hubris. ελβετικό post-rock

Οι hubris. (έτσι γράφουν το όνομά τους, με πεζά και με τελεία στο τέλος) έχουν τη βάση τους στο Fribourg της Ελβετίας, όντας μέλη της post-rock σκηνής εδώ και μια δωδεκαετία. Το συγκρότημα έχει ηχογραφήσει έως σήμερα πέντε δίσκους (ο πέμπτος είναι αυτός, για τον οποίον γίνεται τώρα λόγος) και μέλη του είναι οι: Jonathan Hohl αρχικές συνθέσεις, ενορχηστρώσεις, Lucien Leclerc επιπρόσθετες συνθέσεις, ενορχηστρώσεις, Léo Juston επιπρόσθετες συνθέσεις, ενορχηστρώσεις και Matthieu Grillet ενορχηστρώσεις. Από το πώς αυτοπροσδιορίζονται οι hubris., σε σχέση με το τι ακριβώς πράττουν τα μέλη, γίνεται αντιληπτό πως εδώ προτείνονται, βασικά, συνθέσεις κι ενορχηστρώσεις. Και είναι αλήθεια αυτό – καθώς ακούς το “White Shores” [Private Pressing, 2026] να αναπτύσσεται, μ’ έναν τύπο κι ένα μέτρο, παραπέμποντάς σε σε κάτι ώριμο και γιατί όχι απαιτητικό (για τον αισθητικό χώρο, στον οποίον κινούνται οι Ελβετοί).

Πάντως, και να το πω αυτό από την αρχή, οι κιθάρες και τα πλήκτρα είναι εκείνα που κυριαρχούν στις ενορχηστρώσεις, που γενικώς θα τις χαρακτήριζα αναμενόμενες, ενώ εκείνο που αληθινά ξεχωρίζει στο “White Shores” είναι οι συνθέσεις. Οι hubris. είναι instrumental γκρουπ φυσικά, όπως πάμπολλα του είδους τους, με τα πέντε κομμάτια τους, που καταγράφονται στο παρόν digipak, να είναι κάτι παραπάνω από ενδιαφέροντα, συνδυάζοντας όλα τα βασικά γνωρίσματα του post-rock σ’ έναν απαιτητικό βαθμό. Ωραίες και ολοκληρωμένες μελωδίες, αβίαστα παιξίματα, ενδιαφέρουσες αλλαγές ανάμεσα σε ήσυχα-ατμοσφαιρικά περάσματα και πιο βαριά-επικά ξεσπάσματα, «κινηματογραφικές» απολήξεις, με μια σιγουριά και μια ηρεμία να χαρακτηρίζει τις μουσικές τους απ’ άκρη σ’ άκρη. Δεν τα λες ασήμαντα όλα τούτα.
Επαφή: https://hubrisband.bandcamp.com/album/white-shores