MOONSHINE EFFECT μια ελληνική παραγωγή με indie, αλλά και με κάποιες folk αναφορές

Οι Moonshine Effect δημιουργήθηκαν πριν από τρία χρόνια στην Αθήνα, αλλά δεν είμαι 100% σίγουρος αν πρόκειται για ένα αμιγώς ελληνικό συγκρότημα – καθότι από τα ονόματα (που μπορεί να είναι αληθινά ή όχι) δεν μπορείς να αντιληφθείς το άπαν. Τέλος πάντων... αυτά δεν έχουν και τεράστια σημασία. Μέλη των Moonshine Effect είναι οι: Pinto de Lima μπάσο, Nikos Darilas κρουστά, Theodoros Dremetsikas πλήκτρα, drum edit, Kostas Lamda πλήκτρα, Johnny Dell’Orso κιθάρες και Jacqueline Chermille φωνή.

Τι παίζουν οι Moonshine Effect στο “Our Eyes Should Meet” [Moonshine Effect Recordings / B-otherSide Records, 2018]; Αυτό οπωσδήποτε είναι πολύ πιο σαφές. Έχουν μια ποπ χροιά, αλλά το βασικό τους είναι μια indie, με κάποια στοιχεία folk, αφήγηση. Τα φωνητικά τής Jacqueline Chermille (μου θυμίζει με τον τρόπο που τραγουδάει πάρα πολύ την Françoise Hardy) είναι ωραία οπωσδήποτε, αλλά είναι και κάπως ψυχρά ή έστω… cool («ψυχρό» και «cool» δεν είναι το ίδιο - χα!) – με το όλον να θυμίζει περισσότερο τις μπαλάντες των Velvets, παρά ας πούμε τον Nick Drake, τσιτάτο του οποίου διαβάζουμε στο ένθετο (“someday our ocean will find it’s shore”).

Πάντως ένα είναι σίγουρο. Οι Moonshine Effect εμμένουν στη μελωδία, που είναι πιο πολύ… indie, παρά folk ή φολκίζουσα (το ξαναλέω) και αυτό το υποστηρίζουν παραπάνω από αξιοπρεπώς – δηλαδή πολύ καλά. Είναι η φωνή, εννοώ, της Chermille, που κερδίζει τις εντυπώσεις με την αβίαστη αφηγηματικότητά της, και βεβαίως η μπάντα, που ξέρει άλλοτε να συνοδεύει διακριτικώς, και άλλοτε να τα χώνει (πάντα με μέτρο και με ουσία).

Ωραίο άκουσμα… και μπράβο στα παιδιά και καλή συνέχεια.

