Ο Mauricio Einhorn,
ο βραζιλιάνος φυσαρμονικίστας και συνθέτης της bossa/jazz μπορεί να οδεύει, πλέον, για τα 94
χρόνια του, όμως εξακολουθεί να παραμένει ενεργός σε πάλκο και δισκογραφία.
Λέμε για έναν μουσικό με τεράστια ιστορία, η οποία χάνεται στα βραζιλιάνικα fifties, ηχογραφώντας
ανελλιπώς από την αρχή της δεκαετίας του ’60. Το πιο νέο άλμπουμ του Einhorn γίνεται σε συνεργασία
με την Idriss Boudrioua Orchestra,
είναι γραμμένο σε στούντιο της Copacabana
και της Jacarepaguá (του Rio) τον Φεβρουάριο του 2025,
και αποκαλείται “Mauricio and Horns”
[IN+OUT Records / AN Music,
2025]. Στο άλμπουμ αυτό δεν συμμετέχουν μόνο ο Einhorn (σε φυσαρμόνικα, συνθέσεις) και
η Idriss Boudrioua Orchestra (ο Idriss Boudrioua
είναι άλτο σαξοφωνίστας, αλλά ο ενορχηστρωτής εδώ είναι ο τρομπονίστας Rafael Rocha), μα και διακεκριμένοι guests όπως ο κλαρινίστας Paquito D'Rivera και ο κιθαρίστας Lula
Galvão... οπότε αντιλαμβάνεστε.
Κατ’ αρχάς λέμε για μιαν 8μελή ορχήστρα που εμφανίζεται σε
εννέα κομμάτια, ενώ στα τρία υπόλοιπα προστίθενται ακόμη τρεις οργανοπαίκτες.
Γενικώς, υπάρχει ισχυρός οργανικός πλουραλισμός στο “Mauricio and Horns”, που προσδίδει στην
ηχογράφηση έναν αέρα λαϊκής μεγαλοπρέπειας. Στα περισσότερα tracks του δίσκου ο Einhorn συμμετέχει ως συνθέτης, αλλά
υπάρχουν και κάποιες versions,
όπως εκείνες στα στάνταρντ “Laura”
(David
Raskin / Johnny Mercer) και “Have you met Miss Jones” (Richard Rodgers / Lorenz Hart), που προσδίδουν στο
άκουσμα μία ακόμη πιο κλασική χροιά.
Γενικώς έχουμε να κάνουμε με μια μουσική «άνετη» στο αυτί, λαϊκή με άλλα λόγια, αλλά ταυτοχρόνως και ουσιαστική, με θαυμάσιες σολιστικές επιδείξεις από πάμπολλους οργανοπαίκτες, που έχουν τον τρόπο να αφήνουν με τα παιξίματά τους μιαν ευθυμία αναμεμιγμένη με νοσταλγία (ιδίως μέσω των ηχοχρωμάτων που σκορπίζονται από τον Einhorn στη φυσαρμόνικα). Φυσικά, η bossa nova αποτελεί στο “Mauricio and Horns” μιαν ισχυρή επιρροή, αλλά υπάρχει και πολλή jazz εδώ, σε συνδυασμούς, που καταδεικνύουν και την τεράστια εμπειρία των συμμετεχόντων, μα και την ικανότητά τους να κινούνται σε όλους τους ενδιάμεσους χώρους (μεταξύ bossa και jazz εννοούμε), προβάλλοντας περίσσεια πάθους και φαντασίας.
Γενικώς έχουμε να κάνουμε με μια μουσική «άνετη» στο αυτί, λαϊκή με άλλα λόγια, αλλά ταυτοχρόνως και ουσιαστική, με θαυμάσιες σολιστικές επιδείξεις από πάμπολλους οργανοπαίκτες, που έχουν τον τρόπο να αφήνουν με τα παιξίματά τους μιαν ευθυμία αναμεμιγμένη με νοσταλγία (ιδίως μέσω των ηχοχρωμάτων που σκορπίζονται από τον Einhorn στη φυσαρμόνικα). Φυσικά, η bossa nova αποτελεί στο “Mauricio and Horns” μιαν ισχυρή επιρροή, αλλά υπάρχει και πολλή jazz εδώ, σε συνδυασμούς, που καταδεικνύουν και την τεράστια εμπειρία των συμμετεχόντων, μα και την ικανότητά τους να κινούνται σε όλους τους ενδιάμεσους χώρους (μεταξύ bossa και jazz εννοούμε), προβάλλοντας περίσσεια πάθους και φαντασίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου