza del Crepuscolo” [Amirani Records, 2023] ή ακόμη και στην παρουσία του στο σχήμα Reciprocal Uncles μαζί με τον Mimmo και τον πρόωρα χαμένο πιανίστα Gianni Lenoci (το άλμπουμ τους “Glance and Many Avenues”, στην Amirani, από το 2015, επίσης κριτικάρεται στο blog). Έχουμε λοιπόν δύο μουσικούς, που γνωρίζονται από χρόνια, και που τώρα ηχογραφούνται, σε φάση ντούο, στο Interplay Studio του Μιλάνου, στις 9 Μαΐου 2024.

Το σετ των Mimmo / Volquartz στο “Say When” [AUT Records, 2025] αποτελείται από έξι tracks, άπαντα συνθέσεις του ντούο, που αναπτύσσονται σε μεσαίες και μεγάλες διάρκειες (από 6:32 έως 10:18). Σ’ αυτά τα συνθέματα οι δύο μουσικοί συνδιαλέγονται και επικοινωνούν μ’ έναν φυσικό τρόπο, δίχως να εκβιάζουν (ηχητικές) καταστάσεις. Τα παιξίματά τους είναι πλήρη, αλλά και σύμφυτα με μια λυρική προσέγγιση των θεμάτων που εξελίσσονται, χωρίς ιδιαίτερες... εξτρεμιστικές διαθέσεις, ακούγοντας και συμπληρώνοντας ο ένας τον άλλον. Τα tempi είναι μεσαία και κυρίως αργά, με τους συνδυασμούς μπάσου και κοντραμπάσου κλαρίνου με σοπράνο, και φλάουτου με σοπράνο, να μαγεύουν κατά τόπους, με την πληθωρικότητα των αποτυπώσεων και τη συνετή ορμητικότητά τους.
Δύσκολη, φαινομενικώς, μουσική, που έχει γίνει με γνώμονα την ανάγκη μιας ολοκληρωμένης επικοινωνίας.
Επαφή: https://autrecords.bandcamp.com/album/say-when

SALSA DE LA BAHIA το τρίτο μέρος της σειράς με latin-jazz από την Bay Area του San Francisco

Το τρίτο μέρος της σειράς “Salsa de la Bahia”, που επιγράφεται “Renegade Queens”, είναι γεγονός. Να υπενθυμίσω πως για τους δύο προηγούμενους «τόμους», τον “Salsa de la Bahia Vol.2, Hoy Y Ayer” [Patois, 2014] και “Salsa de la Bahia, A Collection of SF Bay Area Salsa and Latin Jazz, Vol.1” [Patois, 2013] έχουμε ήδη γράψει στο blog (πριν από έντεκα και δώδεκα χρόνια αντιστοίχως), οπότε, τώρα, με αυτόν τον τρίτο «τόμο», ένα επί της ουσίας 2CD με πλούσιο ένθετο [Patois Records, 2025], μοιάζει να ολοκληρώνεται μια πρώτη απόπειρα να περιγραφεί η σύγχρονη latin σκηνή της San Francisco Bay Area.

Όπως είναι γνωστό στη Δυτική Ακτή των ΗΠΑ (και όχι μόνο στην Ανατολική) ήδη από τη δεκαετία του ’50 αρχίζει να αναπτύσσεται μία πολύ σοβαρή latin και latin-jazz σκηνή. Κυρίως στην San Francisco Bay Area, που αποτέλεσε ορμητήριο για τον Cal Tjader, αλλά και για διαφόρους άλλους οργανοπαίκτες που στάθηκαν δίπλα στον διακεκριμένο βιμπραφωνίστα εκείνα τα παλαιά χρόνια (Bayardo Velarde, Armando Peraza, Mongo Santamaria, Willie Bobo κ.ά.). Να υπενθυμίσω, και εδώ, πως ένα από τα άλμπουμ-εμβλήματα της latin jazz στα fifties, το περίφημο “Mambo with Tjader” του Cal Tjader’s Modern Mambo Quintet, κυκλοφόρησε το 1954 στην Fantasy του San Francisco, και πως δίπλα στον Tjader είχαν συνταχθεί οι Edgard Rosales congas, Manuel Duran πιάνο, Carlos Duran μπάσο και Bayardo Velarde timbales.
Γεννημένος εκείνη περίπου την εποχή (1952) στην ίδια πόλη, ο παραγωγός, συνθέτης και τρομπονίστας Wayne Wallace μεγάλωσε, έζησε και ζει με την latin μουσική, επιχειρώντας να προβάλλει όχι μόνο το σύγχρονο πρόσωπό της αλλά και την ιστορία του ήχου που αγαπάει μέσα από ποικίλες κυκλοφορίες τής δικής του Patois Records. Έτσι, και ανάμεσα σε άλλα, ο Wallace (για άλμπουμ του οποίου θα βρείτε ουκ ολίγες reviews στο δισκορυχείον) θα συνεργαζόταν με την Rita Hargrave, μία φανατική salsera και «ψυχή» πίσω από το ντοκυμαντέρ “The Last Mambo” (2020), επιμελούμενος και το σχετικό soundtrack, ενώ σε παράλληλη κατεύθυνση με την ταινία, θα έρχονταν και τα CD της σειράς “Salsa de la Bahia”, που στόχο είχαν και έχουν να προβάλλουν το σημερινό (και λίγο παλαιότερο) latin δυναμικό της περιοχής.
Στον τρίτο «τόμο» οι Wallace και Hargrave επικεντρώνονται στο γυναικείο δυναμικό της Bay Area, γνωρίζοντάς μας σπουδαίες καλλιτέχνιδες (με τα συγκροτήματά τους) φημισμένες ή και νεότερες, δημιουργώντας μία ούλτρα αξιοπρόσεκτη συλλογή, από δέκα και εννέα tracks, μοιρασμένα σε δύο CD.
Καλλιτέχνιδες με καταγωγή από την Βενεζουέλα, την Κούβα, την Χιλή ή την Κολομβία, που ζουν βεβαίως στην ευρύτερη περιοχή του San Francisco, σαν τις Xiomara Torres, Jackie Rayn, Bobi Céspedes, Christelle Durandy, Kat Parra, Maria Marquez, Sandy Cressman, Carolyn Brandy, Avotcja κ.ά., καταγράφονται εδώ μαζί με τα σχήματα που τις συνοδεύουν, δημιουργώντας ένα πύρινο, ένα εκρηκτικό latin σετ, αποτελούμενο από παραδοσιακά, ιστορικά κομμάτια και βεβαίως από πρωτότυπα καινούρια, πυρπολώντας, όπως λέμε, τις αισθήσεις.
Κλισέ φράσεις, που ανταποκρίνονται πλήρως, όμως, στο υλικό αυτών των δύο CD, που με τόση δουλειά και προσοχή μάς παραδίδει η Patois.
Επαφή: www.walacomusic.com

