Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2026

CASSANDRA WILSON (1955-2026): η πορεία της μεγάλης τραγουδίστριας της τζαζ, που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή – στις δεκαετίες του ’90 και του 2000 υπήρξε πρώτο όνομα, προτείνοντας δίσκους που έγραψαν ιστορία

Στη δεκαετία του ’90 η τζαζ επιχειρούσε να επαναπροσδιορίσει το ίχνος της και τραγουδίστριες σαν την Cassandra Wilson βρίσκονταν, με τους δίσκους και τα live τους, στην πρώτη γραμμή του ενδιαφέροντος. Μπορεί και στα έιτις να συνέβησαν πολλά, κυρίως σ’ ένα περισσότερο υπόγειο επίπεδο, αλλά στα 90s η τζαζ θα απασχολούσε ξανά έντονα το μεγάλο κοινό και φωνές, όπως εκείνη της Wilson, θα έκαναν τη μεγάλη διαφορά.
Η
Wilson προερχόταν από την προχωρημένη άφρο-νεοϋορκέζικη σκηνή του Μ-base στα 80s (Steve Coleman, Geri Allen, Greg Osby κ.ά.), που είχε να κάνει βασικά μ’ έναν τρόπο αντίληψης της τέχνης γενικότερα, και όχι μόνο της μουσικής, ούτε αναγκαστικά της τζαζ –με περισσότερο «ανοιχτές» επιρροές, όσον αφορά τη μουσική, αρμονική ακρίβεια, ισχυρό ρυθμικό υπόβαθρο και αυστηρούς αυτοσχεδιασμούς που δρούσαν σαν μοντέλα ανάπτυξης των μελωδιών–, όμως ήταν στα 90s, με το που θα πατούσε πόδι (η Wilson) στην εταιρεία Blue Note, όταν θα έκανε εντελώς σαφείς τις επιδιώξεις της.
Αναφέρομαι στον δίσκο της “Blue Light 'Til Dawn” [Blue Note, 1993], στον οποίο η ερμηνεύτρια από τον Μισισιπή, θα παρουσίαζε μια σειρά τραγουδιών, πρωτότυπα και διασκευές, που πατούσαν εξίσου στην τζαζ, στο φολκ και το blues, εμβαθύνοντας με τον δικό της τρόπο σε κάθε τι, και δημιουργώντας, εν πάση περιπτώσει, ένα νέο, ένα δικό της τρόπο αφήγησης, παλαιό και καινούριο μαζί, που θα μπορούσε να αποτελέσει πρόταση. Ναι μεν επιστροφή στις ρίζες της αμερικάνικης μουσικής, αλλά μ’ έναν τρόπο σύγχρονο, που να λαμβάνει υπ’ όψη του την επικοινωνία των επιμέρους υφών κοιτώντας προς το μέλλον.
Με «γεμάτη», βαθιά και δυνατή φωνή, χαρακτηριστικού φαλσέτου, που την κάνει ζεστή και θωπευτική, χωρίς να χάνει ποτέ τα δυναμικά στοιχεία της, η Cassandra Wilson δείχνει πώς, με ποιον τρόπο, τα blues του Robert Johnson (“Come on in my kitchen”, “Hellhound on my trail”) και οι folk-rock-country μπαλάντες της Joni Mitchell και του Van Morrison (“Black crow”, “Tupelo honey”) θα μπορούσε να αποκτήσουν μια νέα υπόσταση, στην εποχή του έντονου ανακατέματος των παραδόσεων και του ηχητικού επαναπροσδιορισμού των πάντων.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/cassandra-wilson-1955-2026-i-poreia-tis-megalis-tragoydistrias-tis-tzaz-poy-efyge

2 σχόλια:

  1. Nikos Michelarakis
    Πολλές φορές δεν ήξερα αν τραγουδάει άντρας η γυναίκα, οτι χρώμα ήθελε έβαζε και έβγαζε!

    Vassilis Tzavaras
    Πολύ ωραίο κείμενο!!!
    Αγαπημένος δίσκος το «Traveling Miles».

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Gregory Williams
    Cassandra Wilson once called Jazz "a good old boy club " she said few women have been able to assert themselves as composers - not just as songwriters but composers- and bandleaders. Then she began to change things.Besides writing many of her own songs, in the late 1990's she was commissioned by Lincoln Center in New York city for six performance.She interpreted and produced the works of Miles Davis, the trumpeter and creative artists who died in 1991. Even so,she says " the bias against women jazz singers is like racism - it doesn't go away!! This talented, outspoken art is a wide-ranging performer. She can sound like Sarah Vaughan or her idol, Betty Carter. Her voice can be deep,dark and seductive. She has a sparkling presence, her hair in long blonde twists swinging as she bursts upon the stage. Cassandra is at home with jazz and Blues, with pop,and country and western. She can get deep into Bules or torch songs and then delight audience with her emotional version of Patsy Cline's great country hit " Crazy " Cassandra is simply at home on center stage. She learned about it early on in her career!!! Most fans compare her to Betty Carter " I do my way attitude!! However Cassandra can switch up and by recording Blue Skies this album was named the album of the year 1988 !! Cassandra Wilson

    ΑπάντησηΔιαγραφή