ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 738

18/7/2026
Απόψε το βράδυ (23:00 – 24:00) θα είμαι καλεσμένος του Θανάση Μήνα και της εκπομπής του “Inner City Blues” στον ραδιοφωνικό σταθμό «Στο Κόκκινο 105,5», για να μιλήσουμε για το νέο βιβλίο μου «Blues: Η μαύρη αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026].
[στη φωτό τρεις εκδόσεις του θρυλικού live στην Maxwell Street του Σικάγου του Robert Nighthawk, στις εταιρείες Rounder,, Bullseye και Catfish, για τις οποίες γράφω στο βιβλίο]

17/7/2026
Ήταν πολύ όμορφη, ήταν κούκλα, ήταν σταρ. Είχε σπουδάσει ηθοποιία και με τέτοια εμφάνιση θα μπορούσε να διαπρέψει στην οθόνη, αλλά προτίμησε να λέει το πρόγραμμα της τιβί. Το οποίο σημειωτέον κόπηκε από την ιδιωτική τηλεόραση, επειδή θεωρήθηκε «πολυτέλεια». Αλλά ρε φίλε αυτές οι μικρές «πολυτέλειες» είναι που κάνουν τη διαφορά, και σε κάνουν να ξεχωρίζεις από τη σαβούρα. Τη θυμάμαι φυσικά από τα έιτις, μ’ εκείνα τα απερίγραπτα χτενίσματα, κάπου ανάμεσα σε Eddie Van Halen και David Coverdale, αλλά μάγκα μου τα σίξτις ήταν άλλη φάση. Άλλο επίπεδο. Τι να κλάσουν τα έιτις μπροστά στα σίξτις? Ήταν και νεότερη βέβαια τότε. Όσοι τη θυμούνται έτσι είναι τυχερότεροι, λοιπόν, κι ας είναι σήμερα γερόντια στα 80φεύγα τους. Νάκυ Αγάθου RIP.

[η φωτογραφία είναι σπάνια –μην τολμήσει να την βουτήξει κανείς, γιατί θα του κόψω τον κwλο– είναι μόνο για τους φίλους και τις φίλες μου εδώ μέσα]

17/7/2026
Η γραμμή του καθεστώτος, με απλά λόγια, συνοψίζεται στο εξής. Δεν απολογούμαστε σε κανέναν κερατά, κι αν κατά λάθος μάς πιάσετε στο στόμα σας τότε ζητάτε πάραυτα συγγνώμη.

17/7/2026
Όχι μόνο τα πολύ γνωστά ονόματα της μαύρης αναβίωσης του blues στα σίξτις σαν τους Son House, Lightnin’ Hopkins, Skip James κ.λπ. παρουσιάζονται στο νέο βιβλίο μου «Blues: Η μαύρη αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], μα ακόμη και τα εντελώς άγνωστα και επισκιασμένα, σαν τον πιανίστα Barrelhouse Buck McFarland για παράδειγμα – με το ένα και μοναδικό LP του, στην Folkways, το 1961.

[γράφουμε για πράγματα, με τα οποία κατατριβόμαστε χρόνια, έχοντάς τα ακούσει στα πικάπ πρώτα-πρώτα - ξέρουν όσοι και όσες ξέρουν τι σημαίνει αυτό]

16/7/2026
Αληθινοί ποδοσφαιριστές, όχι biomechanoids και ο σαγόνιας με το παπάκι...

16/7/2026
To Σάββατο το βράδυ (23:00 - 23:59) θα είμαι καλεσμένος του Θανάση Μήνα και της εκπομπής του “Inner City Blues” στον ραδιοφωνικό σταθμό «Στο Κόκκινο 105,5», για να μιλήσουμε για το νέο βιβλίο μου «Blues: Η μαύρη αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026]. Να 

μας ακούσετε...

15/7/2026
Η μαρφινολογία με ενοχλεί σφόδρα – κοινώς τη σιχαίνομαι. Και δεν αναφέρομαι εδώ στο τι κάνει η αστυνομία (θα δούμε τι πουλιά έχει πιάσει κι αυτή, αν έχει πιάσει κάτι), αλλά στον τρόπο που παρουσιάζεται ένα παλαιό περιστατικό από τα καθεστωτικά μίντια.
Η λογική της επαναφοράς των σκηνών με τις φωτιές, τους καπνούς κτλ., όπως και όλος αυτός ο χυδαίος βερμπαλισμός, που ξαναρίχνει στην αδηφάγα αρένα της καθημερινότητας, 16 χρόνια μετά, τους νεκρούς του 2010 (δεν τους αφήνουν να ησυχάσουν), είναι του τύπου... προσέξτε τι θα ψηφίσετε στις επόμενες εκλογές, γιατί αλλιώς θα σας κάψουν οι αριστεροί.
Υπενθυμίζω πως τα ίδια, ακριβώς, έκανε κι η χούντα το 1967 (δίχως εκείνη να έχει την αγωνία των εκλογών), επισείοντας, 20 χρόνια αργότερα, τα... όργια των εαμοσλαύων.
Παλιά μου τέχνη κόσκινο.

15/7/2026
Δεν βλέπω τηλεόραση εδώ και πολλά χρόνια, αλλά είμαι σίγουρος, και σε σχέση με τη Μάρω Κοντού, πως στο γυαλί παίζονται σε εμπλοκή όλες αυτές οι ναι μεν διασκεδαστικές αλλά σίγουρα μικροαστικές σαχλαμαρίτσες του ’60 (τύπου σωφερίνας να πούμε και άλλα τέτοια ανάλογα, με τον Κωνσταντάρα και λοιπά), που περιφέρουν, από σπίτι σε σπίτι, αυτό το κλίμα της χαζοχαρούμενης νοσταλγίας, που έχει τον τρόπο να σε υπνωτίζει μέσα από τις αέναες επαναλήψεις, περνώντας σου μια αίσθηση ψεύτικης θαλπωρής και μακαριότητας.

Και όμως υπάρχουν 3-4 ταινίες, όλες σε σκηνοθεσία του Κώστα Ανδρίτσου (να, άλλος ένας υποτιμημένος έλληνας σκηνοθέτης), που είναι πολύ πιο ουσιαστικές και στις οποίες η Κοντού παίζει κόντρα ρόλους (συνήθως καμπαρετζούδες, πόρνες και λαϊκά κορίτσια), με τον Φούντα σχεδόν πάντα δίπλα της, και με σάουντρακ λαϊκές μουσικές και τραγούδια (και λίγο τζαζ απ’ όσο θυμάμαι).
Εντάξει, αυτά τα κοινωνικά δράματα δεν έχουν τη ρώμη των αντίστοιχων ιταλικών της περιόδου (του Σκόλα ή του Ρίζι), με τη Λόρεν και τον Μαστρογιάνι, από τα οποία είναι επηρεασμένα, είναι όμως αρκετά καλά (για τα ελληνικά κινηματογραφικά δεδομένα του ’60), βγάζοντας πολλές φορές μια γνήσια λαϊκότητα, που δεν συνάδει, όπως φαίνεται, με τη γλίτσα των μεγαλο-καναλιών της τιβί – δεν βάζουν φωτιά στα Σαββατόβραδα. Λέω για ταινίες τύπου «To Κάθαρμα», «Ο Κράχτης», η «Κραυγή», «Οι Στιγματισμένοι» κ.λπ. στις οποίες η Κοντού είναι ουσιαστική (μέσα σ’ ένα συνολικότερο πλαίσιο, που δουλεύει και αληθεύει)