ΝΙΚΟΣ ΔΡΟΣΟΣ ένα βιβλίο για τον Στέλιο Καζαντζίδη και τον Πάνο Γεραμάνη

Ο 74χρονος Νίκος Δρόσος είναι δημοσιογράφος, με παρουσίες σε διάφορες εφημερίδες (Έθνος, Ελεύθερος Τύπος, Espresso κ.λπ.), με το βιβλίο του «Στέλιος Καζαντζίδης-Πάνος Γεραμάνης, Όπως τους γνώρισα» [Μετρονόμος, 2025], που είναι μικρού μεγέθους και 100 σελίδων, να περιστρέφεται γύρω από το λαϊκό τραγούδι... και βασικά τον Στέλιο.

Το βιβλίο ξεκινάει με το πιο βασικό κεφάλαιο όλων, το «Ο Στέλιος Καζαντζίδης όπως τον γνώρισα», που απλώνεται σε δέκα σελίδες και στο οποίο καταγράφεται η γνωριμία του συγγραφέα με τον θρύλο του λαϊκού τραγουδιού. Μια γνωριμία, που συνέβη μέσω του Πάνου Γεραμάνη, του γνωστού δημοσιογράφου, συγγραφέα και ραδιοπαραγωγού – στενού φίλου του Στέλιου ήδη από το ξεκίνημα της δεκαετίας του ’60. Δρόσος και Γεραμάνης γνωρίζονταν, αφού στο ξεκίνημα του ’80 εργάζονταν αμφότεροι στο «Έθνος» – με τη γνωριμία Δρόσου-Καζαντζίδη να συμβαίνει, τελικά, σ’ ένα συνεργείο αυτοκινήτων στην Καλογρέζα. Έτσι, από εκείνη την πρώτη γνωριμία του με τον Στέλιο, παίρνει αφορμή ο συγγραφέας προκειμένου να περάσει σε μια χαρακτηρολογική περιγραφή του λαϊκού βάρδου, βάσει ορισμένων καθημερινών γεγονότων που θα βίωνε κοντά του.
Από ’κει και κάτω το βιβλίο περιγράφει όψεις της πορείας του Στέλιου στη ζωή και την Τέχνη, ξεκινώντας από την εποχή όπου ήταν άγνωστος ακόμη («Άγνωστες πτυχές από τη ζωή του Καζαντζίδη στα Πλατανάκια Σερρών και στη Ροδώνα Κιλκίς», «Ο Γολγοθάς του Καζαντζίδη μετά τον θάνατο του πατέρα του»), φθάνοντας έως τις «Μεγάλες επιτυχίες», το «Υπάρχω, το «Ούζο Υπάρχω και την Standar[sic]», αλλά και το πώς «Τα σπάσαν Καζαντζίδης-Νικολόπουλος».
Το βιβλίο θα ολοκληρωθεί με τα κεφάλαια «Η γνωριμία του Γεραμάνη με τον Καζαντζίδη» και «Ο Πάνος Γεραμάνης για το Υπάρχω “Έργο σύμβολο για το λαϊκό τραγούδι”» (με το τελευταίο κεφάλαιο να αφορά ένα κείμενο του αείμνηστου Γεραμάνη από το 2001).
Επαφή: www.metronomos.gr

JOKE LANZ & PETR VRBA σκρατς, improv και ηλεκτρονικά

Ο Joke Lanz είναι ένας ελβετός turntablist και ηλεκτρονικάριος (με βάση το Βερολίνο), που υπάρχει πολλά χρόνια στη σκηνή. Η δισκογραφία του ξεκινάει από τα 80s θέλω να πω και ως «σκρατσά» δεν τον θυμάμαι μόνον ως μέλος των Trapeze, για το άλμπουμ των οποίων “Level Crossing” (2023) έγραψα εδώ στο blog πριν από δύο χρόνια, αλλά και από κάποιους WAL, πίσω στα early 00s, όταν είχα γράψει στο «Jazz & Tζαζ» για το άλμπουμ τους “Law & Disorder” στην Unit Records.

Στο πρόσφατο “Mutants in Siberia” (2025) ο Lanz, που παράγει πάντα ήχους από πικάπ, συνεργάζεται με τον τσέχο τρομπετίστα και επίσης ηλεκτρονικάριο Petr Vrba, που έχει και αυτός τη δική του ιστορία –στο blog τον έχω αναφέρει σε σχέση με το “Esox Lucius” (2015), τη συνεργασία του δηλαδή με τους Isabelle Duthoit / Franz Hautzinger / Matija Schellander–, με το άλμπουμ (το “Mutants in Siberia” εννοώ) να είναι ηχογραφημένο στο πολιτιστικό κέντρο Punctum, στην Πράγα, το 2023, πριν αυτό τυπωθεί, σ’ ένα ωραίο all-paper gatefold CD, από την «προχωρημένη» Circum-Disc.
Δώδεκα tracks αποτελούν το άλμπουμ, τα οποία εκτείνονται από 0:45 δευτερόλεπτα έως 5:56 λεπτά. Μέσα, λοιπόν, από αυτές τις τυπικές διάρκειες το «μεταλλαγμένοι στη Σιβηρία» κατορθώνει να δημιουργήσει ένα πολύ δημιουργικό και συνάμα κάπως ασφυκτικό πεδίο αντιπαραβολής ήχων, φυσικών και ηλεκτρονικών, σε συνδυασμό με αλλόκοτα και πνιγηρά φωνητικά (και αυτά από τον Lanz) και με κατεύθυνση σίγουρα avant-improv. Το άλμπουμ έχει ροή, έχει άποψη, έχει ρυθμό, και κυρίως έχει τον τρόπο να σε παγιδεύει σ’ αυτή την ανερμάτιστη σειρά από ήχους, η οποία δεν υπολείπεται και σε συναισθηματικό δόσιμο.
Ένα πολύ καλό CD λοιπόν, για το είδος του ή και πέρα απ’ αυτό.
Επαφή: www.circum-disc.com

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΦΑΣΗΣ 50 χρόνια από το θρυλικό άλμπουμ «Γέλα Κυρία μου» - δώδεκα σπουδαία λαϊκά τραγούδια του Κώστα Ψυχογιού, που αντέχουν μέχρι σήμερα

Δείχνει παράταιρο, σε πρώτη φάση, όταν μιλάς για το 1975 –πενήντα χρόνια πίσω– και για τα τραγούδια εκείνης της εποχής να ξεχωρίζεις ένα δίσκο σαν το «Γέλα Κυρία μου». Το λέω, γιατί συζητάμε για μια κλασική χρονιά της πρώιμης μεταπολίτευσης, στην οποία είχαν κυκλοφορήσει ιστορικοί δίσκοι – όπως το “Canto General” του Θεοδωράκη, τα «10 Χρόνια Κομμάτια» του Σαββόπουλου, τα «Νέγρικα» του Λοΐζου, οι «Δροσουλίτες» του Χάλαρη, τα «Πολιτικά Τραγούδια» του Μικρούτσικου, η «Τρίτη Ανθολογία» του Σπανού και άλλοι διάφοροι.
Κανείς δεν μπορεί να υποτιμήσει όλα τα προηγούμενα (εννοείται αυτό), όμως, από την άλλη, κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει (και) το γκελ που είχε στον απλό κόσμο, και κυρίως στην καθημερινή διασκέδασή του, το «Γέλα Κυρία μου», ένας δίσκος κι ένα τραγούδι, που ακούγονται, σαν να τ’ ακούς για πρώτη φορά, ακόμη και σήμερα – πενήντα χρόνια μετά.

Γιατί, εντάξει με το κοινωνικοπολιτικό και το «έντεχνο» τραγούδι, που έδιναν κι έπαιρναν το 1975, αλλά υπήρχαν κι άλλα άλμπουμ, ελαφρολαϊκά και λαϊκά, όχι σπανίως τυπωμένα για τις λεγόμενες «μικρές» εταιρείες, που έδιναν τη γραμμή της «νύχτας», στα κέντρα της εποχής. Τι θα ακουγόταν στις μικρές ώρες, θες απ’ τις ορχήστρες, θες απ’ τα τζουκ-μποξ; Ο κόσμος είχε ανάγκη, θέλω να πω, και αυτό το είδος του τραγουδιού, που δεν αφορούσε κατ’ ανάγκην τη σκέψη του, αλλά πρωτίστως την καρδιά του – μιλώντας του μ’ έναν γνήσιο, απλό και καθημερινό λόγο.
Συνέπεσαν πολλά για να γίνει το «Γέλα Κυρία μου» (δίσκος και τραγούδι) ένας από τους σταθμούς του 1975. Και βεβαίως ένα από τα βασικά ήταν η παρουσία του ηθοποιού Κώστα Καφάση σ’ ένα από τα πιο αγαπημένα τηλεοπτικά σίριαλ της εποχής, που είχε τίτλο «Η Γειτονιά μας» – γραμμένο από τον Κώστα Πρετεντέρη και σκηνοθετημένο από τον Πέτρο Λεωκράτη. «Η Γειτονιά μας», που προβαλλόταν από την ΥΕΝΕΔ (το τηλεοπτικό κανάλι του Στρατού), ανάμεσα στα χρόνια 1972-1977, είχε κάνει τεράστια επιτυχία, και κάθε ηθοποιός, από τους δεκάδες που θα εμφανίζονταν στο σίριαλ, ήξερε πως, παίζοντας στη «Γειτονιά μας», θα άνοιγε, από μόνο του, ένα νέο παράθυρο στην από ’κει και πέρα διαδρομή του. Συνέβη; Για κάποιους σίγουρα.
Άγνωστοι έως τότε, στο ευρύ κοινό, ηθοποιοί θα γίνονταν εν μία νυκτί διάσημοι στο πανελλήνιο κι ένας απ’ αυτούς ήταν, οπωσδήποτε, ο Κώστας Καφάσης, που θα ενσάρκωνε τον Λευτέρη Κατσαούνη ή Ιωνάθαν, το παιδί του καφενείου της γειτονιάς – ένα μαγαζί που κουμαντάριζε ο αδερφός του, ο καφετζής Μάκης Κατσαούνης (Μάκης Δεμίρης).
Φυσικά, ο Καφάσης δεν ξεκίνησε από τη «Γειτονιά μας», καθώς έπαιζε σε θέατρο και κινηματογράφο, σε δεύτερους και τρίτους ρόλους, σχεδόν από την αρχή της δεκαετίας του ’60 –είχε συμμετάσχει και στη μουσικοθεατρική παράσταση «Οδός Ονείρων» (1962), με τις συνθέσεις και τα τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι, σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού–, όμως το σίριαλ του Πρετεντέρη θα ήταν εκείνο που θα τον έχριζε πρωταγωνιστή. Και θα ήταν στη «Γειτονιά μας», όταν ο Καφάσης, που είχε ανακαλύψει, από νωρίς, μόνος του, το ταλέντο του στο τραγούδι, θα έλεγε και θα ξανάλεγε (βάσει του σεναρίου) πως θα ήθελε να γίνει λαϊκός τραγουδιστής.
Ο Καφάσης είχε ξεκινήσει να τραγουδά μετά το μέσο της δεκαετίας του ’60, ας το πω επαγγελματικά και πάντως από οικονομική ανάγκη, στην μπουάτ Κατακόμβη, στην Πλάκα (Διογένους 12), ενώ μετά από την εμφάνισή του στη «Γειτονιά μας», και «το σώσε» που γινόταν, πιάνει δουλειά στο Φαληρικόν, στις Τζιτζιφιές, το καλοκαίρι του ’73, μαζί με την Σωτηρία Μπέλλου, τον Σπύρο Ζαγοραίο και την Φωτεινή Μαυράκη. Και θα ήταν ο Ζαγοραίος εκείνος που θα του έδινε να πει τον «Αλήτη», το πρώτο τραγούδι που θα ηχογραφούσε ποτέ ο Καφάσης, το οποίο, όμως, θα ακουγόταν για πρώτη φορά στη δισκογραφία το 1976 (σε μια συλλογή της Panivar), μετά από το μπαμ με το «Γέλα Κυρία μου». Πώς είχαν, όμως, εξελιχθεί τα πράγματα;
Την ιστορία, που πρέπει να συνέβη το 1974, την είχε διηγηθεί ο άνθρωπος που ουσιαστικά θα έκανε τεράστιο τον Καφάση, με τα τραγούδια που θα του έγραφε, ο Κώστας Ψυχογιός. Από μια δική του αφήγηση λοιπόν τον ακούμε να λέει στην εκπομπή του Θωμά Μπακαλάκου «Ελληνικό Τραγούδι», που προβαλλόταν από την ΕΡΤ, το 1995:
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/kostas-kafasis-50-hronia-apo-thryliko-almpoym-gela-kyria-moy

