ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 745

2/8/2026
Τον Μάιο του 2013 είχα ανεβάσει ένα κείμενο στο δισκορυχείον υπό τον τίτλο «ΛΑΚΗΣ ΧΑΛΚΙΑΣ ο κορυφαίος εν ζωή έλληνας τραγουδιστής». Έγραφα όσα έγραφα εκεί πέρα (θα τα διαβάσετε), αλλά το σημαντικό είναι πως το κείμενο το είχε διαβάσει ο ίδιος ο Χαλκιάς κι είχε σχολιάσει (στα σχόλια του blog). Δείτε στο λινκ...
https://diskoryxeion.blogspot.com/2013/05/blog-post_25.html
Αυτό μου είχε δώσει, τότε, μεγάλη χαρά, γιατί δεν ήταν συνηθισμένο στα μικρά blogs να σχολιάζουν ονόματα αυτού του διαμετρήματος – κάτι που έδειχνε, φυσικά, την ταπεινότητα και την απλότητα του καλλιτέχνη. Μερικά χρόνια αργότερα, δε, θα συναντιόμασταν και από κοντά, με τον Λάκη Χαλκιά, θα συζητούσαμε και θα σφίγγαμε τα χέρια.

Ένας τεράστιος ερμηνευτής έφυγε χθες από τη ζωή. Εν ειρήνη.

1/8/2026
Το πιστεύω αυτό. Οι αληθινοί καλλιτέχνες είναι οι τελευταίοι που μας έχουν απομείνει (πέρα από τα λίγα αγαπημένα μας πρόσωπα), και κάθε απώλεια ενός καλλιτέχνη μάς κάνει ακόμη πιο φτωχούς και πιο μόνους. Ειδικότερα, ο χαμός κάθε ανθρώπου της μουσικής (της μητέρας των Τεχνών) μάς συγκινεί περισσότερο, είτε αυτός είναι τεράστιος είτε είναι μικρός, άγνωστος ή ακόμη και παραπεταμένος από τα μίντια – πόσο μάλλον, όταν τούτο συμβαίνει σε συγκυρίες γενικότερης καταστροφής, σαν αυτές που ζούμε. 

Κάθισα κι έγραψα λοιπόν λίγα λόγια για τέσσερις άξιους ανθρώπους της μουσικής, που έφυγαν πρόσφατα από κοντά μας, γιατί κανείς δεν έχει το δικαίωμα να λησμονεί όλα εκείνα που μας διαμόρφωσαν και μας συντρόφευσαν στις διάφορες φάσεις της ζωής μας.
[Μαίρη Λίντα, Γιώργος Σταυριανός, Γιώργος Σταυρακάκης και Τζων Τίκης στο λινκ]
https://www.lifo.gr/culture/music/oi-moysikes-apoleies-toy-teleytaioy-kairoy

1/8/2026
Το γιατί συμβαίνει αυτή η καταστροφή είναι πανεύκολο να εξηγηθεί. Γιατί έχουμε κράτος της πλάκας, φαλιρισμένο, με υποδομές αστείες, που έγιναν ακόμη πιο αστείες από τα μνημόνια και μετά. Φράγκα υπάρχουν, αλλά όχι για να προστατέψεις τη φύση, το περιβάλλον και τον άνθρωπο, για να προσαρμοστείς στις πιο απαιτητικές συνθήκες, μα για να ξεπουλήσεις ό,τι έχει απομείνει, αποτελειώνοντας τα πάντα. Στο πεδίο η χώρα παίρνει μηδέν – και αυτό πέρα από τις φιλότιμες προσπάθειες των εναπομεινάντων (πυροσβεστών ή όποιων άλλων). Και θα βρεθεί εδώ ο γλείφτης κι ο κολαούζος του συστήματος, για να σου πει πως και στη Γαλλία και στην Ισπανία δεν είδες τι έγινε? Και ποιος σας είπε, ρε, ότι εκεί είναι καλύτερα? Παντού πουλημένα και ξεπουλημένα είναι τα πάντα. Παντού το «λιγότερο κράτος» δεν είναι εκείνο που... θριαμβεύει? Η πολιτική έχει καταντήσει επικοινωνία και πλατφόρμες, γιατί αυτά δεν απαιτούν τίποτα και στήνονται στο πι και φι, ακόμη και από αγράμματους. Όμως χωρίς επαρκές μαχόμενο προσωπικό, χωρίς μέσα, προγραμματισμούς και πρακτικές δυνατότητες τίποτα δεν μπορεί να προχωρήσει, καθώς τα πάντα θα δοκιμάζονται στο πεδίο. Στην πλημμύρα, στη φωτιά, στο σεισμό, στη χιονοθύελλα, στα νοσοκομεία, στα σχολεία παντού. Φορέστε όσα «έξυπνα» γυαλιά θέλετε, γαβγίστε όσο θέλετε, παρακολουθείστε όποιους θέλετε, ψηφίστε νύχτα ό,τι θέλετε, ταΐστε όσους πρόθυμους θέλετε, εξαπολύστε τρομοκρατίες παντός τύπου και φοβίστε τον κόσμο, υπνωτίστε τον, αποχαυνώστε τον με όση σαβούρα θέλετε, διαστρεβλώστε όσο και ό,τι θέλετε, όμως η καταστροφή, το χάος και η απώλεια δεν σκεπάζονται. Μόνο εκδικούνται. 

1/8/2026
Αγγέλα Κάιλ «Μάρκος Βαμβακάρης / Αυτοβιογραφία», Τσαρλς Κάιλ «Urban Blues» [συναντιούνται στο Επίμετρο «Blues & Ρεμπέτικο»]

31/7/2026

Μόνο CD από την radioactive, πειρατικό, και γι' αυτό εξορισμένο από το discogs - και άρα άντε βρες το τώρα.

Ο Μike Furber ήταν Άγγλος, που έκανε καριέρα στην Αυστραλία και χάθηκε πολύ νέος, στα 24 χρόνια του, το 1973, κάτω από ακόμη άγνωστες συνθήκες. Το μοναδικό άλμπουμ του με τους Bowery Βoys από το 1966 είναι μνημείο για τη χώρα στο mod, beat, r&b, garage στυλ - έβαλα κι εχθές τραγούδι και ξαναβάζω άλλο στα σχόλια