Επαφή: bothersiderecords@gmail.com

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 107

12/7/2018
ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΑ…
Τον μοναδικό αγώνα στο Μουντιάλ που είδα –ίσως δω και τον τελικό– ήταν το Αγγλία-Κροατία. Δεν είχα τι να κάνω, βαριόμουν και είπα να πάω στο webtv της EΡT και να δω. Ωραία περιγραφή, cool, από τον άγγλο σπήκερ (να το λέμε κι αυτό – γιατί με τους Έλληνες δεν ξέρω τι παίζει).
Λοιπόν, ένα-δυο συμπεράσματα. Κάκιστη η Αγγλία, με άθλιο ποδόσφαιρο, δηλαδή μη-ποδόσφαιρο. Αν είναι δυνατόν μια τέτοια ομάδα να φτάνει στους 4 ενός Μουντιάλ – μεγάλη παρακμή και όνειδος. Η Κροατία ήταν πολύ καλύτερη φυσικά και κέρδισε δίκαια (έπρεπε, δε, να είχε χώσει 2-3 γκολ ακόμη). Αλλά για να μην υπάρχει παρεξήγηση, όταν λέω «πολύ καλύτερη» εννοώ πως βλεπόταν (απλώς βλεπόταν) μόνο στην τελευταία μισή ώρα του αγώνα (και στην παράταση), γιατί μέχρι το εξηκοστό λεπτό περίπου το ματς ήταν για τα σκουπίδια.  
Ποδόσφαιρο χωρίς φαντασία, χωρίς φανταιζί παίκτες, είναι χειρότερο και από… κολύμβηση. Περιττό, δε, να πω πως όλοι αυτοί οι μαντράχαλοι στα σέβεντις δεν θα έπαιζαν ούτε στα τσικό των ομάδων τους. Αυτή είναι η αλήθεια.  
Στον τελικό θα υποστηρίξω Κροατία, γιατί τη Γαλλία έμαθα να μην την υπολήπτομαι στο ποδόσφαιρο, επειδή μεγάλωσα στη δεκαετία του ’70 και τότε… δεν υπήρχε γαλλικό ποδόσφαιρο. Όλο το γαλλικό ποδόσφαιρο νόμιζα πως ήταν οι ελληνογάλλοι άσσοι του ΟΣΦΠ – ο Υβ, ο Αργυρούδης και ο Κουρμπής και μάλλον δεν είχα άδικο! Εντάξει στα έιτις με κάτι Πλατινήδες, με κάτι Ζιρέδες και με κάτι Ροστό, εντάξει και μ’ εκείνον τον παικταρά τον… Αρνί (τον Τιερί Ανρί εννοώ) τις επόμενες δεκαετίες, αλλά επειδή δρω συναισθηματικά με το τόπι, κι επειδή δεν γαλουχήθηκα, όπως προείπα, με το γαλλικό ποδόσφαιρο στα παιδικάτα μου, δεν μ’ ενδιαφέρουν καθόλου οι Γάλλοι. Θα μου πεις… σ’ ενδιαφέρουν οι Κροάτες; Όχι, αλλά διαλέγω αυτούς ανάμεσα στους δύο.  
Κροάτες λοιπόν και μακάρι να νικήσουν ακόμη και αν είναι χειρότεροι! Γιατί εκείνο που ακούγεται από δω κι από κει, το «ας κερδίσει ο καλύτερος», είναι πολύ μεγάλη αρλούμπα, ειπωμένη από άσχετους με το ποδόσφαιρο.

Πολλές φορές κατηγάγαμε (καλά το λέω;) νίκες στο ποδόσφαιρο όντας χειρότεροι (οι ομάδες που υποστηρίζαμε, εννοώ, ήταν χειρότερες) και τότε μας άρεσε περισσότερο. Πονούσε τους αντιπάλους περισσότερο… 

12/7/2018 

ΑΚΡΩΣ ΑΠΟΡΡΗΤΟΝ

Αυτή η ιστορία με τους ρώσους διπλωμάτες (διάβαζε πράκτορες), που θα απελάσει η ελληνική κυβέρνηση (σε άλλους δύο θα απαγορεύσει να μπουν στη χώρα) είναι πολύ μυστήρια. Όπως μυστήρια είναι κάθε κατάσταση, που συνδέεται με… πρακτοριλίκια. Η κίνηση από την πλευρά Τσίπρα είναι οπωσδήποτε μοναδική – για να μην πω και ιστορικά μοναδική και φανώ υπερβολικός, καθότι εγώ δεν θυμάμαι ποτέ σε καιρό ειρήνης να έχει προβεί σε τέτοιες ενέργειες το ελληνικό κράτος, και μάλιστα εις βάρος αξιωματούχων του… φίλου ρωσικού λαού.

Κάποιοι λένε πως η υπόθεση σχετίζεται με τα Σκόπια και με το ότι Ρώσοι πολιόρκησαν άτομα και οργανώσεις, που ενεπλάκησαν στις αντιδράσεις για το «μακεδονικό» και που σχετίζονται με θρησκευτικούς φορείς, με συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα κ.λπ. Δεν ξέρει κανείς αν πρόκειται για αλήθεια ή για τη μόνη αλήθεια. Η λογική, όμως, λέει πως οι Ρώσοι δεν υπάρχει περίπτωση να κάτσουν με σταυρωμένα χέρια, βλέποντας τα Βαλκάνια να σύρονται από το άρμα του ΝΑΤΟ.  