ECM NEW SERIES / A Compendium – ένα βιβλίο για την «προχωρημένη» ετικέτα της ECM

Προσφάτως κυκλοφόρησε ένα βιβλίο-κατάλογος μεγάλου μεγέθους (21Χ27) και 264 σελίδων από την ECM Records, που έχει τίτλο “ECM New Series / A Compendium”. Το βιβλίο αυτό είναι αφιερωμένο στην παράλληλη ετικέτα της γερμανικής εταιρείας, την ECM New Series, που ξεκίνησε την πορεία της το 1984 και η οποία 40+ χρόνια αργότερα εξακολουθεί να προτείνει συναρπαστικούς δίσκους.
Το βιβλίο χωρίζεται σε μερικά βασικά κεφάλαια, που καλό είναι να τα αναφέρουμε.

Το ξεκίνημα γίνεται με μια σύντομη δίγλωσση (αγγλικά / γερμανικά) εισαγωγή, που επιγράφεται “Scenes from a Journey / 40 Years of ECM New Series”, για να ακολουθήσει το πρώτο εκτεταμένο κεφάλαιο, που αποκαλείται “Composers”. Εδώ καταγράφονται όλοι οι συνθέτες, που ηχογράφησαν για την ετικέτα. Υπάρχει μία κεντρική φωτογραφία τους, και από ’κει και πέρα οι δίσκοι τους, με τα εξώφυλλά τους, και με όλες τις απαραίτητες πληροφορίες (βασικά τα track lists, το πότε ηχογραφήθηκαν και από ποιους). Η λίστα είναι μεγάλη και κάποιο κύρια ονόματα είναι και εκείνα των Arvo Pärt, György Kurtág, Giya Kancheli, Alfred Schnittke, Tigran Mansurian, Sofia Gubaidulina, Veljo Tormis, Heinz Holliger, Luciano Berio, Heiner Goebbels, Meredith Monk, Steve Reich, Gavin Bryars, Thomas Larcher, Κωνσταντίας Γουρζή, Ελένης Καραΐνδρου κ.ά.
Ακολουθεί μία συνέντευξη του Manfred Eicher, του ιδρυτή και βασικού παραγωγού της ECM Records και των ECM New Series, στον Konrad R. Lienert (Ζυρίχη, 1986), για να ακολουθήσει το επόμενο μεγάλο κεφάλαιο, που αφορά τους εκτελεστές, τους “Performers”. Η λογική της ανάπτυξης και αυτού του κεφαλαίου είναι η ίδια με εκείνη των “Composers”. Μια βασική φωτογραφία και από ’κει και πέρα η ανάπτυξη της δισκογραφίας τους. Μερικά από τα ονόματα των εκτελεστών, που αποτυπώνονται στην έκδοση είναι και εκείνα των Gidon Kremer, András Schiff, Kim Kashkashian, Keith Jarrett, Dennis Russell Davies, The Hilliard Ensemble (με ή χωρίς τον Jan Garbarek), John Potter, Tõnu Kaljuste, Thomas Demenga, Paul Giger, Anja Lechner, Rosamunde Quartett, Λεωνίδας Καβάκος, Danish String Quartet κ.ά.
Το βιβλίο θα ολοκληρωθεί με το κεφάλαιο “Further recordings”, στο οποίο καταγράφονται όλα τα υπόλοιπα άλμπουμ των ECM New Series, που δεν «χώρεσαν» στα κεφάλαια “Composers” και “Performers”.
Το Index με όλα τα ονόματα και τις σελίδες, στις οποίες βρίσκονται τα λήμματά τους βοηθά περαιτέρω.
Η έκδοση είναι αυτό που λέμε «πολυτελείας» (εννοώ σχεδιαστικά υπερ-προσεγμένη) και βασικά ασπρόμαυρη – και λέω «βασικά», γιατί τα λίγα έγχρωμα εξώφυλλα του label εμφανίζονται με τα χρώματά τους. Τούτο σημαίνει πως η εκτύπωση έγινε με τους κανόνες του εγχρώμου, ακόμη και αν η συντριπτική πλειονότητα των σελίδων είναι ασπρόμαυρες.
Το “ECM New Series / A Compendium”, που έχει τυπωθεί σε 2000 αντίτυπα παγκοσμίως, μπορεί κάποιος-α να το βρει στα ενημερωμένα βιβλιοπωλεία-δισκοπωλεία.

