MACH / MICHAEL KAESHAMMER / PATRIK BOΜΑNS AMBIVALENT

Λίγα λόγια για τρία CD που κινούνται άλλοτε περί τo improv, άλλοτε περί το τραγούδι (με νεο-ορλεανικά στοιχεία) και άλλοτε περί τη soul…

MACH: WƎRK [Itchy Dog Records, 2018]

Τούτο το CD έφτασε στα χέρια μου από τη Γερμανία και περιέχει σπινταριστή συχνά, όσο και απρόβλεπτη πάντα, improv-jazz. Πρόκειται για το τρίο MACH, το οποίο αποτελούν οι Markus MArkowski ηλεκτρική κιθάρα, Hannes Clauss κρουστά και Reinhart Hammerschmidt κοντραμπάσο. Το άλμπουμ αποκαλείται “WƎRK” και περιλαμβάνει δεκαεφτά tracks πολύ μικρής διάρκειας (λίγων δευτερολέπτων έως και μισού λεπτού), κανονικής και κάπως πιο μεγάλης (7:42).

Οι Γερμανοί προτείνουν ένα άλμπουμ δύσκολο στην ουσία του, αλλά με μαεστρία δομημένο. Εξάλλου και οι τρεις μουσικοί (με πρώτο τον Clauss) έχουν την προϊστορία τους, κατατεθειμένη σε ηχογραφήσεις ήδη από τα seventies (Joe Viera), δίχως φυσικά να αγνοούνται τα περισσότερα σύγχρονα σχήματα και τα πολλά και διάφορα CD από το ’90 και μετά. Τέλος πάντων υπάρχει μια παράδοση και φυσικά το ταλέντο και οι γνώσεις, που κάνουν, κυρίως τα μεγάλα κομμάτια του “WƎRK”, εκεί προς τη μέση, ν’ ακούγονται και τολμηρά και διαρκώς σε κίνηση.

Επαφή: www.itchy-dog-records.com

MICHAEL KAESHAMMER: Something New [Linus Entertainment, 2018]

Έχω αναφερθεί και στο παρελθόν στον καναδό πιανίστα (αλλά γεννημένο στην πρώην Δυτική Γερμανία) Michael Kaeshammer, τονίζοντας το ταλέντο του στο να γράφει μόνος τα τραγούδια του και να τα ερμηνεύει (σε κάποια μόνον απ’ αυτά τον βοηθούν ορισμένοι συνεργάτες του στους στίχους). Φυσικά, ο ίδιος τραγουδά και παίζει πιάνο (και ακόμη διάφορα άλλα πλήκτρα και κρουστά), ενώ δίπλα του βρίσκονται πραγματικά σημαντικές μονάδες να τον βοηθούν κάπως πιο μόνιμα ή και περιστασιακά. Ανάμεσα σ’ αυτά τα ονόματα οι Johnny Vidacovich ντραμς και Cyril Neville φωνητικά, μα ακόμη και ο Randy Bachman κιθάρα σ’ ένα κομμάτι!

Τα τραγούδια του Kaeshammer, που έχουν διάφορα θέματα (ερωτικά, κοινωνικά, ακόμη και πολιτικά) είναι επενδυμένα… νεο-ορλεανικώς. Υπάρχει piano-rolling γενικώς και ηχοχρώματα jazz, blues, boogie-woogie, shuffle κ.λπ. Το αποτέλεσμα, όσο και αν όλα τούτα μας φαίνονται γνωστά και χιλιοακουσμένα, δεν παύει να είναι υψηλού επιπέδου, με κομμάτια που λάμπουν και που ακούγονται σαν… άγγιγμα ψυχής (“Dixie has the blues”).

Μπράβο στον Kaeshammer, που πλουτίζει μια μακρόχρονη παράδοση με καινούριο, αντάξιό της, υλικό.

Επαφή: www.linusentertainment.com, www.kaeshammer.com

PATRIK BOMANS AMBIVALENT: Soul Searching [pb7, 2017]

Οι Ambivalent είναι το συγκρότημα τού σουηδού(;) κοντραμπασίστα Patrik Bomans και “Soul Searching” αποκαλείται ένα περυσινό CD του/τους, το οποίο είναι ηχογραφημένο στη Στοκχόλμη. Το CD περιέχει οκτώ συνθέσεις τού Bomans, οι οποίες αποδίδονται από τους Ambivalent (προφανώς) δηλαδή τους: Magnus Wiklund τρομπόνι, Amanda Sedwick άλτο, Max Schultz κιθάρα, Carl Orrje πιάνο (ο Patrik Boman όπως είπαμε παίζει κοντραμπάσο) και Chris Montgomery ντραμς.

Το ύφος στο “Soul Searching” είναι το hard bop, η soul jazz. Το blues δηλαδή είναι η βάση των συνθέσεων και των αυτοσχεδιασμών, ένα blues που οι Ambivalent το χειρίζονται σαν… Αμερικάνοι.

Δυνατές συνθέσεις, άλλες γρήγορες, πιο έντονα χορευτικές, και άλλες αργές ή μέσου τέμπο, που δίνουν την ευκαιρία στους μουσικούς για ωραία σόλι, από τα οποία σχεδόν ποτέ δεν λείπει το groovy στοιχείο.

Ένα απλό, ευχάριστο και οπωσδήποτε «τζαζ-φιλικό» άλμπουμ είναι το “Soul Searching” και αυτό δεν είναι λίγο.

Επαφή: www.pb7.se

οι TANIA ΓΙΑΝΝΟΥΛΗ, ROB THORNE και STEVE GARDEN σ’ ένα θυελλώδες αρχαιοπρεπές άκουσμα, με σύγχρονη ανάλυση και επεξεργασία

Και το τρίτο άλμπουμ της πιανίστριας, συνθέτριας και αυτοσχεδιάστριας Τάνιας Γιαννούλη μάς έρχεται από την πολύ μακρινή Νέα Ζηλανδία και την εταιρεία RATTLE, που έχει κυκλοφορήσει και τα προηγούμενα δύο της – το “Forest Stories” το 2012, τη συνεργασία της δηλαδή με τον πορτογάλο χειριστή των πνευστών Paulo Chagas και το “Transcendence” το 2015, που τυπώθηκε κάτω από το όνομα Tania Giannouli Ensemble. Το “Rewa” είναι ένα ακόμη ξεχωριστό CD, που φανερώνει το προφανές εγώ θα πω… το γεγονός πως η Τάνια Γιαννούλη είναι μία συνθέτρια-αυτοσχεδιάστρια, που επεκτείνει διαρκώς τα αισθητικά όριά της, προσβλέποντας σε νέες ηχητικές κατακτήσεις. Βεβαίως εδώ, στο “Rewa”, δεν είναι μόνη της, καθώς δίπλα της στέκονται επί ίσοις όροις ο Rob Thorne που χειρίζεται ngā taonga pūoro (ας το πούμε και φλάουτο των ιθαγενών Māori) και ο Steve Garden (αφεντικό της RATTLE), που προσθέτει σε ήχους μέσω ηλεκτρονικού editing τής αυτοσχεδιαστικής πρώτης ύλης.

Το “Rewa” είναι ένα άλμπουμ απ’ αυτά που δεν τ’ ακούς παντού και κάθε μέρα. Έχει ύφος διακριτό θέλω να πω, που το κάνει να λάμπει ακόμη και μέσα στην ευρεία κατηγορία του… πού δεν ξέρω, ακριβώς, ποια είναι (world imrpov-jazz… αν υπάρχει κάτι τέτοιο και μπορούμε να το πούμε). Και αυτό το ύφος σχετίζεται, βασικά, με τη μεταφορά μιας ηχητικής αρχαιοπρέπειας στο τώρα, με όρους σύγχρονους όμως. Δεν πρόκειται, θέλω να πω, για κάποιον τύπο world music, που στοχεύει στην αναθέρμανση τού παλαιού, αλλά για κάτι που μέσα από την επικοινωνία του με το πρωτογενές θα μετατραπεί σε κάτι νέο. Μάλιστα, προς αυτή την κατεύθυνση δεν ωθούν μόνον οι ηλεκτρονικές επεξεργασίες τού Garden, αλλά και αυτή καθαυτή η αρχική ύλη – ό,τι προέρχεται από το πιάνο και το προετοιμασμένο πιάνο της Γιαννούλη και το φλάουτο του Thorne εννοώ. Εκεί, επάνω, συντελείται, η… τήξη των αιώνων, ώστε να προκύψει ένα αποτέλεσμα σημερινό.

Ένα όργανο, το ngā taonga pūoro, εντελώς μόνο του, αρχέγονο, αυτόνομο, αυτοδύναμο και βεβαίως μικροτονικό, που μεταφέρει στο στούντιο vibes από το ίδιο το φυσικό τοπίο της χώρας προφανώς (της Νέας Ζηλανδίας), και δίπλα το προετοιμασμένο πιάνο, που ακολουθεί σε «γεμίσματα», «φάλτσα», θορύβους κ.λπ. και βεβαίως το πιάνο έτσι όπως το ξέρουμε, αλλά όχι πάντα έτσι όπως το αναμένουμε – με τη Γιαννούλη να επιδίδεται σε εντυπωσιακά παιξίματα, με ξαφνικά και ιλιγγιώδη clusters, αλλαγές τέμπο, νέες παρεμβάσεις, «νηνεμίες» και πάλι… μπόρες και καταστροφές, σε μια διαρκή επικοινωνία του προμελετημένου με το αυθόρμητο.

Ο εξώκοσμος ήχος τού ngā taonga pūoro είναι βεβαίως όλα τα λεφτά σε κομμάτια όπως το “Prisma” για παράδειγμα, αλλά εκεί όπου μπορείς να μείνεις άναυδος είναι στο έσχατο 15λεπτο “Te tangi a mutu”, ένα ηχητικό ταξίδι στο άγνωστο και το αχαρτογράφητο που διατρέχεται συνεχώς από την έκπληξη και το μυστήριο.

Το κομμάτι… δεν παίζεται – όπως και όλο το άλμπουμ εξάλλου, που τοποθετείται συνολικώς κάπου πέρα, όντας τελείως «μόνο του». 

Επαφή: www.rattle.co.nz

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 105

7/7/2018

ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΦΑΝΑΤΙΚΟΥΣ ΔΙΣΚΟΦΙΛΟΥΣ ΤΟ ΠΟΣΤ

Το discogs μπορεί να το ψιλοσιχαίνομαι επειδή έχει μαζέψει διάφορους μαλάκες του δίσκου (που νομίζουν ότι επειδή έχουν κάτι, που δεν το έχουν άλλοι, δικαιούνται να το πουλάνε 500, 1000 ή 1500 ευρώ), αλλά στο eBay (το οποίο αληθινά παραδέχομαι) υπήρξα παίκτης για πολλά χρόνια. Από το 1999 με το αρχικό USER ID μου και από το 2001 με το επόμενό μου – και αυτά μέχρι το 2013-14, όταν σταμάτησα ουσιαστικά να ασχολούμαι και μ’ αυτό. 

Έχω αγοράσει κι έχω πουλήσει πολλά πράγματα στο eBay. Δεν έχω μετανιώσει για καμμία αγορά μου (εννοείται), αλλά έχω μετανιώσει για δύο τουλάχιστον πωλήσεις μου. Δεν έπρεπε να τα δώσω αυτά τα πραγματάκια, έπρεπε να τα είχα κρατήσει. Επειδή έχω χειρόγραφο αρχείο των συναλλαγών μου στο eBay δίνω τώρα λεπτομέρειες.  

16 Γενάρη 2006 πουλάω ένα ελληνικό(!) 45άρι της τουρκάλας folk-rocker Selda σ’ έναν Αμερικάνο από την Chattanooga του Τενεσί. Τιμή: 10.50$. Το 45άρι ήταν σε μια εταιρεία ονόματι Marionetta Records (άσπρο label), που είχε κυκλοφορήσει και ελληνικό ρεπερτόριο. Φυσικά το 45άρι δεν υπάρχει στο discogs. Γιατί το είχα δώσει; Γιατί τα τραγούδια δε μου πολυάρεσαν… αλλά τώρα δεν θα το έδινα και άρα το ξαναψάχνω…  

26 Μάη 2009 πουλάω (μετά από αρκετά bids) το LP των Leaf Hound στην αμερικάνικη Discwasher με πόστερ(!), επειδή τότε είχε βγει η έκδοση της Akarma με το ωραίο και κανονικό εξώφυλλο. Τιμή: 77$. Το αγοράζει κάποιος Σουηδός από τη Farsta (δήμος της Στοκχόλμης). Διέπραξα μαλακία! Δεν έπρεπε να δώσω αυτή την έκδοση, κρατώντας την κωλο-Akarma. Περιττό να πω πως αυτό το LP τώρα πουλιέται 150 ευρώ (καλά είχε πουληθεί για 77$, πριν από 9 χρόνια, αλλά δεν έπρεπε). 

5/7/2017 

Αυτό το σπλιτ afro-tropical δισκάκι με το “Comencemos” των Phirpo y sus Caribes στην πρώτη πλευρά και το “Cumbia en do menor” των Lito Barrientos y su Orchestra στην άλλη (δες τη φωτό στα σχόλια), το είχα αγοράσει μόλις είχε βγει, το 2007, από τη βρετανική Soundway.  

Οι Phirpo πρέπει να ήταν από τη Βενεζουέλα (αν όχι, τότε από Κολομβία) και το “Comencemos” δεν είναι άλλο από τη διασκευή τους στο “Let’s start” του Fela Kuti (από το κλασικό άλμπουμ του με τον Ginger Baker). 

Το LP των Phirpo y sus Caribes από το 1972 (εκεί ανήκει το “Comencemos”), σε άψογη κατάσταση, αν ποτέ βρεθεί, πάει πάνω από 500άρικο, ενώ και το 45άρι της Soundway πουλιέται ήδη από 40 έως και 75 ευρά!

Δε χρειάζεται να πω πως το “Comencemos” είναι δυναμίτης…  

4/7/2018

Εμφανισιακά, εγώ, 9 στους 10 σύγχρονους ποδοσφαιριστές, απ’ αυτούς που παίζουν και στο Μουντιάλ δηλαδή, τους διαγράφω. Από κουρέματα και τατουάζ, μέχρι σώβρακα και φανέλες.
Κολλημένος με την μπάλα; Κολλημένος με τον Τότη (Φυλακούρη).

Mε την τρυπητή (για να γαργαλιέται η ρόγα) μανταρισμένη μπλούζα, το κραουτρόκ μουστάκι και τις αρρενωπές μπαρμπέτες… 

4/7/2018 

>>Την 13-8-44 και από της 4ης πρωινής ώρας και μέχρι της μεσημβρίας περίπου απεκλείσθη άπασα η περιφέρεια του ενταύθα ΙΑ’ Αστυνομικού Τμήματος Συνοικισμού Καλαμαριάς υπό Γερμανών στρατιωτών… τμήματα δε των ενταύθα Εθνικιστικών Ομάδων (σ.σ. διάβαζε ταγματασφαλίτες, δωσίλογοι κ.λπ.) ενήργησαν κατ’ οίκον ερεύνας και εξετέλεσαν τους κάτωθι…<< 

Για το μπλόκο της Καλαμαριάς, το 1944, στο οποίο εκτελέστηκαν 11 πατριώτες (κομμουνιστές προφανώς) είχε γράψει τραγούδι ο Τσιτσάνης, που κυκλοφόρησε πολλά χρόνια αργότερα. Θ’ ακουστεί απόψε και από τους ξεδιάντροπους μενουμευρώπηδες-όλοιμαζιμπορούμε στο Παναθηναϊκό στάδιο (πλάκα κάνω)…  

Ο Τσιτσάνης δεν ήταν μόνο «ακρογιαλιές-δειλινά». Ήταν και πολλά άλλα, που σπανίως, για να μην πω σχεδόν ποτέ, δεν έχουν προβληθεί μαζικά. Κι εδώ δεν είναι λίγες οι ευθύνες της αριστεράς μας…

«Μία χούφτα παλληκάρια πολεμάν σαν τα λιοντάρια μέσα στην αντάρα / μέσα στη σκλαβιά / το θεριό στα δυο να κόψουν και τον τύραννο να διώξουν όλα θα τα δώσουν / για τη λευτεριά» 

4/7/2018

Δεν έχω διαβάσει ποτέ κανένα βιβλίο του Paulo Coelhο, αλλά στο τελευταίο του που λέγεται Hippie και είναι λέει αυτοβιογραφική νουβέλα θα ρίξω μια ματιά. Εννοώ πως θα μπω σ’ ένα βιβλιοπωλείο για να το ξεφυλλίσω και να το ψιλοδιαβάσω λάθρα κι αν λέει κάτι ίσως και να το αγοράσω. Το «αυτοβιογραφική» μου αρέσει, αλλά το «νουβέλα» με κρατάει επιφυλακτικό…
Εδώ κάτι σχετικό, που είχα γράψει παλιότερα...

https://www.lifo.gr/articles/music_articles/132764 

3/7/2018 

Ο Καμμένος είναι το πιο τυχάρπαστο και αναξιόπιστο άτομο της ελληνικής πολιτικής σκηνής, εδώ και πολλά χρόνια. Γνωστό τοις πάσι. Τα «είπα-ξείπα» του είναι μνημειώδη και αν ψάξει κάποιος, λίγο, στο δίκτυο θα βρει δεκάδες απ’ αυτά. 

Επειδή επιβιώνει πολιτικά μέσα από διαρκείς κωλοτούμπες θα θελήσει να το ξανακάνει… τουλάχιστον μια φορά ακόμη. 

Αν πάει μαζί με τον Τσίπρα στο «μακεδονικό» η πολιτική καριέρα του λογικά τελείωσε. (Ο ίδιος λέει ότι δεν θα πάει, αλλά κανείς δεν μπορεί να τον πιστέψει...). Αν πει «όχι», πάλι, όταν έρθει το θέμα στη Βουλή, θα είναι αργά για ’κείνον – μιας και θα έχουν καρπωθεί άλλοι τη δυσαρέσκεια του κόσμου για τη «συμφωνία» του Κοτζιά. Οπότε, δεν μπορεί, κάτι άλλο θα σκεφτεί…  

Πιθανώς να ρίξει την κυβέρνηση (αν του κάτσει κι έχει νόημα για ’κείνον να το κάνει λίγο πριν τις εκλογές), αν και εξ ίσου πιθανό είναι να (ξανα)συνεργαστεί ακόμη και με τη ΝΔ (στις αμέσως επόμενες ή στις κοντινές μεθεπόμενες εκλογές).  

Οι Καμμένοι-Ελληνες μπορεί να πάνε κατά διαόλου, αλλά ο ίδιος πολύ δύσκολα θα καεί… 

2/7/2018

Δεν ξέρω πόσοι θυμούνται το Ρομέο Μπενέττι, αυτόν το φοβερό ανασταλτικό μέσο που διέπρεψε σε Μίλαν και Γιουβέντους, αλλά βασικά στην Εθνική Ιταλίας, στη δεκαετία του ’70.
Ο Μπενέττι ήταν είδωλό μου, όταν ήμουν μικρός. Τον θυμάμαι να αλωνίζει στο κέντρο –γερά, φυσικά πνευμόνια, όχι τρίχες– κάνοντας φοβερό καταστροφικό παιγνίδι. Βασικά ήταν εκείνος που κρατούσε όλη την αντίπαλη επίθεση. Σκλητροτράχηλος, στα όρια του δρεπανηφόρου, ο Ρομέο δεν άφηνε να περάσει κουνούπι προς την άμυνά του, που τον είχε πάντα μπροστά από τα δύο σέντερ μπακ, ως κολώνα (και) του κατενάτσιο. Υπήρξε επίσης εξαιρετικός σουτέρ και καλός γκολτζής – καθώς η δύναμη ανάβλυζε από μέσα του και δεν συγκρατιόταν με τίποτα.