Κι ένα δεύτερο. Παλιά τέτοιες υποθέσεις έδιναν το έναυσμα για να γραφτούν κατασκοπικές περιπέτειες, που κυκλοφορούσαν σε βίπερ (δες στη φωτό το βιβλίο του Ζαννίδη από τα σίξτις… «ακόμη και ο κύριος που βρίσκεται δίπλα σας στο λεωφορείο ή η δεσποινίς που πίνει τον καφέ της απέναντί σας μπορεί ν' ανήκη στην K.G.B., την Ιντέλιτζενς ή και στην δική μας Κ.Υ.Π.»), να γυριστούν ταινίες («Yπόθεσις Ερμής») κ.λπ. Σήμερα όλοι το παίζουν «δημιουργοί» και πάνε για τις μεγάλες μπάζες. Με ταινίες, που είναι συνήθως για τα μπάζα… 

11/7/2018 

ΟΙ SOFT MACHINE ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΕΜΑ...
Προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα ούτε με τις επανενώσεις των συγκροτημάτων, ούτε με τις αλλαγμένες line-ups, που αναγκαστικά θα έχουν μέσα στα χρόνια τα ιστορικά σχήματα των σίξτις (είτε γιατί κάποια πρώτα μέλη έχουν αποδημήσει, είτε γιατί κάποια άλλα δεν γουστάρουν να εμφανιστούν κάτω από ένα παλιό όνομα). Εμένα μ’ ενδιαφέρει τι ακούω κάθε φορά, τι φτάνει στ’ αυτιά μου – τα υπόλοιπα ας τα βρούνε μεταξύ τους οι εναπομείναντες ή οι… δικηγόροι τους.
Οι Soft Machine αναγκάστηκαν κάποια στιγμή ν’ αλλάξουν όνομα (εκεί προς τα μέσα των 00s), να γίνουν δηλαδή Soft Machine Legacy, αλλά αυτό δεν τους εμπόδισε να βγάλουν εξαιρετικά άλμπουμ (σαν το “Steam” για παράδειγμα). Βεβαίως οι θάνατοι (Hugh Hopper, Elton Dean) τσάκισαν το γκρουπ, αλλά τόσο ο Roy Babbington που ανέλαβε το μπάσο (από τις παλιές μέρες κι αυτός), όσο και ο νεοεισελθών Theo Travis (φοβερός σε πνευστά και rhodes), φρόντισαν ώστε να μη φανεί το κενό. Αν προσθέσεις σ’ αυτούς τους δύο τους σταθερούς John Etheridge κιθάρες και John Marshall ντραμς (καραβάνες αμφότεροι) καταλαβαίνετε, τώρα, γιατί μια τέτοια τετράδα δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση να δώσει αδιάφορη μουσική.  

Τον προηγούμενο Δεκέμβρη οι τέσσερις Softs μπήκαν στο στούντιο τού μακαρίτη πια Jon Hiseman, στο Surrey, και ηχογράφησαν το πιο πρόσφατο άλμπουμ τους, που θα κυκλοφορήσει τον Σεπτέμβρη. Ο τίτλος του θα είναι “Hidden Details”. Φαίνεται μάλιστα πως τα βρήκαν στην… οικογένεια και το άλμπουμ θα εμφανιστεί με το ιστορικό όνομά τους στο εξώφυλλο, μετά από πάρα πολλά χρόνια, 37 για την ακρίβεια! Απλά… SOFT MACHINE.
Να ’μαστε καλά το φθινόπωρο να το γιορτάσουμε… 50 χρόνια μετά την κυκλοφορία του πρώτου LP τους. 

11/7/2018

Θρυλικός γιατρός, που τον είχε στα ώπα-ώπα ο Στάλιν, και που «μεγάλωσε» με τις θεωρίες του τις γενιές των παππούδων μας ή και των πατεράδων μας.
Το βιβλίο τού Αλεξάντρ Μπογκομόλετς «Πώς να παρατείνουμε τη ζωή μας» βγήκε και στην Ελλάδα το 1950 από τις εκδόσεις Προμηθέας και το βασικό νόημά του περικλείεται σε κάτι που διαβάζουμε λίγο πριν το τέλος του: «Η ουσιαστική αρχή που πρέπει να τηρήσουμε στην πάλη για τη μακροβιότητα πρέπει να είναι η ακόλουθη: μακριά από κάθε παραχόρτασμα». Και εδώ ο Μπογκομόλετς εννοεί τα πάντα – ακόμη και το σεξ.
Να υπενθυμίσουμε πως αναφορές στον Μπογκομόλετς, για την Ελλάδα μιλάμε πάντα, υπάρχουν στην ταινία του Αλέκου Σακελλάριου με το Δημήτρη Χορν «Αλίμονο στους Νέους», στα γραπτά του Νίκου Νικολαΐδη (Μίμης ο Μπογκομόλετς), ενώ πολλοί γνωρίζουμε το αθηναϊκό συγκρότημα Bokomolech κ.λπ.