Η ECM Records και οι ECM New Series εισάγονται από την AN Music

MILA TRANI μια τραγουδίστρια-τραγουδοποιός, που κινείται μεταξύ Βαρκελώνης και Μιλάνου

Η Mila Trani είναι μία τραγουδίστρια-τραγουδοποιός, που κινείται μεταξύ Βαρκελώνης και Μιλάνου, έχοντας σπουδές σε ποικίλα μουσικά ιδιώματα – από afro-cuban και afro-brazilian, έως ασιατικά (κουρδικά, ινδικά) και βεβαίως μεσογειακά (της ανατολικής Μεσογείου ή μη). Όλα αυτά τα εντάσσει στις συνθέσεις της, οι οποίες αποκτούν έτσι ένα μελετημένο ethnic χρώμα.

Μέσα λοιπόν στο ευρύτερο περιβάλλον της world music εντάσσονται τα τραγούδια της Trani, που αποτελούν αυτό το πιο νέο CD της, το οποίον αποκαλείται “Menta Selvatica” [Segell Microscopi, 2025]. Προτείνοντας, βασικά, πρωτότυπο υλικό, η Trani έχει τον τρόπο να ελκύει με τα κομμάτια της, και γιατί όχι να εντυπωσιάζει κιόλας – αφού πέρα από εκφραστική ερμηνεύτρια, γνωρίζει και πώς να τα «ντύνει» ενορχηστρωτικά, δημιουργώντας άψογα αποτελέσματα.
Φυσικά, προς αυτή την κατεύθυνση την βοηθά το πιο στενό σχήμα, που εδώ την συνοδεύει και που αποτελείται από τους Bartolomeo Barenghi κιθάρα, tiples, Sandrine Robilliard βιολοντσέλο και Martí Hosta κρουστά – με την Trani να τραγουδά, να συνθέτει και να γράφει τους στίχους. Δίπλα σ’ αυτή τη βασική ομάδα προστίθενται τώρα έξτρα μουσικοί σε βιολί, bajo, κοντραμπάσο και νέι (παίζει ο Χρήστος Μπάρμπας, γνωστός και από άλλες ιβηρικές συνεργασίες του), που δημιουργούν τα επιπλέον ηχοχρώματα, που κάθε φορά έχουν ανάγκη τα τραγούδια.
Οπωσδήποτε και τα πλούσια ηχοχρώματα της Ιβηρικής έχουν διακριτό ρόλο εδώ, με το fado να αποτελεί μια ουσιαστική επιρροή, σε tracks όπως το “Sentimento” ή το “Sorella malinconia”, με το όλον άκουσμα να είναι απόλυτα οικείο και στους έλληνες ακροατές, που γνώρισαν τοιούτα ηχοχρώματα από τα χρόνια του ’90.
Επαφή: www.microscopi.cat

MATTHEW MUÑESES / RIZA PRINTUP κάπως σαν φιλιππινέζικη jazz

Παράξενη κυκλοφορία. Ένα ζευγάρι μουσικών με φιλιππινέζικη καταγωγή που ζει στις ΗΠΑ, ο σαξοφωνίστας Matthew Muñeses και η αρπίστρια Riza Printup, προτείνουν ένα άλμπουμ, το οποίο μέσα από ένα ευρύτερο πνεύμα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί έως και “jazz”.

Το άλμπουμ αυτό έχει τίτλο “Pag-Ibig Ko Vol.1” (σε μία από τις γλώσσες των Φιλιππίνων, την tagalog, που ομιλείται από το 1/4 του πληθυσμού, “pag-ibig ko” σημαίνει «αγάπη μου») και περιλαμβάνει οκτώ tracks, συντεθειμένα από φιλιππινέζους συνθέτες – παλαιότερους και νεότερους. Τα ονόματά τους μπορεί να μην φανερώνουν πολλά, για εμάς τους Έλληνες, όμως αυτό δεν σημαίνει κάτι αναγκαστικώς, ιδίως αν αναφέρεται κανείς στον José Rizal (1861-1896), που θεωρείται κάτι σαν «εθνικός ήρωας» για τις Φιλιππίνες, ή τον Miguel Velarde Jr. (1913-1986), έναν από τους πιο γνωστούς φιλιππινέζους συνθέτες του 20ου αιώνα, με παρουσία και στον τοπικό κινηματογράφο. Άλλα ονόματα, που συμπεριλαμβάνονται στο άλμπουμ, είναι κι εκείνα των Gabriel de Guzman, Ernani Cuenco, Nicanor Abelardo και Dolores Patero.
Κατ’ αρχάς το γεγονός ότι το “Pag-Ibig Ko Vol.1” (2025) είναι τυπωμένο για την Irabbagast Records, του γνωστού μας φιλιππινεζο-αμερικάνου σαξοφωνίστα Jon Irabagon, σημαίνει κάτι. Ο Irabagon, θέλω να πω, γνωρίζει πρόσωπα και καταστάσεις σε σχέση με τη μουσική της προγονικής πατρίδας του, έχοντας τον τρόπο, όλα αυτά, να τα προβάλλει και να τα αναδεικνύει. Καλεί, λοιπόν, τους Muñeses και Printup να προχωρήσουν τις ιδέες τους, παρουσιάζοντας μιαν άλλη όψη κάποιων τραγουδιών αγάπης των Φιλιππίνων, που οπωσδήποτε θα έχουν, άλλα μεγαλύτερη και άλλα μικρότερη, ιστορία.
Το αποτέλεσμα είναι να προκύψει ένα άλμπουμ γλαφυρότατο, μελωδικότατο (οι ενορχηστρώσεις για σαξόφωνο και άρπα είναι υπεύθυνες για την ακροαματική ευφορία), με πραγματικούς συνθετικούς θησαυρούς, όπως είναι τα tracks “Dahil sa iyo” (Miguel Velarde Jr.), “Kundiman ni Rizal” (José Rizal) και “Canto de María Clara” (José Rizal), δίχως να υστερεί κανένα από τα υπόλοιπα.
Επαφή: www.matthewmunesesmusic.com, www.rizaprintup.com

