DRAMACHINE χορός του θανάτου

Οι Dramachine υπάρχουν τουλάχιστον από το 2020, με το πιο πρόσφατο άλμπουμ τους να αποκαλείται «Χορός του Θανάτου» [Cobalt Music, 2026]. Λέμε για ένα synth-punk τρίο, που χρησιμοποιεί τον ελληνικό στίχο για να εκφραστεί και το οποίο αποτελούν οι Eleni Makka lead vocals, κιθάρες, Yiorgos Pallis συνθεσάιζερ, drum machine programming, φωνητικά και Haris Zacharopoulos bass guitar.

Οι Dramachine, όπως και άλλα ελληνόφωνα παρεμφερή σχήματα, ακολουθούν κατά βάση τα στάνταρντ του στυλ. Τα σύνθια, το μπάσο και το ντραμ-μασίν, εννοώ, είναι οι μεταφορείς των ήχων, ενώ ο λόγος έχει να κάνει με τις περιγραφές των γνωστών αστικών καταστάσεων, προβληματικών οπωσδήποτε, τις οποίες βιώνουν όχι μόνον οι νέοι άνθρωποι (όπως τέτοιοι είναι, φαντάζομαι, οι Dramachine), μα σχεδόν κάθε κάτοικος μιας σύγχρονης μεγαλούπολης. Έτσι, από τη μια μεριά έχουμε μία εντελώς εξωστρεφή ηχητική πρόταση, χορευτική δηλαδή, ενώ από την άλλη ο στίχος μάς οδηγεί σε περισσότερο πνιγηρά, αγχωτικά ή και απάνθρωπα περιβάλλοντα. Όμως και αυτή η αντίστιξη αποτελεί ίδιον του synth-punk. Οπότε «όλα καλά».
Τραγουδούν κάπου οι Dramachine: «Μην νομίζεις πως μιλάω για όσα θυμώνω (σ.σ. για όσα με θυμώνουν εννοούν) / ούτε πως παίρνω όσο μου ανήκει οξυγόνο / μην νομίζεις ότι ξέρω τι μου φταίει / που οι στίχοι δεν μου βγήκανε σπουδαίοι». Ναι, όντως. Οι στίχοι θα μπορούσε να ήταν πιο προσεγμένοι, εκφράζοντας ακριβώς τα ίδια συναισθήματα, δίχως να αλλάζει η προβληματική τους – και αυτός είναι ο τομέας επί του οποίου μπορεί να γίνει δουλειά, ώστε στο επόμενο LP τους οι Dramachine να είναι ακόμη πιο ουσιαστικοί. Πάντως κι εδώ υπάρχουν τραγούδια που έχουν πράγματα να πουν, όπως το «Φάντασμα» και βασικά το “Mind the gap”, που δείχνουν πως το συγκρότημα έχει ανοιχτούς ορίζοντες μπροστά του.
Επαφή: https://dramachine.bandcamp.com/album/--3