ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 777

14/11/2026
>>Αυτή τη μανία, την οποίαν προβάλλουν και κάποιοι έλληνες ρεμπετολογούντες, που θέλουν να μετατρέψουν το ρεμπέτικο σε... blues, βάζοντάς το στα χείλη όλου του κόσμου, δεν την καταλαβαίνω. Το blues έγινε παγκόσμιο τραγούδι, γιατί, πρώτον, το επέβαλε ως τέτοιο η νικήτρια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου Αμερική (μέσα από τη «Φωνή της Αμερικής») στα χρόνια του ’50 και του ’60, γιατί, δεύτερον, ήταν αγγλόφωνο και, τρίτον, γιατί αποτέλεσε την πιο ισχυρή βάση του rock ’n’ roll, ενώ και στη διαμόρφωση του 60s-rock είχε τρανή συμμετοχή μέσα από το british blues κ.λπ. Αν ο Πουλικάκος είχε αποκαλέσει το ρεμπέτικο «ελληνικό μπλουζ» ήδη από το 1971, κάτι οπωσδήποτε πολύ προχωρημένο σαν σκέψη (εκείνα τα χρόνια), αλλά λανθασμένο στη βάση του, σήμερα τούτο ακριβώς λέγεται και αναπαράγεται συνεχώς όχι μόνον εδώ, μα και στο εξωτερικό.<<
«Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026] σελ.191

13/11/2026
O Kenny Rogers είχε ισχυριστεί πως ο Jimi Hendrix του είχε πει κάποτε πως το “Just Dropped In (To See What Condition My Condition Was In)” ήταν το πιο αγαπημένο του τραγούδι όλων των εποχών. Εγώ τον πιστεύω τον Kenny Rogers, παρότι ο Hendrix δεν το διασκεύασε ποτέ. Έχω δε τη γνώμη πως αν το έκανε μπορεί και να ξεπερνούσε ακόμη και το “All along the watchtower” (αν και για να μην το διασκευάσει τελικά σημαίνει πως μάλλον δεν θα είχε να προσθέσει τόσα πολλά, όπως πρόσθεσε στο τραγούδι του Dylan). Τέλος πάντων, προσωπικά παλεύω δεκαετίες μέσα μου για να βρω ποιο από τα δύο είναι το δικό μου πιο αγαπημένο ροκ τραγούδι όλων των εποχών. Άλλοτε λέω το ένα, και άλλοτε το άλλο... Τρίτο δεν υπάρχει. The First Edition : Just Dropped In (To See What Condition My Condition Was In).
https://www.youtube.com/watch?v=AULOC--qUOI&list=RDAULOC--qUOI&start_radio=1

12/11/2026
Λάκης Τεάζης, εν ειρήνη... Tζουκ μποξ μνήμες. Eίχε βγει και σε 45άρι το τραγούδι, γι’ αυτό το λέω… Ξανθίππη Καραθανάση «Μας χωρίσανε τα βόλια» (1972).
https://www.youtube.com/watch?v=ZLDlz49xBSE&list=RDZLDlz49xBSE&start_radio=1

11/11/2026
Μαζί με το “Shock Corridor” (1963) του Samuel Fuller οι κορυφαίες ταινίες που έχω δει με θέμα την παράνοια. Σπουδαίος Stacy Keach, RIP, και φοβερός «Ένατος Σχηματισμός» (1980).

10/11/2026
Πέθανε χθες ο ηθοποιός Χρήστος Δακτυλίδης, με τον ρόλο του, ως ανακριτή Φιλίππου, στην ταινία του Πέτρου Λύκα, με σενάριο του Σταύρου Τσιώλη, «Θέμα Συνειδήσεως» να μ’ έχει σημαδέψει.
Την ταινία την είχα δει το καλοκαίρι του ’73 (σε θερινό της γειτονιάς μου προφανώς), πολύ μικρός ακόμη, παρότι, σίγουρα, ήταν ακατάλληλη από 13 ετών και κάτω –μπορεί να ήταν και από 17 και κάτω–, αφού πάντα υπήρχε τρόπος να δεις εκείνο που σου κινούσε την περιέργεια. Να μην το αφήσεις να περάσει έτσι, με τη λέξη «ακατάλληλο» να σε κεντρίζει και να σε οπλίζει με ακόμη μεγαλύτερη αποφασιστικότητα.

Εντάξει, εκείνη την εποχή, στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, δεν μπορούσα να αντιληφθώ πως υπήρχαν και ανακριτές σαν τον Μπάμπαλη και τον Μάλλιο, που βασάνιζαν κόσμο, νομίζοντας πως όλοι οι ανακριτές ήταν αδέκαστοι σαν τον Φιλίππου (Δακτυλίδη).
Αυτό βέβαια δεν είναι κακό να το πιστεύεις, έτσι ως ιδανικό να πούμε, όταν είσαι μικρός, και υπό αυτή την έννοια το «Θέμα Συνειδήσεως» λειτουργούσε παιδευτικά, καθώς παρακολουθούσες έντιμους αστυνομικούς λειτουργούς και εισαγγελείς (Γρηγόρης Βαφιάς), που δεν ενέδιδαν σε πιέσεις υπουργών, ώστε να αποφασίσουν ευνοϊκά προς την εξουσία.
Μπορεί, μεγαλώνοντας, να αντιλαμβάνεσαι τι παίζει, ok, αλλά όταν είσαι πιτσιρικάς πρέπει να παίρνεις τα σωστά μηνύματα, έχοντας «ήρωες» ακέραιους – σαν τον Δακτυλίδη (Φιλίππου), που ήταν κομμένος και ραμμένος πάνω στο σουλούπι ενός άλλου έντιμου ανακριτή, του Ζαν Λουί Τρεντινιάν (Σαρτζετάκης) από το «Ζ», αλλά αυτό θα το αντιλαμβανόμουν πιο μετά.