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 634

2/4/2025
Το "Έγκλημα στο Καβούρι" (1974) του Κώστα Καραγιάννη, με τους Λάκη Κομνηνό και Βαγγέλη Σειληνό στις "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου" [LiFO Books, 2024]

2/4/2025
Οι Graham Bond, Dick Heckstall-Smith, Jack Bruce και Ginger Baker θυμίζουν, με τις κινήσεις τους, φιγούρες από την τηλεοπτική διαστημική σειρά με κινούμενες κούκλες Thunderbirds, που βλέπαμε και στην Ελλάδα, σαν παιδιά, στα σέβεντις (προβαλλόταν στην Αγγλία από το ’64). Απίστευτο κλιπ, από την weird κωμωδία του Robert Hartford-Davis “Gonks Go Beat” (1964).
https://www.youtube.com/watch?v=bUwrjbeXK-0

1/4/2025
Την Πρωταπριλιά του 1983, λίγο πριν δώσω πανελλαδικές, είχα παρατήσει τα διαβάσματα (τον Σπανδάγο, τον Κουγιουμτζόπουλο και τους Κορέση-Ντάση) και ήμουν στημένος στην τιβί για να δω τον Σαββόπουλο στο Παλαί ντε Σπορ. Τα Τραπεζάκια Έξω δεν είχαν κυκλοφορήσει ακόμη, αλλά είχαμε πληροφορηθεί πως οσονούπω θα βρίσκονταν στα δισκάδικα, και πως στη Θεσσαλονίκη θα ακούγονταν και καινούρια κομμάτια (από το επερχόμενο άλμπουμ). Τον Σαββόπουλο τον είχα δει ήδη δύο φορές live και το γεγονός ότι δεν ήμουν στο Παλαί εκείνη τη νύχτα θα πρέπει να το αποδώσω, μάλλον, σ’ ένα κακό παιγνίδι της τύχης, αφού λίγες μέρες αργότερα θα ήμασταν για την 5ήμερη της εποχής στη Θεσσαλονίκη! Είχα προσπαθήσει, δε, να την αλλάξω την ημερομηνία της εκδρομής, γιατί κάτι ήμουνα τότε στο 15μελές –δε θυμάμαι τι– αλλά δεν το ‘χα καταφέρει... Πάντως η συναυλία αυτή είναι από τις λίγες, τις ελαχιστότατες, για τις οποίες λέω πως παρότι δεν ήμουν εκεί, κατά βάθος ήμουν...
https://www.youtube.com/watch?v=0YT20rPza8I

1/4/2025
>>Ήτανε ιδιόμορφος. Γιατί... κοιτάξτε να δείτε... παντρεύτηκε με τη Μαρινέλλα και σε δυο χρόνια χώρισαν<<
Και τι έγινε άμα χώρισαν σε δυο χρόνια; Ένα ζευγάρι μπορεί να χωρίσει για χίλιους-δυο λόγους και σ’ ένα μήνα. Και γιατί έφταιγε η «ιδιομορφία» του Στέλιου και όχι της Μαρινέλλας ή και των δυο μαζί; Και γιατί να ήταν η «ιδιομορφία» ο λόγος του χωρισμού και όχι, απλά, το γεγονός πως δεν ταιριάζανε; Ήμασταν παρόντες κι έχουμε γνώμη, για το τι μπορεί να συνέβη ανάμεσα σ’ ένα ζευγάρι; Ή έχουμε πληροφορίες μόνο από το ένα μέτωπο; Γιατί να προσάπτεται στο Στέλιο μια τέτοιου τύπου ρετσινιά, στηριζόμενη, μάλιστα, σ’ έναν αποτυχημένο γάμο; Και τι σημαίνει... αποτυχημένος γάμος; Τι μπορεί να σημαίνει αυτό, για το χαρακτήρα ενός ανθρώπου;
Ό,τι να ’ναι...
--------------------------------
>>Σπατάλησε τον εαυτό του με την πρώτη του γυναίκα (σ.σ. την τρίτη εννοεί). Έπεσε σε μεθύσια, ναρκωτικά και τον έσωσε η Γκερέκου<<
Είχε ντύσει στα χρυσά ο Τόλης τη Μαρινέλλα και όταν χωρίσανε, τον ρώτησε ο Μάτσας, αν τα πήρε πίσω...
Δηλαδή για κάτσε, με συγχωρείς τώρα... Υπάρχει άντρας που θα κάνει κάποιο δώρο σε μια γυναίκα –μικρό, μεσαίο, μεγάλο, δεν έχει σημασία, ο καθείς και το βαλάντιό του– και μετά, όταν χωρίσουνε, θα πάει να το ζητήσει πίσω; Ρε, σ’ εσάς το λέω, το δώρο να πας να το ζητήσεις πίσω; Ρε τι ακούμε πρωταπριλιάτικα;
Μήπως υπήρχαν κι άλλοι φίλοι και γνωστοί του Τόλη και του τα λέγανε αυτά, και γι’ αυτό το ριξε στα… μεθύσια και τα ναρκωτικά;