Μεγάλη ποδοσφαιρική μορφή και ωραίος άντρας, απορώ πώς δεν έκανε καριέρα και στο σινεμά – αν και δεν έλειπαν ποτέ οι ωραίοι από την Τσινετσιτά…

PACO CHARLÍN νέο άλμπουμ από τον ισπανό κοντραμπασίστα

Για άλμπουμ του ισπανού κοντραμπασίστα Paco Charlín έχουμε γράψει κι άλλες φορές στο δισκορυχείον. Π.χ. για τα “Statement of Pride” [free code, 2014] και “Alchemist” [free code, 2015]. Ο Charlín έχει υπάρξει, επίσης, μέλος τού Athanasopoulos / Pin Jazz Quartet, των σχημάτων του Xan Campos κ.ά. Γενικώς, θα λέγαμε πως πρόκειται για έναν δημιουργικό τζαζ μουσικό – υπό την έννοια πως δεν επαναπαύεται (αισθητικώς) σε κάτι που έχει ήδη κατακτήσει, καθώς ενδιαφέρεται, κάθε φορά, για νέους πειραματισμούς, προτείνοντας καινούρια (τζαζ) περιβάλλοντα.

Η διαφορά στο “Nomads” [free code, 2018], το πιο πρόσφατο CD τού Paco Charlín, που περιέχει ως συνήθως αποκλειστικώς δικές του συνθέσεις (ηχογράφηση στην Pontevedra της Γαλικίας), έγκειται στο γεγονός της ύπαρξης ποιητικού λόγου (πριν από κάποια tracks). Είναι σημερινά ποιήματα του Kevin Weatherill, που εκφράζουν υπαρξιακά και κοινωνικά ζητήματα (ιδωμένα από μια προοδευτική σκοπιά) και τα οποία προκαλούν, κατά μίαν έννοια, τις μουσικές. Βασικά λέμε για την Small Poetry Suite (“This is the room”, “Captain of hearts”, “Nickels and dimes”), αλλά και για κάποια ακόμη στιχουργήματα που έχουν τη δύναμη να κινητοποιούν μουσικές και καταστάσεις. Να, για παράδειγμα, το “Not another poet” (Just another poor poet / poets don’t change the world / poets shouldn’t expect to / just following an instinct, like exorcism / He has many things to tell himself / he has much to learn / his pen is his truth / his paper his conscience / his ink his blood).

Σ’ αυτή την πορεία ο Charlín έχει δίπλα του μια ομάδα μουσικών (ορισμένοι, βεβαίως, είναι γνωστοί και από προηγούμενες δουλειές του), που ξέρουν και μπορούν να στηρίξουν το project. Πρώτος ο Xan Campos στο πιάνο και ακόμη οι Danya Stephens στο τενόρο, Philip Dizack στην τρομπέτα και Kyle Poole στα ντραμς. Συνθέτης με ιδέες και με μελετημένη άποψη για τον γενικότερο ήχο (του), με τη μελωδία να πρωταγωνιστεί και με τους αυτοσχεδιασμούς να είναι όσο χρειάζεται κοντά στη βασική γραμμή, ώστε τα πάντα να βρίσκονται υπό έναν έλεγχο, η jazz του Paco Charlín στηρίζεται, θα έλεγα, σε μιαν εκφραστική πληρότητα, που έχει ως βασικό γνώμονά της την ομορφιά. Αυτή η κάπως ιμπρεσιονιστική διάσταση των συνθέσεων, σε συνδυασμό βεβαίως με τον ποιητικό λόγο, είναι που δίνει τελικώς τη σιγουριά του διαφορετικού στο “Nomads” – το οποίο εγγράφεται, οπωσδήποτε, μεταξύ των σύγχρονων σημαντικών στιγμών του κεφαλαίου «jazz + ποίηση».

Επαφή: www.facebook.com/freecodejazzrecords/