ο ΦΟΙΒΟΣ ΔΕΛΗΒΟΡΙΑΣ για το «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60»

Όταν έφτιαχνα το «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60» [Όγδοο, 2025] ήξερα ότι έφτιαχνα κάτι διαφορετικό. Ήξερα πως έκανα μια αντι-ανάγνωση μιας πολύ σημαντικής 20ετίας χοντρικά (1956-1974), πλημμυρισμένη από γεγονότα και καταστάσεις που είτε είχαν παραπέσει, και τα έτρωγε άδικα το σκοτάδι, είτε είχαν εισπραχθεί με τελείως λάθος τρόπο (κάτι ακόμη χειρότερο). Θα μπορούσα χοντρικά να πω πως η αντι-ανάγνωση, που γίνεται στο βιβλίο, αφορά τις σχέσεις της αριστεράς με το ροκ, τις σχέσεις της δικτατορίας με το ροκ, τις σχέσεις της δεξιάς και της ακροδεξιάς με το ροκ, τις σχέσεις των ελευθεριακών με το ροκ κ.λπ., αλλά όλα αυτά και άλλα πολλά, ανεπαίσθητες αλλά ουσιαστικές λεπτομέρειες των πολιτισμικών ηθών μας, θα μπορέσει να τα αντιληφθεί μόνον εκείνος που θα διαβάσει προσεκτικά και με ανοιχτό μυαλό το βιβλίο. Αυτό έπραξε ο ΦΟΙΒΟΣ ΔΕΛΗΒΟΡΙΑΣ και τον ευχαριστώ πολύ για όλα όσα έγραψε στο δικό του fb και για το βιβλίο, και για μένα…

>>Από τότε που κυκλοφόρησε, έχω διαβάσει πίσω -μπρος 3-4 φορές την «αντι-ανάγνωση» αυτή του Φωντα Τρούσα. Είναι ένα αξιοθαύμαστο βιβλίο, όπως όλα του. Αυτό, όμως, έχει και το ρίγος του παιδιού που ανακαλύπτει τη μουσική στην εποχή της, αναστατώνεται και θέλει να αναστατώσει. Ξεχωρίζει την ήρα από το στάρι, διαπληκτίζεται με τους άσχετους και με τους έχοντες -οποιαδήποτε- ατζέντα, δεν εξιδανικεύει το παρελθόν, ούτε όμως αφήνει να το ανασκευάζει ο καθένας κατά τις εμμονές του. Μια υπέροχη εποχή ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας. Περιοδικά, τζουκ μποξ, b-sides και αριστουργήματα, άλμπουμ που περάσαν στα ψιλα και ογκόλιθοι που κανείς δεν τους ερεύνησε δεόντως. Σκεφτόμουν καιρό να τα γράψω όλα αυτά, φοβόμουν μόνο μην το πάρει ως «δημόσιες σχέσεις», αφού ως κριτικός έχει σταθεί σκληρός με κάποιες δουλειές μου. Δεν θα ήθελα να φανεί πως προσπαθώ να επέμβω σ’αυτό, δεν υπάρχει ιερότερο πράγμα απ’το προσωπικό κριτήριο. Τον παρακολουθώ με απόλαυση και στα κοινωνικά δίκτυα. Το προφίλ του στο fb θυμίζει ελευθεριακό περιοδικό του ‘70. Το «Δισκορυχείο» , άλλωστε, ήταν για καιρό από μόνο του ένα ιδιότυπο δίκτυο των μουσικοφίλων. Με παρηγορεί -στις μέρες που η κανονικότητα απεδείχθη «κανονικόπιτα» με υλικά τις συνταγματικές μας ελευθερίες και που το Διεθνές Δίκαιο ακούγεται σαν τίτλος από σατιρικό τραγούδι του Άκη Πάνου- να υπάρχουν τέτοιες ανεξάρτητες, ακηδεμόνευτες, απροσδόκητες και πληθωρικές φωνές. Που ξεκινούν προγκάροντάς μας, για να μας χαρίσουν στη συνέχεια το πιο ανιδιοτελές δώρο, τον πιο σπάνιο τίτλο, να’ χουμε να ψάχνουμε μια ολόκληρη ζωή στις αποθήκες μας για την Χαμένη Κιβωτό.<<
https://www.facebook.com/kyros.akyros.7/posts/pfbid0JqqkoaDXSyxs8MtVvLCBZ6BNMhTorpWNHMUhycgh27vzNK9C8YeaCKTGaYxwQ38El?locale=el_GR