1/4/2025
Έχω δει-ακούσει κανα-δυο αφηγήσεις του Μάκη Μάτσα στον άσχετο Πορτοσάλτε και δεν μπορείς να βγάλεις άκρη. Το λέω, γιατί δεν υπάρχει πουθενά μια έστω και περίπου χρονολόγηση των όσων ακούς. Λέει ο Μάτσας π.χ. ότι ο Μαχαιρίτσας είχε πιάσει δουλειά στη Μίνως σαν κούριερ, αλλά δεν λέει πότε. Αυτό πρέπει να συνέβη προς το τέλος των σέβεντις ή έστω στην αρχή των έιτις. Αφήνω το γεγονός πως η λέξη κούριερ είναι άστοχη, γιατί δεν την χρησιμοποιούσε κανείς τότε. Διανομέας ήταν η λέξη της εποχής. Τέλος πάντων με τα λίγα με τα λιγότερα ο Μάτσας μας λέει πως ήταν αυτός που ανακάλυψε κατά μίαν έννοια τον Μαχαιρίτσα(!), όταν ο Μαχαιρίτσας δισκογραφούσε ήδη μια δεκαετία, πριν τραγουδήσει για πρώτη φορά στη Μίνως.
Πορτοσάλτε ασχολήσου με το Μητσοτάκη, με τον Αντρουλάκη, και με τους υπολοίπους και άσε τη δισκογραφία για καναν άλλονε. Να βγάλει και κανας άλλος κανα φράγκο, που να ξέρει και πέντε πράματα δηλαδή.
(Και δεν αναφέρομαι στον εαυτό μου, καθότι δεν έχω καμία όρεξη να συζητάω ούτε στη τιβί, ούτε στο ραδιόφωνο για τέτοια θέματα. Αν έχω να πω κάτι προτιμώ να το γράφω.)
Σας έπιασε η καΐλα τώρα, όλους, με τη δισκογραφία – αφού πρώτα τη θάψατε...

31/3/2025
Κεφάλια ψηλά, στην τσέπη λιανά
σιωπηλή πλειονότης
Στο ράφι τιμές και δόξες παλιές
λαμπρή αρχαιότης
Σφιχτές αγκαλιές, βροχή καρπαζές
στο γύψο νεότης
Yamaha, hot-pants, ασφάλεια και τανκς
πλήρης ισότης
Εμπρός όλοι μαζί παιδιά
για μια καινούρια μεγάλη Ελλάδα!
Εφάμιλλο του «Σκόνη, πέτρες, λάσπη» και το ίδιο διαχρονικό. Από τα καλύτερα κομμάτια του Πουλικάκου / Εξαδάκτυλου...
https://www.youtube.com/watch?v=aswGv_9gI_o

31/3/2025
"Πειραματόζωο" (1975) του Γιάννη Κοκκόλη στις "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου [LiFO Books, 2024]

29/3/2025
Το είχα βάλει σε σχόλιο, πριν από κάτι βδομάδες, αλλά τώρα το κάνω ποστ. Έτσι θα έπρεπε να γράφονται τα λαϊκά τραγούδια σήμερα. Με τέτοιο drive...
https://www.youtube.com/watch?v=l8NhZ39gHKo

29/3/2025
Πότε θα ξανανοίξει να ξαναπάμε, ν' ακούσουμε καμιά τζαζιά (λέμε τώρα);

28/3/2025
>>Αυτοψία στο Καλλιμάρμαρο διενέργησε η Λίνα Μενδώνη το πρωί της Παρασκευής (28/3), μετά από δημοσίευμα εφημερίδας που έκανε λόγο για «κατασκευή-έκτρωμα» στον χώρο μπροστά από το Παναθηναϊκό Στάδιο.<<
Περίμενε την εφημερίδα να βγει μπροστά, για να πάρει χαμπάρι τη βαρβαρότητα που συμβαίνει μπροστά από το Στάδιο. Να δω τώρα τι θα κάνει... Θα τους πει να το γκρεμίσουν; Ποιοι έδωσαν άδειες, έστω και προσωρινές, γι’ αυτό το έκτρωμα; Δεκάδες αίθουσες υπάρχουν στην Αθήνα. Τι μαγκιά είναι αυτή να θες να "χτίσεις" μπροστά από το Στάδιο... έστω και για μια ώρα, και να βρίσκεις άτομα που να σου λένε «ναι»;

28/3/2025
Οι συζητήσεις μας με τον Ανδρέα Σταματόπουλο, στον Flash 99,4 της Θεσσαλονίκης, για τις "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου" [LiFO Books, 2024] και το "Ραντεβού στο Κύτταρο" [Όγδοο, 2024]. Για τις φίλες και τους φίλους, που ενδεχομένως δεν τις έχουν ακούσει...
https://www.youtube.com/watch?v=kquYlelUI_I
https://www.youtube.com/watch?v=TKSpPy4nh4U

27/3/2025
 «Τα σκληρά ναρκωτικά είναι το γουρούνι της κοινότητάς μας. Είναι το όπλο του Ανθρώπου εναντίον μας, μεταμφιεσμένο σαν ένα κομμάτι του περιθωρίου. Το μεγαλύτερο ψέμα που κυκλοφορεί για την ηρωίνη είναι ότι σε σκοτώνει, ότι σου κάνει κακό σαν άτομο, ότι είναι επικίνδυνη. Αυτά είναι μπούρδες. Θα σκοτώσει την κοινότητά μας, την επανάστασή μας, πολύ πριν σκοτώσει μεμονωμένα άτομα».
Julius Lester
https://www.youtube.com/watch?v=x4xxCnvlYUM