10/7/2018

Πέθανε πριν 3-4 μέρες στα 81 του ο Vince Martin, από τους πολύ σημαντικούς folkists στα σίξτις (και πριν απ’ αυτά, και μετά απ’ αυτά). Το μνημειώδες άλμπουμ του είναι φυσικά το “Tear Down the Walls” στην Elektra το 1964, που συνυπογράφει με τον Fred Neil (καθοριστικός δίσκος για τη folk και folk-rock σκηνή), αλλά ο Martin είχε και προσωπικά LP (λίγα, αλλά εξαιρετικά).
Ένα ωραίο τραγούδι του από το “If the Jasmine Don’t Get you… the Bay Breeze Will” [Capitol] του 1968…
   

10/7/2018

Μαυράκι και Αρείκουσα… από τους αγράμματους. Πώς λέμε… «είχα ράψει στο σακάκι δυο σακούλες με μαυράκι»; Καμμία σχέση.
Πού είναι ο Σταυρίδης να μοιράσει σφαλιάρες;

PER MATHISEN & JAN GUNNAR HOFF with HORACIO HERNANDEZ δύο Σκανδιναυοί μ’ ένα φημισμένο κουβανό ντράμερ – καλή ιδέα!

Το 2012 είχε κυκλοφορήσει ένα CD από τη νορβηγική Losen, που είχε τίτλο “Barxeta”. Ήταν ηχογραφημένο στο στούντιο Barxeta (στο φερώνυμο χωριό) στην Ισπανία και ακούγονταν σ’ αυτό ο γνωστός τοις πάσι ντράμερ και περκασιονίστας Alex Acuña, ο πιανίστας-κιμπορντίστας Jan Gunnar Hoff και ο μπασίστας Per Mathisen. Έξι χρόνια αργότερα, δηλαδή σήμερα, έχουμε τη συνέχεια εκείνου του project, το “Barxeta II” δηλαδή, που είναι επίσης ηχογραφημένο στο ίδιο ισπανικό στούντιο και στο οποίο ακούγονται οι δύο βορειοευρωπαίοι μουσικοί (ο Gunnar Hoff και ο Mathisen), με τη θέση του Acuña να καταλαμβάνει τώρα μια άλλη διακεκριμένη ντραμιστική μορφή, ο Κουβανός Horacio Hernandez (που έχει παίξει με Gonzalo Rubalcaba, Roy Hargrove, Carlos Santana, Eddie Palmieri, Gary Burton, Paquito D'Rivera κ.ά.). Το “Barxeta II” περιλαμβάνει εννέα tracks – επτά πρωτότυπα (τρία του Gunnar Hoff και τέσσερα του Mathisen) και δύο versions, μία στο “Blue in green” του Bill Evans και μία δεύτερη στο “Calling you” του Bob Telson.

Αυτό που πρέπει να τονίσουμε, όσον αφορά στη συγκεκριμένη εγγραφή, είναι πως από τη μεριά των Σκανδιναυών έχουμε ακουστικά και ηλεκτρικά όργανα σε παράταξη (πιάνο, κοντραμπάσο και keyboards, bass guitar) και πως, μέσω και της συνοδείας του Hernandez, εκείνο που φτάνει στ’ αυτιά μας είναι άλλοτε ένα ακουστικό και άλλοτε ένα ηλεκτρικό σετ. Υπάρχει δηλαδή το ηλεκτρικό latin fusion, στη… ροκ εκδοχή του τρίο, αλλά υπάρχουν και οι περισσότερο ήπιες «τζαζικές» προσεγγίσεις, που αναλογούν σ’ ένα πιο τυπικό jazz-trio.

