ήταν μια ωραία βραδιά η χθεσινή – της παρουσίασης του «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] στον Ευριπίδη της Κηφισιάς.

Δεν είχα ξαναπάει στο συγκεκριμένο βιβλιοπωλείο και εντυπωσιάστηκα από το τριώροφο κτήριο, με τα χιλιάδες ωραία κατανεμημένα βιβλία, όπως και από τον λειτουργικό και ζεστό χώρο του καφέ, στον οποίο έγινε η παρουσίαση. Ο Θοδωρής Βασιλόπουλος έχει δημιουργήσει μία πολύ δυνατή κατάσταση, ένα hotspot για τα βόρεια προάστια, ένα στέκι για τους φίλους του βιβλίου, αλλά και για τους φιλότεχνους γενικότερα, που σίγουρα ξεχωρίζει.
Χάρηκα, γιατί είδα φίλους ακόμη και από την Αθήνα και βεβαίως χάρηκα γι’ αυτή καθαυτή την παρουσίαση, που είχε, οπωσδήποτε, ενδιαφέρον. Και γιατί ο Γιώργος Μουχταρίδης έδινε τις «σωστές» πάσες για να αναπτυχθεί η κουβέντα, και γιατί ο κόσμος συμμετείχε, έντονα κάποιες στιγμές, με διαφωνίες κ.λπ., που είναι πάντα γόνιμες, δίνοντας τροφή στον διάλογο, και γιατί οι δύο μουσικοί που ήταν κοντά μας, η πιανίστρια Τάνια Γιαννούλη και ο κοντραμπασίστας Πέτρος Κλαμπάνης, έδωσαν τη δική τους διάσταση, τοποθετώντας οι ίδιοι τους εαυτούς τους, μέσα σ’ αυτό το ευρύτατο αισθητικά πεδίο, που αποκαλούμε «ελληνική τζαζ». Και εις άλλα με υγεία.

[ναι, είπαμε και για τον Μανώλη Μικέλη και για το Galaxy στο Χίλτον, που δεν είχε... 15 δραχμές, στο τέλος του ’60 και στην αρχή του ’70, όπως μας έλεγε ένας κύριος, αλλά... κάτι παραπάνω]