27/3/2025
Κάποτε είχα αγοράσει τον δίσκο (LP) μόνο και μόνο γι' αυτή τη φοβερή μοντάδικη-νόρθερν σόουλ διασκευή. Ακούγεται, δε, και στον ελληνικό κινηματογράφο η εκτέλεση, γιατί το Sunny με τους Alan Bown Set είχε κυκλοφορήσει και σε ελληνικό 45άρι...
https://www.youtube.com/watch?v=xbSGQCzPLFQ

26/3/2025
Φοβεροί μουσικοί, παικταράδες, πολύ δεμένο συγκρότημα, αλλά τραγούδια... ό,τι να'ναι. Αυτό το οργανικό τους, πάντως, το γουστάρω πολύ - παρότι είχαν πάρει μπροστά τα σύνθια στη δισκογραφία, αντικαθιστώντας τα κλασικά πληκτροφόρα (χάμοντ, φαρφίζες κ.λπ.). Sunset.
https://www.youtube.com/watch?v=uLP_LpRqTTQ

26/3/2025
"Από Μπουζούκια σε Μπουζούκια" (1962) του Πάνου Κουτρουμπούση στις "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου" [LiFO Books, 2024]

25/3/2025
Ο Πετρίδης στα έιτις δεν έβαζε στο ράδιο Henry Cow, Faust και Gong, επειδή τα γούσταρε. Τα έβαζε, επειδή αυτά τα γκρουπ είχανε ηχογραφήσει στη Virgin. Γιατί, αν τα γούσταρε τότε θα έβαζε και Stormy Six, και Samla Mammas Manna, και Univers Zero, και Wha ha ha, και Iconoclasta, και άλλα παρεμφερή...
[Με αφορμή και το προηγούμενο ποστ]

25/3/2025
Ρε Νίκο έδωσες την κόκκινη κάλτσα των Henry Cow, για να πάρεις Queen; Αν είναι δυνατόν! Δηλαδή διώχνεις την γκρουπάρα, για να πάρεις, τώρα, ό,τι να ’ναι; Δικαιολογείσαι, όμως, γιατί ήσουνα πιτσιρικάς. Και μπράβο, γιατί επανόρθωσες μεγάλος... Από το σημείο που δείχνω στο λινκ...
https://www.youtube.com/watch?v=WRZmbBHcaXI&t=2008s

ΤΑΣΟΣ ΓΚΡΟΥΣ 1970-1974 τραγούδια ενάντια στη δικτατορία

Παράξενος δίσκος. Παράξενο CD-book δηλαδή το «Οι Ρίζες του Κόσμου» [Μετρονόμος, 2024], καθώς περιλαμβάνει τραγούδια του Τάσου Γκρους, που φτιάχτηκαν στα χρόνια της δικτατορίας, στο διάστημα 1970-74, και τα οποία δισκογραφούνται τώρα για πρώτη φορά. Φυσικά, και εξαιτίας της τότε συγκυρίας, τα τραγούδια δεν μπορεί παρά να είναι πολιτικού προσανατολισμού – και όντως, δηλαδή, αφού εδώ μελοποιούνται ποιήματα των Κώστα Βάρναλη, Κώστα Καρυωτάκη, Γιάννη Ρίτσου, Πάμπλο Νερούδα και Ναζίμ Χικμέτ. Άρα έχουμε να κάνουμε μ’ ένα έντεχνο άλμπουμ μελοποιημένης ποίησης, που έχει τον τρόπο να υποβάλλει, μεταφέροντας ανεπαίσθητα και όχι φωναχτά τα όποια μηνύματά του. Αν και θα πρέπει να σημειώσω πως «Οι Ρίζες του κόσμου» καλό θα ήταν να ακουσθούν ως προϊόν εκείνων των δύσκολων ετών, και όχι κατ’ ανάγκην ως ένας δίσκος που μπορεί να αφορά (και) τη σημερινή κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα.

Κάπως σαν «χρέος», έναντι στη νεότητά του και στους τότε συντρόφους του, αντιλαμβάνομαι αυτή την κυκλοφορία από τον Γκρους, που ολοκληρώνεται με την ερμηνευτική προσφορά του Αλέξανδρου Καψοκαβάδη και της Αργυρώς Καπαρού (τραγουδά και ο ίδιος ο συνθέτης). Επίσης, ο Καψοκαβάδης είναι εκείνος που έχει επιμεληθεί την ενορχήστρωση των τραγουδιών, δημιουργώντας ένα σεμνό, χαμηλών τόνων και λεπτών αποχρώσεων περιβάλλον, φέρνοντας στη μνήμη μου ηχοχρώματα παλαιότερων δίσκων του Χρήστου Λεοντή.
Παρότι ο Γκρους χρησιμοποιεί, σε κάποιες περιπτώσεις, στίχους που τους έχουμε ακούσει μελοποιημένους και από άλλους συνθέτους (και βασικά αναφέρομαι στην «Μπαλάντα του κυρ Μέντιου» του Βάρναλη) εντούτοις καταφέρνει να δημιουργήσει το δικό του περιβάλλον πολιτικού τραγουδιού –με κομμάτια σαν τα «Πρόλογος» (Κ. Βάρναλης), «Ο Μιχαλιός» (Κ. Καρυωτάκης), «Κύκλος» (Κ. Βάρναλης), «Νανούρισμα Ι» (Ναζίμ Χικμέτ, μτφ. Γιάννης Ρίτσος), «Το βουνό και το ποτάμι» (Πάμπλο Νερούδα μτφ. Τάσος Γκρους)–, συγκινώντας με την απλότητα και την ουσία της δικής του προσέγγισης.
Επαφή: www.metronomos.gr