Οι Mathisen, Gunnar Hoff και Hernandez δεν υπάρχει θέμα είναι παικταράδες και είναι αλήθεια πως εντυπωσιάζουν σε συνθέσεις όπως η φερώνυμη 8λεπτη “Barxeta II” (μια ανοιχτή latin μελωδία στο πιάνο, την οποία συνοδεύει το μπάσο… μελοδώντας, με το ντραμς να κρατάει τέμπο και ρυθμό με συνεχείς ρούλους και γεμίσματα – έξοχο track!) και η αμέσως επόμενη “Tighten up the tie” (ένα jazz-rock / fusion άλλης εποχής με φοβερά… Canterbury-like πλήκτρα από τον Gunnar Hoff – κομματάρα!). Όσον αφορά στο έσχατο “Abogat funkymania” δεν χρειάζεται να πούμε κάτι – μιλάει ο τίτλος του…

Επαφή: www.losenrecords.no

RSN το “Strange Eyes” είναι πολύ καλό, είναι ελληνικό… κι ας μην του φαίνεται

Ο RSN είναι Έλληνας και πολλοί θα τον ξέρουν από τις μουσικές του για διάφορα ντοκιμαντέρ (όπως το Debtocracy τού Άρη Χατζηστεφάνου), ενώ κάποιοι σίγουρα θα τον ξέρουν και από τη συμμετοχή του στους electronic / soul Belleruche, από τις προηγούμενες προσωπικές δουλειές του κ.λπ., κ.λπ. Η ουσία είναι πως ακούγοντας κανείς το πιο πρόσφατο άλμπουμ του RSN, που κυκλοφορεί σε γερμανικό βινύλιο, CD και digital κι έχει τίτλο “Strange Eyes” [Agogo / AN Music, 2018], δεν μπορεί παρά να αναγνωρίσει πως στην περίπτωσή μας έχουμε να κάνουμε μ’ έναν αξιόλογο σύγχρονο μουσικό, που ξέρει να επεξεργάζεται με γόνιμο τρόπο στοιχεία του παρελθόντος, στοχεύοντας στο τώρα. Αφήνω το μέλλον για την ώρα…

Αυτά λοιπόν που παρουσιάζει ο RSN στο “Strange Days” μπορεί ν’ ακούγονται στ’ αυτιά μου λίγο… παλιομοδίτικα (πολύ 00s δηλαδή), αλλά επ’ ουδενί δε μειώνουν την προσπάθεια τού φίλου μας να εμφανίσει ένα άλμπουμ με αδιαμφισβήτητο λόγο electro ύπαρξης… κάτι που σε κάθε περίπτωση χρήζει μιας κάποιας επεξήγησης, καθότι όλα τούτα, και άλλα ακόμη, electro τα λέμε. Βασικά εδώ υπάρχει ουκ ολίγον downtempo, αρκετές δόσεις jazz, και ακόμη ποικιλία άλλων στοιχείων (από rock και lounge, μέχρι trip hop, hip hop και cinematic nostalgia) και φυσικά samples...

Χοντρικά θα πω πως ο RSN και οι guests συνεργάτες του (Kid Moxie, Thaliah, Kathrin deBoer, MC Yinka, Polina Leshnevskaia) προσφέρουν ένα άλμπουμ για αληθινό άκουσμα, που περιέχει από καλά έως και πολύ καλά tracks (όχι το “Shadow of self” δεν είναι το καλύτερο όλων – το καλύτερο είναι το “It’s over”). 
Επαφή: https://rsn-music.bandcamp.com/album/strange-eyes

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 106

9/7/2018
Δεν ξέρω, αλλά έχει περάσει η εντύπωση στην Ελλάδα πως όλοι οι Αμερικάνοι ακούνε χιπχόπ. Παρότι η συγκεκριμένη μάστιγα απλώνεται παντού, ρίχνοντας το φαρμάκι της ακόμη και σε άπαρτα κάστρα, όπως η country π.χ., η συγκεκριμένη μουσική, η country εννοώ, που πάντα θα συναρπάζει την επαρχιακή Αμερική, αγροτική και άλλη, θα αποτελεί διαρκώς μια ισχυρή, μαζική, αισθητική και ιδεολογική αντιπρόταση.
Απέναντι στη βία, τον τσαμπουκά, τον κίνδυνο των συμμοριών, το έγκλημα και τη λαμέ χλιδή των ερώτων και της ζωής των κιτσάτων χιπχόπερ, θα αντιπαρατάσσονται οι παραδοσιακές αξίες της αμερικανικής υπαίθρου (η αληθινή αγάπη των απλών ανθρώπων, η φιλία, η χαρά, η γιορτή, η σφυρηλατημένη ενότητα μπροστά στους φυσικούς κινδύνους, η περήφανη αλητεία των hobos, η αγέρωχη μοναξιά του lonesome cowboy – αυτά και μόνον αυτά).  
Νούμερο 4 αυτή τη βδομάδα στο Country Chart του Billboard…

