ΚΡΕΩΝ ΚΑΝΑΚΑΡΗΣ λίβελοι, καντάδες, ζωγραφιές & συναξάρια

Τον Κρέοντα Κανακάρη τον γνωρίζουμε, βασικά, από ένα άλλο ενδιαφέρον άλμπουμ του που κυκλοφόρησε εφέτος (σε συνεργασία με την Νάντη Χατζηγεωργίου), το «Πότε Κλείνουν οι Στοές» (για το οποίο έχουμε ήδη γράψει). Αν κι έχει μια δεκαετία σχεδόν πίσω του σε μουσικά πρότζεκτ (δεν ξέρω πόσοι θυμούνται τους Παράλληλο Πάρτυ), ο Κανακάρης εμφανίζεται τώρα μ’ έναν εντελώς προσωπικό δίσκο, ωραίας κατασκευής-παραγωγής (gatefold cover παλιομοδίτικης σχεδίασης), μέσω του οποίου μας παρουσιάζεται ως singer-songwriter.

Οκτώ και τέσσερα τραγούδια ανά πλευρά περιλαμβάνει το «Λίβελοι, Καντάδες, Ζωγραφιές & Συναξάρια» [Δίσκοι Δισκέξ, 2026] – λέξεις οι οποίες, κάθε μία χωριστά, κάπου παραπέμπουν. Ένα πάντως είναι σίγουρο, πως αυτό που πράττει στο συγκεκριμένο LP ο Κανακάρης πολύ λίγοι Έλληνες το έχουν δοκιμάσει μέσα στα χρόνια – βασικά, μόνο τον Βασίλη Νικολαΐδη μπορώ να ανακαλέσω αυτή τη στιγμή ή και κάτι από Δημήτρη Λάγιο (περιστασιακά). Κάποιες λίγες επιρροές, δευτερευούσης σημασίας, μπορείς να ανακαλύψεις και από τον Διονύση Σαββόπουλο, ιδίως στο 10λεπτο τραγούδι «Του Γιώργη Ζάρκου», που εμένα για κάποιους λόγους (ούτε μουσικο-συνθετικούς πάντως, ούτε στιχουργικούς) φέρνει στη μνήμη μου το «Μακρύ ζεϊμπέκικο για τον Νίκο», όμως από ’κει κάτω θα πρέπει να ξεπεράσεις τα ημέτερα σύνορα και να πας προς... Georges Brassens, Renaud και άλλους διάφορους γάλλους και γαλλόφωνους τροβαδούρους – που κι εκείνοι είναι επηρεασμένοι από François Villon και άλλους γάλλους ποιητές και τροβαδούρους του ύστερου μεσαίωνα.
Η λέξη «καντάδα» σηματοδοτεί, λοιπόν, αυτή τη βασική δυτική επιρροή τού Κανακάρη, η οποία επεκτείνεται και στις προσεγμένες ενορχηστρώσεις. Τα βασικά πρόσωπα, δε, που συμμετέχουν στην ηχογράφηση του άλμπουμ είναι τα ακόλουθα (με τα όργανα που χειρίζονται): Κρέων Κανακάρης φωνή, κιθάρα, Κώστας Στεργίου κιθάρα, κρουστά, ηλ. μπάσο, μπαλαλάικα, ηλ. κιθάρα, φωνητικά, Λάμπρος Παπανικολάου κοντραμπάσο, Σοφία Αλαμανή Ναθαναηλίδου φλάουτο, Σέργιος Βούδρης φωνητικά, αρμόνιο, ηλ. μπάσο, χάμοντ, Μίλτος Κουτρούμπας πιάνο και Γιώργος Χατζηγεωργίου βιολί.
Αυτή η ευρηματικότητα στους τρόπους σύμπλευσης των οργάνων επιχειρεί να αναδείξει, προφανώς, την τραγουδοποιία του Κανακάρη, που, περαιτέρω, διακρίνεται για τις κοινωνικές αναφορές της, την δηκτικότητά της, τον ευτράπελο και σκωπτικό χαρακτήρα της και την άμεση και ουσιώδη κρητική της στα κακώς ή καλώς κείμενα.
Όσον αφορά τις ερμηνείες ο Κανακάρης «φωνάζει» τα τραγούδια του, επιζητώντας και δι’ αυτού του τρόπου την προσοχή του ακροατή. Οι στίχοι του βεβαίως θέλουν μια μεγαλύτερη ακόμη προσοχή (στα μέτρα, στις ομοιοκαταληξίες, στην προσωδία), αλλά γενικώς ανταποκρίνονται σ’ αυτό που έχει στο νου του ο τραγουδοποιός. Μελωδικώς, επίσης τα πράγματα είναι ενδιαφέροντα, με διάφορα τραγούδια να ξεχωρίζουν, συνολικά, όπως τα «Η χαρούμενη επιστήμη», «Χήρα στρατηγού», «Οι στρατιώτες», «Για το παγκόσμιο κύπελλο» (με βολές κατά του ποδοσφαίρου), «Αγκάθι του αχινού» κ.λπ.
Μια απρόσμενη και όχι εύκολη δουλειά από τον Κρέοντα Κανακάρη, που, χοντρικά, κινείται στο χώρο της ευρωπαϊκής μπαλάντας, και η οποία απαιτεί την ενασχόληση και την επιμονή του ακροατή, προκειμένου αυτός (ο ακροατής) να ανταμειφθεί.
Επαφή: https://kreonkanakaris.bandcamp.com/album/-