9/7/2018
>>Ζωή για Τσίπρα-ΣΥΡΙΖΑ στον Guardian: Αν αγαπάτε την Ελλάδα, βοηθήστε μας να απαλλαγούμε από αυτόν και το ζόμπι κόμμα του!<<
Μια χαρά τα λέει η Ζωή στο κείμενο που διάβασα στο Πρώτο Θέμα, παρά το γεγονός πως δεν έχει το κατάλληλο appeal, ούτε «γράφει» στο γυαλί, για να πείσει. Ποτέ δεν «έγραφε» η Ζωή, γι’ αυτό και πάντα την είχαν στο κλωτσίδι τα μίντια και οι περισπούδαστοι, δηλαδή οι σπουδαρχίδηδες αρθρογράφοι.
Το δε δημόσιο bullying που έφαγε, και τρώει, αυτά τα 3-4 τελευταία χρόνια, το συγκεκριμένο άτομο, σπάει τα κοντέρ.  
Αν τον Άδωνι π.χ. τον παίρνεις και λίγο στην πλάκα (ή και πολύ… δεν ξέρω), η Ζωή δεν είχε ούτε αυτό το πλεονέκτημα. Άκουσε και ακούει τα εξ αμάξης όχι κυρίως για τις απόψεις της, αλλά γιατί κάποιες απόψεις εκφέρονται απλώς και μόνο από το συγκεκριμένο «πρόσωπο».  
Κανένα άτομο, τα τελευταία χρόνια, δεν… ψυχαναλύθηκε δημοσίως τόσο ανελέητα και ξεδιάντροπα, από δημοσιογραφούντες της δεκάρας.

8/7/2018
Υπάρχουν μερικοί δίσκοι που τους έχουν μόλις 2-3 άνθρωποι, επειδή απλώς έχουν τυπωθεί σε 2-3 κόπιες κι ένας απ’ αυτούς είναι το μυθικό 4-tracks EP του Μάνου Χατζιδάκι από το 1964/65 με τα τέσσερα κομμάτια της «Μυθολογίας».
Το EP τυπώθηκε σε ελάχιστα test pressings από την Columbia, μαζί με το εξώφυλλό του(!), και ποτέ κανονικά, και αξίζει πολύ (δεν εννοώ χρηματικά – άσε το αυτό), επειδή οι εκτελέσεις είναι εντελώς διαφορετικές, απ’ αυτές που ξέρουμε όλοι. Στο «Αερικό» π.χ. τραγουδάει, μαζί με το Ρωμανό και η Ευγενία Συριώτη!
Το θυμήθηκα λόγω της προηγούμενης ανάρτησης για τη Συριώτη, ενώ ένα «ευχαριστώ» στον Ioanni Botsa και στο κανάλι του στο YouTube… ξαναεπιβάλλεται. Τελείως haunted ballad…  

7/7/2018
Υπάρχουν κάτι παιδάκια τώρα τελευταία –τα έχω συναντήσει και σε μαγαζιά– που άμα τα ρωτήσεις… τι μουσική ακούνε… σου λένε όλο περηφάνεια: μαύρη μουσική. Δηλαδή; τους λες… Και σου αραδιάζουν κάτι ονόματα… και δεν ξέρεις τι σου γίνεται. Σε κάποιον είχα πει… γράψε μου σ’ ένα χαρτί 2-3 κι όταν πάω σπίτι θα κάνω τη νεκροψία. Και πήγα... και να κάτι μαλακίες, κάτι που δεν ακούγονται, κάτι χιπχοπάδικα του τενεκέ…
Μάγκες… μαζευτείτε. Πάρτε τα σκαμνάκια σας, καθίστε γύρω από τη φωτιά, τώρα με τη ζέστη, και ξεκινήστε από μερικά βασικά. Γιατί, άμα ακούς μόνο σημερινά το λιγότερο που είσαι… είσαι θύμα της διαφήμισης. Για να μην πω τίποτα χειρότερο...